Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(2- қисмат)
Ибни Таймия боз мегуянд:
“ودين الإسلام: أن يكون السيف تابعا للكتاب، فإذا أظهر العلم بالكتاب والسنة وكان السيف تابعا لذلك كان أمر الإسلام قائما”
Яъни: ва дини ислом ба ин шева астки: шамшир бояд ба хамрох ва тобеъи китоб ( қуръон) бошад, агар илм бо қуръон ва суннат ошкор гардид ва шамшир нез хамрох ва дунболару ин ду буд, дар ин сурат амуд ва сутуни дин по бар жо мемонад.
. فقوام الدين بكتاب يهدي و سيف ينصر وكفى بربك هاديا ونصيرا .
Аллох таоло мефармояд:
وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ وَمَا تُنفِقُوا مِن شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ (انفال/۶۰)
Дар тафсири ин оя, Уқба ибни Омир аз пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам шанида астки бар руйи минбар баъди аз қироати ин оя се бор фармуд:
:” ….أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ”
Огох бошидки барости манзур аз ( қувва), тирандози аст. Ин тафсир аз жониби росулуллох хотам саллаллоху алайхи васаллам дар хақиқат нусси аст дар баробари касоники хиёл мекунанд мо умри Нух дорем ва ибтидо бояд даххо сол ва балки қарнхо ба омодагихойи илмий, иқтисодий, тарбият ва тазкия даруний бипардозем ва душманон аз илм ва дониш ва тарбият ва моли мо ба тарс ва вахшат биёфтанд ва ба мо хамла накунанд ва ……албатта вақоъийи Андалус ва соири сарзаминхойи мусалмоннишин воқеияти ин таваххуми талхро ба намойиш [۳] гузошта аст.
Аз хадис ба дурусти ровшан астки қувватики худованди мутаол барои омода сохтани он амр мекунад нийру ва қудрати моддий астки шомили силоххойи мухталифи тирандозий ва чигунагийи ба коргирий ва тамрин намудан бар руйи он аст. Хулоса матлаб ин астки ахамияти тамриноти низомий аз онжо пейдостки еки аз суратхойи омодагий барои жиход аст ва жиход, рохи рахоийи мусалмонон аз хашм ва ғазаби парвардигори мутаол ва рохи халос шудани аз зиндагийи зиллат бор ва пасти астки имруз бисёри дар он ба сар мебаранд.
Тамрини низомий бар хар мусалмони мукаллафики доройи узри шаръий набошад вожиб аст; чироки ин тамрин, муқаддамайи аз муқаддамоти жиход ба шумор меравад. Ва дар замони мо жиход бар хаммайи мусалмонон фарзи айн аст. Замоники жиход фарзи айн шавад, тарк ва рахо намудани он аз жумлайи гунохони кабира мешавад он хам бадалили ваъийд ва тахдиди шадиди астки дар моврид вужуд дорад. Балки аз жумлайи хафт мухликоти астки хадиси набавий ба он ишора дорад. Аз инжо пейдостки тамриноти низомий ба далили инки лозима омодагий барои жиход фи сабилиллах аст, вожиб ва зарурий аст. Он жиходики хар он мумкин аст бар мусалмон вожиб ва фарз гардад; ва ончи вожиб жуз василайи он, вожиб анжом намегардад, нез вожиб аст.
Шайх Санъоний дар шархи хадиси Уқба ибни Омир мегуяд: фойдайики дар хадиси вужуд дорад ин астки қувва дар оя ба тирандозий тафсир шуда аст чироки дар асри набавий тирандозий мутаъориф, ва шомили силоххойи мухталифи тирандозий будки алайхи мушрикин ва ёғиён ба кор мерафт. Хамчунин аз ин хадис тамрин намудани тирандозий истинбот мешавад чироки омодаги хамрох аст бо одат намудан,зеро агар каси тирандозий балад набошад мухайё кунандайи қудрат ва нийру барои жиход номида намешавад. Худованди мутаол мефармояд:
«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ»( التوبه/ ۴۶)
Худованди мутаол тарки омода кардани абзор ва васоили жиход( ва аз жумлайи он тамринот) ро аз сифоти мунофиқин қарор дода аст. Ва ин чизи астки сиғайи амр дар ояйи
«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ»
амри вужуби аст ва он хам ба хотири мазаммати астки бар таркиш вужуд дорад,ро таъйид ва бар он сихха мегузорад. Ва ин масала нез аз гуфтори пайғамбар саллаллоху алайхи васалламки фармуд:
: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِالغَزْوِ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنَ النِفَاقٍ»
“касики бимирад дар холики жиход накарда аст ва нияти жиход нез нанамуда бар шуъбайи аз нифоқ мурда аст”. Возих ва ровшан мешавад. Ва гуфтори ишонки фармуда аст:
«مَنْ عَلِمَ الرَّمْيَ ثُمَّ تَرَكَهُ فَلَيْسَ مِنَّا أَوْ قَدْ عَصَى»
“ Аз равиш ва суннати мо дур аст ва ё гунохкор аст онки тирандозий биёмузад сипас онро тарк кунад”.
(идома дорад……..)