Таърифи дарул ислом ва дарул куфр дар мазохиби мухталифи исломий.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3- қисмат)
Аммо ин замин мутаъаллиқ ба аллох аст ва бояд қавонини аллох бар он хокимият ёбанд ва замоники аллох таоло ба хотири хифзи дин аз бахши аз заминиш ба бахши дигари аз заминиш амр ба хижрат мекунад
«…قَالْوَاْ أَلَمْ تَکُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِیهَا …» (نساء/97)
Дар воқеъ харгуна хаққи моликияти хақиқий ва воқеийи инсон бар заминро аз инсонхо мегирад ва нишон медихадки инсон хеч хаққи бар замин надорад. Инсон мусофири астки бо ” моликияти эътиборий” баъди аз муддати нишастан дар мусофирхонайи бар мусофирхона иддаойи моликияти хақиқий ва воқеий надорад.
Ин ек воқеият астки замин моли аллох таоло аст чунончи аллох таоло мефармояд:
یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِی وَاسِعَةٌ فَإِیَّایَ فَاعْبُدُونِ (نساء/56)
Эй бандагони мўъмини ман! Замини ман фаррох аст ва танхо маро ибодат кунид; аммо замоники ” вазъи мовжуд” ро мебинем мутаважжих мешавемки куффор муддаъийи замини аллох хастанд ва мегуянд замини мо ” арзина” ва аллох таоло нез бар асоси хамин ” вазъи мовжуд”ики вужуд дорад мефармояд:
وَأَوْرَثَکُمْ أَرْضَهُمْ وَدِیَارَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ وَأَرْضاً لَّمْ تَطَؤُوهَا وَکَانَ اللَّهُ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیراً (احزاب/27)
Ва замини онхо ва диёри онхо ва амвол ва дороийи онхо, ва хамчунин заминики харгиз бидон гом нанахода будид, ба чанг шумо андохт. Бегумон худованд бар хар чизи тавоно аст.
Ин моликияти куффор бар заминики аллох таоло ба он ишора мекунад дар воқеъ моликияти торий, оризий ва гузаро аст ва моликият дар асл моли аллох таоло астки аллох таоло онро ба сурати эътиборий дар ихтиёри мўъминин ва муттақин қарор дода аст ва барои мўъминин хамчун мохи дар дарё марзи вужуд надорад. Дар инжо мутаваллид шудан ва сукунати чанд қарнайи куффор дар замин боз боис намешавадки инхо хаққи бар ин замин дошта бошанд чун:
وَلَقَدْ کَتَبْنَا فِی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُهَا عِبَادِیَ الصَّالِحُونَ (انبیاء/105)
Мо алова бар қуръон, дар тамоми кутуби ( анбиёйи пешин) навиштаемки бегумон ( саросари руйи ) заминро бандагони шойистайи мо ба ирс хоханд бурд ( ва онро ба даст хоханд гирифт.).
Моликияти эътиборий даст ба даст мешавад ва аз шахси дигар хам мунтақил мешавад ва дигарон метавонанд онро ба ирс бибаранд, аммо замоники дар ” илми фароиз” масалайи ирс ва мероси шахсий матрах мешавад хар каси мустахаққи мерос бурдан нест балки танхо касони мустахаққи мерос бурдан хастандки тибқи қонуни шариати аллох жузви вараса махсуб шаванд.
Пас аз нигохи аллох таоло хар каси шойистагийи онро надорадки замин ба вай ба ирс бирасад. Ин асли ташриъий аст аммо воқеъ ва ” вазъи мовжуд” бо ин асл татобиқи надорад ва замин бейни муслимин ва куффор тақсим шуда аст ва замин тахти хокимияти хар ек ба усомий чун дорул ислом ва дорул куфр ва дорул муслимин ва доруш ширк ва дарул фосиқин ва ғейрих тақсим шуда аст.
Ин тақсими замин ба ” дарайн” хам амри хатмий аст:
Модомики бояд дини аллох бо хар чохор маъни ва мафхумиш бар замин хокимият кунад ва бартар бошад
« کَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا» (توبه/40)
Бошад ва каламайи ” куфр” бояд паст ва беарзиш ва руба фано бошад.
Ва модомики хаққи ислом астки бар замин рахбарият кунад ва куффор ба ин хокимият пойбанд нестанд ва мусаллахона дар баробари татбиқи қонуни шариати аллох дар замин бо мўъминин сари жанг доранд ва мехоханд аз хокимияти шариати аллох бар замин жиловгирий кунанд.
Бо ин вужуд мўъминин ижоза надорандки хокимияти куффор бар замин ва дорул куфри онхоро ба расмият бишносанд ва онро машруъ бидонанд чун хокимият аз жинси иззат аст ва иззат хам танхо мутаъллиқ ба аллох ва росулиш ва мўъминин аст:
وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَٰكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ»(منافقون/8)
Иззат ва қудрат аз он худо ва фристодайи у ва мўъминин аст, лекин мунофиқин ( инро дарк намекунанд ва ) намедонанд.
(идома дорад………)