Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(1-қисмат)
Бисмиллахир рохманир рохим.
Аммо баъад:
Замоники аллох мутаол амр фармудки:
«قُلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْکُمْ جَمِیعاً» (اعراف/ ۱۵۸)
Бигу: ман фристодайи худо ба суйи жумлагийи шумо хастам. Қатъан ин стротежик мужиби вокуниши хашн аз жониби душманони қонуни шариати аллох хохад гардидки аллох таоло мефармояд:
.. وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ .. (بقره / ۲۱۷ )
(мушрикони ғейри ахли китоб= секуляристхо) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз ойинитон баргардонанд. Ва дар баробари ин жанг ва куштори доимийи мушрикин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:
: لایزال طائفه من امتی یقاتلون علی الحق ظاهرین علی الناس …
Дар тамоми ин оёт ва аходис аз каламайи қитол истефода шуда аст то рохро бар харгуна таъвили фосиди бибандад. Бар ин асос дар миёни муслимин замоники аз жиход сухбат мешуд манзур бакор гирифтани нихояти саъй ва талош дар қитол ва жанг бо куффор ва тоғиён будки аз тариқи мол ва нафс ва таблиғ сурат мегирифт.
Имоми Ахмад ва Насоий ривоят кардандки: Анас розиаллоху анху гуфт: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: “ мушриконро жиход кунид бо мол ва нафс ва забонхойитон”.
Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам суъол шуд: чи амали бехтарин аст? Гуфт: иймон овардан ба худо ва росулиш- гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: жиход дар рохи худо – гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: хажжи мақбул.”
Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: дуст доштамки дар рохи худо жиход кунам ва сипас кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам”.
Бар хамин асос аллох таоло сирохатан мефармояд:
:« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ »
ки жиход бар шумо фарз гашта ( кутиба) ба маънойи фарз гашта аст хамчунонки хамин лафз барои вожиб шудани руза
« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ »
руза бар шумо фарз гашта ва қисос
« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى »
қисос бар шумо фарз гашта ва хатто намоз
« إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا »
бакор рафта аст.
Жобир ибни Абдуллох дар тафсири ояйи:
: لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ. (الحدید/۲۵)
Бо еки аз дастхояш қуръон ( мусхаф)ро бардошта ва дасти дигариш нез шамшири ( сайф) дошт ва мефармуд:
: أمَرَنا رسول الله صلى الله عليه وسلم أن نَضرب بهذا من عَدِلَ عن هذا .
Яъни пайғамбари худо ( саллаллоху алайхи васаллам) ба мо дастур дода астки бо ин шамшир гардани касониро бизанемки аз ин қуръон сарпичи намоянд . [۱].
Ибни Таймия мегуяд:
: فالمقصود من إرسال الرسول وإنزال الكتب أن یقوم الناس بالقسط فی حقوق الله، و حقوق خلقه.
Яъни хадаф аз фристодани пайғамбарон ва нозил кардани китоб ин астки мардум жихати барпо доштани адолат ва додгари дар хуқуқи аллох ва хуқуқи бандагони аллох ба по хезанд. [۲]
(идома дорад…….)