Анвоъи дорул куфр ва табдили дорул ислом ба дорул куфр.
Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох
(9- қисмат)
Дар жамъ бейни нигариши ин даста аз уламоёни шофеъий метавонем бигуемки : бале, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«الإسلامُ يَعْلُو ولا يُعْلَى»
” ислом чийра мешавад ва сайтара пейдо мекунад ва бар он чийрагий ва сайтара нест.” Аммо агар дар дили инсони ислом чийра шуд ва ин инсон дубора куфрро ба жойи иймон ба ислом бар дилиш чийра кард чи?
Ин воқеият астки хокимияти исломий ва дорул ислом улув ва боландий аст, пас раво нест кофар бар мусалмон бартарий ва сайтара пейдо кунад ва дорул куфр жойгузини дорул ислом шавад. Хамчунонки раво нест бори дигар куфр бар дили инсон жойи иймон ба исломро бигирад; аллох таоло нез мефармояд:
وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا ( توبه/ 40)،
Ва саранжом сухани кофаронро фурукашид ва сухани илохий пейваста боло буда аст.
Аммо агар дар ” дил” и ё дар ” сарзамин”и бори дигар куфр хоким шуд чи? Раво нест, аммо агар иттифоқ офтод чи? Хийли аз умур хастандки раво нестанд ва набояд иттифоқ биёфтанд аммо иттифоқ меофтанд. Хукми чанин холати чист?
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сифориш мекунадки агар амир ва хокими куфри бавохий анжом дод ва муртад шуд бояд бар алайхи вай қиём шавад ва бардошта шавад чун чанон худишро кучак ва беарзиш карда астки дигар шойистагийи хокимият бар дорул ислом ва мўъмининро надорадки бузург ва арзишманд хастанд. Ва аллох таоло хеч рохи қарор надодаки кофари бар муслимин хокимият ва тасаллут пейдо кунад:
«وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» (نساء/141)
Убодату ибни Сомит розиаллоху анху еки аз муфод ва мавориди байъатики бо росулуллох саллоллоху алайхи васаллам баста будандро ингуна баён мекунад:
وَأَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلَّا أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ [1]
Ва инки бо хокимон ва амирон даргир нашавем, ва фармуд: магар инки худитон аз онон куфри ошкор ва возихиро мушохада кунидки барои он дар назди худованд далили қотиъи вужуд дорад.
Тўвзих инки:
Рахбарият ва хоким яъни намоянда ва мужрийи қонуни хоким бар жомеъа. замоники ин шахс ин қонунро рад кард ва масалан муртад шуд дар воқеъ худро аз намояндагийи чанин қонуни халъ ва барий карда астки боиси сарояти ин иртидод ва куфр ба зери мажмуъахойики тобеъи ун нестанд намегардад. Дар чанин шароити хуруж ва жиход бар алайхи чанин муртадди золим мутаносиб бо қудрати муслимин лозим мегардад ва бо муртад шудани чанин шахси ва бо вужуди қиём бар алайхи чанин муртадди тавассути мардуми он сарзамин хукми ” дор” ва сарзамин аваз намешавад, чун намоянда ва мужрийи қонуни хоким бар чанин сарзамини нест; балки шахси оддий мисли соири ашхоси жомеъа мешавад аммо мумкин аст бо қудрати бештар.
(идома дорад……..)
[1] بخاري/ 7056 / دَعَانَا النَّبِيُّ فَبَايَعْنَاهُ، فَكَانَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا: أَنْ بَايَعَنَا عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا وَيُسْرِنَا، وَأَثَرَةٍ عَلَيْنَا، وَأَنْ لَا نُنَازِعَ الْأَمْرَ أَهْلَهُ إِلَّا أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ / رسول الله صلی الله علیه وسلم ما را فراخواند وبا ایشان بیعت کردیم و مضمون عهدی که از ما گرفت این بود که: در خوشی و ناخوشی و سختی وراحتی وترجیح دادن دیگران بر ما اطاعت و پیروی کنیم و اینکه با حاکمان و امیران در گیر نشویم، و فرمود: مگر اینکه خودتان از آنان کفر آشکار و واضحی را مشاهده کنید که برای آن در نزد خداوند دلیل قاطعی وجود دارد.