دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дорул ислом ва дорул куфр, ахком ва вазоиф.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(4- қисмат)

Дар инжо нез боз аллох таоло аз ” арз” ва сарзамини куффор ном мебарадки бар асоси қавонин ва дини куффор идора мешавад ва хокимият дар ихтиёри куффор аст ва ин кулли сифати сарзамини куффор ва дорул куфр аст.

Аллох таоло дар мовриди ансор мовжуд дар Мадина нез мефармояд:

  وَالَّذِینَ تَبَوَّؤُوا الدَّارَ وَالْإِیمَانَ مِن قَبْلِهِمْ یُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَیْهِمْ (حشر/9)

Ононики пеш омадани мухожирони махаллий ва кошона ( дини ислом) ро омада карданд ва иймонро ( дар дили худ устивор доштанд) касониро дуст медорандки ба пеши ишон мухожират карданд.

Ибни Касир мегуяд: яъни ансор қабли аз мухожирин дар ” дорул хижрат” сукунат доштанд ва ансор қабли аз бисёри аз ин мухожирин иймон оварданд.

Дар инжо нез аллох таоло аз сарзамини ансорики иймон оварда будан тахти унвони “дор” ном мебарад. Пас аллох таоло хам ба сарзамин ва ” дори” куффор ишора мекунад хам ба сарзамин ва ” дори” иймон ва мухожирин.

Ба дунболи ин, оёти сарихи хам вужуд дорандки ба вожиб будани хижрат аз сарзамини куффор ба сарзамини мўъминин ва мухожирин ишора доранд. Ба унвони мисол аллох таоло мефармояд:

 یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذَا جَاءکُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِیمَانِهِنَّ فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِنَاتٍ فَلَا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَى الْکُفَّارِ(ممتحنه/10)

Эй мўъминон! Хенгомики занони мўъмин ба суйи шумо мухожират карданд, ишонро биёзмойид- худованд аз иймони онон огохтар аст ( то шумо)- харгох ишонро мўъмин ёфтид, ононро ба суйи кофарон барнагардонид.

Аллох таоло мефармояд:

 إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَٰهَدُواْ بِأَمْوَٰلِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ وَٱلَّذِينَ ءَاوَواْ وَّنَصَرُوٓاْ أُوْلَٰٓئِكَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَآءُ بَعْضٍۢ ۚ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمْ يُهَاجِرُواْ مَا لَكُم مِّن وَلَٰيَتِهِم مِّن شَىْءٍ حَتَّىٰ يُهَاجِرُواْ ۚ وَإِنِ ٱسْتَنصَرُوكُمْ فِى ٱلدِّينِ فَعَلَيْكُمُ ٱلنَّصْرُ إِلَّا عَلَىٰ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَٰقٌ ۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‏(انفال/72)

‏бегумон касоники иймон оварданд ва мухожират карданд ва бо жон ва моли худ дар рохи худо жиход намуданд , ва касоники панох доданд ва ёрий намуданд бархи аз онон авлиё ва сарпарасти бархи дигаранд ва аммо касоники иймон оварданд ва лекин мухожират нанамуданд вилоят ва сарпарастий дар баробари онон надорид то онгохки мухожират мекунанд. Агар ( чанин мўъминони ғейри мухожири аз дасти зулм ва жури дигарон) ба сабаби динишон аз шумо кўмак ва ёрий хостанд, кўмак ва ёри бар шумо вожиб аст, магар замоники мухолифони онон гурухи бошандки миёни шумо ва ишон пеймон бошад. худованд мебинад ончироки мекунид ( пас мувозиби холи хамдигар ва хифзи худуд ва ахдхойики бастаид бошид.)

Бояд бидонидки дар қуръон ва суннати сахих ва тамоми осори ба жо монда аз сахоба ва аиммайи муслимин баъди аз ташкили дорул исломи Мадина, харгох исми аз хижрат бурда мешавад яъни: интиқол аз дор ва сарзамини куффор ба дор ва сарзамини мўъминин ва мухожирин.

То инжо барои мо ровшан шудки жудо кардани сарзамини тахти хокимияти ислом ва мўъминин аз сарзамини тахти хокимияти куфр ва кофарон аз суйи аллох таоло сурат гирифта ва оёти қуръон ба сирохат аз ду новъ сарзамин исм мебарад.

Баъди аз истирохати кутох аз суннати сахихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва оройи сахобайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам далоили бар жудо будани ин ду сарзамин ва исм гузорийи он тавассути росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва асхоб баён мешавад ба умиди инки бар яқини мўъминин изофа бишавад ва посухи бошад бар шубхоти куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий ва бахусус шубхоти дорудастайи мунофиқинки бо зохири исломий ба жанги ислом ва қонуни шариати аллох ва дорул исломхойи мо омаданд.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

Дорул ислом ва дорул куфр, ахком ва вазоиф.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(3- қисмат)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нез мефармояд:

  إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ، وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى[1]

Аъмол ба ниятхо бастагий доранд ва бо хар кас, мутобиқи ниятиш рафтор мешавад. Имоми Шофеъий ва имоми Ахмад ибни Ханбал гуфтанд ин хадис ек севуми ислом аст тўвжихи имоми Шофеъий [2]

рохимахуллох ин астки дин доройи се бахш аст: эътиқод, аъмол ва ихлос, лизо ек севум кулли динро ин хадис шомил аст. ^[3]

пас ин истелохотики дар миёни фуқахойи мазохиби мухталифи исломий ба сурати мутавотир ба кор рафтанд тамоман риша дар қуръон ва суннати сахих доранд.

Холо истелохи дигарики тавассути фуқахойи тамоми мазохиби исломий ба сурати муштарак ба кор рафта, тақсими жахон ба ду бахш дорул ислом ва дорул куфр астки ба сиёсати бейнал милалийи муслимин рабт дорад.

Яъни хамчунонки аллох таоло худиш инсонхоро ба мусалмон ва куффор тақсим карда ва куффорро ба ” шиш дастайи ошкор” ва ” ек дастайи пинхон” тақсим карда ва барои хар кудом қавонини вазъ карда, ба хамин тартиб аллох таоло худиш бо жудо кардани сарзамини муслимин аз сарзамини куффор, барои сарзаминхойики тахти хокимияти муслимин ва ё тахти хокимияти куффор хастанд нез исмхойи жудогона ва қавонини жудогонайи вазъ карда аст, ва мўъминин нез бо гирифтани хамин усомийики аллох таоло дар қуръон ё аз забони росулиш саллаллоху алайхи васаллам баён карда инсонхо ва сарзаминхоро исм гузорий карданд.

