مصداقهای دارالاسلام در دنیای معاصر (1) (قسمت 25)
پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله[D1]
(3- قسمت)
این در مورد مساله ای متعلق به منزل یک فرد بود که اینهمه توسط تابعین احتیاط می شد حالا چه رسد به امور عامه مسلمین مثل حکم در مورد دارالاسلام و دارالکفر و تکفیر مسلمین و…. که با موجودیت دین و دارالاسلام و جان و ناموس و آبرو و مال عموم مومنین و بخشهای وسیعی از مسلمین گره خورده است و ربطی به اجتهاد ندارند بلکه اموری هستند که باید « سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا» بدون دخیل دادن دیدگاه شخصی تابع حکم الله تعالی شد، اما عده ای جاهل و مرید ماهواره ها که «عملاً»، الله و پیامبر و صحابه و تابعین و امام حنفی و جعفر صادق و مالک و شافعی و حنبل و سایر بزرگواران اهل سنت و مراجع تقلید آنها شده ماهواره ها و فضای مجازی، در چنین مسائل مهمی نظر می دهند؛ و با استناد به این مراجع تقلیدشان که اکثراً در دست کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی و دارودسته ی منافقین هستند خود را صاحب نظر می دانند؛ و یا در جبهه ی اینها باز دسته ای از مومنین جاهل به امور شرعی و حتی فریب خورده ی جنگ روانی دشمن وجود دارند که در چنین مسائل مهمی وارد می شوند و در همان مسیری حرکت می کنند که مریدان ماهواره ها و فضای مجازی در حرکتند.
امام شافعی رحمه الله می گوید:«مَثَلُ الَّذِی یَطلُبُ العِلمَ بِلَا حُجَّةٍ، کَمَثَلِ حَاطِبِ لَیلٍ، يَحْمِلُ حُزْمَةَ حَطَبٍ وَفِيهِ أَفْعَى تَلْدَغُهُ وَهُوَ لَا يَدْرِي»[1].«مثال کسی‌که دانش و فقه را بدون دلیل دریافت نماید همانند کسی است که در شب هیزم جمع می‌کند. پشته‌ای از یک هیزم را برمی‌دارد و یک مار افعی در آن پشته او را می‌گزد بدون این‌که خود بفهمد».
بر این اساس است که امام ابویوسف حنفی رحمه الله می‌گوید:«لَا يَحِلُّ لِأَحَدٍ أَنْ يَقُولَ مَقَالَتَنَا حَتَّى يَعْلَمَ مِنْ أَيْنَ قُلْنَا» [2]. «برای هیچ‌کس جایز نیست که گفتار ما را نقل کند تا این‌که بداند که ما آن را از کجا گرفته‌ایم».
اگر نتوانستی در مورد مسائل شریعت مطالبی که می گیری و منتقل می کنی منبع این مطالب از کانالهای شرعی و علمی آن را پیدا کنی شک نداشته باش که سخنت خیر نیست. رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ والْيوْمِ الآخِر، فلْيقُلْ خيراً أَوْ لِيَصمُتْ،[3] هر که به الله و روز قیامت ایمان دارد باید سخن خیر گوید؛ یا باید خاموش باشد.
خیر هم یعنی آنچه در قرآن و سنت صحیح و شریعت الله تعالی از کانال صحیحش به ما رسیده است و یا شریعت الله تعالی آن را تأئید می کند، پس واضح است در تمام امور متعلق به شریعت الله و بخصوص در این مورد خاص متعلق به شناسائی دارالاسلام از دارالکفر و امور متعلق به آنها روی سخن ما نه با «کفار6گانه»ی آشکار است که باید بر اساس اصل کفر به طاغوت به آنها کفر شود، و نه سخنی با دارودسته ی منافقین مانده که در اینجا بخواهیم تکمیلش کنیم، چون:
- هرگز کفار اهل کتاب و سکولاریستها برای «مومنین» «خیر» نمی خواهند: مَّا یَوَدُّ الَّذِینَ کَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَلاَ الْمُشْرِکِینَ أَن یُنَزَّلَ عَلَیْکُم مِّنْ خَیْرٍ مِّن رَّبِّکُمْ (بقره/105) کافران اهل کتاب و همچنین سکولاریستها (مشرکان)، دوست نمی‌دارند خیر و برکتی از جانب خدایتان بر شما نازل گردد .
- و ما از اینها انتظاری غیر از شنیدن سخنانی که مایه ی اذیت و آزار باشند نداریم: وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا (آل عمران/ 186) و حتماً از کسانی که پیش از شما بدیشان کتاب داده شده است، و از سکولاریستها (مشرکین)، اذیّت و آزار فراوانی می‌بینید. [جدائی کفار اهل کتاب از کفار مشرک در آیات واضح است]
- دارودسته ی منافقین (سکولار زده ها) هم دشمنانی هستند که الله تعالی در موردشان می فرماید: «… هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ…» (منافقون/4)، «…ایشان دشمن اند؛ از آن ها حذر داشته باش و بپرهیز …». این دارودسته ی منافقین دغلبازان زبان بازی هستند که حتی رسول الله صلی الله علیه وسلم هم از زیبائی سخنانشان که قطعاً در مورد دین و شریعت و خوبی ها بوده تعجب می کرد: «يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا …» و قطعاً در میان مومنین هم کسانی هستند که به سخنان اینها گوش می دهند و سخنانشان برایشان مهم است : «وَفِیکُمْ سَمَّاعُونَ لَهُمْ» (توبه/47) در میانتان هم کسانی هستند که سخن ایشان را بشنوند. این دسته ای که در قلبهایشان به واسطه ی تبلیغات منافقین بیماری درست شده، و خودِ گروه منافقین هم هرگز به سخنان و وعده های رسول الله صلی الله علیه وسلم اعتماد نکرده اند حالا چه رسد به وعده های ما در مورد دارالاسلام و جامعه ی اسلامی و غیره . الله تعالی می فرماید: وَإِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ مَّا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا غُرُوراً (احزاب/12)، و (به ياد آوريد) زمانی را كه منافقان و آنان كه در دل هايشان بيماری بود می‌گفتند: خدا و پيغمبرش جز وعده‌های دروغين به ما نداده‌اند.
(ادامه دارد……)
[1] إعلام الموقعين 2/211 و زرقانى در شرح المواهب اللدنية 5/453، و مناوى در فيض القدير 1/433 و بيهقی در المدخل (ص211/رقم263) از طريق ربيع بن سليمان از امام شافعی/ روایت می‌کند.
[2] ابن عبدالبر در الانتقاء فی فضائل الثلاثه الفقهاء (145)، ابن قیم در اعلام الموقعین (2/309) و ابن عابدین در حاشیه البحر الرائق (6/293) و شعرانی در المیزان (1/55) و بيهقی درالمدخل (262).
[3] البخاري (6018)، ومسلم (47)، والترمذي (2500)، وأحمد (9967) وأبو داود (5154) وابن ماجه (3971) وأبو داود (5154)[D1]
