دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(5- қисмат)

Дар ин сурат хатто пушидани либоси махсуси жунуди тоғут ва сукунат дар марокизи маскуний куффор ва хузур дар марокизи идорий ва хадамотийи онхо ба сурати дилбахох ва ихтиёрий нез журм аст, чун шахс бо анжоми чанин аъмоли на танхо ба тоғут куфр наварзида балки бо қарор гирифтан дар сафи онхо ва зиёд кардани теъдоди онхо, ба тоғут ёри нез расонда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

من تکثّر سواد قوم فهو منهم.

Хар каси теъдоди афроди қовмиро афзойиш дихад хукми у ба монанди хукми онхост.

من تشبه بقوم فهو منهم.

Хар каси худро ба қовми шабих кунад, хукми у ба монанди онхост.

Илова бар он харгуна таъаххуди ба ёри расондани куффор ва мушрикин бар алайхи муслимин, хар чанд таъаххуд кунанда дар таъаххуди худ содиқ набошад, боз журми бузурги дар хадди куфр аст. Аллох мутаол дар ин замина чанин мусалмонони мужримиро ба мужаррад додани чанин таъаххуди “ бародарони куффор” маърифий намуда ва мефармоянд:

: أَلَمْ تَر إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ) حشر/ ۱۲)  

Дар тамоми ин маворид зарурат аз мавонеъи куфр махсуб намегардад, балки икрох монеъи куфр астки он хам дар шароити ин инсонхойи мухтор вужуд надошт.

Бо дар назар гирифтани чанин “ хатароти” ва жихати расидан ба чанон “ хадафи”, уламои минбари тўвхид ва жиход бо таъйиди дигар уламо чун Абу Мухаммад мақдисий ва Абу Қатода фаластиний ва ғейрих фатовойи Абу Басир тортусий дар мовриди духул ба артеш ва дигар органхойи низомий кишвархойи кофари хорижий ва тавоғитро ироя додки дар ин замина мегуяд: “ бо итминони комил мегуемки хар каси ба артеши чанин хукуматхойи, аз руйи ихтиёр ва ба нияти итоат аз тамоми авомири онон аз жумла жанг ва мубориза бо ислом ва муслимин, мулхақ шавад, ин кори у куфр аст ва чанин шахси монанди худишон кофар ба хисоб меояд. Ва аммо кор дар полиси рохнамоий ва ронандагий : агар итминон доштки кориш аз вазифа мувозибат аз абур ва мурур тажовуз нахохад кард ва мужиби феъли хароми нахохад шуд ва сабаби ёри додани куффор алайхи муслимин нахохад буд, умид доремки дар ин кор иншааллох мушкили набошад чироки шуғли полиси рохнамоий ва ронандагий, мужиби хифзи саломати умуми мардум аст. »” ^[۵]”

Дар мовриди хукуматхойики тоғутхо ва муттахидини куффори секуляри хорижий бар онхо мусаллат мебошанд боз мебинем диққати назархойи дар ин замина сурат гирифта ва мутаносиб бо “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси” он жавомеъ “ рохкорхойи” аз жониби “уламойики ба авзойи дохилий он макон огохтар хастанд” ироя гашта аст. Минжумла Абу Умар боғдодий рохимахуллох бо онки дар куфр ва иртидоди сарони хизби исломий ихвонуш шаётин шак надошт аммо куфри сарони ингуна ахзобро мусталзими куфри кулли афроди низомий мунтасиб ба онхо аъом аз сарбозон ё афроди муайян намедонист ва мавонеъи қоил будки иддайи аз уламо еки аз ин мавонеъро икрох дониста ва гуфтанд: “ бисёри аз афродики ба хидмати сарбозий бурда мешаванд, мукрах бивқувва буда ва онхо аз ин нийрухо ва арбобони онхо безор хастанд. Агар мухайяр бошанд ба онхо пейванданд ва икрох, монеъи аз мавонеъи такфир аст.

Агар гуфта шавад: инхо мукрах нестанд зеро метавонанд хижрат карда ва аз султайи тоғут хориж шаванд ва ……пас узри барои онон, вужуд надорад, мегуем: шакки нест хар шахси, жихати дури аз икрохи тавоғит, тавоноийи хижрат ё ёфтани макони амн барои худро дошта бошад, жихати фарор аз мукрах шудан, хижрат бар у вожиб мегардад……аммо хақиқатан агар мо ин хижрат карданро бар миллионхо нафар таъмим дихем ва онхоро мулзам ба ин кор гардонем, ва хар каси хижрат накардро кофар , ба хисоб биёварем, амри содайи нест!

