Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(114- қисм)
Бу ла илаха ( тоғутга куфр келтириш) ва иллаллох ( аллохга иймон келтириш) маъноларининг қисқача изохи бўлиб, жохилият қонунларига ва уларнинг ғайри шаръий қонунларига эргашувчиларга нисбатан қандайдир кина,нафрат ва зўравонлик кўрсатилган. Яна хам соддароқ тил билан айтганда худди шу ла илаха ( тоғутга куфр келтиришлик); шундай ақидани,фикрни, назарни бизларга етказадики, унда мана бу дастадаги жиноятчи инсонларни яхши кўрмаслик ва аллохни шариатидаги қонунлар асосида уларни салбий бахолаш хосил бўлади. Албатта бизлар қандай қилиб уларга куфр келтириб, уларни қонунларини қабул қилмасак, буни баробарида улар хам бизларни бир мўъмин сифатида ва бизларни шариатимиздаги қонунларни хам қабул қилишмайди.
Худди шу “адоват ва буғз” яъни душманчилик ва кина ўз-ўзидан хар икки томон тарафидан зўравонликни манбаъсига,булоғига айланади. Олдин хам айтиб ўтганимиздек, секуляристлар рухий ва совуқ жангдан ташқари, ўзларининг зўравонликларини хамиша то қиёмат кунигача қуролли жанг суратида кўрсатишади ва бу жангни мусулмонларга мажбурлаб юклашади.
وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا.
Демак мусулмон ва кофир инсондаги ғазабни борлиги хам, худди очликка, чанқоққа ва бошқа эхтиёжларга ўхшаган нарса. Очиқ-ойдин кўриниб турганидек аллох таоло мана бу ғазаб кучини инсонларга хаётни бир эхтиёжи сифатида берган, ва аллох таоло инсонларга берган мана бу нарса агар шариат қонунлари йўлида сарфланса, хеч қачон бу ёмон иш бўлмайди. Аммо баъзи кишилар нима учун аллох таоло Мана бу ғазаб кучини инсонларга берган ,деб сўраши мумкин? Ёки мана бу ғазаб кучини хаётда фойдали, таъсирли бир куч сифатида фойдаланса бўладими? Аллох икки далилга кўра инсонни вужудига ғазаб кучини жойлаштирган:
1-Биринчиси, инсон ўзининг шаръий жисмоний ва нафсоний истакларини дифоъ қилиши учун берилган. Масалан у ўзини ғазаби сабабли илон уни чақишига рухсат бермайди, ёки бир ит унга хамла қилишига ёки бир киши унга жарохат етказишига ёки бир киши уни манзилини ёқиб юборишига ё манзилидаги деразани ойналарини синдиришига ё машинасини балонини тешиб кетишига ё боласини азият қилишига ё аёлини хақорат қилишига рухсат бермайди.
2-Ғазабни мавжудлигига яна бир далиллардан бири шуки, бу ғазабни шариат мақсадларини рўёбга чиқариш ва шариат қонунларидаги арзишларни татбиқ қилиш йўлида, аллохни шариатидаги қонуннинг душманларига қарши фойдаланишдан иборат.
Бу ерда аниқ бўлган нарса, ғазаб ички бир куч-қувват бўлиб инсонни жисмини,ақидаларини, манфаъатларини, арзишларини, керакли нарсаларини дифоъ қилиш яратилган, шахс мана бу ғазабни воситасида уни жисмига,арзишларига тахдид соладиган нарсаларни қаршисида хужум қилувчига,хамла қилувчига айланади.
Очиқ-ойдин кўриниб турганидек,дифоъ ва хатто хамла инсонни хаётидаги зарурий нарсалардан бири саналади, бундан ташқари у инсон ва хайвонотни ўртасидаги муштарак соғлом ғариза хам хисобланади. Хайвонотлар учун аллох таоло собит бир дастурни берган, улар хам географик шароитларга муносиб равишда ва эхтиёжларига кўра мавжуд вазиятга таслим бўлишади ва мажбуран ундан фойдаланишади, аммо аллох таоло инсонга ихтиёр сифатини берган,мушаххас ва муайян қонунлар ва дастурлар билан мана бу “ғазабни”- хаётдаги очликка,чанқоққа,шодликка ва жинсий эхтиёларга ўхшаш бошқа зарурий нарсаларидек- хаётнинг зарурий бир нарсаси сифатида уни хидоят қилади ва мана бу ғазабни қандай қилиб бошқариш ва хидоят қилиш бўйича инсонларга дастур беради.
Албатта қуръонда “қўполлик” деган калима мавжуд эмас, аммо буни ўрнига худди шу маънони англатадиган “ғилзатун” ва “шиддатун”га ўхшаган
сўзлар бор, уларнинг хар иккови хам қўполликни синонимлари хисобланади. “Ғилзатун” сўзи хам яъни: қўполлик, шиддат, қаттиққўллик,берахмлик маъносида бўлиб юмшоқлик,риққатни муқобилида ишлайди. Аллох таоло мархамат қиладики:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِینَ یَلُونَکُم مِّنَ الْکُفَّارِ وَلْیَجِدُواْ فِیکُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ (توبه/123)
Эй мўъминлар, ёнларингиздаги кофирларга қарши жанг қилинглар ва улар сизлардаги куч- қувватни кўрсинлар! Билингларки, албатта аллох тақводорлар билан биргадир.
یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ جَاهِدِ الْکُفَّارَ وَالْمُنَافِقِینَ وَاغْلُظْ عَلَیْهِمْ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِیرُ (توبه/73)
Эй пайғамбар, кофир ва мунофиқларга қарши курашинг ва уларга қаттиққўл бўлинг. Уларнинг жойлари жаханнамдир. нақадар ёмон оқибат бу!
Бу ерда мунофиқларга ва секулярзадаларга нисбатан қўполлик ва шиддат, кўпроқ рухий ва равоний ва совуқ жанг кўринишида бўлади, аммо ахли китобни кофирларга нисбатан маълум мархалаларда хамма томонлама бўлиши мумкин, яъни хам совуқ жанг ва хам иссиқ жанг, баъзи мархалаларда эса рухий ва юмшоқ жанг бўлиши хам мумкин, аммо барча холатларда мушрикларга ва кофир секуляристларга,муртадларга қарши жанглар хам юмшоқ жанг ва хам иссиқ жанг ва хам хамма томонлама жанг олиб борилади.
“Шиддат” яъни: қаттиққўллик, салобат,қахр бўлиб юмшоқлик,рахмни муқобилида ишлатилади. мана бу холатда “қўполлик”ни маъноси: шиддат,қаттиқлик, дағалликдур, у юмшоқликни муқобилида ишлатилади, мана бу қахрда рахм мавжуд эмас.
«مَحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ، رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ…» (فتح/29)
Мухаммад аллохнинг пайғамбаридир. У билан бирга бўлган (мўъмин)лар кофирларга қахрли,ўз ораларида (мўъминлар билан) эса рахм- шафқатлидирлар.
Ха,улар мўъминларни қаршисида:
«فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ کُنتَ فَظّاً غَلِیظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ» (آلعمران/ 159)
(Эй Мухаммад), аллох томонидан бўлган бир мархамат сабабли уларга (сахобаларингизга) юмшоқ сўзли бўлдингиз. Агар қўпол, қаттиқ дил бўлганингизда эди, албатта атрофингиздан тарқалиб кетган бўлар эдилар.
(давоми бор……..)
