Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.
(16- қисмат)
Дар хар сурат ин хукумати мулукият ва шохигари бани Умайя дар холати изтирорий мовриди пазириш воқеъ шудки дар ин хукумати бадили изтирорий ба хукми “ аз зарурот тубихул махзурот” асхоби зиёдий хам вужуд доштанд ва бил ижбор барои пархез аз бадтар ва анжоми ек вожиби шаръий ба он байъат хам доданд. Вожиб чиро? Чун анжоми вожибхойи дигари аз тариқи ин хукумат анжом мешаванд ва агар ин хукумат набошад дигар вожибот хам анжом намешаванд.
. مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ.
Мо дар холати зарурат замоники хўроки тамиз ва халолро аз даст медихем ва надорем, барои хифзи жонимон ба гушти мурдор ва чизхойи дигарики нахий шуданд панох мебарем, ва хурдани ин гушти мурдор барои хифзи жонимон бар мо вожиб мешавад то ин заруратимон рафъ бишавад ва дубора ба таоми солим ва халол даст пейдо кунем. Чун хифзи жон вожиб аст ва танхо аз тариқи ин гушти мурдор астки мо метавонем жонимонро нажот бидихем пас хурдани ин гушти мурдор хам вожиб мешавад. Замони хамки хилафату ала минхажин нубувватро аз даст додем ва надорем барои хифзи динимон ва исломимон ба хукумати бадили исломий панох мебарем то ин заруратимон хам рафъ бишавад ва дубора ба халафату ала минхажин нубувват баргардем.
Ин хам медонем замоники мо дар холати зарурат қарор мегирем ва мажбур мешавемки масалан барои хифзи жонимон гушти мурдор бухурем ба далили хифзи жонимон аст на ба далили инки масалан аз буйи ин мурдор ё аз мазайи ин мурдор ё аз ранги ин мурдор хушимон меояд; нахейр, мо хийли хам аз ин лоша бадимон меояд. Далил ва иллат ва хадафи истефодамон аз ин гушт, танхо хифзи жонимон аст ва расидан ба ин хадаф аст, ва замоники ба ин хадафимон расидем онро хам дур мендозем.
إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِیرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَیْرِ اللّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ (بقره/173)
Танхо мурдор ва хун ва гушти хук ва ончи номи ғейри худо ( ба хенгоми забх) бар он гуфта шуда бошад бар шумо харом карда аст. Ва ле он касики мажбур шавад ( ба хотири хифзи жон аз он ашёъи харом бухурад ) дар суратики алоқаманд ( ба хурдан ва лаззат бурдан аз чанин чизхо набуда аст) ва мутажовиз ( аз хадди садди жуъ хам) набошад, гунохи бар у нест. Бегумон худованд бахшанда ва мехрабон аст.
Бидуни шак хифзи дин муқаддам бар хифзи жон, мол ва дунё ва тамоми хостахойи дунёвий мост ва табиий астки агар мо барои хифзи динимон дар холати изтирор қарор бигирем ночор бояд ба асбоби шаръий панох бибаремки динимонро хифз кунемки болотар аз жонимон ва соири мутаъаллиқоти дунёвимон аст.
Холо замоники онхамма сахоба ба ек хукумати бадили изтирорий исломий ризоят медиханд ба далили хифзи дин ва расидан ба ахдофи астки доранд, на ба далили таъйид ва мувофиқат бо инхидоми хилафату ала минхажин нубувват ё ба далили таъйиди аъмолики Муовия аз замони Али ибни Аби Толиб то замони Хасан ибни Али барои расидан ба чанин мақоми анжом дода аст; на, асбоб ва тағйироти манфийки муслимин дар худишон ба вужуд оварда буданд ин бузургонро дар холати изтирор қарор дода буд ва ба ин натижа расида будандки барои фарор аз тафарруқ, хотима доданд ба кушт ва куштори миёни муслимин, шуруъи мужаддади футухоти исломийки аз марги Усмон то алъон мутаваққиф шуда буд, бозгашти рифох ва амният ба миёни муслимин ва далоили хуби дигарики аз онхо бехабарем абзори ғейри аз ин хукумати бадили изтирорий исломий вужуд надорад, ва ночор бояд дар вазъи изтирорий мовжуд аз ин абзори нозил ва бадили исломий истефода кард.
Замоники инсон дар холати изтирор қарор мегирад машаххас астки бо амри оддий сарукалла намезанад, замоники наметавони истода намоз бихони ва нишаста намозитро мехони яъни ек айби дар бадан ба вужуд омада аст аммо боз намозитро тарк намекуни, ва бо вужуди он айб боз нишаста намозитро мехони, холо агар мажбур бишави дирозкаш намозитро бихони ин хам возих ва ровшан нишон медихадки айби бузургтари дар жисмит хастки наметавони фаризаи намозро дар холати оддияш анжом бидихи аммо боз намозитро тарк намекуни ва анжомиш медихи. Тамоми ин айбхо монеъи он намешавандки ту натавони намозитро бихони хатто агар мушкилоти дар заминайи поки ё нопоки либос ва ё вузуъ гирифтан ё нагирифтан ё тавоноий бар таяммум кардан ё накардан хам бароят пеш биёяд ва дар холати изтирори бадтари хам қарор бигири боз наметавони ба хотири ин холатхо фарзи айн намозро тарк куни.
Холо хилафату ала манхажин нубувват аз бейн рафта аст то қонуни шариати аллохро ба шикли комил ва шаръий он ижроъ кунад ва вазоифи худишонро ба шикли комил анжом бидихад, ва ба жойиш муслимин дар ин холати изтирорий сохиби ек бадани бемор ва ек хукумати бадили исломий шуданд бо кулли айб ва нуқсики бояд ин вазоифро анжом бидихад ва қонуни шариати аллохро ба хар мезоники метавонад ижро кунад ва онро таътил накунад.
(идома дорад……..)