Савол: бугунги кунда ахли суннатни орасида ўнлаб жиходий рахбарларни гувохи бўлиб турибмиз, уларни хар бирини шаръий хайъатлари бор, агар шахс буларни бирини танлайдиган бўлса, мушкилот туғилмайдими?
Жавоб: исломда рахбарият учун ўзига хос шароитлар таъйин қилинган ва бу шароитларга риоят қилишликни талаб қилинади, фақат зарурат ва мажбурий холатдагина талаб қилинган нарсалардан бошқасига тан берилади. Агар шариат бўйича жохил ва хукумат қудратига эга бўлган мусулмон бир хоким, имоми Абу Ханифа ё имоми Жаъфар Содиқ ё имоми Молик ва имоми Шофеъий ва имоми Ахмад ибни Ханбал ва имоми ибни Хазм андалусий ва бошқаларга ўхшаш минглаб мужтахид олимларга эга бўлса хам, ўзини жохилона фикрини мана бу мужтахидларни илмидан афзал кўриши ва бу мужтахидларни назарини кўрмаганликка олиб,бу уламоларни қаршисига ахли бидъатни атрофига жамлаши ва мунофиқлар тўдаси хам бу уламолардан устун қудратга айланиши ва мана бу хоким ахли бидъатни химояси остида мана бу мужтахидларга, улуғвор олимларга нисбатан фожеъали ишларни амалга ошириши хам мумкин. Бунинг учун мана бу мужтахид, хойрул қурун аиммаларни хатто бошқа асрлардаги амалли олимларни хаётига бир назар ташласангиз бу хақида маълумотга эга бўласиз.
Исломий хукумат ўзидаги турли- хил ташкилотлари бўлгани сабабли хам, олим ва фақих рахбарга эга бўлмас экан, бу хукуматни шаръий холда аллохни шариатидаги қонунлар асосида идора қилишини имкони бўлмайди. Ахли суннат мана бу “дорул исломни” рахбарига мужтахид дейишади ва шиъалар эса фақих дейишади. Яъни аслида мохият битта бўлиб ,уларни фарқи бир хил маъноли икки исмдан иборат эканлигида холос. Уларни бири мужтахидни вилояти деса,иккинчиси эса фақихни вилояти дейди. Бу ерда ана ўша узум,ангур,инаб,истофил бўйича турк,форс,араб,румликни достонига ўхшайди, хаммаси хилма-хил исм бўлиб,аммо бир хил маънони билдиради.
Мўъминлар бутун тарих давомида, агар мана бу мужтахидлар турли- хил кўз-қарашларга эга бўлишган бўлса хам, мужтахид кишиларнинг қудратга келишидан зарар кўрган эмас, агар улар улил амр мутахассисларининг шўросини канали орқали хукумат қудратига келишган бўлса, улар мўъминлар ва дунё учун баракот хисобланишади. Аллохни изни билан. Шунингдек агар мўъмин киши рахбарият ишида мужтахид ва фақих рахбарларни ўрнига улардан кўра пастроқдаги кишиларни танлайдиган бўлса ва бундай кишиларни хоким бўлишига харакат қилса, у аллохга ва росулига ва мўъминларга хиёнат қилибди.
Имоми Байхақий рохимахуллох ва бошқалар ибни Аббос розиаллоху анхудан нақл қилишларича, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладилар:
مَنْ تَوَلَّى مِنْ أُمَرَاءِ الْمُسْلِمِينَ شَيْئًا فَاسْتَعْمَلَ عَلَيْهِمْ رَجُلًا وَهُوَ يَعْلَمُ أَنَّ فِيهِمْ مَنْ هُوَ أَوْلَى بِذَلِكَ وَأَعْلَمُ مِنْهُ بِكِتَابِ اللهِ وَسُنَّةِ رَسُولِهِ ، فَقَدْ خَانَ اللهَ وَرَسُولَهُ وَجَمِيعَ الْمُؤْمِنِينَ. (الحاكم في مستدركه 4/ 104 و…)
Кимки мусулмонларни бошқарув ишлари бўйича, мусулмонларни орасида ундан кўра муносиброқ ва аллохни китоби ва росулини суннатига нисбатан огохроқ киши борлиги билиб туриб, муносиб кишидан бошқа пастроқдаги кишини рахбариятга қўядиган бўлса, аллох ва росулига ва барча мўъминларга хиёнат қилган бўлади. Мана шу мазмунда Умар ибни Хаттоб розиаллоху анхудан ривоят қилинганки:
مَن اسْتعملَ رجلاً لِمَوَدَّةٍ أو لِقَرابَةٍ ، لا يستعمِلُه إلاَّ لذلك؛ فقد خانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ والمؤمِنينَ(مسند الفاروق لابن كثير2/ 536)
Кимки бир кишини яхши кўрганлиги ёки ўзини яқинларидан бўлганлиги боис мудириятга ,рахбарликка ишга таъйинлайдиган бўлса,бу одам аллохга ва росулига ва мўъминларга хиёнат қилган бўлади.