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(4- қисмат)

Барои шикаст додани ин сиёсатхойи шайтоний бар хар мусалмон зарурий астки хар фурсатики тамрин кардан барояш мухайё мешавадро ғанимат шуморд ва лозим астки барои он сайъ ва кушиш намояд. Худованди мутаол мефармояд:

«وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا» (اسراء/ ۱۹)

Ва хар касики ( дунёйи жовдонайи) охиратро бихохад ва барои ( фарочанг овардани ) он, талоши сазовори онро аз худ нишон дихад, дар холики мўъмин бошад, ин чанин касони, талошишон бесипос ( ва беажр) намемонад. Пас тарки талош ва сайъ дар ин моврид, ба ин маъно хохад будки омода кардани абзор барои жиход тарк шуда аст. Ва ин аз сифоти мунофиқин аст хамонтурики худованди мутаол мефармояд:

«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ»  (التوبه/ ۴۶)

Замоники ба ин мархала мерасем “ вазъи мовжуд” роххойи мухталифиро бар мо “ тахмил” намуда аст, дар сарзамини дархойи жиход ва қитол бар куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий боз аст ва махдудияти дар ин замина барои сокинини он вужуд надорад ва мулхақ шудан ба он нез барои касоники қасди хижрат ба ин сарзаминхоро доранд мақдур мебошад. Барои ин даста нез боз дархойи хейр ва баракат боз шуда аст. Аммо дар сарзаминхойи мусалмоннишиники фоқиди ин имконот буда ва ё инки дар дорул куфр ё хатто дорул харб мебошад  чигуна метавон ба хифзи иймон ва бовархойи динийи худ ба ин омузишхо ва муқаддамоти жиход даст ёфт? Ба дигар сухани мо замоники дар холатхойи мухталиф қарор мегирем намозро ба унвони ек вожиби айний мутаносиб бо он холат бар по медорем аммо таркиш намекунем; холо чигуна метавон дар бисёри аз сарзаминхо ин “ махдудият” ро ба “ фурсат” табдил намуд?

Шакки нестки хар қовл ё амалики огохона ва аз руйи ихтиёр ва озодийи амал ва бидуни вужуди монеъи мўътабари аз жониби муслимин содир гардадки дар он нусрати куфр ва ширк) минжумла қавонини секуляристий) ва куффор ва мушрикин ( секуляристхо, муртаддин, яхуд ва насоро) бар алайхи муслимин сурат гирад еки аз навоқиси ислом ба шумор меравадки бо асли куфр ба тоғут дар тазод мебошад.

Шакки хам вужуд надорадки низомиён ва нийрухойи амниятий касони хастандки бо ёри ва таъйиди хукуматхо аркони хукми онхо тасбит карда ва қавонини секуляристий ва ғейри шаръийро бо зури аслаха бар мардум тахмил намуда ва муслимини мужохидро ба далили пардохтан ба амри даъват ва жиход дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох асир, зиндоний, шиканжа ва ба қатл мерасонанд. Бар ин асос хукми чанин ашхоши хамчун арбобони хатокор, золим ва тоғутишон мебошад. Аллох мутаол дар ин замина мефармояд:

إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ( قصص/ ۸(

Хамоно фиръавн ва хомон ва сарбозони онхо хатокор буданд.

فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ (قصص/ ۴۰(

Пас фиръавн ва сарбозонишро фуру гирифтем ва ононро дар дарё афкондем бинигарки фаржоми кори ситамкорон чигуна буд.

وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/ ۷۶(

Ва касоники кофар шуданд дар рохи тоғут межанганд.

(идома дорад…….)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(3- қисмат)

Дар шархи ин хадис имоми Нававий гуфта аст: “ Ин тўвбихи шадид дар мовриди фаромуши тирандозий баъди аз ёдгирийи он, дар мовриди каси астки ин корро ёд мегирад сипас бидуни узр онро тарк мекунадки, ин холат ба шиддат мовриди карохат қарор гирифта аст.” Ин ваъийд дар хаққи каси астки тирандозийро ёд мегирад сипас бар намудани он мувозибат намекунад то инки онро фаромуш мекунад пас холи касики аслан онро намеомузад, бояд чигуна бошад?!

Пас ин мовриди комилан жиддий аст ва шўхи ва мазохий дар он нест. Бар хар мусалмон вожиб аст то ба андозайи хаддиақал мумкин аз тамриноти низомий жихати омодаги барои қитол бархурдор бошад,хатто агар қитол дар рохи аллох тавассути ек нафар нез сурат пазирад боз машруъ аст. Худованди мутаол мефармояд:

« فَقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا تُكَلَّفُ إِلا نَفْسَكَ وَحَرِّضْ الْمُؤْمِنِينَ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَكُفَّ بَأْسَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَاللَّهُ أَشَدُّ بَأْسًا وَأَشَدُّ تَنكِيلا»  (نساء/ ۸۴ )

Бар ин асос росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба ёдгирийи фунуни низомий( асб саворий тирандозий ва шино) ба фарзандон нез дастури акид доданд.

