Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(130- қисм)
Ха, аллохнинг шариатидаги қонунларга таслим бўлмайдиган кишиларга нисбатан муомала қилиш бўйича мусулмонларнинг энг яқин мақсадларидан бири шуки, улкан душман билан муомала қилишда янада кўпроқ ва улкан қудратни касб қилиш учун кофирларнинг жамиятини орасидан ўзларига ёрдам берадиган кучларни чиқариб олишлари лозим, уларни химоя қила оладиган ёки уларни озодлигини таъминлайдиган хар қандай кишилардан фойдаланишлари керак ва душманни ўртасидаги хилма-хил сафларни орасида мавжуд бўлган ихтилофлардан ва уларнинг турли-хил назарга эга бўлишларидан фойдалана билишлари лозим, агар қодир бўлишса уларнинг яхши қобилиятлари учун тўлов тўлашлари хам керак.
Мана бу кофирларни ёнида бошқа бир кофирларнинг дастаси хам мавжуд бўлиб,улар хам аллохни шариатидаги қонунларга таслим бўлишмайди, аммо икки мақсад сабабли,
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»
Очлик ва фақирликдан қутулиш учун ва рифохни қўлга киритиш ва қўрқувдан, нотинчликдан қутулиш ва амниятни қўлга киритиш учун мусулмонлар билан бирга хамрох бўлишади. Улар бизларни динимизни хохлашмайди, фақат бизлар орқали таъминланадиган дунёни исташади. Уларнинг мана бу талаблари бутун тарих давомида мавжуд бўлган бўлиб, бу шаръий жавобга мухтож бўлган ўрин хисобланади. Мана бу икки талаб ана бу дастанинг бизлар билан бирга хамрох бўлиб муттахид бўлишлари учун иллатни огохона,мақсадли ва харакатланувчи холатга олиб келади ва у мубхам бўлмаган равшан, амалий, аниқ, зохирий жавобга мухтож. Худди шундай жавобни росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ва у кишини асхобларидан олишган эди.
Бу ерда шу нарсага эътибор берилиши керакки, кофирларнинг мана бу дастаси билан хампаймон бўлишлик ва вахдатга эришишлик, фақатгина уч каналдан бирини йўли орқали вужудга келган умматни қўл остида бўлиши керак, яъни рахбарият қудрати бу умматни қўлида бўлиб ана бу кофирлар уларни қўл остида бўлишлари лозим. Агар бир киши мана бу уч каналдан бошқасини қўл остида хам ана бу кофирлар билан хампаймон бўлиш мумкин деб тасаввур қилса, шубхасиз у хаёлпарастлик қилибди, чунки бу холатда у истаса ва истамаса хам мана шу кофирларни қўлида абзорга айланиб қолади, буни вахдат эмас балки таслим бўлиш дейилади, таслим бўлиш билан вахдатни ўртасида жуда катта фарқ бор.
Мисол тариқасида айтадиган бўлсак, хозирни ўзида сурияда хам шундай гурухлар борки, секуляр туркия хукуматини канали орқали натони хизматини қилишади, бошқа бир гурухлар эса оли саъудни,қатарни,иорданияни, қувайтни канали орқали американи ихтиёрида хизмат қилишади, яна ужалонни сотқин тўдасига ўхшаган бошқа бир гурухлар хам борки – курдларнинг хозирги даврдаги мусайламайи каззоби – улар русларни ихтиёрида хизмат қилишади, мана бу гурухларнинг барчаси навбатдан натони ва американи ва россияни сиёсатлари асосида бир- бирлари билан жанг қилишади. Бу ерда вахдат мавжуд эмас, балки улар фақат абзорга айланиб қолишган холос, улар фақат арбобларини хизматини қилишади.
Кофирлар билан вахдатга эришишлик фақат ва фақат уч абзордан бири орқали вужудга келган умматни воситасида амалга оширилади, аллох таоло мана бу умматнинг гумрох ва саргардон бўлмаслигини замонатини берган ва шубхасиз бу ерда қудратнинг ўринлари хақида гапириляпти. Бу харбий қудрат бўлиб, у душман билан алоқа қилиш бўйича мусулмонларнинг аслий дипломатикасини химоячиси хисобланади.
Аллох таоло душманларимиз билан муомала қилган пайтимизда энг мухим фарзлардан бўлган ирхоб ва уларни харбий қудрат билан қўрқитишга ишора қилиб мархамат қиладики:
وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)
( Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизнинг душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.
Мана бу суратда, аслий тўсиқ ролини ўйнайдиган ва бизларни, аллохни душманларини қўрқитадиган ва душманни шаррини бизлардан узоқлаштирадиган ва кофирлар билан бирга олиб бориладиган даъватимизни, дипломатикамизни химоячиси бўладиган нарса, танхо харбий қудрат саналади. Эътибор беринглар, фақат харбий қудрат хисобланади.
Агар андалусга ўхшаб бизларнинг молиявий қудратимиз қанчалик кўпроқ бўлса, душманларимиз хам кўпроқ таъма қилишади, фақатгина илмий қудратни ўзи кифоя қилмайди, хатто маккада росулуллох саллаллоху алайхи васаллам учун илмни ўзи кифоя қилган эмас, балки фақат харбий ва жисмий қудратни тили билан баъзи мархалаларда эса илмий гохида иқтисодий химояни воситасида сухбатлашишга тўғри келади.
Росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг баъсатларини аввалида хам аллохни нусратидан сўнг, росулуллохга зарар етишига монеълик қилган нарса, бани Хошимнинг қиличлари бўлган, қуръонни оятлари ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни илмларининг меъзони ёки уммул мўъминин Хадичани мол- давлатини ўзи қудратга эга бўлган эмас, Умар ибни Хаттобга ё Саъад ибни Ваққосга, Али ибни Аби Толибга зарар етмаслигига ёки Сумайяга,Ёсирга ва бошқаларга зарар етишига боис бўлган нарса, мана бу қудратни бор ё йўқлиги бўлган. Бошқаларни устида маълум шароитни мажбурлаб юклайдиган нарса харбий қудрат бўлган, шахсни тўғри ё нотўғри шароитларга таслим бўлишига мажбур қиладиган нарса хам харбий қудрат эди. Мана бу формула узоқ ўтмишдан буён хозирги давргача вето қилиш хаққи ва бошқалар қолибида халқаро миллатлар сатхида ё минтақавий сатхда хокимлик қилади.
Аби Толибни ўлимидан сўнг бани Хошимнинг қудрат қиличлари Абу Лахабни қўлига ўтади ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу харбий қудратни химоясидан махрум бўладилар, шунинг учун хам у киши бошида мана бу қудратни Тоифдаги одамларни қиличи орқали қўлга киритса бўлади,деб фикрлайдилар, аммо бу нарса муяссар бўлмайди, энди мадинада мана бу қудратни қўлга киритган пайтларида хам, бошқа кофир қабилалар билан алоқа қилиш, хатто уларни назорат қилиб бошқариш, мунофиқларни бошқариш бўйича хам, у кишининг харбий қудратини меъзони аллохни шариатидаги қонунларни химояси остида энг мухим ўринни тутади.
Худайбия паймонидаги ошкор фатхдан олдин ва ошкор фатхдан кейинги даврда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дипломатикасидаги қудратни меъзонига қараб униб –ўсаётган эди, у макка фатхидан сўнг ўзини энг юқори чўққисига кўтарилди. Нима учун? Чунки бу даврда мусулмонларнинг харбий қудрати хам авжига чиқаётган эди.
(давоми бор……..)