Мутаважжих шудид чи шуд? Яъни номгузорий ва тақсими инсонхо ба ” аллазина аману” ва ( 1. Аллазина хаду 2. Вассобиъин 3. Ваннасоро 4. Валмажус 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. муртаддин

 «مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ»

Ва хамчунин тақсим ва номгузорийи замин ба ду бахш сарзаминхойи тахти хокимияти ислом ё дорул ислом ё сарзаминхойи тахти хокимияти куфр ё дорул куфр мисли усул ва қоида фиқхий нестандки мужтахидин ва фуқахойи мазохиби исломий бо иттиход ва фахм аз оёт ва аходис ин истелоххойи дорул ислом ва дорул куфрро дуруст карда бошанд, балки худи аллох таоло дар китобиш ё аз забони росулиш саллаллоху алайхи васаллам ин сарзаминхоро тақсим карда ва сахоба ва тамоми мазохиб хам бар хамин асос ба жудо кардани сарзаминхойи тахти хокимияти ислом ва сарзаминхойи тахти хокимияти куфр пардохтанд.

Аллох таоло мефармояд:

وَکَتَبْنَا لَهُ فِی الأَلْوَاحِ مِن کُلِّ شَیْءٍ مَّوْعِظَةً وَتَفْصِیلاً لِّکُلِّ شَیْءٍ فَخُذْهَا بِقُوَّةٍ وَأْمُرْ قَوْمَکَ یَأْخُذُواْ بِأَحْسَنِهَا سَأُرِیکُمْ دَارَ الْفَاسِقِینَ ‏(اعراف/145)

Ва барои у дар алвох ( таврот) аз хар чизи невиштем, то панд ва андурз ва ровшангари хамма чиз бошад. Алвохро бо қудрат ва мохкам баргир ва ба қовми худ фармон биде  никутарини онхоро ба кор банданд. ( масалан авфро бар қисос ва ончироки доройи ажри бештар аст бар чизи таржих дихандки аз савоби камтари бархурдор аст) . Ба зуди сарзаминхойи фосиқин ( куффори чун: од ва самуд ва қовми лут) ро ба шумо нишон медихем.

Дар инжо аллох таоло сарзамини куффорро тахти унвони ” дорул фосиқин” ё сарзаминхойи фосиқхо ном мебарад.

Ё аллох таоло мефармояд: Солих ба қовми секуляри худ гуфт:

فَقَالَ تَمَتَّعُواْ فِی دَارِکُمْ ثَلاَثَةَ أَیَّامٍ  (هود/65)

Солих бадишон гуфт: дар сарзамин ва махалли худ се руз зиндагий кунид.

Дар инжо нез боз аллох таоло аз махалли сукунати куффори мушрик ва секуляри қовми Солих тахти унвони ” дор” исм мебарад.

Аллох таоло аз забони қовми секуляри Шуъайб мефармояд:

 قَالَ الْمَلأُ الَّذِینَ اسْتَکْبَرُواْ مِن قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّکَ یَا شُعَیْبُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ مَعَکَ مِن قَرْیَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِی مِلَّتِنَا قَالَ أَوَلَوْ کُنَّا کَارِهِینَ ‏(اعراف/88)

Ашроф  ва сарони қовми Шуъайб гуфтанд: эй Шуъайб! Хатман ту ва касонироки бо ту иймон оварданд аз шахр  ва ободийи худ берун мекунем магар инки ба қавонин ва барномахойи миллати мо баргардид. Шуъайб гуфт: оё мо ба қавонин ва барномахойи ойини шумо дар меойем дар холики дуст намедорем ва намепасандем?!

Ин дақиқан хамон кори астки секуляристхойи кунуний ( ё ба забони арабий мушрикини кунуний) аз мўъминин мехоханд. Ё бояд тобеъи қавонини секуляристийи мо шавид ё бояд кишвар ва сарзамини моро тарк кунид. Магар ғейри аз ин аст?

Дар хар сурат дар инжо нез аллох таоло аз сарзамин ва махал ва шахри куффор ном мебарад.

Аллох таоло дар жойи дигар мефармояд:

 وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُواْ لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّکُم مِّنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِی مِلَّتِنَا فَأَوْحَى إِلَیْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِکَنَّ الظَّالِمِینَ ‏(ابراهیم/13)

Кофарон ба пайғамбарони худ гуфтанд: ё ба қавонин ва барномахойи ойини мо боз мегардид ё инки шуморо аз сарзамини худ берун мекунем. пас парвардигоришон ба онон вахий фристодки хатман ситамкоронро нобуд мекунем.

(идома дорад……..)

---

[1]  متفق علیه . بخاری 1

[2] طرح التثريب في شرح التقريب (1/ 6 ح 1) شرح الأربعين النووية لابن دقيق العيد (2(.

[3] کتاب الاذکار امام نووی، ص:4

Дорул ислом ва дорул куфр, ахком ва вазоиф.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(2- қисмат)

“Адиллатул фиқх” бо баёни чорчуби асосий ва шаръий , жихати хадафманд кардан ва ба натижа расондани тамоми бахсхо ва гуфтагухо ва тахқиқоти исломий- агар дар дохили шўройи улил амри фуқахо мовриди истефода қарор бигирад ва ин шўро хам аз пуштивонайи қудрати хукуматий ва низоми дорул ислом бархурдор бошад- рохро бар харгуна кажравий ва суъистефодайи мебандад ва мужтахид ё хар касики мехохад аз ахкоми шаръий истинтож ва дидгохи худишро баён кунад ба ин усул ва адилла мурожаъа мекунад.

Ин адилла ва далоили шаръий ба ду дастайи мухим 1.муттафиқун алайх. 2.мухталифун фийх тақсим мешаванд. Муттафиқун алайхки тамоми фирқахойи маъруф ба ахли суннат бар он иттифоқ доранд: ( 1. Қуръон 2. Суннат 3. Ижмоъ 4. Қиёс- ташайюъ ба жойи қиёс ақлро далил медонанд) ва мухталифун фийх хам : ( 5 . истихсон 6. Истижоб 7. Урф ва одат 8. Шаръ мин қаблина 9. Масолихи мурсила 10 саддуз заройеъ 11. Таттабиъул истиқроъ 12. Қовлу сахобий ва ……..

Бидуни шак сарчишма ва ришахойи тамоми ин усул ва адилла ва ин истелохот ба қонуни шариати аллох бармегардад. Ё дар кинори ин усул мо шохиди қавоиди дар фиқх ва истелохоти дигари хастем мисли: қоидайи :

« اليقين لا يَزُولُ بِالشك»

Яъни бо шак кардан чизи собит намешавад ва ба он шак эътибори нест.

-Аллох таоло фармуда олами пас аз марг ва бехишт ва жаханнам ин аст ё фармуда қонуни шариатиш ин аст ва бояд дар жомеъа пиёда шавад дигар шак ва гумонхойи жохилхо ва бахусус секуляристхо – ё ба забони арабий мушрикин  – арзиш ва эътибори надорад.

-Мутмаъин ва яқин дорики шахс мусалмон аст дар ин сурат бо шак ва гумон наметавони аз ислом хорижиш куни ва шак ва гумонхойи шумо хеч эътибори надорад.

Холо мумкин аст иддайи аз жохилин ба фиқхи исломий ва ё дастахойи аз дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бипурсандки ин қоида ва истелохи

« اليقين لا يَزُولُ بِالشك»

Аз кужо омада аст? Инки на дар қуръон вужуд дорад на дар суннати сахих. ё бигуянд ин аз тўлидот ва бардоштхойи мужтахидин аст ва бихоханд ба ин шикл аз эътибори он кам кунанд. Аммо хамчунонки арз кардам тамоми ин қавоид ва истелохот риша дар қуръон ва суннат дорад.

