دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(6-қисмат)

Имруза касониро мебинемки шод нестанд, оромиш надоранд, дар осойиш ва имконоти комили моддий зиндагий мекунанд аммо аз зиндагишон лаззати намебаранд, ва шодий ва оромишро дар зиндагий ва атрофи худишон пейдо намекунанд; бо онки ба набуди имконоти моддий дар гузашта рози нестанд, аммо аксаран ба зиндагийи шод ва бидуни имконоти гузаштайики дар он оромиш вужуд дошт хасрат мехуранд, ва ингор дар торикий саргардонанд ва дунболи ин оромиши мегардандки танхо бо пейравий аз қонуни шариати аллох ба вужуд меояд ва жойиш хам дар қалб аст:

أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِّن رَّبِّهِ فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ فِي ضَلالٍ مُّبِينٍ (زمر/22)‏

Оё касики худованд синашро барои пазириши ислом гушода ва фаррох сохта аст ва доройи( биниши ровшан аз) нури парвардигориш мебошад ( монанди касистки ба қонуни шариати аллох иймон наёварда ва фоқиди ин нуре?!) вой бар касоники дилхойи сангиний доранд ва зикри аллох бидонхо рох пейдо намекунад. Онон воқеан ба гумрохий ва саргаштагийи ошкори дучоранд.

‏اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ کِتَاباً مُّتَشَابِهاً مَّثَانِیَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِینُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَى ذِکْرِ اللَّهِ ذَلِکَ هُدَى اللَّهِ یَهْدِی بِهِ مَنْ یَشَاءُ وَمَن یُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ‏(زمر/23)

Худованд бехтарин суханро ( ба номи қуръон) нозил карда аст. Китобироки хамгун ва мукаррар аст. Аз ( шанидани оёти ) он ларза бар андоми касони меофтадки аз парвардигори худ метарсанд, ва аз он пас пустхойишон ва дилхойишон ( ва хамма вужудишон) нарм ва омода пазириши қуръони худо мегардад ( ва онро тасдиқ ва бидон амал мекунанд). Ин ( китоб муштамил бар) рохнамуди илохий аст ва худо харкиро бихохад дар партуйи он рохёб месозад, ва худо харкиро гумрох созад, аслан рохнамо ва рохбарий нахохад дошт.

Дар чанин шароити муслимин бояд ба худишон биёянд ва аз худишон бипурсанд: дар гузаштайи муслимин чи чизи вужуд доштки манбаъи шодий ва оромиши онхо буд аммо имруза аз он махрум шуданд ва шодий хам хамрохи бо он барои теъдоди зиёдий аз муслимин гум шуда аст?

Имруза муслимин аллохро бо кинор гузоштани қавониниш ва барномахойи дунёвий ва ухровий ва даст кашидан аз мафохими чохоргонайи дин фаромуш карданд ва интури аз “ зикри аллох” ғофил шуданд, ва аксаран ба далили “ зикри қавонини дини секуляризм ва зикри демокрасий ва зикри макотиби мухталифи секуляристий ва зикри рахбарони дини секуляризм ва зикри ахзоби секуляристий ва иртидодий” машғул шуданд, ва ба анвоъи беморихойи моддийгероий ва фардгероий ва изтиробхо ва танишхойи қалбий ва зехний ва соири беморихойи мухтасси мушрикин ва секуляристхо олуда шуданд, ва интури дилхойишон бемор шуда аст. Халқайи гум шуда инжост. Дил хам бемор шуд хамма чизро дар инсон фосид мекунад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

أَلا وَإِنَّ فِي الْجَسَدِ مُضْغَةً إِذَا صَلَحَتْ صَلَحَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، وَإِذَا فَسَدَتْ فَسَدَ الْجَسَدُ كُلُّهُ، أَلا وَهِيَ الْقَلْبُ [1]

Огох бошидки дар жисм пора гушти астки агар дуруст шавад, хаммайи жасад дуруст ва солих мегардад ва агар фосид гардад тамоми жасад фосид мегардад ва бидонидки он қалб аст.

Дар инжо ислохи қалб яъни ислохи амал, амалки фосид ва ғейри шаръий аст ба мо мегуядки қалб фосид ва олуда аст. Дуруғгухо ва мунофиқин ва секулярзадаро надидаидки хар кори ғейри шаръийро мисли намоз нахондан ва шаробхўри ва ғейрихро анжом медиханд ва медонанд ва огох хастандки ғейри шаръий ва харом аст аммо мегуянд: қалб хисоб аст ва қалби мо пок аст ва руйи гунох ва журми худишон исрор мекунанд ва тамоюли ба ислохи қалб ва ислохи аъмолишон надоранд:

:أُوْلَئِکَ الَّذِینَ لَمْ یُرِدِ اللّهُ أَن یُطَهِّرَ قُلُوبَهُمْ لَهُمْ فِی الدُّنْیَا خِزْیٌ وَلَهُمْ فِی الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِیمٌ (مائدة/ 41)

Онон касониандки худованд намехохад дилхойишонро ( аз нажосат ва палидийхо) пок гардонад. Насиби ишон дар дунё хорий ва расвойи, ва дар охират азоби бузургий аст.

Туки намоз намехони яъни фосиди паст ва беарзиш хастики журми ту аз хар зинокор ва машрубхўр ва қиморбоз ва дузд ва хоини бадтар аст. Гунохи бадтар аз ин вужуд надорадки ба пойи ин журм бирасад, он вақт дар камоли бешармий иддао дорики қалбит пок аст?

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه : رواه البخاري في كتاب الإيمان، باب فضل من استبرأ لدينه 1/ 28 [52]، ومسلم في كتاب البيوع، باب أخذ الحلال وترك الشبهات 3/ 1219 [1599].