Замоники амри вожиб ва зарурий менамуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам касониро жихати фарогирийи он амр менамуд ва дар ин омузиш дин ва маслак ёд диханда нодида гирифта мешуд чунончи дар жомеъи Термизий аз Зайд ибни Собит нақл мекунад:” Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам маро фармон додки забони сарёнийро ёд бигирам”. Ва имоми Шофеъий нез аз инки илми пизишкий назди насоро махсур гашта нигарон буданд ва муслиминро тарғиб мекардандки онро аз онхо биёмузанд ва худ мустақил гарданд.

Дар ин сурат омузиши низомий ба далили ахамиятики аз лахози “ вожиби айний” будан дар “вазъи мовжуд” дорад ва ба далили инки муқаддима астки танхо тавассути он ек вожиб анжом мегирад ва аз мафосид ва мушкилоти адида жиловгирий менамояд, пардохтан ба он бо хифзи арзишхойи исломий худ ва бидуни дар назар гирифтани бовархо ва дини омузиш диханда, вожиб мебошад. [۴]”

Омузиш дидан ва тамрин кардан дар замони қадим барои хаммайи мусалмонон муяссар ва осон буд ва он хам ба далили сода будани силохи жангий аз лахози каммият ва кейфият буд, аммо хамрох бо пазириши аслаха, он хам бо кашфи борут, ва зухури силоххойи кушанда ва сангин, хокимони золим аз тарси инки мардум ононро мовриди мухосиба қарор диханд, хамл кардани силох ва тамрин бар он ба гурухи муайяни аз мардумки бо онон валоъ ва дусти доштанд  ва артеш номида мешуданд, мухсур намуданд. Ва пейваста боқий мардум аз он махрум буданд.

Балки илова бар он мардум дар бештари овқот мақхури ин иқлияти мусаллах буданд ва барои инки мурдуми ин мақхур будан хақиқийки шомили холишон шуда астро ихсос накунанд хокимони золим онхоро ғарқи тамоми ончизи намудандки онхоро аз ин амр ғофил созад; аз кешмекеш кардан бар луқмайи айш ва тижорат гирифта то машғулияти бар лахв ва лаъаб ва мусиқий ва саргармий, ва аз мусобиқот ва рафтан ба бошгоххойи варзиший то найрангхойи расонахойи жамъий ва ахзоб ва интихобот ва рафтан ба мажлис ва даргирихойи лафзий ақидатий ва дигар равишхойи шайтонийки барои найранг ва гул задани мардум мадди назаришон буд.

Дар ин шароити жадидки собиқайи торихий надорад чи бояд кард? Агар татбиқ ва амалий намудани ек вожиби шаръий ( мисли вузуъ) ва фарзи айн ( мисли намоз) аз коноли табиияш сурат нагирифт бояд ба тарки вожиб ва фарзи айн иқдом намуд ё ба рохкори жадиди панох жуст?

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(2- қисмат)

Ибни Таймия боз мегуянд:

“ودين الإسلام: أن يكون السيف تابعا للكتاب، فإذا أظهر العلم بالكتاب والسنة وكان السيف تابعا لذلك كان أمر الإسلام قائما” 

Яъни: ва дини ислом ба ин шева астки: шамшир бояд ба хамрох ва тобеъи китоб ( қуръон) бошад, агар илм бо қуръон ва суннат ошкор гардид ва шамшир нез хамрох ва дунболару ин ду буд, дар ин сурат амуд ва сутуни дин по бар жо мемонад.

. فقوام الدين بكتاب يهدي و سيف ينصر وكفى بربك هاديا ونصيرا .

Аллох таоло мефармояд:

وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  وَمَا تُنفِقُوا مِن شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ (انفال/۶۰)

Дар тафсири ин оя, Уқба ибни Омир аз пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам шанида астки бар руйи минбар баъди аз қироати ин оя се бор фармуд:

:” ….أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ”

Огох бошидки барости манзур аз ( қувва), тирандози аст. Ин тафсир аз жониби росулуллох хотам саллаллоху алайхи васаллам дар хақиқат нусси аст дар баробари касоники хиёл мекунанд мо умри Нух дорем ва ибтидо бояд даххо сол ва балки қарнхо ба омодагихойи илмий, иқтисодий, тарбият ва тазкия даруний бипардозем ва душманон аз илм ва дониш ва тарбият ва моли мо ба тарс ва вахшат биёфтанд ва ба мо хамла накунанд ва ……албатта вақоъийи Андалус ва соири сарзаминхойи мусалмоннишин воқеияти ин таваххуми талхро ба намойиш [۳] гузошта аст.

Аз хадис ба дурусти ровшан астки қувватики худованди мутаол барои омода сохтани он амр мекунад нийру ва қудрати моддий астки шомили силоххойи мухталифи тирандозий ва чигунагийи ба коргирий ва тамрин намудан бар руйи он аст. Хулоса  матлаб ин астки ахамияти тамриноти низомий аз онжо пейдостки еки аз суратхойи омодагий барои жиход аст ва жиход, рохи рахоийи мусалмонон аз хашм ва ғазаби парвардигори мутаол ва рохи халос шудани аз зиндагийи зиллат бор ва пасти астки имруз бисёри дар он ба сар мебаранд.

