Дорул исломни навлари.
Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух (5)
(1-қисм)
Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки, мусулмонларни “дорул исломи” нубувват давридан сўнг то қиёмат кунигача хукумат жихатидан “уч даврни” босиб ўтади:
1-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллламни манхажларига ва равишларига мувофиқ бўлган хилофат,
خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.
2-Шохигарлик даври, бу даврни ўзи иккита катта дастага тақсим бўлади, баъзилари зўравонлик билан хамрох бўлади,
ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا،
баъзилари зулм ва якка хокимлик билан хокимият бошқаради
ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً
3-Росулуллохни равишлари ва манхажларига мувофиқ хилофатни яна қайтиб келиши,
ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]
Бу ерда шуни таъкидлаб ўтиш жоиз бўладики, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бу ўринда дорул куфр хақида эмас,балки “дорул ислом” хақида сухбат қиляптилар. Яъни мана бу зўравон,золим шохлар хам аллохни шариатидаги қонунларга тобе бўлишади ва улар аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилувчи мусулмондирлар, аммо мана бу мусулмонда фисқ мавжуд ва у ахли бидъатдир. Чунки шохигарлик хилафату ала минхажин нубувватни ўрнига келиб олган энг катта бидъат хисобланади.
Нўъмон ибни Башир рохимахуллох айтадики, Умар ибни Абдулазиз рохимахуллох хокимиятга келган пайтида мана бу хадисни ёзиб юбордим ва у кишига қарата: эй амирал мўъминин хокимиятдаги мана бундай бидъатлардан узоқда бўласиз,деб умид қиламан.Мана бу иккисидан кейин ъоз ва золим хокимият бошланса керак, у киши хурсанд бўлдилар.
Мана бу холатда бизлар хозирда хам нубувват манхажига асосланган икки исломий хокимиятни орасидаги “дорул ислом”дамиз, улардан бирини 30 йилдан сўнг қўлдан бой бердик, ва хозирча бошқасини қўлга киритганимиз йўқ. Нубувват манхажига асосланган исломий хокимият икки асос яъни шўро ва умумий назоратга кўра шаклланган бўлиб икки мухим йўналишга эга:
«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خوف”
мана бу икки йўналиш орқали ер юзида аллохни бандалари учун
«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»
га муносиб шароит яратилгунича давом этилади, бу яратилишдан бўлган асосий мақсаддир:
وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)
“Мулкан ъаззан” ва “мулкан жабрийян” дан иборат хар иккиси бидъат ва фисқлар бўлиб аллох таоло ўзини шариатини мана бу бидъатларни илдизини инсонларни ижтимоъий хаётидан йўқотиш учун юборгандир, у зот харгиз мана бу бидъат ва фисқларни истамайди,мана булар хокимият ишидаги манъ қилинган арзишларга қарши нарсалардир, исломни йўналишларидан бири хам фисқларни,бидъатларни йўқотиш бўлади, аммо ночорликдан “зарурат” хукми сифатида”хилафату ала минхажин нубувват”ни ўрнига бадал сифатида яна қайтадан “дарул адл”ни “хилафату ала минхажин нубувват”ни қўлга киритгунгача фойдаланиб турилади.
Зўравон ва золим шохигарлик хукуматларини равишини ислом тасдиқламайди хам қабул хам қилмайди,аммо улар барибир вужудга келишади, худди шунга ўхшаб дорул куфрларни хам тасдиқланмайди аммо улар мавжуд. Мусулмонлар зарурат ва изтирор хукми сабабли ва ўзлари учун мухайё қилишган асбоблар учун ёки бепарво вахатокор аждодларини меърос қилиб қолдирган ирси сабабли, бадал сифатида “хилафату ала минхажин нубувват”дан бошқа “дорул ислом”даги бошқа исломий хокимиятларни ночорликдан қабул қилади, биз уни “исломий изтирорий бадал” деб номлаймиз. Яъни хилафату ала минхажин нубувватни бадалидир, ва изтирор ва ночорлик холатида қабул қилинган, ундан хам мухимроғи аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилади ва исломийдир.
(давоми бор……)
[1]مسند أحمد ابن حنبل 18123 / تَكُونُ النُّبُوَّةُ فِيكُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، فَيَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ الله ُأَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا ، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ ، ُثمَّ سَكَتَ.