Еттинчи муқаддамот дарслари / шаръий манбаълардаги бидъатни мухтасар таниб олиш.
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган
(5- қисм)
Мана бундай жиноятлар шариатда қилинмаслиги ва бундай ёлғонлар ва ясама пуллар одамларга аслийсини ўрнига ўтказилмаслиги учун, аллох таоло ўзи бандаларига ироя берган аслий жинсни баробарида мана бундай ясама жинсларни ироя беришликни бир нав қонун ишлаб чиқариш ва ўзини шариатини баробарида шариатни вужудга келтириш деб билади ва тахдидли равиш билан мархамат қилади:
«أَمْ لَهُمْ شُرَكَاءُ شَرَعُوا لَهُم مِّنَ الدِّينِ مَا لَمْ يَأْذَن بِهِ اللَّهُ»(شوری/۲۱)،
Балким улар( макка мушриклари) учун (куфр ва ширк каби) аллох буюрмаган нарсаларни – “дин”ни, уларга шариат қилиб берган шериклари – бутлари бордир?!
Ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:
«إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار. [1]
“Энг рост сўз аллохнинг китоби ва энг яхши равиш Мухаммад саллаллоху алайхи васалламнинг равишидир, энг ёмон иш динда янгилик вужудга келтиришдир, динда янги пайдо бўлган нарса, бидъатдир; хар қандай бидъат гумрохлик ва хар бир гумрохлик эса жаханнамдадир.“
Яъни “барча” бидъатларни қилишлик, саргардонликка ва гунохга сабаб бўлади,
(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)
ва барча гумрохликларни натижаси хам жаханнат оловига боис бўлади. Яъни “барча” мана бу бидъатларни қилишлик, “куллу” калимаси келтирилгани сабабли, саргардонликка ва гунохга боис бўлади ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам уни умумий холда баён қилганлар ва бу ерда бир нарсани хосламаганлар ва “барча” бидъатлар гумрохликда, деб мархамат қилганлар,
(كُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ)،
бўлиб хам саргардонлик ва гумрохлик хатарли гунох бўлиб, инсонни жаханнам оловини воситасида азобланишига боис бўлади:
كُلُّ ضَلَالَةٍ فِي النَّار.
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам очиқ ва ошкор баён қилиб хукм содир қиладиларки, “барча” бидъатлар гумрохликка сабаб бўлади, улар номуносиб ва ғайри шаръийдур ва ахли бидъат охиратда жаханнам ахлидан бўлади; энди бидъати мукаффарани ё муғаллизани қилган кимсалар хамиша жаханнамда қолишади ва фосиқ мусулмонлар хам қилган жиноятини миқдорига кўра жазоланиши керак. Чунки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:
«مَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا أَمَرَكُمُ اللهُ بِهِ، إِلَّا وَقَدْ أَمَرْتُكُمْ بِهِ، وَلَا تَرَكْتُ شَيْئًا مِمَّا نَهَاكُمُ اللهُ عَنْهُ،إِلَّا وَقَدْ نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ». [2]
Аллох таоло сизларни нимага буюрган бўлса, мен сизларни хам бу нарсаларга буюрдим ва аллох сизларни нимадан қайтарган бўлса, мен хам сизларни бу нарсалардан қайтардим; ва ла тарокту, аллох сизларни қайтарган нарсаларни бирортасини тарк қилмадим, хаммасини сизларга айтдим.
Энди, аллох таоло росули орқали мусулмонларни амр ва нахий қилган мана бу ўринларда, агар шахс огохона ва ўзини ихтиёри билан ва хеч қандай шаръий узрга эга бўлмаган холда, янги нарсани аслни ўрнига қўйиб олган бўлса, бу фосиқ шахс хисобланади ва уни қилган иши хар қандай холатда рад қилингандур:
«مَنْ أَحْدَثَ فِيْ أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ»،[3]
хар қандай кимса бизни динимизда бир нарсани ижод қилса, бу нарса ундан эмас, рад қилинган ва ундан қабул қилинмайди. Чунки у аллохни шариатидаги қонунга мувофиқ бўлмаган амални қилган ва бу рад қилинган:
«مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ»،[4]
Хар қандай кимса қилган иш бизларни динимиз ва суннатимизга мувофиқ бўлмайдиган бўлса, рад қилингандур. Ўзини жинояткорона ишида давом этаётган ва бу ишини яна қайтариб қилаётган ва бу ишларни режасини кетига тушган мана бундай фосиқ шахс, ана ўша жинояткорона ишини тарк қилмаса ва ўша қилаётган ишидан тавба қилмаса, мана бу ишида хам тавбаси қабул қилинмайди:
«إِنَّ اللَّهَ حَجَبَ التَّوْبَةَ عَنْ كُلِّ صَاحِبِ بِدْعَةٍحَتَّى يَدَعَ بِدْعَتَهُ»،[5]
худованд хар қандай бир бидъатни қилаётган кимсанинг тавбасини қабул қилмайди, магарамки у ўзини бидъатдан узоқлаштирса қабул қилади.