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(5-қисмат)

Бо нигохи амиқ ба зиндагий дар дини ислом хам мутаважжих мешавемки хаммайи абъоди ахком ва қавонини он хам доройи харакат ва нашот аст. Намоз, душманшиносий ва даража банди душманон ва мушорикат дар тахаввулоти мантақаий ва жахоний, жиход фи сабилиллах, таъкид бар силайи рахм, ёдгири саворкорий ва тирандозий ва шино ва ғейрих намунахойи аз жилвахойи шодий дар дини ислом хастанд, барои хамин аст зиндагий ва сийрайи бузургон ва пейравони қонуни шариати аллох хам бар харакат ва нашот устувор буда аст, ва дар холати хеч ек аз рахравони ростини садрил ислом ва хатто қарнхо пас аз он, афсурдагий ва ноумидий дида намешавад, балки озодий ва тахарррук ва озодсозийи дигар инсонхост аз банди тоғутхо ва умиди ростин ба ваъдахойи аллох таолоки бар асоси қонуни шариати аллох анжом мешавад:

: یَا أَیُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءتْکُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّکُمْ وَشِفَاءٌ لِّمَا فِی الصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ ‏*  قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ» (يونس/ 57-58)

Эй мардумон! Аз суйи парвардигоритон барои шумо андарзи( барои идорайи зиндагий) ва дармони барои чизхойики дар синахо аст омаде аст ва хидоят ( бо қонуни шариатиш) ва рахмат ( ба сурати екжониба ва билоаваз аз тарафи аллох) барои мўъминон аст. Бигу: ба фазл ва рахмати худо – ба хамин ( на чизи дигари)- бояд мардумон шодмон шаванд. Ин бехтар аз чизхойи астки ( аз дунё) гирд меоваранд.

Аллох таоло возих ва ошкоро мефармоядки қавонини шариатишки нозил карда танхо дармони беморихойи қалбий ва омили хидояти астки боиси шодийи инсонхо мешавад, ва табаъияти аз ин қавониниш мешавад “ зикри аллох”ки пояйи убудият ва бандагий аст, ва иртиботи банда бо холиқро дар тамоми авқот ва холат нишон медихад ва мешавад:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُکِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ‏(انعام/162)

Бигу: намоз ва ибодат ва зистан ва мурдани ман аз он худо астки парвардигори жахониён аст.

Ин ихтисос додани зиндагийи ва марг бар асоси қонуни шариати аллох ба он мегуянд “ зикри аллох”ки ба мунофиқин ва инсонхойи заифул иймон – ба далили пойбанди камтаришон ба қонуни шариати аллох – мегуянд : зикри аллохро камтар мекунанд, ва шайтон хам бар касони мусаллат мешавадки аз қонуни шариати аллох ё зикри аллох ғофил мешаванд,барои хамин аст танхо рохи оромиши қалбхо ва мавъизатум мир роббикум табаъият аз қонуни шариати аллох ва пойбанд шудани комил ва холис ба мафохими чохоргонайи дини ислом астки бо худиш шодий меоварад фабизалика фаляфроху ва аллох таоло  ба сурати инхисорий дар қолиби “ зикри аллох “ мефармояд:

 الَّذِینَ آمَنُواْ وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللّهِ أَلاَ بِذِکْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ‏(رعد/28

Эй касоники иймон меоваранд ва дилхойишон бо ёди худо сукун ва оромиш пейдо мекунад. Огох бошид! Дилхо бо ёди худо ором мегиранд.

وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ ‏ (رعد/29)

Он касоники иймон меоваранд ва корхойи шойиста мекунанд, хушо ба холи ишон ё бехишт барои ишон, ва чи жойгохи зебоий доранд!

Возих аст, мустамир ёд кардан ва зикри аллох яъни табаъият аз қонуни шариати аллох ва шукргузор будан ва нофармоний накардани аз аллох дар тамоми холоти зиндагий, ва ин яъни пейванд ва иртиботи хамишагийи бо аллох дар тамоми зиндагий. Замоники интури бо аллох таоло иртибот барқарор карди аллох таоло хам рахойит намекунад балки хамиша бо ту аст:

فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ وَاشْکُرُواْ لِی وَلاَ تَکْفُرُونِ ‏(بقره/152)

Пас маро ёд кунид ( бо тоат ва ибодат ва дурий аз маосий, ба дил ва забон ва амал) то ман нез шуморо ёд кунам( бо эътойи савоб ва гушойиши абвоби саодат ва хейрот ва идомайи пийрузий ва қудрат ва неъмат) ва аз ман сипосгузорий кунид ва аз ман носипосий макунид.

Табаъият аз қавонини шариати аллох яъни қадам гузоштан дар саломати қалбий ва касби оромиш ва итминони қалбий, ва хидоят ва харакат дар масири сахихи зиндагий. Ин мавъиза ва рахмати астки аллох таоло ба сурати билоаваз ба инсонхо хадя дода аст( мисли мавадда нестки ду жанба боша) ровшан астки иймон ба аллох ва қонуни шариати аллох мусовийи аст бо хидоят ва шифо ва саломати қалб ва ба дунболи он ислохи аъмол ва рафторхо

«وَمَن یُؤْمِن بِاللَّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ »‏(تغابن/ 11)

Ва хар касики ба худо иймон дошта бошад, худо дили уро рохнамуд мегардонад, ва худованд аз хар чизи комилан огох аст.

Холо инсонхойи пейдо мешавандки мехоханд ин саломати қалб ва масири дурустро дар жойи ғейри аз қонуни шариати аллох пейдо кунанд, ва ба хамин содагий дар интихоби масир барои расидани ба шодий ва оромиш дучори иштибох ва хато мешаванд, ва ин масири ғалат онхоро ба интихобхойи ғалати мекашонад, ва ба жойи инки ба кейфияти зиндагий ва оромиш руйи биёваранд, хамми ғами худишонро руйи камияти зиндагий ва осойиш қарор медиханд, ва аз асбоби ижоди оромиш ғофил мешаванд ва ек буъдий харакат мекунанд; мебинемки аз назари осойиш ва моддият руз ба руз вусъати молий пейдо мекунанд, анвоъи лавозим ва имконоти жадидий  ба руз  ва ба истилохи васоили осойишро тахия мекунанд, аммо мутаносиб бо он, шодий ва нашоти онхо ва оромишишон таъмин намешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(4-қисмат)

Омодасозихо бояд мутаносиби бо замони бошадки шахс дар он қарор гирифта аст, ва шахс дар он замон ба чанин омодасозихо ва омузишхо ва қавонини ниёз пейдо мекунад. Холо агар омузишхо ва қавонин моли аллох таоло бошанд шахс дар масири хейр ва салох харакат мекунад, ва агар ин омодасозихо ва омузишхо ва қавонин бар хилофи қонуни шариати аллох бошанд шахс дар масири фосид шудан  ва фосид кардани умури фитриш пеш меравад. Замоники аллох таоло мефармояд:

 فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Дар инжо возих астки умури фитрийро аллох таоло халқ карда аст ва хечгуна табдили дар офариниши аллох рох надорад,табдил яъни масалан чизи ба чизи дигари аваз бишавад. Масалан чуб дар асари сухтан табдил мешавад ба зуғол,ва ин бо тағйир фарқ дорад. Масалан хамин чуб агар тика тика бишавад ё ба сандалий ва миз ва тахта хам тағйир кунад боз ба он мегуянд чуб ва мохиятиш аваз нашуда аст ва табдил ба чизи дигари нашуда аст, холо ин умури фитрий хам “табдил “ намешаванд аммо мумкин аст “ тағйир” кунанд, ва хатто ин умур агар дар баробари қонуни шариати аллох қарор бигиранд боз худишонро нишон медиханд, ва мейл ва героиш ба қонуни шариати аллохро дар шахс ба вужуд меоваранд. Муслимин ин мейл ва героишро дар ғейри муслимин ташвиқ ва тахрик мекунанд. Иддайи зиёдий аз афроди жомеъайи куффор мусалмон мешаванд аммо он даста аз куффорки дучори беморийи мухлики такаббур шуданд бо лажбозий ва хисодатики доранд дучори жухуд мешаванд ва қонуни шариати аллохро қабул намекунанд дар холики медонанд ин қонуни шариати аллох сахих аст:

 :وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا ۚ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ(نمل/14)

Ситамгирона ва мустакбирона мўъзижотро инкор карданд, хар чандки дар дил бидонхо яқин ва итминон доштанд. Нигох кун саранжом ва сарневишти табахкорон ва муфсидин чигуна шуд?

Дар ин сурат умури фитрий хостахойи рухий бартари инсон хастанд, ва мисли умури ғаризийки хостахойи жисмий ва моддийи мовжудот хастанд харгиз аз бейн намераванд. Албатта умури ғаризий ва фитрий бо хам фарқхойи доранд, ва агар каси биёяд ва бидуни дар назар гирифтани умури фитрий танхо умури ғаризийро дар назар бигирад ошкоро инсонро бо дигар хайвонот мусовий қарор дода аст. Барои хамин аст мебинем замоники секуляристхо озмоиши дар заминайи умури рафторий ва равонийро бар руйи хайвонот анжом медиханд натижашро бар инсонхо хам таъмим медиханд ва мегуянд инсон хам хаминтури аст, ин хийла ва саргардонийи ошкори астки дини секуляризм дар ростойи хайвоний кардани инсонхо ва контрол кардани ниёзхойи фитрий тавассути ниёзхойи ғаризий тўлид карда аст.

Аммо хамчунонки умури ғаризий барои инсонхо ва соири мовжудот ек ниёз аст, возих ва ровшан астки тамоми умури фитрий хам барои инсон ек ниёз хастанд. Шодий ва нашот хам ба унвони еки аз мухимтарин ниёзхойи рухийи инсон ба далили таъсироти зиёдийки руйи зиндагийи афрод дорад ба иттифоқи тамоми инсонхо ек зарурат ва ниёзи асосийи башарият аст, шодий мисли дард кашидан, ишқ варзидан, нигароний ва андух ва ……..аз умури бадихий ва жузви падидахойи роиж ва фитрийи зиндагийи башар аст, касиро намешавад дар дунё пейдо кардки иддао кунад ниёзи ба шодий надорад.

Холо замоники бадани инсон мисли соири хайвонот хамчун ек ғариза ниёз ба маводи ғазоий солим дорад, рух ва равони инсон хам ба тағзияйи солим ниёз дорад. Холо агар хурдан ниёз аст, агар ошомидан ниёз аст ва агар масоили жинсий ва нафас кашидан ниёзи жисми инсонанд, шодий хам ба унвони еки аз ниёзхойи фитрий, еки аз ниёзхойи рухи инсон аст. Агар инсонро аз ин ниёзхойи фитрий ва ғаризий махрум куни ба ночор онро аз роххойи дигари ба даст меоварад хатто агар ба қиймати тахдиди амнияти дигарон ва хатто худиш хам тамом бишавад.

Албатта асоси жахони хасти ва падидахойи он хам ба гунайи офарида шудандки боиси ба вужуд омадани шодий дар инсон мешаванд. Бахори зебо, гулхойи рангоранг,обшор ва жангалхойи масарратбахш, дарёйи пахновар, куххо ва чишмахойи дилфариб, дидори наздикон, издивож ва ташкили хонуводагий, баччадор шудан, шуғли муносиб, даромади муносиб, пирузий бар душманони қонуни шариати аллох ва……. куллан шодийовар ва масарратбахш хастанд. Агар хуб диққат кунид боз мебинемки неъматхойи бехишт хам шодийовар ва масарратбахш хастанд.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(3-қисмат)

Ин умури фитрийро аллох таоло мутаносиб бо хадафи хилқати инсонхо дар инсон қарор дода аст, ва шахс метавонад бо парвариши ин асбобхо ва абзорхо ба он хадафики барояш халқ шуда аст даст пейдо кунад.

. فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفاً فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ ‏(روم/30)

Руйи худро холисона мутаважжихи дини ( ислом) кун. Ин саришти астки худованд мардумонро бар он саришт аст. Набояд саришти худоро тағйир дод. Ин аст дин ва ойини мохкам ва устувор, ва лекин аксари мардум ( чанин чизиро) намедонанд.

Ба забони содатар метавонем бигуемки умури фитрий новъи мейл ва героиши ба хубихойи астки аллох таоло дар вужуди инсон қарор дода аст, ва ин мейл ва героишро бо қонуни шариатиш мудирият, контрол ва хидоят мекунад. Яъни умур билқуввайи хастандки тавоноийи табдил шудан ба билфеълро доранд, ва хамин умури фитрий чанон хастандки мейлро дар инсон ба вужуд меоварандки инсон ба суйи хубийхо ва умури нек иштиёқ ва алоқа пейдо кунад, ва яъни дар воқеъ ба далили ин алоқа ва иштиёқиш ба суйи ин чизхойи пасандида  ва ба даст овардани онхо харакат кунад умури фитрий заминахойи хомий хастандки мегуянд хубий хуб аст ва бадий хам бад аст пас  ба самти хубий биравад ва бадий накунад, аммо чи хуб аст ва чи бад аст инро қонуни шариати аллох таъйин мекунад.

