Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(5- қисмат)
Дар ин сурат хатто пушидани либоси махсуси жунуди тоғут ва сукунат дар марокизи маскуний куффор ва хузур дар марокизи идорий ва хадамотийи онхо ба сурати дилбахох ва ихтиёрий нез журм аст, чун шахс бо анжоми чанин аъмоли на танхо ба тоғут куфр наварзида балки бо қарор гирифтан дар сафи онхо ва зиёд кардани теъдоди онхо, ба тоғут ёри нез расонда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:
من تکثّر سواد قوم فهو منهم.
Хар каси теъдоди афроди қовмиро афзойиш дихад хукми у ба монанди хукми онхост.
من تشبه بقوم فهو منهم.
Хар каси худро ба қовми шабих кунад, хукми у ба монанди онхост.
Илова бар он харгуна таъаххуди ба ёри расондани куффор ва мушрикин бар алайхи муслимин, хар чанд таъаххуд кунанда дар таъаххуди худ содиқ набошад, боз журми бузурги дар хадди куфр аст. Аллох мутаол дар ин замина чанин мусалмонони мужримиро ба мужаррад додани чанин таъаххуди “ бародарони куффор” маърифий намуда ва мефармоянд:
: أَلَمْ تَر إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ) حشر/ ۱۲)
Дар тамоми ин маворид зарурат аз мавонеъи куфр махсуб намегардад, балки икрох монеъи куфр астки он хам дар шароити ин инсонхойи мухтор вужуд надошт.
Бо дар назар гирифтани чанин “ хатароти” ва жихати расидан ба чанон “ хадафи”, уламои минбари тўвхид ва жиход бо таъйиди дигар уламо чун Абу Мухаммад мақдисий ва Абу Қатода фаластиний ва ғейрих фатовойи Абу Басир тортусий дар мовриди духул ба артеш ва дигар органхойи низомий кишвархойи кофари хорижий ва тавоғитро ироя додки дар ин замина мегуяд: “ бо итминони комил мегуемки хар каси ба артеши чанин хукуматхойи, аз руйи ихтиёр ва ба нияти итоат аз тамоми авомири онон аз жумла жанг ва мубориза бо ислом ва муслимин, мулхақ шавад, ин кори у куфр аст ва чанин шахси монанди худишон кофар ба хисоб меояд. Ва аммо кор дар полиси рохнамоий ва ронандагий : агар итминон доштки кориш аз вазифа мувозибат аз абур ва мурур тажовуз нахохад кард ва мужиби феъли хароми нахохад шуд ва сабаби ёри додани куффор алайхи муслимин нахохад буд, умид доремки дар ин кор иншааллох мушкили набошад чироки шуғли полиси рохнамоий ва ронандагий, мужиби хифзи саломати умуми мардум аст. »” [۵]”
Дар мовриди хукуматхойики тоғутхо ва муттахидини куффори секуляри хорижий бар онхо мусаллат мебошанд боз мебинем диққати назархойи дар ин замина сурат гирифта ва мутаносиб бо “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси” он жавомеъ “ рохкорхойи” аз жониби “уламойики ба авзойи дохилий он макон огохтар хастанд” ироя гашта аст. Минжумла Абу Умар боғдодий рохимахуллох бо онки дар куфр ва иртидоди сарони хизби исломий ихвонуш шаётин шак надошт аммо куфри сарони ингуна ахзобро мусталзими куфри кулли афроди низомий мунтасиб ба онхо аъом аз сарбозон ё афроди муайян намедонист ва мавонеъи қоил будки иддайи аз уламо еки аз ин мавонеъро икрох дониста ва гуфтанд: “ бисёри аз афродики ба хидмати сарбозий бурда мешаванд, мукрах бивқувва буда ва онхо аз ин нийрухо ва арбобони онхо безор хастанд. Агар мухайяр бошанд ба онхо пейванданд ва икрох, монеъи аз мавонеъи такфир аст.
Агар гуфта шавад: инхо мукрах нестанд зеро метавонанд хижрат карда ва аз султайи тоғут хориж шаванд ва ……пас узри барои онон, вужуд надорад, мегуем: шакки нест хар шахси, жихати дури аз икрохи тавоғит, тавоноийи хижрат ё ёфтани макони амн барои худро дошта бошад, жихати фарор аз мукрах шудан, хижрат бар у вожиб мегардад……аммо хақиқатан агар мо ин хижрат карданро бар миллионхо нафар таъмим дихем ва онхоро мулзам ба ин кор гардонем, ва хар каси хижрат накардро кофар , ба хисоб биёварем, амри содайи нест!
(идома дорад……..)