Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.
(9- қисмат)
Дар тамоми ин холат бо онки ек шахс либоси сарбозий ба тан накарда ва худро шабихи онхо накарда аст аммо бо ин вужуд дар манзума ва доирайи ин низом ва барномахойи он машғули фаолият ва зиндагист ва бо онки мумкин аст хадафи шахс аз анжоми ин фаолиятхо танхо манофеъи шахсий бошад аммо дар нихоят ба тақвият ва кўмаки низом мунтахий мешавад.
Хамин бародарони мо жихати берун рафта аз ин масалайи омузиши низомий дўврони сарбозий, рохкорхойи пешниход карданд мабний бар инки: “бар фарди мусалмон вожиб аст то жойики метавонад ин сарбозийро ба василайи ошно ё восита ё пул аз худ дафъ кунад ва гуш ба сухани афродики ин корро ришва медонанд,надихад.”
Ба назари банда бародарони мо бо ирояи ин пешниход, илова бар онки фарди мусалмонро аз фавоиди ин “ хаддиақал” омузишхо ва омодагихойи низомий махрум мекунанд, балки боиси “ тақвияти” банияхойи иқтисодий артеш ва биттабъи низом мегарданд. Сарбоз дар хукумати шиъа мазхаби Эрон бештар омили масрафи амволи довлатий ва тахмили хазинайи иқтисодий бар хукумат аст то изофа намудани қудрати довлатий; ба хамин далил астки жихати тақвияти пояхойи иқтисодий довлат ва нийрухойи низомий тархи фуруши дўврони сарбозий ва дарёфти пул аз вожидайни шароитро матрах карданд. Чун бо пулиш хидмати пештари ба низом ва ахдофи низоми он мешавад.
Ман ба ин даста аз бародарони арзишманд ва хамсангарони мужохидам арз мекунамки асл барои мо хузур дар майдонхойи жиход бо куффори ишғолгари секуляри хорижий ба рахбарийи амрико ва муртаддини махаллий онхостки хам акнун ек фарзи айн гашта аст; ва пардохтан ба гузарондани дўврахойи омузиший низомий дар “ холатхойи хос ва вижа” амри “ фаръий ва истисноий” астки бояд бо саъйи содр бо он бархурд намуд ва ба осоний дархойи табдиъ ва такфири мухолифинро нагушавад. Ба ёд оваремки имоми шахид – биизниллах- Усома бин Лодин тақаббалахуллох, бо фатовойи уламойи расмийи дастгохи фосиди оли саъуд чун ибни Боз ва ибни Усайминки хузур дар артеши он замони хуккоми араб минжумла оли саъудро мужоз дониста ва хукуматхойи арабро нез мусалмон медонистанд чигуна бархурди доштанд? Ин бузургвор ва соири хам масирони мужохидиш харгиз иқдом ба такфир ва табдиъи онхо накарданд балки танхо ба радди фатовойи онхо ва ровшангари дар ин замина иктифо намуданд.
Бародарони геромий ва аржиманд: дунёйи модерни имруз бо дунёйи арбоби раиятий қуруни гузашта тафовутхойи асосий дорад ва чунончи бардошт ва дарки сахихи аз қавонини шариати аллох ва “ вазъи мовжуд” надошта бошем мумкин астки ба ақоид ва хувияти тўвхидийи худ ва соири муслимин садамоти жиддий бирасонем. Ва бо зидд ва нақизгуйихойи худ ва адами татобиқи он бо “ вазъи мовжуди” муслимин, ба сурати ғейри мустақим ба тақвияти дини секуляризм ёри расонда ва парчамдори муборизайи жохилона бо қавонини шариати аллох ва кўмак ба тафарруқи ошкор дар жомеъа шавем; ва ин ек фожеа аст.
والله غالب على أمره ولكن أكثر الناس لا يعلمون
Бародаритон Абу Хамза мухожир хўромий.