Тамрини низомий бар хар мусалмони мукаллафики доройи узри шаръий набошад вожиб аст; чироки ин тамрин, муқаддамайи аз муқаддамоти жиход ба шумор меравад. Ва дар замони мо жиход бар хаммайи мусалмонон фарзи айн аст. Замоники жиход фарзи айн шавад, тарк ва рахо намудани он аз жумлайи гунохони кабира мешавад он хам бадалили ваъийд ва тахдиди шадиди астки дар моврид вужуд дорад. Балки аз жумлайи хафт мухликоти астки хадиси набавий ба он ишора дорад. Аз инжо пейдостки тамриноти низомий ба далили инки лозима омодагий барои жиход фи сабилиллах аст, вожиб ва зарурий аст. Он жиходики хар он мумкин аст бар мусалмон вожиб ва фарз гардад; ва ончи вожиб жуз василайи он, вожиб анжом намегардад, нез вожиб аст.

Шайх Санъоний дар шархи хадиси Уқба ибни Омир мегуяд: фойдайики дар хадиси вужуд дорад ин астки қувва дар оя ба тирандозий тафсир шуда аст чироки дар асри набавий тирандозий мутаъориф, ва шомили силоххойи мухталифи тирандозий будки алайхи мушрикин ва ёғиён ба кор мерафт. Хамчунин аз ин хадис тамрин намудани тирандозий истинбот мешавад чироки омодаги хамрох аст бо одат намудан,зеро агар каси тирандозий балад набошад мухайё кунандайи қудрат ва нийру барои жиход номида намешавад. Худованди мутаол мефармояд:

«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ»( التوبه/ ۴۶)

Худованди мутаол тарки омода кардани абзор ва васоили жиход( ва аз жумлайи он тамринот) ро аз сифоти мунофиқин қарор дода аст. Ва ин чизи астки сиғайи амр дар ояйи

«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ»

амри вужуби аст ва он хам ба хотири мазаммати астки бар таркиш вужуд дорад,ро таъйид ва бар он сихха мегузорад. Ва ин масала нез аз гуфтори пайғамбар саллаллоху алайхи васалламки фармуд:

: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِالغَزْوِ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنَ النِفَاقٍ»

“касики бимирад дар холики жиход накарда аст ва нияти жиход нез нанамуда бар шуъбайи аз нифоқ мурда аст”. Возих ва ровшан мешавад. Ва гуфтори ишонки фармуда аст:

«مَنْ عَلِمَ الرَّمْيَ ثُمَّ تَرَكَهُ فَلَيْسَ مِنَّا أَوْ قَدْ عَصَى»

“ Аз равиш ва суннати мо дур аст ва ё гунохкор аст онки тирандозий биёмузад сипас онро тарк кунад”.

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(1-қисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

Аммо  баъад:

Замоники аллох мутаол амр фармудки:

«قُلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْکُمْ جَمِیعاً» (اعراف/ ۱۵۸)  

Бигу: ман фристодайи худо ба суйи жумлагийи шумо хастам. Қатъан ин стротежик мужиби вокуниши хашн аз жониби душманони қонуни шариати аллох хохад гардидки аллох таоло мефармояд:

.. وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ ..  (بقره / ۲۱۷  )

(мушрикони ғейри ахли китоб=  секуляристхо) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз ойинитон баргардонанд. Ва дар баробари ин жанг ва куштори доимийи мушрикин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

:  لایزال طائفه من امتی یقاتلون علی الحق ظاهرین علی الناس …

Дар тамоми ин оёт ва аходис аз каламайи қитол истефода шуда аст то рохро бар харгуна таъвили фосиди бибандад. Бар ин асос дар миёни муслимин замоники аз жиход сухбат мешуд манзур бакор гирифтани нихояти саъй ва талош дар қитол ва жанг бо куффор ва тоғиён будки аз тариқи мол ва нафс ва таблиғ сурат мегирифт.

Имоми Ахмад ва Насоий ривоят кардандки: Анас розиаллоху анху гуфт: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: “ мушриконро жиход кунид бо мол ва нафс ва забонхойитон”.

Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам суъол шуд: чи амали бехтарин аст? Гуфт: иймон овардан ба худо ва росулиш- гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: жиход дар рохи худо – гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: хажжи мақбул.”

 Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: дуст доштамки дар рохи худо жиход кунам ва сипас кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам”.

Бар хамин асос аллох таоло сирохатан мефармояд:

:« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ »

ки жиход бар шумо фарз гашта ( кутиба) ба маънойи фарз гашта аст хамчунонки хамин лафз барои вожиб шудани руза

« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ »

руза бар шумо фарз гашта ва қисос

« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى »

қисос бар шумо фарз гашта ва хатто намоз

« إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا » 

бакор рафта аст.