Аллох таоло мефармояд:

وَمَا يَتَّبِعُ أَكْثَرُهُمْ إِلَّا ظَنًّا إِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا (يونس/ 36)

Бештари секуляристхо ( ё ба забони арабий мушрикин) ( дар мўътақидоти худ) жуз аз шак ва гумон пейравий намекунанд. Шак ва гумон хам аслан инсонро аз хақ ва хақиқат бениёз намесозад ( ва шак жойи яқинро пур накунад ва ба дард намехурад.)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

 إِذَا شَكَّ أَحَدُكُمْ فِي صَلاَتِهِ، فَلَمْ يَدْرِ كَمْ صَلَّى، ثَلاَثًا أَمْ أَرْبَعً، فَلْيَطْرَحِ الشَّكَّ وَلْيَبْنِ عَلَى مَا اسْتَيْقَنَ، ثُمَّ يَسْجُدُ سَجْدَتَيْنِ قَبْلَ أَنْ يُسَلِّمَ [1]

” хар гох еки аз шумо дар намоз барояш шак хосил шуд ва намедонистки чохор ракаъат хонда аст ё се ракаъат шакро рахо кунад ва ба ончики яқин аст амал кунад ( се ракаъат яқиний аст ва чохор ракаъат мовриди шак аст пас баноро бар се ракаъат мегузорад ва ракаъати чохорумро мехонад) сипас пеш аз салом додан ду саждайи сахв мебарад.

Пас возих астки ришахойи ин қоидайи фиқхийи

« اليقين لا يَزُولُ بِالشك»

хам дар оёти қуръон вужуд дорад ва хам дар суннати сахихи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам.

Ё мисли қоидайи:

الأمورُ بمقاصدها،

ки ба бахши аз ибодатхо яъни ибодатхойи даруний ва қалбий мепардозанд. Яъни бо ихтилофи ният ахкоми шаръий хам тағйир мекунанд.

Масалан ба еки мегуйи ин пулро бигир. Агар ба унвони бахшидан бошад хукми хадяро мегирад, агар ба нияти қарз бошад бояд онро баргардонад, агар ба унвони амонат дар ихтиёри шахс қарор гирад бояд аз ин пул мухофизат кунад ва онро баргардонад. Пас бо ихтилофи ният ахком хам тағйир мекунанд.

Аллох таоло мефармояд:

لاَّ یُؤَاخِذُکُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِیَ أَیْمَانِکُمْ وَلَکِن یُؤَاخِذُکُم بِمَا کَسَبَتْ قُلُوبُکُمْ  (بقرة/ 225)  

Худованд шуморо ба хотири сўгандхойики бидуни таважжух ёд мекунид ( ва аз руйи одат, на аз руйи қасд ва ният аз дахон мепарад) муъохиза нахохад кард ва лекин шуморо дар баробари ончи дилхойитон касб карда аст ( ва аз руйи амд ва ирода ва ихтиёр буда аст) муъохиза мекунад.

(идома дорад………)

---

[1] مسلم571  (2/ 84) سنن الترمذى (2/ 193) أبو داود (1024)، والنسائي (1238) واللفظ له، وابن ماجه (1210)

Дорул ислом ва дорул куфр, ахком ва вазоиф.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох ]

---

Дорул ислом ва дорул куфр, ахком ва вазоиф.

Шайхул мужохид: Абу Хамза мухожир хўромий хафизахуллох

(1-қисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

إنِ الْحَمْدَ لِلَّهِ، نَحْمَدُهُ ، وَنَسْتَعِينُهُ ، وَنَسْتَغْفِرُهُ، وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا، وَمِنْ سَيِّئَاتِ أَعْمَالِنَا، مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلَا مُضِلَّ لَهُ ، وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَا هَادِيَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ”

“Ба рости хамд ва сипос танхо лойиқи худо аст, уро шукр мегуем ва аз у дархости кўмак ва омурзиш мекунем ва панох мебарем ба худо аз шурури нафсхойимон ва аз бадихойи аъмолимон, хар касики худо уро хидоят кунад хеч каси наметавонад уро гумрох кунад ва хар касики худованд уро гумрох намояд хеч каси наметавонад уро хидоят дихад ва шаходат медихамки хеч илохи бар хаққи ба жузъ аллох нестки танхо ва бешарик аст, ва шаходат медихамки Мухаммад банда ва фристодайи у аст.”

یَا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمْ وَاخْشَوْا یَوْماً لَّا یَجْزِی وَالِدٌ عَن وَلَدِهِ وَلَا مَوْلُودٌ هُوَ جَازٍ عَن وَالِدِهِ شَیْئاً إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّکُمُ الْحَیَاةُ الدُّنْیَا وَلَا یَغُرَّنَّکُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ ‏(٣٣/ لقمان)

Эй мардумон ! Аз худо бипархезид, ва аз рузи битарсидки на падари масъулияти аъмоли фарзандишро мепазирад ва кори барои у бароварда мекунад, ва на фарзанди аслан масъулияти аъмоли падаришро  мепазирад ва кори барои у бароварда месозад. Ваъдайи худо хақ аст. Пас зиндагонийи дунё шуморо гул назанад ва фарибкор шуморо дарборайи худо нафарибад.

 یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَلْتَنظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ‏(18/ حشر)

эй мўъминон! аз худо бипархезид ва хар каси бояд бинигарадки чи чизиро барои фардо ( йи қиёмати худ) пешопеш фристода аст. аз худо бипархезид, худо огох аз хар он чизи астки мекунид.

Аммо баъад:

 إِنَّ أَصْدَقَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَ خَيْرَ الْهَدْىِ هَدْىُ مُحَمَّدٍ وَشَرَّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلَّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ وَكُلَّ ضَلاَلَةٍ فِي النَّارِ “

Росттарин сухан китоби худо ва бехтарин равиш, равиши Мухаммад саллаллоху алайхи васаллам аст, ва бадтарин умур навоварий дар дин аст, ва хар тоза пейдо шудайи дар дин, бидъат; ва хар бидъати гумрохий, ва хар гумрохий дар оташ аст.

Ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Дар ин чанд рузи гузаштайики дар шахрхо ва рустохойи мухталиф бо бародарон ва хохарони мухтарам мулоқот доштам еки аз суъолоти асосийи онхо ин будки: 1. Оё тақсими замин ба ду бахш дорул ислом ва дорул куфр аз суйи аллох таоло ва росулиш сурат гирифта ё ижтиходи мужтахидин ва имомони мазхаби исломий аст? 2. Меъёри дорул ислом ва дорул куфр чист? 3. Чанд новъ дорул ислом ва чанд новъ дорул куфр дорем? 4. Раъйи мазохиби исломий дар мовриди ин ду сарзамин чист? 5. Хукми сокинони хар ек аз сарзаминхо чист? 6. Вазоифи мо нисбат ба дорул ислом чист? 7. Оё жумхурийи исломийи Эрон дорул ислом аст? 8. Оё дорул ислом табдил ва дорул куфр мешавад?

