
Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(1-қисм)
Бисмиллахир рохманир рохим
“Албатта хамд ва сано танхо аллохга лойиқдир, унга шукр айтамиз ва ундан ёрдам сўраймиз, ва ундан мағфират талаб қиламиз ва ўзимизни нафсларимизни шарридан ,амалларимизни ёмонлигидан аллохдан панох сўраймиз, кимни аллох хидоят қилса уни хеч ким гумрох қила олмайди, кимники аллох гумрох қиладиган бўлса уни хеч ким хидоят қила олмайди, ва аллохдан ўзга илох йўқлигига ва уни шериксиз эканига гувохлик бераман, Мухаммад уни бандаси,элчиси эканига шаходат бераман.”
- یأْ أیهَاْ الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ حَقَّ تُقَاْتِهِ وَلاَتَمُوْتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُون (آل عمران/102)
- یأْ أیهَا النَّاْسُ، اتَّقُوْاْ رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُم مِنْ نَّفْسٍ وَّاحِدَةٍ وَّ خَلَقَ مِنْهَاْ زَوْجَهَاْ وَ بَثَّ مِنْهُمَاْ رِجَالاً کَثِیراً وَّ نِسَاءً وَّاتَّقُوْاْ اللهَ الَّذِی تَسَاءَلُوْنَ بِهِ وَالأرْحَاْمَ إِنّ اللهَ کَاْنَ عَلَیکُمْ رَقِیبَاً(نساء/1)
- یأْ أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوْاْ اتَّقُوا اللهَ وَ قُوْلُوْاْ قَوْلاً سَدِیداً يُصْلِحْ لَكُمْ أَعْمَالَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَمَن يُطِعْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ فَازَ فَوْزًا عَظِيمًا (احزاب/70)
Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух
Еттинчи муқаддамот дарсимизни бидъатни шаръий усул билан шархлашга хослаймиз, чунки жуда кўп мусулмонлар бу мавзу билан ошно бўлмаганликлари сабабли, душманларимиз ва жохил дўстларимиз мусулмонларнинг орасида тафарруқни янада кўпайтириш учун ундан бир абзор сифатида истефода қилишяпти.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:
لَتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا،وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا:الحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ:الصَّلَاةُ،[1]
Ислом дастаглари бирма- бир синдирилади, бу дастаглардан бири нобуд бўлган пайтида одамлар уни яқинидаги дастагга чанг солишади, уларнинг энг биринчи бўлиб синдирилгани хукм ва охиргиси намоздур.
Мусулмонларнинг ўртасида биринчи бўлиб синдирилган дастаг хукм қилиш ё Хасан ибни Али розиаллоху анхудан кейин нубувват манхажига асосланган хилофатни,исломий хокимиятни синдирилиши бўлади. Мана бу дастаг синдирилгандан сўнг, мусулмонлар умматни ва жамоатларини хифз қилиш учун унга яқин бўлган исломий изтирорий бадал хукуматга чанг солишди, албатта бу ўзига яраша булғанишларга эга эди, мана бу исломий изтирорий бадал хукумат хам нобуд бўлган маконларда мусулмонлар ночор холда мужохидларнинг шўро мажлисига чанг солишди. Мана бу мусулмонлар умматни ва жамоатларини хифз қилиш учун чанг сола оладиган дастагларни энг охиргиси хисобланади, бундан сўнг эса бошқа дастаглар бирин-кетин нобуд бўлиб бошлайди, тоинки охирида намозни тарк қилишга етиб келинади – бу зохирда мусулмон бўлишнинг охирги белгиси саналади – ва бу хам ” уч абзорни” химояси бўлмаганлиги сабабли аста- секин нобуд бўлади. Мана буларни бизлар ошкора андалусда ва ироқдаги шайтонпараст язидий курдларнинг орасида ва эронни ғарбидаги шайтон параст малик товусий ёки бошқача истелох билан айтганда алиюллохийлар ёки уларни ўзларини тили билан айтганда эса ёрсонийлар ва бошқа минтақаларда эса турли- хил унвонлар ва кокоий , исмоилийга ўхшаган хилма- хил исмлар мисолида кўрамиз ва кўрганмиз.
Фақат мана бу учта дастагни йўли орқали мусулмонлар вохид умматни ва вохид жамоатни улил амр шўросини йўлига кўра вужудга келтира олишади ва гумрохликдан,саргардонликдан нажот топишади; росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бундай умматнинг гумрох бўлмаслигига аллох таолодан замонат олганлар:
سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ، فَأَعْطَانِيهَا،[2]
Ха, вохид улил амр шўросининг йўли орқали вужудга келган мана бу вохид уммат, вохид жамоатни хам дунёга келтиради, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мана бундай жамоатга қўшилишга амр қиладилар:
فَعَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ.
мана бундай жамоат аллохни химоясини қўлга киритади,
«فَإِنَّ يَدَ اللهِ عَلَى الْجَمَاعَةِ».[3]
Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ривоят қилишича:
«عَلَيْكُمْ بِالجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الوَاحِدِ وَهُوَ مِنَ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الجَنَّةِ فَلْيَلْزَمُ الجَمَاعَةَ»،[4]
Жамоатга пойбанд бўлишлик сизларга вожиб бўлади, тафарруқдан ва жудоликдан эхтиёт бўлинглар, чунки шайтон ёлғиз бир нафарга хамрох бўлади ва икки нафардан узоқлашади, жаннатни ўртасини хохлайдиган хар бир киши албатта жамоатга пойбанд бўлсин.