Жобир ибни Абдуллох дар тафсири ояйи:

: لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ. (الحدید/۲۵)

Бо еки аз дастхояш қуръон ( мусхаф)ро бардошта ва дасти дигариш нез шамшири ( сайф) дошт ва мефармуд:

: أمَرَنا رسول الله صلى الله عليه وسلم أن نَضرب بهذا من عَدِلَ عن هذا .

Яъни пайғамбари худо ( саллаллоху алайхи васаллам) ба мо дастур дода астки бо ин шамшир гардани касониро бизанемки аз ин қуръон сарпичи намоянд  . [۱].

Ибни Таймия мегуяд:

: فالمقصود من إرسال الرسول وإنزال الكتب أن یقوم الناس بالقسط فی حقوق الله، و حقوق خلقه.

Яъни хадаф аз фристодани пайғамбарон ва нозил кардани китоб ин астки мардум жихати барпо доштани адолат ва додгари дар хуқуқи аллох ва хуқуқи бандагони аллох ба по хезанд. ^[۲]

(идома дорад…….)

Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

(2- қисмат)

Пас дар миёни мазохиби арбаъа хам касони мулхид ва рофизий ёфт мешаванд. Инжостки бояд мутаважжих шудки равофиз дар миёни тамоми мазохиби исломий вужуд доранд ва мухтасси ба шиъа ё шофеъий ва ханафий ва …… нест. Равофиз чи касони хастанд? Касони хастандки дар мовқеъи ниёз шуморо рахо мекунанд. Инхо бахши аз дорудастайи бузурги мунофиқин ва секулярзадахо хастанд; онхоро шиносоий кунид ва бо хазр ва хушёрийи хоста шуда дар қуръон, дар барномарезийи худ лахзайи чашм аз онхо барнадорид.

5-Системи хамишагий ва мудовими интиқод аз худ дар масоили зохирий ва ижроийро  ба хамрохи ирояйи бадил ва жойгузини муносиб бо вазъи мовжуди худ ва ниёзхойи рузитон бар қарор кунид ва хамчун ойина ва озмойишгохи дақиқ ба осибшиносийи муборизотийи худ бипардозид. Айбхоро рафъ кунем қабли аз инки дигарон аз коноли ин айбхо ба мо хамла кунанд.

6-То метавонид қудратманд шавид. Нигох кунид аз кудом коноли шаръий метавонид қудрат ба даст биёварид хатман ин корро бикунид.

Агар қудрат дар халф ва сендико ва синфи бозоргоний ё санъат ё муаллимий ва хатиби ва имоми масжид ва шўройи махал ва анжумани илмий ё анжумани занон ё анжумани фархангий ва адабий ва варзиший ва ғейрих аст хатман мавонеъро аз тариқи шаръий бардорид ва бо пархезгерий касби қудрат кунид.

7-Барои бардоштани мавонеъики қатъан вужуд хоханд дошт аз конолхойи қонуний даст ба хар иқдоми шаръий бизанид.

Ба далили кинорагирий ва томошочи будани амсоли шумо афроди ғейри  солих вориди марокизи қудрат шуданд, ва алова бар он, афроди суджу ва нуфузи дар миёни системи хукуматий нез вужуд дорандки мумкин аст ба хамрохи ин афроди ғейри солих ва бархалофи қавонини кишварий барои мо ижоди мушкил карда ва санг андозийхойи анжом диханд, барои бардоштани ин мавонеъ хатман ва бидуни шарм хатто бо истинод ба

«اذْكُرْنِي عِندَ رَبِّكَ »[1]

Ба тамоми абзорхойи қонуний дафъи ин офатхо панох бибарид ва дар сурати тавон барои чанин хадафи мажмаъи аз улил амр ва мутахассисини умури хуқуқий тўлид кунид. “ вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи руз “ ва “ хадафи дур ё наздики” худро дар назар бигирид на абзорхойики шаръий хастанд ва бояд истефода шаванд аммо мумкин аст ба мейли шумо набошад.

8-Харгиз имрузи шумо мисли дируз набошад. Ин яъни инки харгиз дар жо назанид ва бо бардоштани мавонеъ ва тей кардани марохили увлавият бандий шуда ва дар назар гирифтани марохили такомулий “ се абзор” хамиша руба жилов дар харакат бошид ва харгиз фаромуш накунидки мо танхо ек умр бо солхойи махдуд дар ихтиёр дорем.