Қабли аз вуруд ба бахс лозим аст хидмати шумо азизон арз кунамки жанги равонийи шайтон ва ” куфри шишгона”йи ошкор ( яъни: 1. Аллазина хаду. 2. Вассоибин. 3. Ванносоро. 4. Валмажус. 5. Валлазина ашроку ( мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо) ва 6. Муртаддин) ба хамрохи куффори пинхони дохилий яъни мунофиқин ва дорудастайики аз муслимини фариб хурда ва олуда шуда дўври худишон жамъа карданд то рузи қиёмат тамомий надорад ва қарор нест мо рузи аз рузхо худимонро осуда хотир аз жанги равонийи ин душманон бидонем ва бидуни шак шайтон ва сарбозониш ва соири шаётин сифатон дар ин жанги равонийи ин душманон бидонем ва бидуни шак шайтон ва сарбозониш ва соири шаётин сифатон дар ин жанги равоний ба ин куффори ошкор ва пинхон ва он даста аз муслимини фариб хурдаки ихтиёришонро дар даст гирифта ва дустони шаётин шуданд матолиби васваса ангизий ба тури махфиёна илқоъ мекунанд то инки бо шумо мунозаъа ва мужодала кунанд :

  إِنَّ الشَّیَاطِینَ لَیُوحُونَ إِلَى أَوْلِیَآئِهِمْ لِیُجَادِلُوکُمْ (انعام/121)

Еки аз худъа ва макрхойи имрузини ин душманони ошкор ва бахусус дорудастайи мунофиқинки зохири  исломий доранд ин астки агар қоида ва аслий ба зараришон бошад мегуянд: фалон истелох ё қоидаро инсонхо тўлид карданд ва инсонхо маъсум нестанд ва қобили хато хастанд ва суханони аз ин даст тўлид мекунанд ба умиди инки бо махлут кардани суханони хақ бо шубхоти ботили худишон хақро бипушонанд дар холики аллох таоло амр мекунад:

  وَلاَ تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏(بقره/42)

Ва хақро бо ботил наёмизид, ва хақро пинхон накунид, ва холо онки медонид.

Ин гурух бо қотиъ кардани суханон ба зохир сахих бо дуруғхо ва шубхот худишон хақро пинхон мекунанд ба умиди инки назди муслимини бехабар аз манхаж ва фиқхи исломий аз арзиши ин асл ва қоидаки ба зараришон аст кам кунанд ва ё дар кул сихати ин қоида ва асли шаръийро зери суъол бибаранд, дар холики хамин мунхарифин барои худишон садхо истилохи ғейри шаръий ва бидъий жихати гумрох кардани муслимин тўлид карданд.

Бояд бидонемки: ” илми усули фиқх” баъди аз инхидоми хукумати исломий бар манхажи нубувват ва аз бейн рафтани шўройи улил амр ба унвони марказияти фиқхий ва ижтиходийи муслимин, ба унвони рохнамоийи жихати ижтиход дар масоили ижтиходий саргардонийи бештар ва мумониъат аз тафарруқи бештар амал кунад.

(идома дорад……….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(32- қисмат)

Бо таважжух ба хам радиф шудани иттилоати шўройи улил амр дар кинори аллох ва росулиш:

: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنكُمْ (نساء/59)

Манам мегам то мутмаъин нашуди ин хабар аз тарафи ижмоъи еки аз “ се абзори” бартар астки аз он итоат накунанд ва аз тамоми суханони гуруххойи мутафарриқ ва рангоранг кунорагирий кунанд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар посух ба суъоли Хузайфа дар мовриди даъватгарон ба суйи жаханнамки бо хамин адабиёт ва либоси шабихи исломий хастанд мефармояд:

: تَلْزَمُ جَمَاعَةَ المُسْلِمِينَ وإمَامَهُمْ،

“ бо мусалмонон ва пешвойи онхо бош” Хузайфа мепурсад:

فإنْ لَمْ يَكُنْ لهمْ جَمَاعَةٌ ولَا إمَامٌ؟

Агар мусалмонон, жамоат ва рахбари надоштанд, чи кор кунам? Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:

:  فَاعْتَزِلْ تِلكَ الفِرَقَ كُلَّهَا، ولو أَنْ تَعَضَّ بأَصْلِ شَجَرَةٍ، حتَّى يُدْرِكَكَ المَوْتُ وأَنْتَ علَى ذلكَ.^[1]

“ Дар ин сурат, аз хамма он гуруххо,дурий кун. Агар чи худро мулзам бидоники зери ек дарахт бимони ва дар хамон хол, марг ба суроғит биёяд.”

Тажрубиёти Эрон, Сурия, Афғонистон,Яман, Ливия,Ироқ, Сумоли, Туркистони шарқий ва тамоми сарзаминхойи мусалмоннишин дар хамин асри хозир бояд лажбозтарин мусалмонро хам қонеъ карда бошадки хақ бо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аст.

Холо замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди пазириши суханони худиш хам мефармояд:

 : اتَّقُوا الْحَدِيثَ عَنِّي إِلَّا مَا عَلِمْتُمْ^[2]

Аз ман хадис баён накунид магар яқин дошта бошидки сухани ман аст; алъонки ижмоъи улил амри вохид еки аз “ се абзори” бартар меъёр аст, то мутмаъин нашудики хабар ва хукм аз тарафи онхост ё на чизиро бозгу ва нақл накун, чун сухан ва каломики аз забонит хориж мешавад дар дунё ва қиёмат бароят самара ва натоижи хуб ё бадиро ба армағон меоварад. Ба хамин далил аллох таоло мефармояд:

:  یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَقُولُوا قَوْلاً سَدِیداً * یُصْلِحْ لَکُمْ أَعْمَالَکُمْ وَیَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ …  (احزاب: ۷۰-۷۱)

Эй касоники иймон овардаид тақвойи аллохро пеша созид ва сухани устувор гуйид* то корхойи шуморо бароитон нек гардонад ва гунохонитонро бароитон биёмурзад…..

Дар ин сурат мо дар баробари суханоники ду буъди мутазод доранд доройи масулияти хастем, суханоники доройи ду корбурди ислохгарий ва вайронгарий барои дунё ва қиёмати мо хастанд. Ба хамин далил астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ахамияти сухан мефармояд:

هَلْ يَكُبُّ النَّاسَ في النَّارِ على وُجُوهِهِمْ إِلاَّ حَصَائِدُ ألْسِنَتِهِمْ؟^[3]

Оё чизи ғейри аз дастовари забон мардум ононро ба сурат дар оташ меандозад?…..

Ё мефармояд:

إنَّ الْعبْدَ لَيَتَكلَّمُ بالْكَلِمَةِ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ تَعالى لا يُلْقي لهَا بَالًا يهِوي بهَا في جَهَنَّم ^[4]

Банда каламаиро аз руйи хашми худованди ба забон меоварад ва ба он ахамият намедихад ва ба воситайи он дар оташи жаханнам суқут мекунад.