Ин умури билқуввайи фитрий ба мурури замон ва бар асоси омузишхо ва арзишхо ва қавониники ба шахс дода мешаванд, ва шароит ва заминахойики барои рушд ва шукуфойии онхо дар гирифта мешавад, ором ором ва ба тадриж худишонро нишон медиханд, ва таъсири худишонро бар шахс мегузоранд, ва мо зохиран метавонем ин умурро дар рафтори шахс бибинем, ва барои мо хам қобили дидан мешаванд ва мо метавонем масалан бигуем ин шахс муваххид аст,ё хейрхох аст,ё хақиқат талаб аст. Чун медонем аллох таоло инсонроки халқ карда аст ин умури фитрийро дар даруниш қарор дода аст,аммо ин инсон дар хамон ибтидойи амр чизи намедонад ва ин омузишхо ва қавонин хастандки аз тариқи се абзори шанидан ва дидан ва фахмидан ба ин умури фитрий хат медиханд:

 وَاللّهُ أَخْرَجَکُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَیْئاً وَجَعَلَ لَکُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ‏ (نحل/78)

Худованд шуморо аз шикамхойи модаронитон берун овард дар холики чизи намедонистид, ва у ба шумо гуш ва чашм ва дил дод то  сипасгузорий кунид.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ، فَأَبَوَاهُ يُهَوِّدَانِهِ أَوْ يُنَصِّرَانِهِ أَوْ يُمَجِّسَانِهِ[1]

Баччахо бар фитрат мутаваллид мешаванд ва ин волидин хастандки онхоро яхудий ва насроний ва мажус тарбият мекунанд.

Дар инжо волидин хастандки ба баччахо ёд медиханд чи хуб аст ва чи бад аст, баъад мохворахо ва расонахо ва мадорис ва дустон ва хукуматхо ва қавонини хоким бар жомеъ хастандки имруза барои ин баччахо аз махди кудак то замони марг таъйин мекунанд чи хуб аст ва чи бад аст, ба ин шева ин сарнахики аллох таоло ба ин бачча барои пейдо кардани рохи қонуни шариати аллох ва хидоят ба у дода шуда аст, тавассути волидин ва мохворахо ва соири умур метавонанд бо маърифий кунандки дар назари аллох хуб нестанд, ва бадхойиро ба шахс маърифий кунандки дар назари аллох бад нестанд,ва ба ин шикл ба фитрати солими ин шахс садама мезананд,ва дар қоғози ноневишта ва пок бачча чизхоиро менависандки ғалат хастанд. Дар инжостки мегуем волидин баччаро фосид карданд,ва ё волидин заминаро фарохам кардандки мохворахо ва соири умур баччаро фосид кунанд.

Ин умури фитрий мисли донахо ва базрхойи хастандки ниёзи ба замини муносиб ва шароити жаввий ва мухити муносиб ва хидоят ва муроқибати муносиби доранд то ба он шиклики аллох хоста рушд кунанд,ин умур дар ибтидо ниёзи ба расидагий надоранд, аммо дар идомайи рох, ва дар замони худиш, мухтожи таважжух ва парвариш бар асоси арзишхо ва қавонини шариати аллох хастанд.

Героиши ба ростгуйи ва танаффур аз дуруғгуйи дар хамма вужуд дорад, ё героиши ба амонатдори ва танаффур аз хиёнат дар хамма хаст, ё героиши ба издивож ва ташкили хонувода ва танаффур аз тажарруд дар хамма хаст, героиш ба сирват ва танаффур аз фақр дар хамма хаст,ва мавориди зиёдий дигарий хам хастандки ба сурати фитрий дар хамма хаст, аммо хар кудом аз ин маворид бояд дар мархалайи худиш ва дар хамони худиш ба бачча омузиш дода бишавадки масири дуруст расидани ба ин хубийхо кудом аст? Ба ек бачча ширхор омузиши ростгуйи ва пархез аз дуруғгуйи дода намешавад,чун ин мейл ва героиш дар ин син хидоят ва мудирият намешавад аммо дар синни болотар чиро мешавад, ё ба баччайи дабистоний намеоянд дар мовриди издивож ва ташкили хонувода омузиш бидиханд, чун ин мейл ва героиш дар синни болотари худишро нишон медихад ва бояд дар он син хидоят ва омузиш дода шавад, умури фитрий дигар хам ба хамин шева хастанд.

(идома дорад………)

---

[1] متفق علیه

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(2-қисмат)

Дар инжостки шахс ба шох килиди аслийи бехдошти даруний ( равоний) даст пейдо мекунад ва он хам иззат ба нафс ва эътимод ба нафс астки танхо мухтасси :

وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ (منافقون/ 8)

аст. Иззат яъни мезони арзиш ва эхтиромики хар фард барои худиш қоил аст, ва аллох таоло бо қавониниш ин каромат ва иззатро ба инсон дода аст

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (اسراء/70).

Қазовати мо нисбат ба худимон хам ба арзишхойики дорем бастагий дорад. Агар қазовати мо ба арзишхойимон мусбат бошад иззати нафси болойи дорем, аммо агар қазовати мо нисбат ба арзишхойимон манфий бошад, аз иззати нафси пойини бархурдорем. Дар хақиқат сарчишмайи эътимоди ба нафси мо арзишхойи мо хастандки аз қонуни шариати аллох сарчишма гирифтанд, ва ин арзишхо барои мо сифот ва фазоил ва истеъдодхойи воқеийро дар мо ба вужуд овардандки омили аслийи эътимоди ба нафс ва иззати нафси мо шуданд.

• Мовриди дигарики ба мо кўмак мекунад ба худшиносий бирасем шинохти ниёз хаст: шинохти ниёзхо хам мусовий аст бо талош барои бартараф кардани онхо аз масири дуруст ва сахихиш. Дар инжо лозим аст шахс илова бар ниёзхойи муштараки миёни инсонхо, ибтидо ба жинсияти худиш таважжух кунад ва онро бипазирад. Илова бар ин бояд ба вижагихойи жисмийи худиш таважжух кунад. Замоники шахс худишро ба унвони ек инсон бо вижагихойи хосси худиш мепазирад, яъни ба нуқоти қувват ва заъфи худиш пей бурда аст, ва худишро хамонтурики хаст ва ба андозайи тавоноийхо ва вусъатишки талош карда аст дуст дорад, ва барои худиш арзиш қоил аст, чун медонадки аллох таоло хамин андоза ба у тавоноий дода аст ва ишон хам ба хамон андоза талош карда аст.
• لايُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَها (بقره/286)
• “Худованд хеч касро таклиф намекунад, магар ба андозайи тавоноийи у”
• Мовриди дигарики лозим аст дар масалайи худшиносий ба он таважжух бишавад шинохти нуқоти қуввати худимон астки метавонем бо такия бар нуқоти қувватимон бар нуқоти заъфимон ғалаба мекунем. Шинохти нуқоти қувват боиси тақвияти ирода ва ихсоси ифтихор дар шахс мешавад, ва боис мешавад нуқта заъфимонро бипазирем, ва қабул кунемки нуқта заъафхойи дорем, ва саъй кунем ин нуқта заъафхоро ислох ва дармониш кунем. Вақтики нуқоти қуввати худимонро бишносем бехтар метавонем руйи худимон контрол дошта бошем. Инхо умда мавориди хастандки шахс бояд дар худшиносиш ба он диққат кунад.