Шундай бўлгандан сўнг, бизлар нубувват манхажига асосланган исломий хилофатни қўлдан бой бериб подшохликлар ва исломий мажбурий бадал хокимиятларга дучор бўлган замонамизда, яна янгидан нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни қўлга киритгунимизча, рахбарият ишида хос бир мазхабни ёки хос бир кишини химоя қилмаймиз, балки фақат меъёрларни химоя қилишимиз керак. Бизлар барча исломий мазхаблар қабул қиладиган меъёрларни рўёбга чиқишига харакат қиламиз, шунда бу бизларни асбоб сифатида мусулмонларнинг вохид ижмоъсига ва вохид жамоатига етказиб олиб боради. Аллохни изни билан.
س. امروزه می بینیم که در میان رهبران اصلی جهادی اهل سنت کسانی رهبر جهادی می شوند که اشتباهات زیادی می کنند، علت اصلی کجاست؟
ج: اگر به تاریخ مسلمین بعد از خلفای راشدین نگاه کنیم متوجه می شویم که اهل سنت قرنهاست که رهبری مجتهد بر دارالاسلام خود ندیده است و به حکم ضرورت و در حالت طاریء و غیر عادی کسانی را به عنوان رهبریت انتخاب کرده که اصلاً شایستگی رهبریت بر اساس معیارهای مورد پذیرش اهل سنت را نداشته اند و همگی حکم مردار داشته اند جهت حفظ مصلحتهای ضروری اسلام و دارالاسلام و مومنین. پس از مردار با وجود فوایدی که جهت رفع ضرورت دارد نباید انتظاری غیر از فساد و بوی بد و کرم زدگی و … داشت .
به عنوان مثال اگر می بینی در کشوری مثل سومالی کسی چون أحمد عبدي غودني ملقب به «الشيخ مختار عبد الرحمن أبو الزبير» رهبر الشباب المجاهدین می شود این شخص در شهر «هرگیسا» در سومالی لند در شرکت مخابرات خاص سومالی «تيليصوم» به عنوان حسابدار کار می کرد و علوم شرعی در حد عمومی داشت، یا سرهنگ حسن طاهراویس از توابین نظامی حکومت سکولار سیاد بری بود که رهبر دادگاههای اسلامی سومالی می شود .
یا اگر می بینی که فرمانده «إياد أگ غالي» رهبر مجاهدین مالی شده است این شخص قبلاً دارای تفکرات سکولاریستی و چپ و سوسیالیستی بود و مدتها در ارتش قذافی و در عملیاتهای مختلفی بر علیه مجاهدین شریعت گرا و مخالفین قذافی شرکت کرده بود که بعدها با آشنائی به منهج جهادی اسلامی تغییر مسیر می دهد و رهبریت مجاهدین شمال مالی را بر عهده گرفته است.
یا حتی شخصی چون اسامه بن لادن در رشتههای علم اقتصاد و مدیریت بازرگانی تحصیل کرده بود، و کسانی چون ایمن الظواهری و عبدالقادر عبدالعزیز در رشته ی پزشکی مهارت داشتند و شخصی چون ابومصعب زرقاوی نیز به این درجه از دانش آکادمیک هم دست پیدا نکرده بود و در زندان با اندیشه های جهادی آشنا می شود.
در این صورت در بهترین برداشت باید بگوئیم که خالد بن ولید رضی الله عنه به عنوان رهبر انتخاب شده و کسی چون رسول الله صلی الله علیه وسلم و ابوبکر صدیق هم نیست که اشتباهات او را تذکر دهد و جلو اشتباهات او را بگیرد. به نظر شما ثمره چه خواهد شد؟
اکثریت مطلق رهبران جهادی میان فرقه های معرف به اهل سنت به این شکل همچون خالد بن ولید رضی الله عنه از جاهلیت به اسلام روی آورده اند و مستقیماً وارد میدانهای جهاد با کفار سکولار و اشغالگر خارجی و مزدوران محلی شده اند و تمام آنهائی که ادعای داشتن علم دارند در زیر سایه ی همین کفار سکولار و اشغالگر خارجی و طاغوتهای محلی و دور از میدانهای جهاد به سر می برند؛ فقط کافی است اطرافت را نگاه کنی تا حقایق را ببینید.
اگر می بینیم که از این دسته از فرماندهان ما که از نجدیت تقلید می کنند اشتباهات فاحشی رخ می دهد امری طبیعی است و اگر می بینیم از فرماندهانی چون عبدالله عزام و اسامه بن لادن اشتباهات کمتری دیده می شود به دلیل منهج اخوانی و سید قطبی آنهاست و اگر دیده می شود که از ملا عمر رهبر طالبان اشتباهات کمتر از اینها دیده می شود چون خود این شخص همچون طلبه ای از کلاسهای دروس شرعی بلند شده و وارد میدانهای جهاد شده بود.
به هر حال عدم وجود رهبری مجتهد در میدانهای جهاد نزد فرقه های معروف به اهل سنت یک واقعیت است و وجود اشتباهات فاحش از رهبرانی چون خالد بن ولید رضی الله عنه که به حکم ضرورت در جایگاه چنین رهبریت مجتهدی قرار گرفته اند کاملاً قابل پیش بینی است. بخصوص اگر این رهبران در گروههای متفرق و رنگارنگ ظهور کنند که همیشه مرکز تفرق و جنگ داخلی و سستی و بی ابهتی و شکست برای اهل دعوت و جهاد بوده اند.