Анвоъи дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(5- қисмат)
2-Рухсатики дар он: анжоми феъл бар шахс мубох аст ва шахс мухтор аст анжомиш дихад ё азимат карда ва анжомиш надихад хатто агар ба қиймати жониш тамом шавад. Мисли гуфтани каламайи куфр бар забониш ( ончики Аммор розиаллоху анху анжом дод) ё нагуфтани он ( мисли Сумайя розиаллоху анхоки ба хотири хифзи жониш куфр нагуфт).
3-Махзурот ва умури нахий шудайики набояд тахти хеч шароити анжомиш дихад хатто бо вужуди икрохи том. Мисли куштани муслимин, ё қатъи аъзойи онхо ё зино ё задани падар ва модарки гунохи анжоми чанин афъоли аз шахс мукрах бардошта намешавад.
Холо:
Мухолифат бо хилофати исломий ва бағий ва саркаший дар баробари чанин хукумати ва боиси рехта шудани хуни мўъминин ва тағйири ин хокимияти шаръий ба чизи бадтар ва пойинтар ва тўлиди уммул фасод ва бидъати чун шохигарий ( аззан/ жибриян) ба жойи ” хилофату ала минхажин нубувват” воқеан зулми ошкори аст ва аллох таоло амр мекунад:
وَلاَ تَرْکَنُواْ إِلَى الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکُمُ النَّارُ وَمَا لَکُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِیَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ (هود/113)
Ва ба золимин такия мекунид (ки агар чанин кунид) оташи дўзах шуморо фуру мегирад, ва ( бидонидки) жуз худо дустон ва сарпарастони надорид ва пас аз ( такия ба золимин, дигар аз суйи худо) ёрий намегардид ва ( бар душманон) пийруз гардонда намешавид.
Дар ин сурат хамчунонки аллох таоло мефармояд:
إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ ۖ (بقره/173)
Ба хамин тартиб хокимиятхойи мустабид ва золим ва жибргаро ( аззан/ жибриян) ро нез мамнуъ карда ва ба муслимин амр карда астки аз чанин хокимиятхойи дурий кунанд; аммо агар дар холати изтирор ва зарурат қарор гирифтем чи? :
فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ ۚ (بقره/173)
Ва ле он касики мажбур шавад дар суратики алоқаманд набошад ва ( аз хадди рафъи зарурат) мутажовиз набошад, гунохи бар у нест.
Агар мухофизат аз ” жони” инсонро дар чанон холати қарор медихадки ба чанин хароми панох бибарад ва хатто истефода аз он то расидан ба хўроки солим бар вай вожиб мешавад ва чунончи истефода накунад ва бимирад дучори гунохи қатли нафс шуда ва гунохкор аст, холо панох бурдан ба хокиммияти мамнуъ шудайики мужрийи қавонини шариати аллох аст ва алова бар ” жон” аз ” дин” ва ” дорул ислом” ва ” номус” ва ” обру” ва ” мол” ва “мовжудияти шахсий ба унвони ек мусалмони пойбанд ба қавонини шариати аллох” мухофизат мекунад бояд чи жойгохи дошта бошад? Бидуни шак бояд ба чанин хокимияти панох бурд ва аз он жихати хифзи инхамма умури зарурий дар баробари инхамма кофари мухожим истефода кард.
Дар инжо ин қоидайи мухим нез бо қоидайи дигари мохкам мегардадки:
ما أُبِيحَ لِلضَّرُورَةِ، يُقدَرُ بِقَدَرِهَا..
яъни
«الضَّرُورَةُ تُقَدَّرُ بِقَدَرِهَا»
чизики ба хотири зарурат мубох шуда аст танхо ба андозайи аз он истефода мешавадки он заруратро аз бейн бибарад на бештар.
Масалан шахсики дар холи халок аст танхо ба андозайики гурснагияшро рафъ кунад аз моли дигарон бидуни ижоза бармедорад, на инки иқдом ба бардоштани соири чизхо кунад. Ё докторики зарурат астки ба фалон қисмат аз аврати мариз нигох кунад набояд бештар аз ниёз нигох кунад.
(идома дорад……….)