Сахоба дар ек насл алова бар худ кулли шибхи жазирайи Арабистон ва ду императорийи бузурги он замонро тағйир доданд, холо нигох кун дори чикор мекуни? Ва ба чи мезон пеш рафтайи? Ва дар китоби зиндагит чи менависики бояд дар рузи қиёмат онро ба унвони гузоришкори дунёйи худит бихони замоники ба шумо хитоб мешавад:

  اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا ‏(اسراء/14)

Китоб ( аъмоли худитро бихон. Кофий астки худит имруз хисобгари хувиштан боши.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

---

[1] وَقَالَ لِلَّذِي ظَنَّ أَنَّهُ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِي عِندَ رَبِّكَ (یوسف/42)  (يوسف خطاب) به يكي از آن دو كه مي‌دانست آزاد مي‌گردد گفت : مرا در پيش سرور خود (يعني شاه مصر) يادآور شو (و شرح حال مرا بدو بگو. باشد كه از زندان رهايم كند) .

Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

(1-кисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

Аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Муносиб мебинем дар ин замоники шохиди хазиматхойи ошкори амрико парчамдори мушрикини замони хозир ва муттахидини жахоний ва муздурони махаллияш дар сарзаминхойи исломий хастем, чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм дар дорул исломхоро ба сурати мухтасар ва мовридий хидмати тамоми бародарон ва хохарони мўъминам ироя дихам:

1-Хам акнун доирайи огохихо васиъ шуда ва ба истелохи илм зиёд шуда аст, дар ин сурат мо бо такия бар дарсхойи муқаддамотий ва қиёмат шуносий – биизниллах – вориди доирайи мўъминини мужохиди шудаемки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

 «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ».[1]

2-Ба дунболи ин, жихати таъмини

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

ва иртиқойи хукумати бадили изтирорийи исломийи феълий ба

«خلافةً على مِنهاجِ نُبُوَّةٍ»[2]

бо дар назар доштани

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً ۚ»[3]

вориди жиходи сегона бо тамоми секуляристхо хохем шудки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар шевайи бархурд бо онхо амр карда аст:

جَاهِدُوا الْمُشْرِكِينَ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَأَلْسِنَتِكُمْ[4]

Ва ба ин шикл бо аъмоли худ муаллими дигарон мешавем. Дар ин сурат мо барои созмондехийи “ амал” талош мекунем ва шуъори мо хам ин аст:

: لَستُ معلِّمَكُم إلّا بِالعمل^[5].

3-Барои харакат дар ин масир ва танзими иқдомоти амалийи худ, мутаносиб бо шароити хос ва вазъи мовжуди хар мантақа ва ниёзхойи рузишки – мумкин аст бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи соири манотиқ тафовутхойи дошта бошад – “ увлавият бандий” хохем кард.

Еки аз сифати хоинин ва дорудастайи мунофиқиники хамиша вужуд дошта  ва хоханд дошт бархам задани огохона, амдий ва ихтиёрийи увлавият бандихост ва саъй доранд мўъмининро ба мархалайи бикашонанд ва барои марохили баъдий даъват дихандки агар хамон марохил хам фаро барасанд харгиз худишон дар ин мархала нез хамрохи мўъминин нахоханд буд.

Яъни бо онки увлавиятхоро ба хам мезананд ва бо мўъминин нестанд агар хамон увлавият хам замониш бирасад бо мўъминин нахоханд буд аллох таоло бо зикри ибрати дар мовриди ин гурух мефармояд:

إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكاً نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ

Пайғамбар гуфт: оё худро чанон мебинидки агар қитол бар шумо вожиб шуд аз жангидан шона холий накунид?

قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَآئِنَا

Гуфтанд: чигуна мумкин аст дар рохи худо жанги мусаллахона накунем, дар холики аз хона ва фарзандонимон ронда шудаем?

فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْاْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ‏(بقره/246)

Аммо хенгомики дастури жанги мусаллахона ба онон дода шуд, хамма жуз иддайи ками аз ишон сарпичий карданд ва худованд огох аст аз ситамкорон.

4-Дар ин сурат ин ситамкорон ва равофизи мовжуд дар мазхаб ва мантақайи худро нез шиносоий кунид. Сохиби манхаж мегуяд:

«فلا يُنكَر أن يكون في المنتسبين إلى الأئمة الأربعة من هو زنديق ملحد مارق من الإسلام، فضلا عن أن يكون رافضيا!»[6]

Инкор немекунемки дар миёни мунтасибин ба имомони арбаъа фарди зиндиқ ва мулхиди бошад, чи расид ба инки дар миёни онхо фарди рофизий бошад!

(идома дорад……..)

---

[1] حجرات/15 . مؤمنان تنها کسانیند که به خدا و پیغمبرش ایمان آورده‌اند ، سپس هرگز شکّ و تردیدی به خود راه نداده‌اند، و با مال و جان خویش در راه خدا به جهاد برخاسته‌اند. ایشان به حقیقت راستگو (و همان راستگویان) هستند.‏

[2] ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ / پس از آن خلافت یک بار دیگر بر منهج نبوت قائم خواهد شد / رواه الطیالسی في مسنده (1/349-350) ، والبزار (3/352-353)، وأحمد في المسند  (4/273 ،163) والبيهقي في دلائل النبوة (6/491)

[3] توبه/36. (اي مؤمنان) با همه مشركان بجنگيد همان گونه كه آنان جملگي و متّفقا با شما مي‌جنگند.