Аллох таоло барои сухани инсон ахкоми таъйин карда ва дар шариат хам худуд, мужозот ва таъзироти вазъ шуда аст. Мо бо шаходатайн вориди ислом мешавем ё бо лафзи никох зиндагийи жадидийро барои худ ба вужуд меоварем ва биллафзи талоқ хам вориди дунёйи дигари мешавем, ё хатто озод кардани бардаки танхо бо ек лафз ва калом ва мавориди зиёдий дигарики жойгохи сухан ва калом дар шариати исломро нишон медихад.

Шумо замоники дар илми пизишкий тахассуси надорид наметавонид барои бемор даво тажвиз кунид агар жохилона сухани гуфтид ва мушкили барои шахс пеш омад дар дунё ва қиёмат масъулид, ба хамин сабк тамоми абъоди зиндагийи ижтимоий ва фикрийи инсонхо нез доройи қавоид ва жойгохи хосси худиш аст.

Мусалмон бо қонуни шариати аллох барои хар амри рохнамоийхойи хосси дорадки агар аз ин нақшайики шариат таъйин карда пейравий кунад ба мақсад хохад расид иншааллох, чунончи аллох таоло мефармояд:

: وَهُدُوا إِلَى الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَهُدُوا إِلَى صِرَاطِ الْحَمِیدِ  (حج/ ۲۴)

Ва ба сухани пок хидоят мешаванд ва ба суйи рохи ( парвардигор) сутуда шуда хидоят мешаванд.

Пас сухани барои ек мусалмон доройи арзиш ва жойгох ва корбурди мушаххаси астки барояш натоижи хуб ё бадиро ба хамрох хохад овард. Ба хамин далил астки аллох таоло хашдорхо ва дастурил амалхойи хоссиро барои мудирият ва созмондехийи сахихи сухан ва каломи инсон ироя дода аст ва маъмурони вижайиро барои сабти дақиқи суханони инсон таъйин карда аст чунончи мефармояд:

: مَا یَلْفِظُ مِن قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ  (ق/ ۱۸)

(инсон) суханиро талаффуз намекунад магар онки муроқиби сахтгирий назди уст( ва онро сабт мекунад).

(идома дорад……..)

---

[1] صحیح بخاری 3606

[2] جامع الترمذی 2894/ امام احمد و ابن ابی شیبه این حدیث را هم روایت کرده اند

[3] ترمذی 2616

[4] بخاری 6478

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(31- қисмат)

Шаби шанба мушрикини қурайш ба назди яхудиёни бани қурайза паём фристодандки: мо дар инжо дар сарзамин дигар тоб ва тавони иқомат надорем; хаммо асбон ва шутрони мо доранд халок мешаванд! Биёйид бо хам даст ба еки кунем ва корро бо Мухаммад ексара созем?! Яхудиён дар посухи паёми ишон фристодандки: имруз рузи шанба аст, ва шумо хуб медонидки пешиниёни мо аз бобати иқдом дар рузи шанба ба чи масоиби дучор омаданд?! Алова бар ин,мо хамрохи шумо нахохем жангид, магар онки шумори аз мардонитонро ба расми геругон ба назди мо бифристид!

Вақти фристодагони қурайшиён бо ин посух ва паём аз суйи яхудиён бозгаштанд, қурайшиён ва тавоифи ғатафон гуфтанд: ба худо Наъим шуморо хуб шинохта буд! Билофосила барои яхудиён паём фристодандки ба худо мо ахадиро ба расми геругон назди шумо нахохем фристод; будуранг бо мо хамрох шавид то кори Мухаммадро ексара созем! Бани қурайза нез гуфтанд: ба худо, Наъим шуморо хуб шинохта буд! Тарафайн даст аз ёри ва пуштибонийи екдигар кашиданд, ва тафарруқ ва ду дастагий бар суфуф фишорда ва муташаккили онон соя афконд, ва азм ва иродайи ононро суст гардонид, ва инхо баъди аз ширки тафарруқ машмули суннат:

فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ ِيحُكُمْ (انفال/46)  

Дармонда ва нотавон мешавид ва шукух ва хайбати шумо аз миён меравад( ва тарс ва харроси аз шумо намешавад) шуданд.

Дуойи мусалмонон дар гирудори жанги ахзоб дар даргохи худованди мутаол, ин буд:

«اللَّهُمَّ اسْتُرْ عَوَرَاتِنَا، وَآمِنْ رَوَعَاتِنَا »

                                                      Худовандо, нуқоти осибпазир ва бедифоъи моро аз шарри душман мастур ва махфуз бидор, ва ин нигаронийхо ва паришонийхоро аз дилхойи мо боздор!

Дар ин жанги мухофизат аз ахбор ва иттилоати даста банди шуда еки аз мавориди мухимми будки бояд аз душмани пушида ва махфуз мемонд ва росулуллох аз аллох таоло чанин дуойиро металабид. Ба дунболи фарохам кардани ин асбоб астки мефармояд:

«اللَّهْزُمَّ مُنِلَ الْكِتَابِ سَرِيعَ الْحِسَابِ، اللَّهُمَّ

اهْزِمِ الأَحْزَابَ، اللَّهُمَّ اهْزِمْهُمْ وَزَلْزِلْهُمْ » ^[1]

                                                                           “худовандо, эй фуру фристанда китоб, ва эй сариъул хисоб, шикасти фарогир нозил кун бар ин ахзоб! Худовандо , инонро дархам шикан, ва бунёни ишонро аз пойи баст биларзон”.

Дар инжо бояд мутаважжих шудки хифозат аз худъа ва нейранг ва сенориойи фарибкорона ва дуруғини Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху еки аз сармояхойи арзишманди муслимин буд ва аз жойгохи хаётийи бархурдор будки намебоист ба дасти душман биёфтад. Яъни агар “ се абзор” ва марожиъи зи салохи ун, тибқи қоидайи “ алхарбу худъах” шойеъайиро  бисозадки шакки дар дуруғ буданиш нест мо мисли рост бо он бархурд мекунем. Ва ин нуктайи бисёр мухимми аст.

Мо барои чи чизи бо еки аз се абзори бартар хам масир мешавем? Еки аз вазоифиш хамин астки баъди аз нусрати аллох бо тахия кардани асбоби лозим нуқоти осибпазир ва бедифоъи моро аз шарри душмани мастур ва махфуз кунад, ва бо вахдати дастур моро аз офтодан ба доми шайтон ва дуруғхойи ёрониш ва жанги равоний ва нарми онхо нажот бидихад, моро аз саргардоний ва дилхира дар биёварад…… ин еки аз вазоифи се абзора.

Ек доктори мутахассиси жаррохийи қалб ё мағз вазифаш аст вақти пул мегирад бояд қалби моро дар хадди тавониш дармон кунад. Мо замоники ба бехуши меравем дар воқеъ зиндагийи дунёвийи худимонро дастиш додем, ба хамин тартиб ек мутахассис масоили фикрий ва ақидатийки дар умури хабардехий ва хабаррасоний масулиятиро бар ухда гирифта ба унвони таклифи вазифаш астки дар зехн ва қалби мо ва дар воқеъ аз иймони мо дар ин маворидики ба у рабт дорад мухофизат кунад чун мо дунё ва қиёмати худимонро дар ин маворид  сипордем ба дасти у.