1396/1/30 хижрий шамсий.
……………………………………………………………
[۱]ибни Таймия, қавоидул миллах ва мақосидуд дин, (сафхайи 641) бабут тафсир аяту лақод арсална русулуна билбаййинати.
[۲]ибни Таймия, мужмуъатул фатава,( жузъи 263/28) китабул жихад.
[۳]Муслим, Термизий, Абу Довуд, ибни Можжа, Даромий.
[۴]фарзи аъйн: ба фарзи гуфта мешавадки бар хар мусалмони вожиб аст; онро худиш, монанди намоз ва руза анжом медихад. Уламо гуфтанд дар се холат жиход вожиб ва фарзи аъйн мешавад:
1-Замоники куффор ба сарзамини муъаййани хамлавар шавад бар ахли он шахр жангидан вожиб аст зеро дифоъ аз нафс вожиб аст.
Аллох субханаху мефармояд:
وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبِّ الْمُعْتَدِينَ (بقره /۱۹۰).
2-замоники ду лашкари ислом ва куфр бо хам рубару шуданд дигар хақ надори ба маърака пушт куни.
Худованд мефармояд:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ ٭وَمَن يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلاَّ مُتَحَرِّفاً لِّقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاء بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ (انفال/ ۱۵،۱۶)
замоники валий амрул муслимин гурухиро муваззаф кард ба инки барои жиход ба мантақайи бираванд, итоати дастуриш вожиб аст.
Бидуни тардид, дар вазъи мовжуд, дафъи душмани секуляри кофар ва муттахидини он вожибтарин амр пас аз иймон овардан аст; хамонгунаки шайхул ислом ибни Таймия( рохимахуллох) гуфт:
فالعدو و الصائل الذی یفسد الدین و الدنیا لا شیء أوجب من بعد الایمان من دفعه .
Душмани мухожимики дин ва дунёро ба фасод ва табохий мекашанд, пас аз иймон овардан чизи вожибтар аз дафъ кардан ва рондани у нест. Касоники қоил ба вужуби жиход бар зан дар тамоми мавозеъи жиходи аъйний хастанд,онро аз ин қоидайи фиқхий гирифтандки мегуяд: фарзхойи айний бар хар мусалмони мукаллафки болиғ ва оқил аст вожиб аст бидуни инки бейни зан ва мард тамоюзи бошад, хамонтурики имоми Косоний аз фуқахойи ахноф ва Рамлий аз фуқахойи шофеъий нақл карданд.
[۵]оршию сойти тўвхид ва жиход – фойл 1312747760
[۶] مسائِلُ هامَّة فی بیانِ حالِ جیوشِ الأُمَّةِ .
Дар инжоки ба ороъи касони чун Абу Басир истинод мешавад ба далили шахси Абу Басир нест балки ба ин далил астки дар он замон то кунун каси аз уламои минбари тўвхид ва жиход ва соири манобир бо ин дидгох мухолифати нишон надоданд ва сукути онхо дар ин заминайи хос нишонайи таъйид буда аст.
[۷]албатта дар тейи ин дўврон, ширкат дар маросимхойи ибодийи мухтасси ахли ташайю барои ахли суннат ижборий нест ва чунончи истиноъан ( хамчун тахаллуфоти дигар идороти довлатий дар кишвархойи мухталиф) ижборий сурат пазирад амри шахсий буда ва бар халофи қавонини низомийи онхо мебошад.
[۸]аммо бидуни таважжух ба инки яхуд ва секуляризм ва муттахидини махаллийи онхо душманон ва рақиби шумора еки муслимин хастанд.
۹]чиро бештар бар ровшангарийи дидгохи ин азизон таъкид мешавад? Чун ман бо ин тоифа дар ек масир ва дар ек сангарам дар баробари дарёйи аз куфр ва иртидод.
[۱۰]дар холики дар фардики муртакиби куфр шуда кофар намегардад.