Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(6- қисмат)
Еки аз мушкилотики дар рохи хижрат пеш меояд ин астки бисёри аз озодийхойики сафар, ниёзманди он аст, бидуни доштани поспорт ва виза, мумкин нест ва ин ду танхо бо гузарондани амри сарбозий ижборий ба даст меоянд. Баробарин мусалмони мухожир дар ин замон хатто агар аз дорул куфри шадид ба дорул куфри мулойим ва аз доруз зулми шадид ба доруз зулми андак нез биравад…… пас у аз фасоди бузургтар ба фасоди кучактар мунтақил мешавад ва ин барояш хейр аст аммо касби ин хейр хам боз бо гузарондани доврони сарбозий муяссар аст…..
Ин ( амр), воқеияти астки дар назар доштан ва муроъоти он, ба хенгоми дархости хижрат аз мардум ё содир кардани хукм бар онон дар сурати имтиноъ аз хижрат, илзомий аст. Бар ин асос парвардигоримон дар мовриди мустазъафон мефармояд:
« إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ لاَ یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلاَ یَهْتَدُونَ سَبِیلاً فَأُوْلَئِکَ عَسَى اللّهُ أَن یَعْفُوَ عَنْهُمْ وَکَانَ اللّهُ عَفُوّاً غَفُوراً » (نساء/ ۹۸ و ۹۹)
эй банда худо бар ту осон астки ба мардум бигуйи хижрат кардан бар шумо вожиб аст! Аммо агар ба ту гуфта шавад: чигуна, ва кей ва кужо…..сариъан худро аз посухи кулли ин суъолот ожиз меёби…. ва хусусан агар ин суъолот дар хусуси миллионхо нафар аз мардум бошад!! Фақихона ва олимона нестки ин масала, ба сурати мутлақ баён гардад, бидуни инки осор ва натоижи он ва имкони тахаққуқ ва мезони воқеъияти он ва муваффақиятиш бо мақосиди оммайи шариати осонгир, дар назар гирифта шавад.!! [۶]”
Хамин шахс дар мовриди ахли суннати сокин дар хукумати шиъа мазхаби Эрон нез фатвохойи содир карда астки дар посух ба истифтойи баъзи аз жавонони курдки мехоханд ба жойи сарбозий рафтан, сарбози муаллим бишаванд ва боисти дўврайи се моха омузиши низомийро тей кунанд, мегуяд: “ ин дўврайи омузиший иншааллох мушкили надорад, хусусанки дар он, хидмат ба мардум нез вужуд ба ин шартки кори мухолифи ақидайи онон сурат нагирад.”
Бидуни шак бо онки хар шахси метавонад куллиёти дар мовриди жавомеъи мухталиф баён кунад аммо бо ин вужуди дарк “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси “ он жавомеъ аз жониби “ уламойики ба авзоъи дохилийи он макон огохтар хастанд” бехтар аз соирин сурат мепазирад. Тўвзихи инки масалайи рафтан ба сарбозий ( ё ба қовли мардум ижборий) еки аз масоили роижий астки зехни тамоми жавонони хукумати шиъа мазхаби Эрон ва бахусус ахли суннатро ба худ машғул карда аст. Қаблан ба мезони ахамияти омузишхойи низомий ва табдили “ тахаддиёт” ба “ фурсат” сухбат рафта буд. Холо хукумати шиъа мазхаби Эрон тасмим гирифта астки ин омузишхоро ба сурати ижборий ба тамоми сокинони кишвари худ бидуни дар назар гирифтани забон ва мазхаб ва хатто дин ироя дихад. Оё ин барои ахли суннат ек” тахдид” аст ё “фурсат”?
Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон шахси мукрах ( мажбур шуда) чи шиъа ё сунний, мутмаъин аст ва яқин дорадки агар аз анжоми сарбозий худдорий кунад, тамоми тахдидот ва махрумиятхойи ижтимоий ва иқтисодий ва хувияти алайхи у амалий ва ояндайики қарор аст ба атрофиёниш бошад табох мешавад ва чунончи авоқиби чанин тахдидоти дар хаққи шахс ( зиндоний ва салби хувияти ва махрумият аз имконоти ижтимоий ва иқтисодий ва поспортий ва ……) қобили тахаммул бошанд аммо мафосидики ба сурати умум домангири жомеъайи ахли суннат мегардад ғейри қобили тахаммул буда ва пештарин садамотро бар пейкарайи он ворид мекунад.
Ва нуктайи дигар инки шахси мукрах ( мажбур шуда) хаққи интихоби дигари надорад ва бештар аз ончики ба он мажбур шударо анжом намедихад. Мукрих ( мажбур кунанда) нез то ба хол собит карда астки дар ин кори ижборий бештар аз ончики то ба хол барои шиъа қарор дода барои ек сунний қарор надода аст ва комилан қодир ба ижройи тахдиди худ дар баробари шахси хатокор буда ва шахси мукрах ( мажбур шуда) қодир ба дафъи тахдид нест хатто бавасилайи фарор. Чун дар доирайи хукми он зиндагий мекунад ва қодир ба рафтан ба макони хориж аз доирайи нуфузи он намебошад[۷].
(идома дорад………)