Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.
(136- қисм)
Хақиқатда рахбар росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўнг шундай бир канал бўлиб, мусулмонларнинг уламолари ва ахли хал ва ақд шўроси уни ўша замон ва макондаги мусулмонлар учун жамиятдаги ижроий ва хукуматий ишларда ислом динининг қонунларини баён қилиш учун сайлайди, шубхасиз бундай қонунларни баён қилиш ва аллохни шариатидаги қонунларни қандай татбиқ қилиш учун мана бу рахбар эхтиёж бўладиган шаръий илмга бир қозини ва мужтахидни андозасича эга бўлиши керак бўлади, фақатгина мана бундай вожиб шарт билан мусулмонларнинг хокими ва рахбари ўзини аслий жойгохини қўлга киритади.
مَالایتِمُّ الوَاجُبُ إِلّابِهِ فَهُوَ وَاجِب”
бу жойгох мана бундай шартлар орқали қўлга киритилади ва мана бу шартлар хам вожиб бўлади, магарам зарурат ва изтирорий холатда вожиб бўлмаслиги мумкин.
Мана бундай шаръий каналларга кўра ўзини мавжуд вазиятида сайланган мана бу амирни ва рахбарни хукми борасидаги мусулмонларнинг мавжуд замони ва маконидаги шароит учун аллохни ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дастурлари қуйидагича бўлади, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:
مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ، وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ، وَمَنْ يُطِعِ الْأَمِيرَ فَقَدْ أَطَاعَنِي، وَمَنْ يَعْصِ الْأَمِيرَ فَقَدْ عَصَانِي”[1]
“Кимки менга итоат қилса, албатта у аллохга итоат қилибди. Кимки менга итоат қилмаса, албатта у худога итоатсизлик қилибди. Кимки амирига итоат қилса, менга итоат қилибди. Кимки уни итоатидан бош тортса, албатта у мени итоатимдан бош тортибди. Сахих Бухорийда мана бу хадисни давоми бошқа лафз билан келтирилган:
وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ، فَإِنْ أَمَرَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَعَدَلَ فَإِنَّ لَهُ بِذَلِكَ أَجْرًا، وَإِنْ قَالَ بِغَيْرِهِ فَإِنَّ عَلَيْهِ مِنْهُ»
Албатта имом қалқондур. Уни дифоъ қилишади ва ундан панох топишади. Шундай бўлгач агар у худодан қўрқиб адолатга амр қилса, мукофотга сазовор бўлади. Ва агар буни тескарисини амр қилса, гунохкор бўлади.
Энди унга итоат қилишлик аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга итоат қилишни ўрнига ўтадиган ва у мусулмонлар учун қалқон хукмида бўладиган мана бу амир ва рахбар, мусулмонлар эга бўлган ўзига хос замон ва макондаги шароитда, мусулмонларнинг мавжуд вазиятини ва мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларини ва минтақавий,халқаро шароитни эътиборга олган холда, шундай хукм ва равишни ироя бериши мумкинки, мана бу хукм ва амални хикмати бизлар учун равшан бўлиши ё бўлмаслиги ёки душманнинг ички ва ташқи рухий жанги мусулмонларни ўртасида тафарруқни ва залилликни ижод қиладиган шубхаларни тарқатишига сабаб бўлиши мумкин.
Мана бундай холатда энг мухим масала ва нозик иш, рахбарнинг уч абзордан бирини йўли орқали сайланишига боғлиқ бўлади, агар мусулмонлар улил амр шўросини канали орқали ва исломий шароитга кўра фақих ва мужтахид рахбарни сайлашган бўлса, мусулмонларнинг дини, жони, номуси ва моли ва ватани унинг қандай қарор чиқаришига чамбарчас боғлиқ бўлади, албатта бу ерда унга самъ ва тоах қилиниши керак, бизлар далилидан хабардор бўлган ёки бундай сиёсатларни хикматидан бизлар бехабар бўлган тақдирда хам; энг мухим нарса мана бундай рахбарни баробаридаги бизларнинг амалдаги вахдатимиз ва эътимодимиз хисобланади.
Худайбия сулхидаги паймонни баробарида мўъминлар билдирган муносабатни мисол келтириш орқали – уларни орасида мунофиқлар хозир бўлишмаган – айтаётган сўзларимизга жон бағишлаймиз: қурайш секуляристлари билан тузилган худайбия паймонида энг катта имтиёз мушрик ва секуляр кофирларга берилганини яхши биламиз, хатто рахбар бу ерда баъзи бир чекинишларга хам рухсат берган эдилар, ундаги бандларга кўра мусулмонларнинг жуда кўп эътиқодлари кўрмасликка олинади ва бундан ташқари макка дорул куфридан мухожир бўлиб келишга муваффақ бўлган мусулмонларни яна қайтадан мушрик ва секуляр кофирларга қайтариш борасида хам ахд қилинади.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қурайшлик мушрик ва секуляр кофирларга берган имтиёзлардан бири, паймонномадан бисмиллах калимасини хазф қилиш ва аллохнинг рохман ва рохим сифатларини ўчириб ташлаш бўлган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аллохни сифати хазф қилинишини орқасидан ўзларининг худони пайғамбари сифатидаги номларини хам хафз қиладилар ёки Жобон курдий розиаллоху анхуни фарзанди Абу Басирни кофирларни қўлига топширадилар ёки хаж ва бошқа нарсаларни ярим йўлда қолдириб қўйиш орқали маккадаги мушрик ва секуляр кофирларга имтиёз берадилар ва ортга чекинадилар, бу ерда мусулмонларни ўртасида тартибсизликларни ва тафарруқни олдини оладиган нарса, уларнинг иймони ва шаръий каналга кўра сайланган рахбарга нисбатан эътимоди, ишончини меъзони хисобланади, улар мана бу рахбарнинг ўзидан кўра хам юқорироқдаги зот орқали назорат қилинишига ишонишарди, шунинг учун хам улар бундай рахбарга нисбатан ўзларини самъ ва тоахларини эълон қилган эдилар.
(давоми бор………)
[1]أخرجه البخاري في الجهاد، باب يقاتل من وراء الإمام ويتقي به: 6 / 116،وفيالأحكام: 13 / 111،ومسلم في الإمارة – باب وجوب طاعة الأمراء في غير معصية برقم (1835) : 3 / 1466. والمصنف في شرح السنة: 10 / 69.)