Холо, замоники аз худит ё аз хар чизи дигари рози нести нишонайи астки ба ту хушдор медихадки бояд тағйир ба вужуд биёд. Возех астки ин тағйир баъди аз ихсоси норизояти ба вужуд меояд, ва харакат аз ин чизи хамки шуморо норози карда аст ва тағйири ин вазъ ё чизики боиси норизоятийи шумо шуда аст ва расидан ба он чизики ризояти шуморо ба даст меоварад бояд бар асоси илм ва огохий бошад. Хатто харакат аз жохилият ба тўвхид хам бояд бар асоси илм ва шинохт бошад, ва набояд куркурона харакат кард.

. فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ.(محمد/19)

Инжостки бисёри аз бузургони мо мисли имом Бухорий рохимахуллох дар китобхойишон фасл ва боби жудогонайиро тахти унвони “ илм қабли аз қовл ва амал “ қарор доданд.

Бо ин худшиносий хар мусалмоники хохони тағйири муносиби аст бояд дар мовриди “ шевайи харакат” ва “ хадафи” ки мехоханд ба он бирасад шинохт ва илми кофийи шаръий дошта бошад. Дар мовриди “ шевайи харакат” лозим аст шинохти мо ва “ шевайи харакати” мо дар тағйири он чизики моро норози карда ба ду моврид таважжух дошта бошад:

1. Еки умури ғаризий ва фитрий хастанд мисли героиш ба нушидан, хурдан , нафас кашидан, шодий ва бозий ва хушхолий ва кунжковий ва истиқлол талабий ва ғейрих.
2. Дигари умури иктисобий хастандки аз тариқи қонуни шариати аллох ва амал ба вужуд меоянд. Табаъият аз қонуни шариати аллох мушаххас аст, аммо амал, мисли улгубардорий ва муқойисайи худ бо дигарон дар гузашта ва холки дар масири қонуни шариати аллох харакат карданд.

Ба ин шевайи пейравийи илмий ва амалийи мо аз қонуни шариати аллох барои идорайи зиндагийи даруний ва моддийимон мегуем ибодатки хадафи аслийи зиндагийи мо дар дунёст.

. وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ(ذاریات/56)

Холо ин умури фитрий чи хастандки бояд дар тағйири он чизики моро норози карда аст ба он таважжух кунем? Умури фитрий, зотийи инсон хастандки иктисобий нестанд ва бар асари фаолияти худи инсон ба вужуд намеоянд, балки бо шиддат ва заъафхойи дар тамоми инсонхойи мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд доранд ва умумий хастанд, мисли героиш ба парастиши аллох ва тўвхид, хейрхохи, хақиқатжуйи, героиш ба тўлид ва ихтироъи чизхойи жадид, зебо пасандий,шодий, масалан мо шодийро дуст дошта бошем ва аз чизхойи ғамовар бадимон биёяд ва …….

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

• Қисмат)

Бисмиллах валхамдулиллах.

“ барости хамд ва сипос танхо лойиқи худо аст уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем, ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон , хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох кунад хеч каси наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илох бар хаққи бажуз аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи у аст”.

“эй касоники иймон овардаид ончунонки шойиста аст, аз худо битарсид ва намирид магар онки мусалмон бошид”.

“ эй инсонхо аз ( хашми) парвардигоритон бипархезид, парвардигорики шуморо аз ек инсон халқ кард ва ( сипас) хамсаришро аз новъи у офарид ва аз он ду нафари мардон ва занони фаровони мунташир сохт. Ва аз ( хашми) худойи бипархезидки хамдигарро ба у сўганд медихид, ва бипархезид аз инки пейванди хешовандиро қатъ кунид бегумон худованд муроқиби шумо аст”.

“эй мўъминон аз худо битарсид ва сухани хақ ва дуруст бигуйид. Дар натижа худо ( тўвфиқи хейритон медихад ва ) аъмолитонро шойиста мегардонад ва гунохонитонро мебахшад. Аслан хар каси аз худо ва пайғамбариш фармонбурдори кунад, қатъан ба пирузий ва комёби бузурги даст меёбад”.

“ Аммо баъад: росттарин сухан китоби худо, ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст,ва бадтарин умур нововари дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий ва хар гумрохий дар оташ аст”.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Алхамдулиллах имруз хам расидем ба дарси хаштуми муқаддамотимонки охарин дарс аз силсила дарсхойи муқаддамотимонро ташкил медихадки ба баррасийи” шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он” ихтисос дорад.

Дарсимонро бо муқаддамайи лозим дар мовриди худшиносий, умури фитрий ва жойгохи қонуни шариати аллох ба унвони еки аз мухтавохо ва мафохими чохоргонаий дини ислом ба пеш мебаремки барои вуруди мо ба бахси аслийи шодий метавонад нақши килидиро дошта бошад. Хар чанд иртиботи мустақими шодийи муслимин бо хар чохор мухтаво ва мафхуми дин яъни : 1- хокимият ва султайи бартар, 2- қавонин ва ахком , 3- итоат кардан аз ин қавонин ва хокимият, 4- подош додан ва мужозот кардан бар асоси ин қавонин ва ахком тавассути хокимият ва султайи бартарро намешавад нодида гирифтки мешавад холис кардани дин барои аллох

«أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخالِصُ».

Дар ин масир аввалин қадам ва истортики хар инсони мутаодили лозим аст бардорад ин астки бар новъи худшиносий бирасад. Ин шинохтро хам метавонад аз роххойи мушаххаси ба даст биёварад мисли :

-шинохти ахдоф : замоники шахс ба ин даража аз шинохт мерасад боис мешавадки аз ахдофи тахлилий ва ғейри воқеий дури кунад. Чун ахдофи ғейри воқеий хамиша боиси шикаст, нокомий, ноумидий ва хашми нобажо мешаванд. Шахс медонадки хадафи бузургиш танхо мухтас кардани ибодат ва қавонин барои аллох аллох ва бас:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

Ва тамоми ахдофи дигариш хам бояд дар хидмат ба ин хадафи аслий бошад.