[4]  رواه أبوداود ۳/۲۳ (۲۵۰۴) وأحمد ۳/۱۲۴ والنسائی (٧/۶) (3096) وابن حبان في صحيحه (۱۶۱۸) و الحاکم ۲/۸۱ والدارمی ۲/۲۱۳ / با مشرکان جهاد کنید به وسیله ی اموالتان و جان ها و زبان هایتان

[5] تاریخ طبری به نقل از عمر بن خطاب رضی الله عنه / نصیحت و سخنرانیِ من، رفتار من است.

[6] منهاج السنة النبوية، الناشر: جامعة محمد بن سعود الإسلامية، ج 4، ص 134

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(67- қисмат)

Ин ек тарафи қазия астки номашруъ ва нопасанд будани намойиши куштахо бар бозмондагони жомеъайи куффорро нишон медихад холо чи расид ба намойиши чигунагийи куштани усаройи онхо дар майдонхойи жанг. Алъон биравем суроғи жомеъайи муслимин. Аллох таоло ба сирохат мефармояд:

: هَاأَنتُمْ أُوْلاء تُحِبُّونَهُمْ وَلاَ یُحِبُّونَکُمْ (آل عمران/119)

Хон! ( эй мўъминон!) ин шумойидки ононро ( ба хотири қовм ва хеш ё дусти ва….) дуст медорид, ва ишон шуморо дуст намедоранд.

Бар хамин мабнойи дусти мостки каси чун Умар бин Хаттоб розиаллоху анху сифориш мекунадки усаройи жангки аз қурайш гирифтанд хар каси қовм ва хешхойи худишро бикушад на дигарон, ва бар асоси хамин мабнойи дусти астки каси чун Абдуллох фарзанди Абдуллох бин Аби Убай ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам сифориш мекунадки агар қасди куштани падаришро дорад ижоза бидихадки худиш ин корро бикунад на ек мусалмони дигар. Чун мумкин аст ба хотири шиддати дустиш нисбат ба падариш кинайи ек мусалмонро ба дил бигирад ва дар нихоят дастиш ба хуни хамон мусалмон олуда бишавад ва ек мусалмонро ба хотири ек кофар бикушад ва интури қиёмати худишро аз даст бидихад.

Хуб холо шумоки дар жилови дурбинхойи филмбардорий хазорон нафар мисли Абдуллох ибни Убайро жилови чашми хамсар ва фарзанд ва хохар ва бародар ва соири хувишони мусалмони онхо ба фажиътарин шевайи мумкин мекушид чи шифойи барои судури инхо вужуд дорад? Чиро ин бахш аз муслиминро ба кулли нодида мегирид? Ва кина нисбат ба худитонро дар дилишон мекорид? Ва ғейри мустақим онхоро ба жанг бо худитон ва хатто ба пейвастан ба душман хул медихид?

Дар инжури намойишхо на шифойи барои ин даста аз муслимин вужуд дорад ва на паёми хуби барои жомеъа куффор дарбар дорад ва чехрайи берахм аз муслиминро ба онхо нишон медихадки ба сирохат тавассути росулуллох саллаллоху алайхий васаллам нахий шуда аст ва бар ин боварамки кори астки мафосиди он бештар аз манофеъиш аст ва бархалофи суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аст.

لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن کَانَ یَرْجُو اللَّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَذَکَرَ اللَّهَ کَثِیراً ‏(احزاب/21)

Сармашқ ва улгуйи зебойи дар пайғамбари худо барои шумо аст. Барои касоники( доройи се вижагий бошанд:) умид ба худо дошта, ва жуёйи қиёмат бошанд, ва худойиро ( бо пейравийи аз қавониниш дар тамоми марохили зиндагий) бисёр ёд кунанд.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар тамоми гуфторхо ва аъмолимон улгуйи мост на дигарон. Дигароники анжом ва намойиши ин аъмолро танхо ба усаройи куффор махдуд накарданд балки усаройи ахзоб ва гуруххойи исломийи мухолифишон хам аз ин намойишхо ва сенориохо дар амон нестанд.

Дарсхойи муқаддамотимонро дар инжо хотима медихем ва аз аллох таоло мехохем:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

Вассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух

.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси хаштум: шодий ба унвони ек ниёзи фитрий ва чигунагийи мудирият ва контроли он.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(66- қисмат)

1. Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух. Агар ба суфийхо гуфта шавад мушрик ва мушрикин чи ироди дорад? Холо шумо чиро инро ба шодий муслимин гира мезанид? Шумо худитон қаблан аз лафзи мушрикини ахли китоб истефода кардаид.

