Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(4- қисмат)
Золъи дувум “ мусалласи дуруғсоз” ва дастайи дигар аз инсонхойики аллох таоло ба дуруғгу будани онхо гувохий дода мунофиқин ё секулярзадахо хастанд чунончи мефармояд:
: وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَكَاذِبُونَ (منافقون/1)
Ва аллох шохидий медихадки мунофиқон дуруғгу хастанд.
Хадафи ин дуруғгуёни дохилий истефодайи абзорий аз дини ислом ва фариби муслимин бо адабиёти шибхи исломий ва сўгандхойи дуруғин барои ахдофи куфрий ва валоъ бо куффори аслий ва муртаддини астки аллох таоло аз онхо ғазаб гирифта чунончи мефармояд:
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِم مَّا هُم مِّنكُمْ وَلَا مِنْهُمْ وَيَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَهُمْ يَعْلَمُونَ (مجادلة / 14)
Оё огохий аз касоники гурухиро ба валоъ мегирандки худо бар онон хашмгин аст? Инон ( мунофиқони пеш набуда ва ) на аз шумоянд ва на аз ононанд. Чанин касони бигу на огохона сўганди дуруғ ёд мекунанд!
Яъни бо вужуди онки медонандки дуруғ мегуянд боз сўганд мехуранд, чун дар миёни муслимин ва шабихи муслимин хастанд, ва муслимин бо ин сўгандхойи онхо рохаттар фариб мехуранд ва аз масири хақ мунсариф мешаванд.
اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ فَلَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ (مجادلة /16)
Онон сўгандхойишонро сипари сохтанд ва бадин васила мардумонро аз рохи аллох боздоштанд, ва лизо азоби хор кунандайи доранд.
فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِي قُلُوبِهِمْ إِلى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ:”(توبه/ 77)
Худованд нифоқро дар дилхойишон падидор ва пойдор сохт то он рузики худоро дар он мулоқот мекунанд. Ин ба хотири он астки пеймони худоро шикастанд ва хамчунин дуруғ гуфтанд.
Аллох таоло дар оёти аз қуръон ба дуруғгу будани ин куффори пинхони дохилий хатто дар қиёмат хам ишора карда ва мефармояд:
يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعاً فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَمَا يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلَى شَيْءٍ أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْكَاذِبُونَ ( مجادلة / 18)
Рузи худованд хамма ононро зинда мегардонад. Он руз барои худо ( ба дуруғ) сўганд мехуранд хамонгунаки( имруз ба дуруғ) барои шумо сўганд мехуранд, ва гумон мебарандки ишон доройи чизи ( аз хуш ва зарангий) хастанд! ( ё ададий хастанд.) огох бошид! Ишон дуруғгуёнанд.
Еки аз бадтарин корхойи ин даста аз дуруғсозон ин астки, бо суистефода аз набуди қудрати хукуматий ва назоратийи муслимин, ва бо пуштивонайики аз жохилияти хоким бар жомеъа доранд, дар хидмат ба душманони қонуни шариати аллох чизхойиро барои мардум мисли анвоъи мункарот, фавохиш ва муволот бо куффор ва тоғутхо ва ғейрихро озод ва халол эълом мекунандки хароманд, ва чизхойи мисли куфр ба тоғут ва валоъ ва бароъ ва жиход фи сабилиллах ва ғейрихро бароишон мамнуъ ва харом мекунандки дар шариати аллох таоло озод ва халол ва балки вожиб хам хастанд. Ба хамин далил астки аллох таоло дар мовриди ин дуруғсозон ва мушобихини онхо мефармояд:
وَلاَ تَقُولُواْ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هَذَا حَلاَلٌ وَهَذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُواْ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ لاَ يُفْلِحُونَ ( نحل / 116)
Ба хотири чизики танхо бар забонитон меравад ( ва ноши аз қонуни шариати аллох нест), ба дуруғ мегуйид: ин халол аст ва он харом, ва дар натижа бар худо дуруғ бандид. Касоники бар худо дуруғ мебанданд, ростгор намегарданд.
Муртаддин незки шикли такомул ёфтайи дорудастайи мунофиқин дар ошкор кардани куфр ва иртидод хастанд дар хамин золъи дувум “ мусалласи дуруғсоз” жой мегиранд мисли мусайламайи каззоб ва хазорон каззобики хам акнун нез вужуд дошта ва доранд.
Холо ин ду золъ “ мусалласи дуруғсоз” чигуна маводди хоми дуруғро ба мархалайи тўлид ва арза ба жомеъа мерасонанд? Марохили тўлиди ек дуруғ тавассути ин дуруғсозон чигуна аст?
Аллох таоло мефармояд:
: يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ ( شعراء/ 223)
Гуш фаро медиханд, ва бештаришон дуруғгуянд. Яъни бо онки мутлақан дуруғгу ва манбаъжи тўлиди дуруғ хастанд аммо ин дуруғхоро бо суханони дуруст қотиъ мекунанд, ва баъад ин махлутро ба мухотибини худ тахвил медихандки, дар тамоми маворид хаққики қотиъ карданд китмон мешавад, ва дуруғхо то замони мушаххас, баржаста ва тасбит гарданд. Чун умри дуруғ дар хар сурати кутох аст хар чанд корхонайи дуруғ боқий аз кор намеофтад.
(идома дорад…….)