– Ва рохи дигарики мешавад ба ин худшиносий расид шинохти арзишхойи воқеий аст: шинохти арзишхойи воқеий ва дуруст боиси пархези аз арзишхойи козиб ва дар натижа расидани ба ризоят аз зиндагий мешавад. Мажмуъайи ин ақоид, бовархо ва арзишхо хастандки моро мосозанд ва ба мо хувият медиханд. Инхо чорчуб ва сохтори дарунийи моро шикл медиханд ва мо хам бар асоси хамин ақоид, бовархо ва арзишхойимон иттилоат ва рафторхойи дарёфти аз мухит, атроф ва пиромуни худимонро тасфия ва пардозиш мекунем, ва бар мабнойи хамин ба дунё ва хар ончи аз инсон, хайвон, гиёх,дарё ва ……..хаст нигох мекунем, ва бар хамин асос дар мовриди худ ва дигарон қазоват мекунем. Аввалин суъолики матрах мешавад ин астки худшиносий инсон аз чи рохи ва аз чи коноли бояд анжом бишавад? Аз коноли созанда ва холиқи инсон? Ё аз тариқи зехн ва хостахойи нафсоний худи инсон?

(идома дорад……..)

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(16- қисмат)

Хуб,алъон мерасем ба суъолоти дустон:

1. Ассаламу алайкум ахи, бидъати хақиқий ва изофий ба чи маъност?

Қабли аз тўвзихи ин истелохот, барои чандмин бор хидматон арз кунамки, ин истелохоти сохта ва пардохтайи баъзи аз фуқахост ва наметавон мисли қуръон ё суннат ба он нигох кард,ва агар каси чизи дигари гуфт дар баробариш истод ингор масалан шахс бо чизи мутлақи рубару шуда ва дар баробари чизи мутлақи сухбат карда,на. Аммо суъоли шумо:бидъати хақиқий яъни: бидъатики аслий дар шаръ надорад, ва на ба ихтисор ва на дар тафосил бар далили мўътабар ва хатто шибхи далили такия намекунад. Мисли бидъати шохигарий ба жойи халафату ала минхажин нубувват, ё бидъати тафарруқки хеч асли дар қонуни шариати аллох надоранд.

 Аммо, бидъати изофий яъни: асли дар шариат дорад аммо, мумкин аст дар сабаб, жинс, кейфият, адад, миқдор, замон ва ё макон тағйироти ва жобажойихойи анжом шуда бошадки дар ибтидойи хамин дарсимон ба сурати мовридий ба он ишора кардем.

• Салом, оё намоз хондан пушти сари муллойи секуляри ахли бадъатики огохона ва ба мейли худиш аз демократхо ё гурухи ужалон алайхи муслимин химояти таблиғий ё хатто молий мекунад ва мардумро ба кўмак кардан ба онхо ташвиқ мекунад сахих аст?

Чанини шахси секуляр ва мушрики жузви

«دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» و «أَئِمَّةُ المُضِلِّينَ»

Ва олими суъ муртади аст, ва наметавон ба у гуфт ахли бидъат; ин шахс дучори бидъати мукаффара ё муғаллиза шуда ва бо абури у аз чохор филтер ( 1- исботи журм, 2- таъйиди журм тавассути аллох ва росулиш 3- шурути такфир, 4- мавонеъи такфир) фақат метавон ба у гуфт муртад на ахли бидъат,ва намоз хондан пушти сари чанин муртадди жоиз нест.

• Ассаламу алайкум бародар, оё касики ришишро бо тиғ мезанад ахли бидъат аст ва бидъати муфассақа анжом дода?

Агар яқин дошта бошад ва бидонад ва мутмаъин бошадки хукми росулуллох саллалллоху алайхи васаллам дар мовриди риш чист аммо,амдан ва ба мейли худиш ва бидуни холати изтирор ва узри шаръий онро бо тиғ бизанад, бале, дучори фисқ ва муртакиби гунохи мухолифати бо суннати шуда ва агар бо чанин шароити дар ин журм ва гунохиш бимонад ва ахли ин кор шавад метавон ба у гуфт ахли бидъат. Аммо, агар мисли имоми Нававий рохимахуллох ижтиход кунад, чанин шахси хукми мужтахиди хатокорро дорад ва дар хар сурати ек савоб барояш хаст хар чандки ижтиходиш иштибох буда бошад, дар холати изтирор хам агар муртакиби чанин журми мешавад боз то рафъи холати изтирор барояш мубох мешавад.

4-Чиро замоники дар шабакахойи мохвораий дар мовриди бидъат сухбат мешавад мисолхойи дар хадди поча шалвор ва риш ва ….зада мешавад ва аз бидъатхойи бузурги мисли хукуматхойи шохигарий ва тафарруқ ва ……сухбат намешавад?

Чун ,аввалан ин ашхос дар масоили риз тахассус доранд, ва ин масоили ризро пеш аз андоза бузург карданд, ва бо бузург кардани ин масоили риз, масоили мухим, худ ба худ риз ва ночиз нишон дода мешаванд ва ё хатто ба онхо таважжух намешавад ва нодида гирифта мешаванд. Илова бар ин, ин ашхос аз увлавият бандийи шаръий бархурдор нестанд, ба хамин далил астки ба хамин содагий дучори иштибох мешаванд.

Нуктайи дигар дар мовриди ин бахс ба уламойи дарбори, воизус салотин ва уламойи суъ ва манобеъи фикрий муслимин бармегардадки ба сурати расмий тахти контроли ин уламойи дарборий ва расмий хастанд.

Шахс, дар дастгохи хокимайи режими фосид мисли подшохи оли саъуд мансаби муфти ё хайъати куббори уламоро бар ухда дорад, ё еки аз шабакахойи мохвораий вобаста ба ин режимро идора мекунад, ё еки аз манобири масожидро бароишон мегардонад; шумо интизор дорид чанин ашхоси биёянд ва бигуяндки масалан шохигарий бидъат аст? На,ишон ба жойи он мегуянд бо пойи рост дохили дастшуйи рафтан бидъат аст ва инро пеш аз андоза барои шахс бузург мекунанд ва мавориди ризи дигарики мо мушохида мекунем.

5-Ассаламу алайкум, оё дуруст астки ахли бидъатро бояд тарк кард ва аз онхо дури намуд?

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

: «لا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثِ لَيَالٍ»،[1]

Холо,агар ин барои шахси мусалмон,халол нестки аз бародариш пеш аз се руз дури кунад шахс гуш надихад ва пеш аз се руз дури кард, худиш дучори бидъати шуда ва агар онро идома хам бидихадки мустахаққи оташи жаханнам мешавад. Чун ахли бидъат мешавад, чун онро идома дода аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чизи гуфта ва у кори дигари анжом дода ва онро идома дода, мустахаққи оташ мешавад.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

«لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ، فَمَنْ هَجَرَ فَوْقَ ثَلَاثٍ فَمَاتَ دَخَلَ النَّارَ»،[2]

Агар бештар аз се руз, дури кард ва дар ин холати дури бимирад вориди оташ мешавад. Яъни гунохи дар хадди ахли бидъат ва кулли бидъатин золалатун ва кулли золалатин фин нар. Метавонем ба у ахли бидъат бигуем, бештар аз се руз идома дошта ва ахли ин кор шуда ва дар хамон холат хам мурда аст.

