Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.
(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)
(32- қисмат)
Бо таважжух ба хам радиф шудани иттилоати шўройи улил амр дар кинори аллох ва росулиш:
: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ (نساء/59)
Манам мегам то мутмаъин нашуди ин хабар аз тарафи ижмоъи еки аз “ се абзори” бартар астки аз он итоат накунанд ва аз тамоми суханони гуруххойи мутафарриқ ва рангоранг кунорагирий кунанд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар посух ба суъоли Хузайфа дар мовриди даъватгарон ба суйи жаханнамки бо хамин адабиёт ва либоси шабихи исломий хастанд мефармояд:
: تَلْزَمُ جَمَاعَةَ المُسْلِمِينَ وإمَامَهُمْ،
“ бо мусалмонон ва пешвойи онхо бош” Хузайфа мепурсад:
فإنْ لَمْ يَكُنْ لهمْ جَمَاعَةٌ ولَا إمَامٌ؟
Агар мусалмонон, жамоат ва рахбари надоштанд, чи кор кунам? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
: فَاعْتَزِلْ تِلكَ الفِرَقَ كُلَّهَا، ولو أَنْ تَعَضَّ بأَصْلِ شَجَرَةٍ، حتَّى يُدْرِكَكَ المَوْتُ وأَنْتَ علَى ذلكَ.[1]
“ Дар ин сурат, аз хамма он гуруххо,дурий кун. Агар чи худро мулзам бидоники зери ек дарахт бимони ва дар хамон хол, марг ба суроғит биёяд.”
Тажрубиёти Эрон, Сурия, Афғонистон,Яман, Ливия,Ироқ, Сумоли, Туркистони шарқий ва тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин дар хамин асри хозир бояд лажбозтарин мусалмонро хам қонеъ карда бошадки хақ бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аст.
Холо замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди пазириши суханони худиш хам мефармояд:
: اتَّقُوا الْحَدِيثَ عَنِّي إِلَّا مَا عَلِمْتُمْ[2]
Аз ман хадис баён накунид магар яқин дошта бошидки сухани ман аст; алъонки ижмоъи улил амри вохид еки аз “ се абзори” бартар меъёр аст, то мутмаъин нашудики хабар ва хукм аз тарафи онхост ё на чизиро бозгу ва нақл накун, чун сухан ва каломики аз забонит хориж мешавад дар дунё ва қиёмат бароят самара ва натоижи хуб ё бадиро ба армағон меоварад. Ба хамин далил аллох таоло мефармояд:
: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلاً سَدِیداً * یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَالَکُمْ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ … (احزاب: ۷۰-۷۱)
Эй касоники иймон овардаид тақвойи аллохро пеша созид ва сухани устувор гуйид* то корхойи шуморо бароитон нек гардонад ва гунохонитонро бароитон биёмурзад…..
Дар ин сурат мо дар баробари суханоники ду буъди мутазод доранд доройи масулияти хастем, суханоники доройи ду корбурди ислохгарий ва вайронгарий барои дунё ва қиёмати мо хастанд. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ахамияти сухан мефармояд:
هَلْ يَكُبُّ النَّاسَ في النَّارِ على وُجُوهِهِمْ إِلاَّ حَصَائِدُ ألْسِنَتِهِمْ؟[3]
Оё чизи ғейри аз дастовари забон мардум ононро ба сурат дар оташ меандозад?…..
Ё мефармояд:
إنَّ الْعبْدَ لَيَتَكلَّمُ بالْكَلِمَةِ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ تَعالى لا يُلْقي لهَا بَالًا يهِوي بهَا في جَهَنَّم [4]
Банда каламаиро аз руйи хашми худованди ба забон меоварад ва ба он ахамият намедихад ва ба воситайи он дар оташи жаханнам суқут мекунад.
Аллох таоло барои сухани инсон ахкоми таъйин карда ва дар шариат хам худуд, мужозот ва таъзироти вазъ шуда аст. Мо бо шаходатайн вориди ислом мешавем ё бо лафзи никох зиндагийи жадидийро барои худ ба вужуд меоварем ва биллафзи талоқ хам вориди дунёйи дигари мешавем, ё хатто озод кардани бардаки танхо бо ек лафз ва калом ва мавориди зиёдий дигарики жойгохи сухан ва калом дар шариати исломро нишон медихад.
Шумо замоники дар илми пизишкий тахассуси надорид наметавонид барои бемор даво тажвиз кунид агар жохилона сухани гуфтид ва мушкили барои шахс пеш омад дар дунё ва қиёмат масъулид, ба хамин сабк тамоми абъоди зиндагийи ижтимоий ва фикрийи инсонхо нез доройи қавоид ва жойгохи хосси худиш аст.
Мусалмон бо қонуни шариати аллох барои хар амри рохнамоийхойи хосси дорадки агар аз ин нақшайики шариат таъйин карда пейравий кунад ба мақсад хохад расид иншааллох, чунончи аллох таоло мефармояд:
: وَهُدُوا إِلَى الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَهُدُوا إِلَى صِرَاطِ الْحَمِیدِ (حج/ ۲۴)
Ва ба сухани пок хидоят мешаванд ва ба суйи рохи ( парвардигор) сутуда шуда хидоят мешаванд.
Пас сухани барои ек мусалмон доройи арзиш ва жойгох ва корбурди мушаххаси астки барояш натоижи хуб ё бадиро ба хамрох хохад овард. Ба хамин далил астки аллох таоло хашдорхо ва дастурил амалхойи хоссиро барои мудирият ва созмондехийи сахихи сухан ва каломи инсон ироя дода аст ва маъмурони вижайиро барои сабти дақиқи суханони инсон таъйин карда аст чунончи мефармояд:
: مَا یَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ (ق/ ۱۸)
(инсон) суханиро талаффуз намекунад магар онки муроқиби сахтгирий назди уст( ва онро сабт мекунад).
(идома дорад……..)
[1] صحیح بخاری 3606
[2] جامع الترمذی 2894/ امام احمد و ابن ابی شیبه این حدیث را هم روایت کرده اند
[3] ترمذی 2616
[4] بخاری 6478