Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(10- қисмат)
Ин оёт ва оёти мушобех дар қуръон ба мо мегуяндки инсон аз ду буъди жисмий ва рухий шикл гирифта ва аз замоники дастахойи аз инсонхо аз масири сахихи қонуни шариати аллох мунсариф шуда ва дар баробари он нез қарор гирифтанд, саъй доштандки жихати пийруз шудан бар рақиб аз ду қудрати низомий ва равоний истефода кунанд.
Дар мовриди фарохам кардани қудрати низомий аллох таоло ба муслимин амр мекунад:
: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ (انفال/ ۶۰)
Барои онон то онжоки метавонид нийру ва ( аз жумла) асбхойи варзида омода созид, то бидон( омодагий ва соз ва барги жангий) душмани худо ва душмани худишро битарсонид, ва касони дигари жуз ононро нез ба харрос андозидки ишонро намешносид ва худо ононро мешносад.
Уқба ибни Омир мегуяд, шанидамки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бар руйи минбар фармуданд:
: وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ؛ أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ، أَلَا إنَّ القُوَّةَ الرَّمْيُ.[1]
Огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тирандозий аст, огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст , огох бошидки манзур аз тавоноий ва қудрат, тарандозий аст.
Дар ин сурат баъди аз сарчишма ва пояхойи қудрати иймоний ва ақидатий муслимин аслийтарин сарчишмахойи қудрати зохирий ва моддийи мо бавасилайи аслаха аз коноли еки аз “ се абзор” бартар таъмин мешавад. Нуктайи ёдам омадки еки аз бародарон дар мовриди хукумати бадили изтирорий исломий пурсида буданд; бародарон ва хохарони мўъминам: модомики шахс ё гурух ва хукумат дар доирайи ислом боқий монда ва тибқи завобити шаръий муртад нашуда аз тамоми хуқуқи исломийки шариат ба у дода бархурдор аст ва мазхабиш боиси аз миён рафтани ин хуқуқ намешавад хар чанд ин хақиқат ба мейли баъзихо набошад аммо воқеияти шаръий астки бо тамоми шубхот, дуруғхо ва иттихомотики тўлид карданд боз наметавонанд инкориш кунанд.
Замоники мо хам акнун хукуматхойи бадили изтирорийи исломий доремки хамин қудрати низомийи онхоро ба хадди тамкин ва истиқрори муқтадирона расонда, ба унвони ек фард ва жамоати қавий хаққи худимон медонем ончироки мехохем ва шариат дастур дода бархалофи мейли куффор ва муртаддин ва дорудастайи залил ва палиди секулярзадахо ва мунофиқини махаллий пиёда кунем, ва хостахойи шаръиймонро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил кунем, хам акнун мо хастемки муқтадирона бо хамин сипар ва қудрати низомий хукуматий торихро менасивем ва шохисахойи зиндагиро тарсим мекунем.
Бале, ин қудрати низомийи мо аз коноли еки аз “ се абзори” бартар астки хам акнун торих ва хаётро менависад, баъди аз нусрати аллох таоло ин қудрати низомийи мо ва хукуматийи мо ба унвони сипари боздоранда ва хатто мухожим астки уммати моро ташкил дода ва аз мо мухофизат карда аст.
Ғейри аз ин “ се абзор”ки танхо васила ва абзорхойи замонати хифзи вахдат ва хатто ижоди вахдат ва шўройи мутахассисин хастанд, дигар хеч абзор ва василайи дигари барои муслимин вужуд надорадки битавонанд ба пийрузий ва нусратики аллох ваъдашро дода даст пейдо кунанд, ва хар чи баъди аз ин “ се абзор” вужуд дорад куллан тафарруқ ва сустий ва залилий ва хадар рафтани энержийи муслимин аст.
Ба хамин далил душманон сарчишмайи ин қудрат ва сипари дунёвийи моро бо жанги сард ва амалиёти равонийи ақидатий- фикрий – фархангий мовриди хадаф қарор доданд ва мо хам чанин хамалотиро бар алайхи душман анжом додем ва медихем, ва метавон гуфт амалиёти равоний ё жанги сардро тамоми тарафхойи даргир анжом медиханд чи онки мовриди хамла қарор гирифта ва чи онки тахожум ва хамларо шуруъ карда аст.
Бо онки жанги низомий мумкин аст дар замон ва макони мушаххаси қишри хосси аз инсонхоро даргир кунад аммо, қабли аз шуруъи ин жанги низомий ва мустақим, ва дар хийни жанг, ва хатто поёни он, жихати тағйир дар ақоид, афкор, тасмимот, рафтор ва амали мухолифин, жанги сард ва амалиёти равоний ба сурати фарогир ва густарда ва хамма жониба анжом мешавад.
Дар жанги сард ва амалиёти равоний саъй мешавад бо истефода аз масоили ақидатий, фикрий ва фархангий дар қалб ва зехни инсонхо дасткорий ва тағйир ба вужуд биёваранд ва бар ирода ва фикри тарафи муқобил таъсир бигузоранд то шахс таслими ахдоф ва барномахойи мушаххас бишавад, ва рафторхойиро анжом бидихадки барояш барномарези карданд.
Дар инжо қудрати маънавий, андиша ва тадбири шахс мовриди хадаф қарор мегирадки хадафи наздики чанин тарх ва барномайи суст кардани қудрати иймонийи шахс, ва ба дунболи ин , инхидоми қудрати низомий – хукуматий ва убухати дунёвий, ва дар нихоят, гирифтани билижбор мухтаво ва мафохими чохоргонайи дин аз дини мухолиф, ва мунхасир кардани ин мафохими чохоргона ба дини тарафи мухожим аст.
Ба хамин далил хамчунонки дар умури зохирий ниёзманди қудрати низомий хастем ва бояд дар такомули он бикушем ба хамин тартиб ниёзманди қудрати маънавий,ақидатий ва фархангий устивор ва мохками хастемки руз ба руз бар иймони мо изофа кунад ва моро дар баробари жанги сард ва амалиёти равонийи душман мухофизат кунад балки, моро хамчун замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахобайи киром дар баробари чанин жанги дар мавозеъи хамла ва тахожум қарор бидихад.
Дар инжо амалиёти равоний, хам зехни инсонхоро мовриди хамла қарор медихад хам қалб ва ихсоси мухолифинроки, руйи хам рафта метавон гуфт қудрати иймоний ва ақидатий ва иродайи мухолифин бо анвоъи абзорхойи равоний мовриди хадаф қарор мегирад.
Имруза душманони қонуни шариати аллох ошкора бо тахрифи хақоиқ, нейрангхо; тўлид ва сохтани жараёноти мунхариф ва мувозий бо ислом аз тариқи хоинини секуляри махаллий ва бахусус дорудастайи мунофиқин варрувайбиза ва уламойи суъ, ранг омизий кардан ва бумий кардани дини секуляризм аз тариқи хамин мунхарифин , сардаргум кардани муслимин, бомборони ахбор ва тахлилхойи фарибандайи омихта шуда ба рост ва дуруғ, талқинхойи ғалат ва ғейрих, ва бо бахрагирий аз муъассиртарин текникхо , абзорхо ва равишхойи расонаий – хабарий ва таблиғий ба қудрати иймон ва иродайи муслимин юриш оварданд.
(идома дорад………)
[1] صحیح مسلم 1917 / صحیح ابی داود 2514