Тард кардани кофари аслий хам дар мархалайи даъват,ғейри шаръий аст;  аммо, замоники шахс жузви дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо шуда бошад бояд аз у “хазар” кард, яъни хушёр буд, муроқиб буд ва эхтиёт кард, ва фақат замони дурий аз шахси мусалмони фосиқ ва ахли бидъат тўвжихи шаръий дорадки доройи маслахати шаръий бошад.

Суъолот зиёданд, дарс хафтум муқаддамотимонро дар инжо хотима медихем ва аз аллох таоло мехохем ба хаммайи мо тўвфиқ дихадки таърифимон аз бидъатро –мисли соири мавориди –исломий кунем, ва бо ислохи дипломосимон бо ахли қибла, хадафимонро фақат ислох ва хейррасоний ба хохарон ва бародарони мусалмони олуда ва ғейри олудамон қарор дихем ва аз хужуми ва хамалоти ношиёна ва баддаханихойи роижи бародарони номутаодил ва номезонимон нисбат ба ахли қибла моро пок ва дур кунад.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

---

[1]– البخاري (۵۷۲۷) ، ومسلم (۲۵۶۰) از أبي أيوب الأنصاري رضي الله عنه روایت کرده اند.

[2]– أخرجه أَبُو دَاوُد من حَدِيث أبي هُرَيْرَة بِإِسْنَاد صَحِيح. وقال النووي رحمه الله في «رياض الصالحين» (ص ۴۳۳)؛ رواه أَبُو داود بإسناد عَلَى شرط البخاري ومسلم.وكذا صححه الألباني رحمه الله في «صحيح أبي داود»

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

 (15- қисмат)  

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: “ Муоз бин Жабал, огохтарин фарди уммати ман ба халол ва харом аст”. Холо, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ин Муоз бин Жабал розиаллоху анху 28 соларо ба Яман мефристад ва аз у мепурсад:

: كَيْفَ تَقْضِي إِذَا عَرَضَ لَكَ قَضَاءٌ؟

Дар миёни мардум бар асоси чи чизи қазоват хохи кард? Муоз розиаллоху анху дар посух гуфт: бар пояйи китоби худо. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

: فَإِنْ لَمْ تَجِدْ فِي كِتَابِ اللَّهِ؟

Агар хукмиро дар китоби худо наёфти? Муоз гуфт:

فَبِسُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،

Бар асоси суннати росуллулох саллаллоху алайхи васаллам қазоват хохам кард. Росулуллох  саллаллоху алайхи васаллам фармуд:агар дар суннати пайғамбари худо онро наёфти?

فَإِنْ لَمْ تَجِدْ فِي سُنَّةِ رَسُولِ اللَّهِ؟

Муоз гуфт: бидуни дуранг  ба раъйи худ ижтиход мекунам.

. أَجْتَهِدُ رَأْيِي وَلَا آلُو

Сурати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пас аз шанидани ин посух мисли ғунчайи гул шигуфта шуд ва ба синайи у зад ва фармуд:

 : الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِي وَفَّقَ رَسُولَ رَسُولِ اللَّهِ لِمَا يُرْضِي رَسُولَ اللَّهِ،

Алхамд ва сипос худойироки фристодайи худишро ба ончи пайғамбарро рози мекунад, мувофиқ ва хамоханг карда аст”..[1]

Бале, умури хастандки қуръон ва суннат дар мовридишон сукут карда ва  онхоро ба ижтиходи муслимин вогузор намуда ва муслимин метавонанд мутаносиби бо “ вазъи мовжуд” ва “ниёзхойи рузишон” ижтиходи хосси худишонро ироя диханд ва ба ниёзхо ва суъолоти рузишон посухи “ ба руз” дошта бошанд. Дар инжо, замоники шахс ижтиход мекунад, яъни равиши тоза барои посухгуйи ба ниёзхойи жадиди жомеъа аз манобеъи шаръий ироя медихадки дар хидмати еки аз қавонини шариати аллох аст, ва чизи тозайиро дар кинори амр ва нахийхойи аллох таоло ироя намедихад.

Нуктайи баъдий, холати изтирор ва зарурат астки шахс мутаносиби бо заруратики дар он қарор гирифта то рафъ шудани ин зарурат, ижтиходи мутаносиб бо вазъи мовжуди худиш ва ниёзхойи рузи худ ироя медихад.

Алъон мумкин аст ин ижтиход дар холати изтирор ва заруратро еки аз “ се абзор” ироя намояд ва то рафъи ин холати изтирор, корхойиро анжом дихадки бархалофи қонуни шариати аллох аст. Масалан мисли пеймони Худайбия, муслимини мухожирро ба куффор тахвил дихад. Бале, ба хотири пеймоники доранд мажбур шаванд мусалмони муваххиди мухожирро ба куффор тахвил диханд,ё дар мовқеъиятхойи хассосий ба куффор сарона ва молиёт пардохт кунанд;чизики имруза аксаран муслимин ба куффор онро пардохт мекунанд ва хамин куффор бо хамин молиётхо ва саронахойи мушобех, муслиминро қатли ом менамоянд, ё қаблан хукуматхойи бадили изтирорийи исломий барои бастани сулхи то рафъ шудани холати изтироришон маблағиро пардохт карданд.

Мавориди дар ин заминахо хийли зиёд хастандки хам барои шахс ва гурух холати изтирорий пеш меояд ва хам барои се абзор; яъни хам мумкин аст барои хукумати исломий ала минхажин нубувват пеш биёяд, хамон корики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар сулхи Худайбия ва мавориди мушобех анжом дод, ва хам мумкин аст барои хукумати бадили изтирорийи исломий пеш биёяд хамон корики баъзи аз хуккоми бани Умайя анжом доданд ва пулхойиро барои рафъ шудани холати изтирорий ба куффори румий пардохт карданд, ва ё мумкин аст тавассути мажлиси шўройи вохиди мужохидин пеш биёяд, хамон корики мужохидин дар пеймонхойики анжом доданд дар Сурия, Ироқ, Яман, Афғанистон, мусалмонони Чечен хам онро анжом доданд ва гуфтем мумкин аст барои шахс хам ин холати изтирорий пеш биёяд.