То қилаётган жиноятини тарк қилмагунича тавбасини қабул бўлмаслиги хам оддий бир нарса. Шахс хар куни фалончи мазхабга ё қибла ахлидан бўлмиш фалончи қавмга нисбатан нафрати сабабли,уларни хаммасини такфир қилади ва уларни муртад деб санайди, бўлиб хам у уларни тўрт филтердан ўтказмаганлигини ва уларни бундай холатда такфир қилиб муртад дейилиши хато эканини жуда яхши билади, у аллох таолони қуйидагича мархамат қилганидан хам хабари бор:
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ ۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا ۚ اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ ۖ وَاتَّقُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ» (مائده/8)،
Эй мўъминлар, аллохнинг ўзи учун хақ йўлни тутгувчи, адолат билан шаходат – гувохлик бергувчи бўлингиз! Бирон қавмни ёмон кўринишгиз сизларни адолат қилмасликка тортмасин! Адолат қилингиз! Шу тақвога яқинроқдир. Аллохдан қўрқингиз! Албатта аллох қилаётган амалларингиздан хабардордир.
Хўп, энди мана бу шахс фалончи қавмни ва мазхабни муртад дейиш бўйича сахих шаръий йўлдан юрмаганлигини ва адолатдан узоқлашиб кетганини ва фақат кўнглидаги кинаси сабабли уларни муртад деганини яхши билади, аммо у бу жиноятини давом эттиради ёки у аллох таоло қуръонда кимларни мушрик деганлигини жуда яхши билади, аммо бу шахс ўзини ихтиёри билан ё наждий уламоларни ёки ижтиход қилган бошқа олимларни фикрига кўр- кўрона тақлид қилади, ана бу шахс бу ижтиходни хато эканини ва аллох таоло қуръонда кимларни мушрик деганлигини яхши билади, лекин ўзини ихтиёри билан ўзи нафратланган фалончи гурух ё мазхабни мушриклар жумласидан деб хисоблайди. Бўлиб хам аллох таоло уларни мушриклар жумласидан демаган ва мушрикларни хукмига шомил хам қилмаган. Ёки шахс маст қилувчи ичимликларни, зинони ва ўғриликни аллох ўзини каломида харом қилганлигини яхши билади, аммо у ўзини ихтиёрига кўра ва аллохни шариатидаги қонунга хилоф равишда гунох ишни қилади ва ана бу гунохини давом эттиради, агарчи уни устида хад ижро қилинган бўлса хам, барибир у бу ишини давом эттиради.
(давоми бор……..)
[1]– مسلم، أبو داود، النسائي، ابن ماجه، أحمد، الدارمي، صحیح مسلم، ج ۲، ص ۵۹۲، ح ۸۶۷؛ سنن کبری نسائی، ج 1، ص ۵۵۰، ح ۱۷۸۶٫؛ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص ۴۹؛ مسند احمد بن حنبل، ج ۳۵، ص ۹؛ السنن الکبری للبیهقی، ج ۱۰، ص ۱۱۴؛ سنن الدارمی، ج ۱۰، ص ۴۶۸؛ المعجم الکبیر للطبرانی، ج ۸، ص ۶۴؛ المستدرک علی الصحیحین، ج ۱، ص ۱۷۴
[2]– قال الألباني في السلسلة الصحيحة،أخرجه الشافعي كما في “بدائع المنن” برقم (7) وابن خزيمة في “حديث علي بن حجر” (ج 3، رقم 100)
[3]– متفق علیه
[4]– مسلم
[5]– طبرانی و ترمذی، الراوي: أنس بن مالك المحدث: الألباني – المصدر: صحيح الترغيب – الصفحة أو الرقم: 54 / الألباني – المصدر: تخريج كتاب السنة – الصفحة أو الرقم: 37/ الهيتمي المكي – المصدر: الزواجر – الصفحة أو الرقم: 1/99/ الراوي: أنس بن مالك المحدث: السفاريني الحنبلي – المصدر: لوائح الأنوار السنية – الصفحة أو الرقم: 1/203 / تاريخ أصبهان” (ص 259) و الطبراني في “الأوسط” (رقم 4360) و أبو بكر الملحمي في “مجلسين من الأمالي” (ق 148/1 – 2) والهروي في “ذم الكلام” (6 /101 / 1) و البيهقي في “شعب الإيمان” (2/ 380 /2) و يوسف بن عبد الهادي في “جمع الجيوش و الدساكر على ابن عساكر” (ق 33/1)
