Вазоифи мўъминин дар баробари дорул ислом.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(4- қисмат)
Бахусус ин дорул куфр агар сарзамини тахти контроли куффори мушрик ва мушрикин ё секуляристхо бошадки дар ин сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо мусалмон бояд ижборан тобеъи қавонини дини секуляризм шавад ва харгиз наметавонад ба қавонини дини ислом дар масоили ижроий ва умури мутаъаллиқ ба зиндагийи ижтимоий амал кунад.
Дар дунё нез ғейри мухожирин машмули бароати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва соири мўъминин хам мешавандки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
« أَنَا بَرِیءٌ مِنْ کُلِّ مُسْلِمٍ یُقِیمُ بَیْنَ أَظْهُرِ الْمُشْرِکِینَ »
” ман аз хар мусалмоники дар бейни секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) сукунат дорад безорам.”[1]
Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар баёни хижрат ва мовқеияти мўъминин дар дорул куфр ва дорул ислом пас аз хижрат мефармояд:
لَا هِجْرَةَ الْيَوْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُونَ يَفِرُّ أَحَدُهُمْ بِدِينِهِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى وَإِلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَخَافَةَ أَنْ يُفْتَنَ عَلَيْهِ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ الْإِسْلَامَ، وَالْيَوْمَ يَعْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاءَ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ [2]
Дар инжо манзур ин нестки дурий ва фарор аз куфр ба суйи аллох аз нахий шудахойи шариат намонда балки замоники макони табдил ба дорул ислом мешавад дигар аз он хижрати сурат намегирад балки хамма аз дорул куфрхо ба суйи дорул ислом хижрат мекунанд.
Бидуни шак хеч ахади аз замони аввалин пайғамбар то рузи қиёмат натавониста ва нахохад тавонист дар сарзаминхойи тахти хокимияти секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) ба тамоми қонуни шариати аллох ва ” исломи комил” амал кунад ва бидуни шак агар шахс бихохад дар миёни секуляристхо зиндагий кунад дучори фитна дар дин мешавад ва бояд бахши бузурги аз дини ислом ва қавонини шариати аллохро ба нафъи секуляристхо ва қавонини секуляристийи онхо таътил кунад ва агар дар миёни секуляристхо бихохад бархалофи қавонини секуляристий ба қонуни шариати аллох амал кунад қатъан озодий ва зиндагиш дар муъаррази хатар қарор мегирад. Ба хамин далил тамоми мазохиби исломий хижрат аз чанин сарзаминхо ба дарул исломро вожиб медонанд. Имоми [3]
Шофеъий рохимахуллох нез мегуяд хижрат бар касони фарз мешавадки дар сарзаминики ислом оварда аст дар диниш дучори фитна шавад ва натавонад ончи қонуни шариати аллох дастур дода астро озодона ва дар камоли амният анжом дихад:
وَدَلَّتْ سُنَّةُ رَسُولِ اللَّهِ – صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ – عَلَى أَنَّ فَرْضَ الْهِجْرَةِ عَلَى مَنْ أَطَاقَهَا، إنَّمَا هُوَ عَلَى مَنْ فُتِنَ عَنْ دِينِهِ بِالْبَلَدِ الَّذِي يُسْلِمُ بِهَا .
Бидуни шак зарурийки ба далили тасаллути куффори секуляр ва ишғолгари жахоний ва муздурони махаллийи онхо бар муслимин ворид мешавадки – фитнайи бузурги дар дини муслимин шуда аст ва бисёриро дучори иртидоди ошкор ба дини секуляризм карда ва ақоиди бисёри аз мўъмининро нез дучори офат ва олудагий намуда ва мўъмининро дучори фитна дар дин карда аст- чандин баробар бузургтар аз зарари дунёвий ва моддий ва жисмий аст ва бисёр бузургтар аз машаққати мисли кушта шудан, зиндон шудан, шиканжа шудан ё овора ва дарбадар шудан астки муслимин ба далили мухтас кардани ” чохор маъни ва мафхуми ин” ба дини аллох ва жиход гирифториш мешаванд. Аллох таоло мефармояд:
«وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنْ الْقَتْلِ» « وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنْ الْقَتْلِ»
Дар ин сурат бояд муфсидайи бузургро (ки иборат аст аз тухий кардани дини исломи аз ” чохор маъни ва мафхуми дин” ва табаъият аз қавонини куфрийи дини секуляризм ва хокимияти онхо ва баргаштан аз қонуни дини ислом ва иртидод ва ишғоли сарзаминхойи исломий ва садхо мусибати ноши аз тасаллути куффор ва муртаддин бар муслимин) бо тахаммули муфсидайи кучакки ( иборат аст аз он чизхойики ба иллати хижрат ва сукунат дар дорул исломийки мумкин аст доройи мушкилоти иқтисодийи мутаъаддиди бошад ва хатто хамчун Мадина дар муъаррази хатари жанги азхоб нез бошад ва ё ба хотири жиход дучориш шавем ва …….) нобуд кунем. Пас:
« الضّرر الأشدُّ يُزال بالضّرر الأخفّ»
Зиён ва зарари бузург ба василайи зиёни ва зарари кучак аз бейн бурда мешавад. Ва хеч зиёни бузургтар аз зиён дидан дар дин ва қиёмат нест.
(идома дорад……..)
[1] أبو داود (2645).همچنین می فرماید : أنا بريء من كل مسلم يقيم بين أظهر المشركين لا تتراءى ناراهما.( أخرجه الترمذي 4/155 من حديث جرير بن عبدالله، واسناده صحيح) و روایتهای مختلف دیگر
[2] بخاري (3900)، ومسلم (1864)
[3] به عنوان مثال امام الشافعي رحمه الله در “أحكام القرآن” می گوید: وفرض رسول الله صلى الله عليه وسلم على من قدر على الهجرة؛ الخروج إذا كان ممن يفتتن عن دينه ولا يمنع. / زکریا انصاری شافعی نیز در کتابش “أسنی المطالب” (4/207) گفته : «مهاجرت کردن از دارالکفر به سوی دارالاسلام در مورد کسی که از اظهار دینش ناتوان باشد چنانکه توانایی هجرت را داشته باشد واجب است»./ یعنی اگر بخواهد به قوانین شریعت الله عمل کند ممکن است جانش هم در خطر قرار بگیرد در این صورت هم باز ابن العربی مالکی گفته است: «هجرت (در راه خدا) یعنی بیرون شدن از دارالحرب به سوی دار الاسلام، و در زمان پیامبر صلی الله علیه وسلم فرض بود، و فرضیت آن بعد از ایشان برای کسی که از جانش بیم داشته باشد واجب است». بنقل از “. نیل الأوطار” (8/33) شوکانی