Дар тамоми ин холат, бояд мутаважжихи ин холати изтирор ва зарурат шуд, ва агар шахс муртакиби кори бархалофи қонуни шариати аллох шуд ва ин кориш рузхо ва моххо ва балки, солхо идома дошт ва заруратиш рафъ нашуд, бояд барояш узри қоил шуд ва агар шахс наметавонад дар бардоштани ин холати изтирор ва зарурат кўмаки кунад лоақал муртакиби тухматзаний, барчасбзаний ва зулми ошкор ба муслимини гирифтор хам нашавад.(идома дорад……….)

---

[1]– أخرجه أبو داود في سننه

Дарси хафтуми муқаддамотий / шинохти мухтасари бидъат дар манобеъи шаръий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(14- қисмат)

Бин Усаймин хам дар ин замина сухбатхойи карда аст, ин хафта баъадхо чун ба хадафиш расид онро таътил карданд. Хаммайи ин маросимхо,васила ва абзори анжоми хадафи шаръий ва тахаққуқи ибодоти хосси хастандки мумкин аст собиқайи дар қуруни гузашта ва хатто солхойи гузашта надошта бошанд. Хатто мумкин аст хам акнун дар маконхойи дигар хам он чизироки дар ек макони ба вужуд оварданд собиқа надошта бошад.

Ингуна маросим,конгурахо ва жаласот, жойгузин ё бадили барои чизики аллох таоло аз тариқи пайғамбариш саллаллоху алайхи васаллам барои тақарруб ва ибодоти аллох таоло фуру фристода ; мисли намоз, руза, жиход, ийди қурбон ва фитр ва ғейрих матрах нестанд, хатто чизи мавозий ва дар кинори қонуни шариати аллох хам нестанд балки, фақат ба унвони ек абзор барои расидан ба хадафи хастандки қонуни шариати аллох онро таъйин карда, ва замоники муслимин ба ин хадафи шаръий расиданд онро таътил мекунанд, ё хатто мумкин аст мисли девон      ё абзорхойи жангий ва амниятий, онхоро мутаносиб бо пешрафтхойи дунё ва ниёзи рузи муслимин иртиқоъ ва такмил кунанд.

Холо, агар хафта ё мохи барои росулуллох саллаллоху алайхи васаллам, шинохти сийрайи амалий, сиёсий, ижтимоий ва фархангийи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё “ жиход, фарзи айн аст” ё куфр ба тоғут ё маърифий жойгохи “ се абзор” ё хар амри шаръий дигари ихтисос дода шавад ва хануз ба хадафи таъйин шуда нарасида бошад ва солхо идома дошта бошад, читур? Дар инжо, бояд мисли хафтайи Мухаммад бин Абдулваххоб то замони расидан ба ин хадафи шаръий аз ин абзор истефода кард. То кей? То замони расидан ба ин хадафи шаръий бояд аз он истефода кард хатто,агар солхо ва солхо хам тул бикашад.

Дар тамоми ин маворид,хадафи изофа кардан ба дин ё жойгузин кардани чизи ба еки аз ахком ва қавонини шариати аллох нест; балки, ибдоъи суннати хасана қабли аз хамма аст жихати расидан ба хадафи шаръий. Дар ин замина хадиси аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нақл шудаки :

Жамоати аз қабилайи Музир пеши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам меояндки шадидан дар фақр ва надорий ба сар мебурданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам муслиминро ташвиқ ба кўмак ба онхо мекунад; дар жавоби ин даъвати у, марди аз ансор кисайи пур аз нуқраки дар дастиш сангини мекардро овард ва онро дар манзили росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қарор дод. Росуллулох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:

   :«مَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا بَعْدَهُ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْءٌ، وَمَنْ سَنَّ فِي الإِسْلامِ سُنَّةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْءٌ»[1]

Хар каси суннати никуйи, суннати хасанаиро дар ислом поярезий кунад ва ба вужуд биёварадки мардум аз тариқи он суннати машруъ, кори машруъро анжом диханд подоши он ва подоши касики баъди аз у бидон амал кунад ба у мерасад бидуни инки чизи аз подоши онон кам шавад, ва хар каси бунёнгузори суннати бадий дар ислом бошад, гунохи он ва гунохи хар касики баъди аз у ба он амал кунад бар души у хохад буд бидуни инки чизи аз гунохи бақияки анжом доданд кам шавад. [2]

Дар ин сурат, гузоштани суннати хуб ё суннати хасана яъни, ба вужуд овардани ек равиш ва ек абзори жадид ва тозайи барои ижройи ек хукми шаръийки шариати аллох барои чигунагийи ижройи он равиширо ироя надода ва мовзуъиро маскут гузошта аст. Масалан қонуни шариати аллох фармудаки чигуна намозро бихонем аммо,нафармудаки чигуна дар омузиши қонуни шариати аллох ба муслимин ё дар жанги равониймон бо душманон дар маконхо ва замонхойи мухталиф аз чи абзорхойи истефода кунем? Ё чигуна ин паёмро ба фалон кишвар бирасонем? Росулуллох саллалоху алайхи васаллам хамин паёмро аз тариқи пейк ва савора фристодки гох пештар аз ек мох хам тул мекашид,аммо имруза бо интернет ва шабакахойи ижтимоий хазорон километр дуртар аз ин масофатики асхоб паёмро ба хисрав  парвиз ва хирақл ва дигарон расонданд шумо камтар аз чанд сония паёмро ба тамоми замин мерасонид ва пейкитон ва коноли иттилоъ расонитон мисли фейсбук,гогил, твитер,ёху, шабакахойи ижтимоий ва интернети ва ғейрих аксаран мутаъаллиқ ба куффор хастанд.

Шариат ,дар истефода аз абзорхойи татбиқи ин ахком дар холатхойи оддий ва изтирорий хам сукут карда аст. Ин сукут ба ин маъни астки аллох таоло амр ва нахий дар ин замина ироя надода ва чигунагийи татбиқи онро мутаносиби бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи муслимин вогузор карда аст.

(идома дорад………)

---

[1]– مسلم، الترمذي، النسائي، ابن ماجة، أحمد، الدارمي و مانند این حدیث را  أبو هريرة رضي الله عنه از النبي صلى الله عليه وسلم روایت کرده است که فرمود:«من دعا إلى هدى كان له من الأجر مثل أجور من تبعه لا ينقص ذلك من أجورهم شيئا ومن دعا إلى ضلالة كان عليه من الإثم مثل آثام من تبعه لا ينقص ذلك من آثامهم شيئا». همچنین أبي مسعود الأنصاري رضي الله عنه، می گوید که النبي صلى الله عليه وسلم فرموده است:«من دل على خير فله مثل أجر فاعل»، خرجهما مسلم في صحيحه

[2]– مسلم، نسائی، احمد و دارمی