Пас вазифаш астки тибқи ташхиси худиш ахборро ба мо бирасонад, чун умматики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз аллох таоло замонат гирифта астки бар гумрохий жамъ намешавад.

Дар ин сурат мо танхо ба ахбори расмий иттико кардем, ва баъад аз инхамма огохий, душмани огох ва дустони жохил набояд ва хақ надорад ба мо бигуядки шумохо ахбори расмийро парастиш мекунид!! Мо аллох ва роббиро парастиш мекунемки моро ба шўройи мутахассисини хар амри ва уммати ташкил шуда аз ин шўро даъват карда, ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам замонат гирифтаки ин уммат бар гумрохий жамъ намешаванд. Пас чи итминони қалбийи болотар аз ин метавонад вужуд дошта бошадки  ахборро аз коноли мегирадки дар масири сахих ва хақ қарор гирифта хар чандки дар мовзеъи анжоми жанги равоний ва дифоъ дар баробари жанги равоний қарор гирифта бошем?

(идома дорад……..)

---

[1]  صحیح البخاری، کتاب الجهاد، ج 1، ص 411، کتاب المغازی، ج 2، ص 590.

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(30- қисмат)

Дар мархалайи дувуми жанг ва пушти сари ин, зимни бармало кардани жанги равонийи куффори ошкор ва пинхони дохилий ва муслимини заъифул иймонки бар асоси дуруғ бано шуда аст, аллох таоло бо зикри хақоиқи жанги равонийи сахмгинийро бар ин “ мусалласи дуруғсоз” тахмил мекунад ва мефармояд:

وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُواْ الْمَلآئِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِيقِ ‏( أنفال/ 50)

Агар бибини бидонгохки фариштагон жони кофаронро мегиранд ва сар ва сурат ва пушт ва руйи ононро мезананд: ва азоби сузонро бичашид.

Бо вужуди ин бейни равишхойи жанги равонийи муслимин бо жомеъайи куффор тафовутхойи асосий вужуд дорад:

-Достони Усома ибни Зайд ва куштани он кофар ба мо ёд медихадки ислом мехохад хатто бо душмани мусаллахи  кофар бифахмонадки роххойи барои хифзи жони у вужуд дорад, пас таслим шудан барои кофари аслий бехтар аз жангидан ва кушта шудан аст ва роххойи таслим шуданро ба руйи чанин душманони боз ва мутаъаддид мекунад.

-Хадафи жиходи худишро мухофизат аз маконхойи ибодийи куффори ахли китоб қабли аз масожиди муслимин маърифий мекунад:

 : وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا (حج/40)

Ва касони чун Умар ибни Хаттоб дар пеймони байтул муқаддас хатто замонати адами таъарруз ба салиб ва бути насронийхоро хам медихад. Чиро бут? Чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба Адий ибни Хотамки салиби дар гардан дошт амр мекунад:

يَا عَدِيُّ اطْرَحْ عَنْكَ هَذَا الْوَثَنَ ^[1]

           Аммо куффори секуляр амдан масожиди муслиминро мовриди хадаф қарор медиханд.

-Муслимин мухофизат аз жони мардумони ғейри жангжуро дар ғейри холати изтирор жузви стротежикхойи аслийи худ маърифий мекунанд.

Аммо куффори секуляр ва мушрики жахоний ва муртаддини махаллий бомборони хавоийи манотиқи маскуний ва қатли омми ғейри низомиён бо анвоъи бомбхойи фосфорий ва шимиёвий ва атомий ва …… жихати ижоди раъаб ва вахшат дар миёни мухолифинро еки аз усули амалийи худ карданд.

Мавориди зиёдий вужуд дорандки тафовути миёни жанги равонийи муслимин бо ғейри муслиминро нишон медихад аммо нуктайики лозим аст дар инжо ба он ишора кунем ин астки дар холатхойи оддий бисёри аз таомхо ва нушиданихо ва хатто ибодоти мисли намоз ва руза ва ғейрих шикли собит ва мушаххаси доранд, дар мовриди табаъият аз садақот ва дурий аз дуруғгуйи хам қоида бар хамин минвол аст чунончи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хатто дар мовриди шахси рузадор мефармояд:

«مَنْ لَمْ يَدَعْ قَوْلَ الزُّورِ وَالْعَمَلَ بِهِ فَلَيْسَ لِلَّهِ حَاجَةٌ فِي أَنْ يَدَعَ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ»^[2]

“ хар касики дуруғгуйи ва амал ба муқтазойи онро тарк накунад, худованд ниёзи надорадки у хурдан ва нушиданро тарк кунад.”

Ва уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо мегуяд:

:” مَا كَانَ خُلُقٌ أَبْغَضَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْكَذِبِ ،^[3]

Ин дар холатхойи оддий аст аммо агар дар холати изтирори жангий қарор гирифта бошем чи?

Марди мушрик – ё ба забони имрузин секуляр – аз қабила ғатафон ба исми Наъим ибни Масъуд назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омад ва гуфт: эй росули худо,ман мусалмон шудам; аммо қовм ва қабилайи ман аз ислом овардани ман огохий надоранд; хар амри дорид ба ман бифармойид! Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуданд:

إِنَّمَا أَنْتَ فِينَا رَجُلٌ وَاحِدٌ، فَخَذِّلْ عَنَّا مَا اسْتَطَعْتَ، فَإِنَّمَا الْحَرْبُ خَدْعَةٌ . ^[4]

“ ту ек марди танхойи, хар чи дар тавон дорид ба суди мо азми душманро суст гардонки; жанг саросари нейранг аст!”

Наъим ибни Масъуд розиаллоху анху хам бедуранг худишро ба назди яхудиёни бани қурайза расондки бо онон дар ахди жохилият муомала ва муошират дошт ва бар онон ворид шуд ва гуфт: шумо аз мезони мухаббати ман ба шумо ва самимияти ман нисбат ба худитон бохабарид! Гуфтанд: рост мегуйи! Гуфт: холоки чанин аст, бо шумо бигуямки дар ин жанг,қурайш хамонанди шумо нестанд, мантақа мантақайи шумост, амвол ва фарзандон ва занони шумо дар ин мантақа ба сар мебаранд ва наметавонид аз инжо ба жойи дигари биравид ва нақли макон кунид; аммо ,қурайш ва ғатафон, омаданд то бо Мухаммад ва асхобиш бижанганд, ва шумо аз онон пуштибоний ва химоят кардаид, дар холики мантақа сукунатишон ва амвол ва занонишон дар жойи дигар аст; агар фурсати ба даст биёваранд, аз фурсати хаддиаксари истефодаро мекунанд; ва агар дастишон ба жойи нарасид, ба сарзамини худишон бозмегарданд, ва шуморо бо Мухаммад танхо мегузоранд, ва Мухаммад аз шумо интиқом мегирад! Гуфтанд: пас чи бояд кард, эй Наъим?! Гуфт: хамрохи онон нажангид то вақтики шуморо аз мардони хувишро ба унвони геругон ба шумо биспоранд! Гуфтанд: пешниходи бисёр неку доди?!

