Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(11- қисмат)
Хамчунонки муслимин масоили ақидатийи худро аз қуръон ва суннати сахих мегиранд ва иймони худро ба ин шикл созмондехий ва қудратманд мекунанд, дар амалиёти равоний хамки то хадди зиёдий ба ахбор ва иттилоат сарукор доранд ва ин ахбор хам робатайи мустақими бо қудрати низомийи муслимин аз коноли еки аз “ се абзор” бартар дорад; ва метавон ба сурати сода ва возих гуфтки тўлид ва гирифтани хабар амри хукуматий астки наметавон ин дуро аз хам жудо кард.
Шўройи мутахассисини амниятий ва хабардехий ва хабаргирийи хукумати исломий астки хамчун соири тахассусхо дар ин мовриди хос хам ба нафъи жомеъайи исломий ижмоъи вохиди худишро, мутаносиб бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи руз,ба сурати хабари муносиб ироя медихад.
То инжо метаважжих шудемки вужуди амалиёти равоний ва жанги нарм амристки хам тавассути муслимин анжом мешавад ва хам тавассути душманони муслимин, ва алъон жанги равоний бо қудрати бесобиқайи аз суйи хукуматхойи секуляр ва ишғолгари жахоний ва новкарони секуляри махаллийи онхо ва дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бар мо тахмил шудаки, бояд бо қудрати мушобех ва аз коноли қудрати хукуматий еки аз “ се абзори” бартар ба жанги онхо ва ин “ мусалласи дуруғсоз” биравем.
Агар дар баробари хавопиймо, мушак ва соири тажхизоти низомийи рузи душман, шумо фақат чоқу ё гурз ва сипар ва сочмазан ва силоххойи қурун ё дахахойи гузаштаро дори, худитро набояд дар муъаррази чанин силоххойи модерни душман қарор бидихи; дар жанги сард ва нарм хам агар дар баробари қудрати таблиғийи маккорона ва бисёр хисоб шуда ва зийраконайи душман ба огохихо ва қудрати хабарийи еки аз “ се абзори” бартар мужаххаз нести, боз набояд худитро дар муъаррази чанин душмани қудратманди қарор биди.
Абзори аслийи жанги равоний калом аст ва душман аз тариқи забон ва каломи тасвирий, совтий ва невишторий саъй дорад:
: يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (توبه/32)
Онон мехоханд нури худоро бо дахони худ хомуш гарданд ва ле худованд жуз ин немехохадки нури худро ба камол расонд хар чандки кофарон дуст надошта бошанд.
Дар ин сурат амалиёти равоний ва жанги сард ё жанги нарм ва равоний новъи жанг астки дар он саъй мешавад бо таблиғот ва хабар расоний, мутақоид ва қонеъ кардан, тахдид, татмиъ, фариб, бардоштхойи ғалат ва гумрох кунанда ва тамоми абзорхойики бар зехн ва қалби тарафи мухолиф таъсир бигузорад, дар иймон ва ақоид ва афкори мухолифин дасткорий ва тағйир анжом бидихад; ва бо дасткорий кардан ва тағйири ақоид, бовархо, афкор, ихсосот ва ахдофи ашхос, нигариш ва жахонбинийи тўлид мешавадки иймон ва иродайи онхоро мутазалзил кунад, ва бо таъсир ва тасхири зехн ва қалб, онхоро хаттол имкон бидуни даргирий -гох дар кутох муддат ва гох дар боланд муддат- таслим кунад ва нигариш, бардошт, ихсосот , тамоюлот ва рафтори онхойики қарор аст барои жанг омода бишавандро ба нафъи худ тағйир бидихад.
Амалиёти равоний ва жанги сард мумкин аст бар хилофи жанги гарм тамоми сатхи заминро дарбар бигирад, ба хамин тартиб доирайи нуфузиш, хам душманро шомил мешавад, хам нийрухойи бетарафро, ва хам дустон ва нийрухойи худиро. Бар ин асос метавон гуфт: амалиёти равоний ду чехра дорад, еки чехрайи хақиқий ва дигарий чехрайи ниқобдорки хадафиш таркиби хақ ва ботил жихати пушондани хақ аст. Аллох таоло ба мужриёни чанин тархи ниқобдори дар миёни яхудки дар баробари хақ қарор гирифтанд мефармояд:
: یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ (آل عمران/ 71)
Эй ахли китоб! Чиро хақро бо ботил қотиъ мекунид ва китмониш мекунид, ва холи онки шумо медонид?
Аллох таоло ин чехрайи ниқобдор ва жанги равонийи душманонро бо ибороти “ кайда” ном мебарадки тақрибан бар тамоми ашколи жанги равоний итлоқ мешавад умумият дорад:
: إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً (طارق/15)
Онон пейваста ба тўвтиъа ва нейранг мепардозанд ва нақша мекашанд.
“ Кайда” ки талоши аст аз тариқи макр ва фариб ва худъаки, саъй дорад бар зехн ва қалби тарафи муқобил таъсир бигузорад дар воқеъ муъодили қуръоний аст барои амалиёти равонийки дар қуръон ба хар ду чехрайи мусбат ва манфийи он хам ишора шуда – бо онки бештар дар мовриди худъагирий мазмумиш ба кор меравад -, албатта дар жохойи ба маънийи худи жанг хам омада ва боз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар таърифи жанг хам мефармояд:
: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ.
Жанги равоний ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” собиқайи тулоний дорад ва аллох таоло дар жохойи мухталиф аз равишхойи мухталифи жанги равоний ва макрхойи куффор бар алайхи даъвати исломий ном бурдаки, сарфи назар аз собиқайи ин душманон дар замонхойи қабли аз пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам ба зикри намунахойи дар асри хотамул анбиё саллаллоху алайхи васаллам ишора мекунем мисли:
1.Ғовғосолори ва бехудагуйи замоники хақ баён мешавад:
وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَغْلِبُونَ (فصلت/26)
Кофарон мегуянд: гуш ба ин қуръон фаро надихид, ва дар он ёвасароий ва жор ва жанжол ва корхо ва бахсхойи бехуда кунид то шояд шумо пийруз гардид.
2.Мовриди дигар аз жанги сард ва равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш, тухмат задан ба худи қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд масалан мегуфтанд:
– إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ * إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ (مدثر/24-25)
Ин ( қуръон) чизи жуз сехр ва жоду нестки аз пешиниён ва дигарон ривоят ва нақл шуда. Ин чизи жуз сухани инсонхо нест.
(идома дорад……..)