Дорул ислом ва дорул куфр дар аходис ва қовли асхоб.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3-қисмат)
-Бухорий хам аз Абу Хурайра дар достони хижратиш меоварадки гуфт:
لَمَّا قَدِمْتُ علَى النبيِّ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ قُلتُ في الطَّرِيقِ: يَا لَيْلَةً مِن طُولِهَا وعَنَائِهَا… علَى أنَّهَا مِن دَارَةِ الكُفْرِ نَجَّتِ [1]
Чи шаби тулоний ва пурмашаққатиро ( пушти сар гузоштам). Аммо шукри худороки аз диёри куфр, нажот ёфтам.
-Умар ибни Хаттоб хам артеширо ба фармондехийи Салма ибни Қайс равона мекунад ва мегуяд:
ادْعُوهُمْ إِلَى الإِسْلامِ فَإِنْ أَسْلَمُوا فَاخْتَارُوا دَارَهُمْ فَعَلَيْهِمْ فِي أَمْوَالِهِمُ الزَّكَاةُ…[2]
Онхоро ба суйи ислом даъват кун агар мусалмон шуданд ва сарзамини худишонро баргузиданд ва хижрат накарданд дар ин сурат бояд закоти амволи худро бидиханд…….( чун дар хар сурат сарзамини онхо жузъи аз дарул ислом аст ва қавонини исломий бояд дар он ижро шавад ва бахши аз дарул ислом аст ва мусалмон метавонад дар ин бимонад ва бахши аз дарул куфр нестки мусалмон мажбур бошад аз он хижрат кунад ба сарзаминхойи исломий.)
-Ибни Аббос нез мегуядки Умар ибни Хаттоб мехост суханониро дар айёми хаж бигуяд аммо Абдуррохман ибни Авф бар ин бовар будки ин суханон бояд дар жамъи шўройи сахоба гуфта шавад на дар фазойи умумий мисли хаж ба хамин далил ба Умар ибни Хаттоб гуфт: ё амирал мўъминин ин корро накун, чироки акнун мавсуми хаж аст, авоми мардум дар инжо жамъ шуданд ва аз нигохи ман бехтар ин астки фурсат ва мухлат бидихи то ба Мадина бирасемки
«فإنَّها دارُ الهِجْرَةِ والسُّنَّةِ»[3]
Онжо сарзамини хижрат ва суннат аст.
Дар номайи Холид ибни Валид ба ахли Хийра омада аст: барои онхо қарор додамки: пейравоники тавони кор кардан надоранд ва ё касоники дучори беморий шуданд ё касики сирватманд буда ва баъад фақир шуда ва хамкишони у ба вай садақа медиханд жизъя надиханд ва алова бар он байтул моли муслимин худиш ва аёлишро тахти кафолат ва химоятхойи молий қарор дод
«ما أقام بدارِ الهِجْرَةِ ودارالإسلام»
то замоники дар дарул хижрат ва дарул ислом иқомат дорад, аммо
« فإن خرجوا إلى غير دار الهِجْرَةِ ودار الإسلام، فليس على المسلمين النّفقةُ على عيالهم» [4]
Агар ба сарзамини ғейри аз дарул хижрат ва дарул ислом куч кардан нафақайи иёли онхо бар муслимин нест.
Абдуллох ибни Умар мегуядки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз инки бо қуръон ба сарзамини душман ворид шави нахий карда аст:
” أنَّ رَسولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ نَهَى أنْ يُسَافَرَ بالقُرْآنِ إلى أرْضِ العَدُوِّ. “.[5]
Дар достони уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар мовриди жорияйи мухожирики мовриди иттихом қарор гирифта буд омада аст:
وَيَوْمَ الْوِشَاحِ مِنْ أَعَاجِيبِ رَبِّنَا …. أَلاَ إِنَّهُ مِنْ بَلْدَةِ الْكُفْرِ أَنْجَانِى[6]
Рузи гум шудани он зуюри қирмиз, аз шигуфтихойи парвардигори мо буд. Ва ле шукрки моро аз диёри куфр, нажот дод. Балдатил куфр хамон дарул куфр аст чунончи ибни Хажар дар шархиш оварда астки: ва дар фазли хижрат аз дарул куфр вужуд дорад. [7]
Хамчунонки дидем дар ин суханони асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам боз мебинемки исми ” дорул хижрат” ва ” дорус суннат” ва “дорул ислом” ва “дорул фосиқин” ва ” доруш ширк” ва “арзул адув” ва “балдатул куфр” омада аст ва ин номгузорийхо аз замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахоба вужуд дошта аст, ва наметавон гуфт ин тақсимоти сохта ва пардохтайи ижтиходи мазохиби маъруф ба ахли суннат ё хатто шиъаёни 12 имомий ва зайдийхо ва хавориж ва зохирийхо ва …….буда аст.
Нуктайи ба зехнам расидки барои иддайи жойи суъол шуда астки: чиро муслимин дар миёни ин чанд истелох хаммагий ду истелох “дорул куфр” ва ” дорул ислом” ро интихоб карданд? Аллох таоло мефармояд:
وَإِن نَّکَثُواْ أَیْمَانَهُم مِّن بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُواْ فِی دِینِکُمْ فَقَاتِلُواْ أَئِمَّةَ الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَیْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنتَهُونَ (توبه/12)
Ва агар пеймонхойики бастандро шикастанд, ва дини шуморо мовриди таъна қарор доданд, бо имомон ва сардастагони куфр бижангид, чироки пеймонхойи ишон камтарин арзиши надорад. Шояд даст бардоранд.
(идома дорад………)
[1] رواه البخاري 2530 (4393). قال ابن منظور (والدارة: لغة في الدار) (لسان العرب) 4/ 298،
[2] رواه أبو يوسف في ( الخراج ) ، ص 210 .
[3] أخرجه البخاري في مناقب الأنصار ، باب مقدم النبي وأصحابه المدينة : 7/7/264 . البخاري (6830). 3928 / 3745
[4] أبو يوسف في ( الخراج ) ، ص 155 156 ، وانظر ( الأموال ) لأبي عبيد ، ص 98 ، (مجموعة الوثائق السياسية) د محمد حميد الله ، ص 381 .
[5] امام بخاري رحمه الله تحت (باب كراهية السفر بالمصاحف إلى أرض العدو) 2990 وامام مسلم تحت (باب النهي أن يسافر بالمصحف إلى أرض الكفار إذا خيف وقوعه بأيديهم)
[6] بخاري (حديث 439)
[7] (فتح الباري) 1/ 535.