Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(7- қисмат)
Адами мушорикат дар ин дўврайи омузишийи чанд мархалаий 18 моха ё ду сола илова бар онки “ фурсати” ёдгирийи омузишхойи низомийро аз шахси мусалмон мегирад, балки илова бар он нарафтан ба сарбозий дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо мафосид ва зарариш мутаважжихи фард намегардад, балки хонувода ва дар сурати калон, хатто кулли ахли суннатро дар муъаррази зарар ва тахдид қарор медихад чун бо хузури афроди ғейри мутахассис ғейри бумий анвоъи суъистефода, фасод ва зулм ва жахл ва ……афзойиш ёфта ва бо хузури ғейри бумийхо дар миёни онхо чанд дастагий ва тафарруқ жуз ла янфак мегардад.
Ба унвони мисоли зинда, дар тамоми рустохо ва шахрхойи хўромон ва аксари шахрхо ва рустойи манотиқи курднишин ғейри аз марокизи низомий ва амниятий, соири марокизи илмий чун мадорис, идорот, марокизи бехдоштий ва дармоний ва ……куллан аз вужуди ғейри бумийхо тахлия шуда ва худи ахли суннати муқими он манотиқ ухдадори умури худ хастанд. Дар холики аксари шахрхойи ахли суннат жунуби Эрон ба далили адами вужуди мутахассисини бумий дар аксари умури дохилийи худ вобаста ба нийрухойи ғейри бумий шиъа мазхаб мебошад. Оё дар рафтан ба мадориси довлатийи хукумати шиъа мазхаби Эрон ва касби илм ва тахассус ва сипас мурожаъа ба миёни ахли суннат хидмат ва нафъи ба ақоид ва бовархойи мардум ва кам шудани зулм ва таъаддий ба онхо ба даст омада аст ё зиён? Инро мардум бехтар аз хамма ламс карданд. Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо аз тариқи анжоми омузишхойи низомий ва сарбозий метавон ба тамоми ин имтиёзот барои ахли суннат даст ёфт.
Дар ин сурат чунончи шахс ахамият ва жойгохи омузишхойи низомийро дар ин “ шароити хос” дарк накард, боз дар бадтарин бардошт, метавонад бо бахрагирий аз нусус ва қавоиди шаръийи дигар аз жумлайи : қоида
«الضرر الأشد يُزال بالضرر الأخف»
Яъни: зарари шадидтар тавассути он зарари хафифтар аз бейн бурда мешавад.” Тей намудани ин муддатро жихати хидмат ба муслимин бар худ осонтар гардонад ва бадихи астки агар масала ин чанин матрах шавад, дар натижа “мафосид ва садамоти васиъ бар ахли суннат” ки зарари он бештар ва шадидтар аст бавоситайи тей намудани шароити хосси омузишхойи низомий сарбозийки зарариш камтар ва хафифтар аст дафъ мешавад. Ин қоида гохи ингуна матрах мешавад
: «يُختار أهون الشرين»
Яъни: “аз ду шар, сабуктари он интихоб мешавад.”
Дар хар ду сурат тибқи хадиси
«إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى»
Хар гох нияти ту хейр ва ник бошад бадин маъноки талош куни ойини худо бартар ва болотар бошад, модомики чанин боши фасод омузиш диханда ва муаллим мужиби зарари ту намегардад. Албатта илова бар ончи зикр шуд дар миёни уламойи ахли суннати Эронки аз наздик бо ин иттифоқ рубару хастанд дидгоххойи мухталифи ироя гардида астки мунтабиқ бо “ вазъи мовжуди” астки хар олими аз дидгохи худ ба он расида ва баррасий карда аст, дар сурати адами сихати хар дидгохи, чунончи шахс ба усул ва ақида пойбанд бошад, табдиъ ва такфир намегардад балки танхо ба нақди фатовойи у басанда мешавад:
Иддайи бар ин боварандки: аз нигохи ахли суннати шиъайи жаъфарий мазхаби аз мазохиби исломий аст ва сарзаминики бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий идора гардад дорул ислом махсуб мегардад. Ахли суннат дар масоили умумий ( мисли сарбозий ва ……) тобеъи сиёсатхойи кишварий буда ва дар умури шахсий аз мазхаби хосси худ пейравий мекунанд.
(идома дорад……..)