Қаблан дар мовриди мушрик ё секуляр ва мушрикин ё секуляристхо ва тафовути онхо бо жомеъайи куффори яхудиён ва насронийхо ва мажус ва собеин дар қуръон ва суннати сахих ва тафовути хукми мушрикин ва секуляристхо бо соири куффор ба андозайи кофий сухбат шуда ва лозим ба такрор нест. Замоники аллох таоло жомеъайи куффори яхудиён ва насронийхо ва мажус ва собеинро бо лафзи мушрик ва мушрикин мовриди хитоб қарор надода аст ва онхоро машмули хукми мушрикин  ё секуляристхо қарор надода аст дигар ахли қибларо жузви мушрикин қарор додан новъи зулми ошкор ва ироди бузурги астки намешавад онро нодида гирифт.

Аммо инки чиро инро ба шодийи муслимин гира мезанем? Чун гира хурда аст. Еки ба шумо бигуяд шумо сил дорид ё вабо дорид ё ийдиз дорид дар холики надорид чи хисси ба шумо даст медихад? Читури мешавид? Ин танхо дар мовриди дунё ва равиши бархурд ва танзими равобити мардум дар дунёст, холо ек инсони номутаодил ва номезоний бадтар аз инро мегуяд: ба шумо мегуяд муртад дар холики нестид. Ба шумо мегуяд мушрик дар холики нестид. Ба шумо мегуяд ахли бидъат дар холики нестид.

Дар инжо ғейри аз танзими равобити мардум дар дунё хукми қиёматитон хам содир мекунанд ва ба шумо мегуянд дар дунё ва қиёмат интури хастид…..оё то сархадди жунун асабоний намешавид? Инхо мухаррибини шодийки хеч мухаррибини бисёри аз арзишхойи қонуни шариати аллох хам хастанд.

Дар мовриди қисмати охари суъолитон хам бояд арз кунамки ёрони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони мисол солхо ба қасам хурдани ба ғейри аллох одат карда буданд…….  аммо боз ба сурати оддий ва ғейри иродий баъди аз ислом хам боз аз ин алфоз истефода мекарданд. Чора чи буд? Мисли хийли аз мохоки дучори иштибохоти дар гуфторимон ё коримон мешавем зуд бигу: ла илахо иллаллох.

Холо амсоли моки дар бисёри аз манотиқ насли аввали героиш ба салафияти жиходий ба хисоб меоем ва солхост бо адабиёти “ наждият” рушд кардаем ва ба тақлиди аз баъзи аз уламойи наждий ба хамма гуфтем мушрик ва мушрикин ва …….холо агар баъди аз бозгашт ба манжажи сахихи исломий боз ба сурати ғейри иродий ва ба сурати одат ва хатто иштибох ин каламотро дар жойи номуносибиш ба кор бурдем ва баъдан ислох кардем чи ишколи дорад? Магар мо аз сахоба бехтар хастем ё худойи накарда маъсум хастемки иштибох ва хато надошта бошем?

• Ассаламу алайкум ахи. Магар сарбуридани усаройи куффор боиси шифойи судури мўъминин намешавад? Пас чиро шумо ба намойиши он мухолиф хастид?

Бародари геромий куштан ва хатто чигунайи куштани усаройи жанги, бо намойиш ва нишон додани тасвирийи равиш ва марохил ва чигунагийи куштани онхо, ва хатто бо нишон додани лошайи куштахойи душман “ дар майдонхойи жанг” ба атрофиён фарқ дорад.

Муслимин лозим аст ва бояд марзхойи бейни қотиъият ва мудоро ва нармиш астро ёд бигиранд ва хар кудомро дар жойи худиш ба кор бигиранд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар айни шиддати бархурд ва қотиъият бо душманон жойгоххойи тараххум ва мехрабоний ва гузашт ва утуфат ва мудоро ва нармишро дар жойи худиш фаромуш намекард. Замони фатхи Хайбар ва исорати Сафия духтари Хуяй бин Ахтоб яхудий ва духтар аммуйиш, Билол розиаллоху анхуки ононро аз дохили қалъахо берун овард ва онхоро аз кинори бастагони кушта шуда  онхо убур дод. Заники хамрохи Сафия буд фарёд кашид ва бар сурати худ зад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз иқдоми Билол розиаллоху анху норохат шуд ва бу у фармуд: магар рахмат аз дили ту берун рафта аст? [1]

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин иқдом ва инкори намойиши чанон сахнахойи вахшатноки ба бозмондагон,дунёйи жадидиро дар дили хазорон нафар мисли Сафия кошт, ва дидем ба махзи ирояйи ислом бар Сафия ишон исломро пазирофт ва шуд уммул мўъминин Сафия розиаллоху анхо.

(идома дорад……..)

---

[1]. دلائل النبوه، احمد بن حسین بیهقی (م 458)؛ ج 4، ص 232.بیروت، دارالکتب العلمیة، 1405 ق.