Ха, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:
“إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ أَجَارَ لِي عَلَى أُمَّتِي مِنْ ثَلاثٍ لا يَجُوعُوا وَلا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ وَلا یَستَبَاحُ ﺑَﯿْﻀَﺔُ اﻟْﻤُﺴْﻠِﻤِﯿﻦَ، یا سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا، وَسَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ أَنْ لَا يُظْهِرَ عَلَيْهِمْ عَدُوًّا مِنْ غَيْرِهِمْ”،[5]
Аллох таоло мени умматим борасида учта нарсани замонатини ва ваъдасини берган, улардан бири умматим оч қолмайди,
«لا يَجُوعُوا»
иккинчиси умматим гумрохликка хамфикр бўлмайди,
«لا يَجْتَمِعُوا عَلَى ضَلالَةٍ، لَا يَجْمَعَ أُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ»
ва учинчиси душман умматимга хукмрон бўлиб олмайди.
1,2,3 чи даражадаги ошкор кофир душманлар ва тўртинчи даражадаги мунофиқлар ва секулярзадалар мусулмонларни устида ва уларнинг хаётий ташкилотларига хукмрон бўлишига монеъ бўладиган ягона қудрат, фақат ва фақат мусулмонларнинг хукумат қудрати, хамда уларнинг харбий эъдодини меъзони хисобланади.
Агар бу қудрат заифлашса ёки нобуд бўлса ва вохид жамоат мавжуд бўлмайдиган бўлса, майдон ана бу аслий душманни, хатто жиноятчи мусулмонларни жинояткорона амаллари учун очилади. Абдуллох ибни Муборак рохимахуллох айтадики:
لَوْلاَ الْجَمَاعَةُ مَا كَانَتْ لَنَا سُبُلٌ وَكَانَ أَضْعَفُنَا نَهْبًا لأَقْوَانَا،
агар жамоат бўлмаганда эди, бизлар йўлларга эга бўлмаган бўлардик ва заифларимиз кучлиларни қўлида талон- тарож бўлиб кетган бўларди.
Шу сабабли хам, буюк кишилар мархамат қилишганки:
«كَدَرُ الجَمَاعةِ خَيْرٌ مِن صَفْو الفُرْقَةِ»،[6]
Жамоатнинг қоралиги тафарруқнинг зулоллигидан яхшироқдур; яъни хатто агар мана бу жамоат булғанишларга эга бўлса хам, барибир тафарруқдан ва ёлғизликдан яхшироқ, ёлғизлик ўзи билан бирга дунёвий ва ухровий азобни олиб келади.
Ха, агар нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни йўлидаги мана бу кучли уммат ва жамоат бўлмайдиган бўлса, ё хатто ундан кўра заифроқ ,булғанишларга эга бўлган исломий изтирорий бадал хукумат хам бўлмаса ёки у икковидан хам заифроқ бўлган – учинчи ночорликдаги нарса – мужохидларнинг шўровий мажлиси ўзидаги булғанишлар билан бирга мавжуд бўлмайдиган бўлса, бу пайтда мусулмонлар ва дунё ахли учун фақат азоб қолади холос. Хам мусулмонлар учун саргардонлик келади ва хам душман мусулмонларни устига хукмрон бўлади ва мусулмонларни,хамда бошқа дунё ахлини очлик эгаллайди.
Уммат бўладиган бўлса, мана бу уч офат ва уч азоб яъни саргардонлик, душманни хукмронлиги, очлик келмайди, агар уммат нобуд бўладиган бўлса, мана бу уч азоб вужудга келади, шунингдек бизлар мусулмонлар яшайдиган диёрларни аксарида ва дунёни аксар жойларида мана бу уч офатни ва уч азобни кўриб турибмиз.
Мана бу асрлар олдин аллох таоло мусулмонларни ундан эхтиёт бўлишлари учун огохлантирган азобни худди ўзидур, у зот мархамат қилади:
«وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُولَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (آل عمران/105)،
Аниқ хужжатлар келганидан кейин бўлиниб кетган ва бир-бирлари билан ихтилоф қилиб, талашиб – тортишган кимсалар каби бўлмангиз! Ана ундайлар учун улуғ азоб бордир.
(давоми бор……..)
[1]– أخرجه أحمد (٢٢١٦٠) مِنْ حديثِ أبي أمامة الباهليِّ رضي الله عنه، وصحَّحه الألبانيُّ في صحيح الجامع٥٠٧٥
[2]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ (عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،رواه الترمذي
[3]– في المعجم الكبير للطبراني، ٢١٧١، ٣٤٤٠، ١٣٦٢٣، صححه الشيخ الألباني بهذا اللفظ في ظلال الجنة، ٨٠
[4]– الترمذي، ابن ماجة (2363)، أحمد
[5]– في مسند الإمام أحمد (٢٧٢٢٤ ( عَنْ أَبِي بَصْرَةَ الْغِفَارِيِّ صَاحِبِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
[6]– الجاحظ في البيان والتبيين، ص 142