Наъим , аз онжо бедуранг ва бидуни фовти вақт, худро ба назди мушрикин –ё ба забони имрузини секуляристхойи –қурайш расонд ва ба онон гуфт: шумо хуб медонидки ман то чи андоза нисбат ба шумо маваддат ва мухаббат дорем, ва хейрхохи шумо хастам?! Гуфтанд: оре! Гуфт: яхудиён аз он пеймоншиканийки ба хотири шумо бо Мухаммад ва ёрониш карданд пушаймон шуданд, ва бо у боби муровидаро боз карданд ва ба у ваъда додандки мардониро аз шумо ба расми геругон бигиранд ва ба онон биспоранд, ва ба дунболи ин хувиш хидмати дубора бо у бар алайхи шумо хампеймон шаванд. Банобарин, агар ба назди шумо фристоданд ва геругон талабиданд, дар ихтиёришон нагузорид! Аз онжо нез шитобон ба назди тавоифи ғатафон рафт ва суханони аз он дасти тахвили онон дод.

(идома дорад……..)

---

[1] ترمذی 3095 / وراه البخاري في «التاريخ الكبير» (7/106)  / ورواه الطبري في «تفسيره» (10/114)/ ورواه ابن أبي حاتم في «تفسيره» (6/1784) / ورواه الطبراني في «المعجم الكبير» (17/92) / ورواه البيهقي في «السنن الكبرى»  (10/116)  / و….

[2] صحیح البخاری: ۱۹۰۳ – ۶۰۵۷/ سنن أبی داود: ۲۳۶۲ / سنن الترمذی: ۷۰۷/ سنن ابن ماجه: ۱۶۸۹/ مسند أحمد: ۹۸۳۹

[3] أخرجه الترمذي برقم (1973). احمد 25183

[4] السيرة النبوية لابن هشام (2/ 193 – 194) / السنن الكبرى للبیهقی 17884 / سنن ابی داود  2637/  البيهقي في “دلائل النبوة” (3/ 445-446)  / المصنف لعبدالله بن محمد بن ابی شیبه 4949 ص 185  ؛5562 ص 559 /  دکتر صالح بن احمد (استاذ الحدیث و علومه)، الإعجاز العلمي في السنة النبوية  ص997 /  امام شمس الدین الذهبی ، سير أعلام النبلاء – السيرة النبوية 1 ، ص 495  / تاريخ ابن كثير” (4/ 111)  /  الطبري (1/ 114/ 236)  /  الطبري في “تهذيب الآثار” (1/ 109/ 226)  / أبو عوانة (4/ 82) /  الديلمي (2/ 111-112)  /

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(29- қисмат)

• Дар жибхайи дохилий, дорудастайи мунофиқин ва муслимини заъифул иймон хамки фариби таблиғоти шайтонро хурда буданд ва ба нисбати теъдоди нафарот ва тажхизоти низомий ва молий ва ғейрих муслиминро дар жойгохи заъифий медиданд ва дуруғхойи шайтонро қабул карда буданд ба сурати хамоханг шуруъ мекунанд ба тахриби рухия ва жанги равоний бар алайхи муслимин:
• :  إِذْ يَقُولُ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ غَرَّ هَؤُلاء دِينُهُمْ وَمَن يَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ فَإِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏( أنفال / 49)
• (ба ёдовари) он замонироки мунофиқин ва касоники ( заъифул иймон буданд ва) дар дилхойишон беморий буд, мегуфтанд: инонро динишон мағрур карда ва гул зада аст. ( аммо бидонандки) хар каси ба худо пушт бандад бадурустики аллох муқтадир ва тавоно ва хаким аст.
• Аллох таоло жихати мубориза бо ин жанги равоний “ мусалласи дуруғсоз” ва болотарин рухия ва иймони мўъминин зимни фош кардани мухтавойи таблиғоти “ мусалласи дуруғсоз” дар ду бахш, амалиёти равоний худишро ироя медихад:
• 1-Тақвияти рухия ва иймони мўъминин.
• 2-Тахриб ва тазъифи рухияйи “ мусалласи дуруғсоз” ва тахмили жанги равоний бар онхо дар боби тақвияти иймони мўъминин…..
• -аллох таоло ба муслимин тазаккур медихадки онхо хомили рисолати бузурги хастандки хатто набояд кушта шудани рахбари чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар жанг хам бар рухия ва иймон ва иродайи онхо таъсири бигузорад:

 : وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئاً وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ ‏( آل عمران آيه 144)

Мухаммад жузъ пайғамбари нест ва пеш аз у пайғамбарони буда ва рафтанд; оё агар у бимирад ё кушта шавад, оё чарх мезанид ва ба ақаб бармегардид?! Ва хар каси ба ақаб бозгардад ( ва муртад шавад) харгиз кучактарин зиёни ба худо намерасонад, ва худо ба сипосгузорон подош хохад дод.

Ба хамин далил астки мебинем росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар хийни жанги ахзоб ва онхамма дилхира ва ховфики бар муслимин соя афконда буд ва иддайи фатхи яман ва шом ва билоди форсро ба муслимин медихад. Яъни онхо хомил ва амонатдорий рисолати жовдона хастанд ва қатъан нобуд нахоханд шуд, ва оянда моли онхост хар чандки худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хазорон рахбари низомийи дигар хам дар миёни онхо набошанд.

Дар хамин росто аллох таоло ба муслимин замонат медихадки таъйини замони марги инсонхо дар дасти худост ва замони дақиқи он хам мушаххас шуда пас аз ин бобат хам эътимод ва таваккул бар аллох жойи харгуна нигароний ва дилхирайиро мегирад:

:وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاَّ بِإِذْنِ الله كِتَاباً مُّؤَجَّلاً ‏( آل عمران آيه 145)

-Ва хеч касиро насозадки бимирад магар ба фармони худо, ва худованд вақти онро дақиқан дар муддати мушаххас ва махдуди сабт ва забт карда аст.

-Алова бар ин ба муслимин ёдовари мекунадки дар жанг хамчунонки ба онхо садама ва захми ворид мешавад ба душманон хам ворид мешавад ва ин қоидайи жанг аст аммо дар нихоят бартарий барои онхост:

و ‏ وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏( آل عمران/ 139)

Ва( аз жиход дар рохи худо ба сабаби ончи бар саритон меояд) суст ва зуйун нашавид ва ғамгин ва афсурда нагардид, ва шумо бартар хастид агарки ба рости мўъмин бошид.

 إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ ‏( آل عمران / 140)

Агар ба шумо жарохати расида аст ба он жамиъат нез жарохати хамонанди он расида аст, ва мо ин рузхо (йи пийрузий ва шикаст) ро дар миёни мардум даст ба даст мегардонем ( ва гохи бахра инон ва гохи насиби онон менамоем) то собит қадамон бар иймонро ( аз соирин) жудо созад ва мўъминон шинохта шаванд ва худованд аз миёни шумо шахидони баргирад. Ва худованд ситамкоронро дуст намедорад.

