Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(3- қисмат)
Хижрат аз дорул куфр ба ” дорул ислом” намод ва нишонайи мўъмин будани шахс ба шумор меравад ғейри аз касоники ахли узр хастанд. Чун жиход фи сабилиллах намод ва нишонайи аслийи мўъмин будани шахс баъди аз ташкили ” дорул ислом” аст ва бидуни хижрат ва тахти хокимияти ” дорул ислом” қарор гирифтан ин жиход сурат намегирад. Пас бидуни хижрат амри вожиби жиход хам сурат намегирад
« وَمَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ»
Дар ин сурат барои инки шахс хам имкони жиход карданро биёбад ва хам мужиби касурати муслимин шавад хижрат бар вай аз дорул куфр ба ” дорул ислом” назди тамоми мазохиби исломий вожиб аст магар инки шахс доройи узр бошад ё аз суйи масъулини ” дорул ислом” ба вай маъмурияти дар дорул куфр мухаввил шуда бошад ва мондани [1]
у барои ислом ва муслимин нафъиш бештар аз хижрат бошад ва битавонад дар онжо нез ба вазоифи жиходийи худ амал кунад.
Куффори хамки мусалмон мешуданд ва ба жойи хижрат ба Мадина дар сарзамини худ мемонданд ва закот медоданд дар воқеъ сарзамини онхо бахши аз ” дорул ислом” шуда будки маъмулан марзхойи тоза озод шудайи ” дорул ислом” буд ва дар муъаррази хамалоти куффори хориж аз марзхо хам қарор мегирифт ин мухтор будандки дар сарзамини худ бимонанд ё ба даруни ” дорул ислом” ва ё пойтахти ” дорул ислом” нақли макон кунанд. Нақли макон аз бахши аз ” дорул ислом” ба бахши дигар аз ” дорул ислом”. Бар хамин асос Мавридий дар “алхавий” мегуяд:
فَأَمَّا الْهِجْرَةُ فِي زَمَانِنَا فَتَخْتَصُّ بِمَنْ أَسْلَمَ فِي دَارِ الْحَرْبِ فِي الْهِجْرَةِ مِنْهَا إِلَى دَارِ إِسْلَامٍ، وَلَا تَخْتَصُّ بِدَارِ الْإِمَامِ .
Хижрат дар замони мо мухтасси каси астки дар дорул харб мусалмон мешавад ва аз онжо ба ” дорул ислом” хижрат мекунад, ва мухтасси ба сарзамини рахбар ва имом нест.
Имом Шавконий рохимахуллох нақл мекунадки ибни Арабий дар ” бахр” мегуяд: хижрат аз дорул куфр ба дорул ислом ба ижмоъи муслимин вожиб аст ва дар замони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фарз буд. .[2]
Шахси мўъмин бар асоси оёти қуръон ва суннати сахих нисбат ба амри хижрат мумкин аст дар ду холати қарор бигирад:
Тавоноий ва ошкор кардани дин ва амал кардан ба қонуни шариати аллох дар дорул куфрро надошта бошад, аммо тавоноийи хижрат дошта бошад.
Шавконий аз ибни Арабий ва хам аз Аби Бакр Ахмад ибни Амрул Бизор сохиби китоби бахруз заххор маъруф ба ” муснади бизор” аз иттифоқи шабихи ба ижмоъи тамоми уламо сухбат мекунандки хижрат дар чанин холати ” вожибул айний” аст ва агар каси хижрат накунад бояд мунтазири авоқиби он дар дунё ва қиёмат бошадки аллох таоло дар мовриди саранжоми ин қовм баъди аз зиндагийи дунёвий мефармояд:
إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ
Бегумон касоники фариштагон ( барои қабзи рух дар вопасани лахзоти зиндагий) ба суроғишон мераванд ва ( мебинандки ба сабаби мондан бо куффор дар куфристон, ва хижрат накардан ба сарзамини иймон) бар худ ситам карданд, бадишон мегуянд: кужо будаид (ки инки чанин бедин ва туша мурдаид ва бадбахт шудаид?
قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ
( узрхохон) гуянд: мо бечорагони дар сарзамини ( куфр) будем ( ва чанонки бояд ба анжоми дастуроти дин нарасидем!
قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيرا. (نساء/97)
фариштагон бадишон) гуянд: магар замини худо васиъ набуд то дар он ( битавонид бори сафар бандид ва ба жойи дигари) куч кунид? Жойгохи онон дўзах аст, ва чи бад жойгохи ва чи бад саранжоми!
Дар чанин холати хатто агар духтар ё зани махрами наёфтки бо у хижрат кунад ва аз масири хижрат мутмаъин буд ва дар тули масири ( хижрат) аз жониш амин бошад ё хатто хатарот ва мушкилоти хижрат камтар аз хатарот ва мушкилоти ноши аз сукунат дар дорул куфр буд хижрат мисли намоз ва руза бар вай вожиби айний мегардад ба танхоий хижрат кунад. Чун дар хифзи дин ва анжоми вожибхойи айний мисли намоз ва руза ниёзи ба ижозайи каси нест ва фарқи бейни зан ва мард вужуд надорад.
(идома дорад……..)
[1] كشاف القناع 3/ 43 / منصور البهوتي می گوید: “وتجب الهجرة على من يعجز عن إظهار دينه بدار الحرب وهى ما يغلب فيها حكم الكفر”
[2] صاحب نيل الأوطار زیر مساله ی “مساكنة الكفار” می گوید: وقال ابن العربي: الهجرة هي الخروج من دار الحرب إلى دار الإسلام، وكانت فرضا في عهد النبي صلى الله عليه وسلم واستمرت بعده لمن خاف على نفسه والتي انقطعت أصلا هي القصد إلى حيث كان. امام شوکانی نقل می کند که ابن العربی در “البحر” می گوید: أن الهجرة عن دار الكفر واجبة إجماعا، حيث حمل على معصية فعل أو ترك أو طلبها الإمام بقوته لسلطانه، وقد ذهب جعفر بن مبشر وبعض الهادوية إلى وجوب الهجرة عن دار الفسق، قياسا على دار الكفر، وهو قياس مع الفارق، والحق؛ عدم وجوبها من دار الفسق لأنها دار إسلام، وإلحاق دار الإسلام بدار الكفر بمجرد وقوع المعاصي فيها على وجه الظهور ليس بمناسب لعلم الرواية ولا لعلم الدراية، وللفقهاء في تفاصيل الدور والأعذار المسوغة لترك الهجرة مباحث ليس هذا محل بسطها