Ё мефармояд:

وَلاَ تَهِنُواْ فِي ابْتِغَاء الْقَوْمِ إِن تَكُونُواْ تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللّهِ مَا لاَ يَرْجُونَ وَكَانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً ‏ (نساء / 104)

Дар жустажуйи қовми ( кофар) сусти макунид. Агар дард мекашид, онон хам мисли шумо дард мекашанд ва ранж мебаранд,( ва ле фарқи шумо ва ишон дар ин астки ) шумо чизи аз худо мехохидки онон намехоханд ва худованд огох хаким аст.

(идома дорад………)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(28- қисмат)

Пас эй касоники қануни шариати аллохро қабул карда ва ба он иймон овардаид ва дилитон оромиш пейдо карда аст дар баробари шайтон ва ёрониш мувозиби худитон бошид.

: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ عَلَیْکُمْ أَنفُسَکُمْ لاَ یَضُرُّکُم مَّن ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ إِلَى اللّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ ‏ (مائده/105)

Эй мўъминон! Мувозиби худ бошид. Замоники шумо хидоят ёфтид гумрохийи гумрохон ба шумо зиёни намерасонад бозгашти хамма шумо ба суйи худо аст, ва шуморо аз ончи ( дар дунё) мекардаид огох месозад.

Шайтон ва ёрониш дар жанги равоний ва нарми худишон иймон ва ақидайи моро мовриди хадаф қарор доданд хамчунонки дар жанги мусаллахона ва гармишон жисми моро мовриди хадаф қарор медиханд. Аммо инро бидонидки жанги нарм ва сард садамотиш аз жанги гарм бештар аст.

Дар ин сурат дар баробари дуруғхо ва шойеъот ва жанги равонийи “ мусалласи дуруғсоз” чи бояд кард?

1. 1-Хабаргирий аз еки аз “ се абзори” бартар ва эътимод ба умаройи мутахассиси еки аз “ се абзори” бартар.

2-Сукут хар онжо ба сурати расмий тавассути еки аз “ се абзори” бартар баён нашуда аст ва бархурд бо он ба унвони дуруғ ва бухтон ва шойеъа.

وَلَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ قُلْتُم مَّا يَكُونُ لَنَا أَن نَّتَكَلَّمَ بِهَذَا سُبْحَانَكَ هَذَا بُهْتَانٌ عَظِيمٌ ‏( نور آيه 16)

3-Бархурди физикий мутаносиб бо қудратики еки аз “ се абзори” бартар дар ихтиёри муслимин қарор дода аст.

4-Истефода аз шойеъайи душман дар масири дигар.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар ғазвайи ухуд пас аз пароканда шудани артеши муслимин ва садамотики дида буданд, ва аксарияти мужохидин дар холи ақаб нишиний ва панох гирифтан будан, ва душман ба умиди марги рахбари муслимин дар холи даст кашидан аз жанг буд, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам вазиати жангро чанон медидки шойеъайики дар мовриди маргиш тавассути душман нашр шуда буд ботил нашавад, чун мумкин аст садамоти муслиминро бештар кунад ва душманро жаррийтар кунад ба хамин далил ба Каъаб ибни Моликки аввалин каси будки росулуллох саллаллоху алайхи васалламро дар он холи шинохт, ва аз фарти шодий дод мезад: охой мусалмонон, мужда бод шуморо, пайғамбари худо инжост, у зинда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба у ишора кардки сокит шавад. ^[1].

Дар инжо росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз шойеъайи душман дар масири дигар истефода кард.

Тўлиди ду хабар аз суйи еки аз “ се абзор”.

То инжо мутаважжих шудемки еки аз ин маворидики мустақиман ба еки аз “ се абзор” гира хурда ва иртиботи танготанги хам ба ақида ва куфр ба тоғути так таки мўъминин ва вахдати дастур ва вахдати фармондехийи муслимин дорад мудирияти жанги равоний аст. Дар инжо шахси мусалмон бояд огохона бифахмадки маржаъи зи салох жихати мудирияти жанги  равоний дар баробари ин “ мусалласи дуруғсоз” танхо еки аз “ се абзори” бартар аст ва хеч маржаъи дигари аз чанин салохияти бархурдор нест.

Дар ин жанги равоний хам, муслимин – мутаносиб бо шароит – бояд интизори тўлиди ду хабар аз суйи еки аз “ се абзор” ро дошта бошанд ва огохона бо ин ду хабар бурхурди шаръий дошта бошанд:

-еки хабарики дар холатхойи оддий ба мардум дода мешавад.

– ва дигари хабарики тибқи қоидайи “ алхарбу худъатун ав худъах” барои куффор тўлид мешавад. ^[2]

 Аллох таоло тасвири аз равобити шайтон бо куффор дар жанг бо муслиминро ба намойиш мегузорадки бисёр қобили тааммула ва мефармояд:

:  وَإِذْ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ أَعْمَالَهُمْ وَقَالَ لاَ غَالِبَ لَكُمُ الْيَوْمَ مِنَ النَّاسِ وَإِنِّي جَارٌ لَّكُمْ 

• ‏(ба ёд овари) замонироки шайтон аъмолишонро дар жилови дидгонишон меорост ва мегуфт: имруз хеч каси наметавонад бар шумо пийруз шавад ва ман хампеймон ва ёвари шумо хастам.
• .  فَلَمَّا تَرَاءتِ الْفِئَتَانِ نَكَصَ عَلَى عَقِبَيْهِ وَقَالَ إِنِّي بَرِيءٌ مِّنكُمْ إِنِّي أَرَى مَا لاَ تَرَوْنَ إِنِّيَ أَخَافُ اللّهَ وَاللّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ ‏(أنفال / 48)
• Аммо хенгомики ду гурух ( мўъминон ва кофарон) хамдигарро диданд ( ва руёруйи шуданд) бар пошнахойи худ чархид ва гуфт ман аз шумо безор ва гуризонам. Ман чизиро мебинамки шумо намебинид. Ман аз худо метарсам. Чироки худо сахт кейфар диханда ва мужозот кунанда аст.
• Шайтон дар марохили даст аз сари муслимин бармедорад аммо муридониш даст бардор нестанд.

(идома дорад……..)

---

[1] زادالمعاد ۳/ ۱۹۲ و صفحات بعدی. و لباب الأخیار فی سیره المختار ص/ ۶۴٫

[2] مستخرج ابی عوانه الاسفراینی 5180/ معجم الصحابه لابن قانع 2179/  تهذیب الآثار للطبری 1477/ دلائل النبوه للبیهقی 1357/ معرفه الصحابه لأبی نعیم الاصبهانی 5908- 5907 / مْكَنَ الْخِدَاعُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ فِيهِ نَقْضُ عَهْدٍ أَوْ أَمَانٍ فَلَا يَحِلُّ وَقَدْ صَحَّ فِي الْحَدِيثِ جَوَازُ الْكَذِبِ فِي ثَلَاثَةِ أَشْيَاءَ أَحَدُهَا فِي الْحَرْبِ