وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(31- қисм)  

 “Мавжуд вазиятдаги” шароитда мусулмонларни аксари фаол эмаслар, улар жиход ва мубораза  майдонларидан узоқда юришибди ва аксар холда пулдор бўлишни ё ер,мулк ва уй жихозларини харид қилиш ва хилма-хил таомларни истемол қилиш, дам олиш саёхатларини  ва қизиқарли филмлар тамошо қилишни кетидан юришибди, дунё ошкора уларни ўзи билан машғул қилиб қўйган :  

  وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32)

Дунё мусулмонларни машғул қилиб қўйган бундай шароитда, мусулмонлар ўзларини диёрларида ёки бошқа диёрларда  ўтган тарихда яшаб ўтган мубориз хамдардлари  мавжуд бўлганига қарамасдан, улар  шунчалик материализм, индивидиализм,дунёни яхши кўришлик,ўлимдан нафратланиш ва дунёга кўнгил беришга ғарқ бўлиб кетишганки, бу нарсалардан юз ўгиришга, харакат қилишга қодир эмаслар ва уларнинг сони кўп бўлишига қарамасдан душман уларнинг  устида устун  бўлиб олган:

 يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ

Тезда умматлар худди таомланувчилар косаларга хамла қилганидек сизларга хамла қилишади, бир киши айтдики: бунга сабаб бизларнинг сонимизни кам бўлганидами? Мархамат қилдиларки: йўқ,балки сизларни сонингиз кўп бўлади; аммо денгизни кўпигига ўхшайсизлар ва худованд душманингизни қалбидан сизларни хайбатингизни олиб қўяди ва сизларни қалбингизга сустликни жойлаб қўяди. Шунда бир киши айтдики: эй росулуллох бизларнинг сустлигимиз нимада? Мархамат қилдилар: дунёни яхши кўришлик ва ўлимни ёмон кўришликда.

Мана бундай вазиятга тушиб қолинган пайтда, мусулмонлар дунёни яхши кўришлари ва улар дунёга кўнгил қўйганликлари ва ўлимдан безорликлари ва хатто ўлимни, кейинги дунёни ё ўзларининг аслий хаётларини  унутишгани сабабли, мусулмонлар даста-даста бўлиб фирқаланиб кетишган,мана бундай вазиятга дучор бўлиб турибмиз, сабиқунал аввалунни иши фақат шаръий манбаъларни,мавжуд вазиятни тафсир қилиш ва назарийлаштириш эмас, балки мавжуд вазиятни ўзгартириш керак. Бизларни ишимиз фол очиш ва тамошо қилиб туриш эмас, балки ўзгариш учун лозим нарсаларни,шароитни хозирлашдан иборат, бизларни ишимиз ўзгаришни асбобларини хаёлда ва тўсатдан мухайё бўлиб қолишини кутиб ўтиришдан иборат эмас, балки лозим бўлган нарсаларни ва ўзгариш учун шароитни, огохона ва мақсадли вахдатни тайёрлашдан, хамда хақиқий қудратни касб қилишдан иборат.

Дунё уларни машғул қилиб қўйган ва ўзларининг қиёматдаги қадр-қийматларини унутишган мана бу мусулмонларга нисбатан, бизлар хар қандай харакатимизни, даъватимизни дариғ тутмаймиз, бизлар фақат ақидавий ва амалий таълимни бера оламиз ва бизлар мана бу ақидавий,махсусан амалий таълимлар орқали уларни баробаридаги  ўзимизнинг вазифамизни бажарамиз. Бизлар қудратни вужудга келтириш учун зарур бўлган бирликни,иттиходни аллохни шариатидаги қонунларга нисбатан хасис ва дунёга нисбатан эса қўли очиқ  бўлган  мана  мусулмонлардан тиланиб олмаслигимиз керак, тажрибалар шуни собит қилганки, мана бу дастадаги мусулмонлар ўзларининг сабиқунал аввалунларига хеч нарса беришга қодир эмаслар, улар кўпроқ томошабин бўлиб туришади холос, демак биз огохона,мақсадли вахдатни бу дастадагилардан тиланиб олмаслигимиз керак ва уларни рахм қилишларини, ачинишларини кутиб ўтирмаслигимиз лозим. Мана бу дастадаги мусулмонлар муғулларни замонида хам ва бошқа турли-хил даврларда хам, хозирда хам имтихондан ўтишга қодир бўлишмаган.

      Бизларнинг вазифамиз фақат ва фақат даъват ва набавий хужжатни иқома қилиш, чин кўнгилдан ачиниш ва уларга амалий таълимларни бериш ва бутун жахон улил амр шўросини ташкил қилиш томонга харакат қилиш ва нубувват манхажига асосланган  исломий хукуматни ташкил қилишдан иборат, бизлар уларнинг  амалларига масъул эмасмиз:

 فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22)

Бас, (эй Мухаммад), сиз панд-насихат қилинг! Зотан, сиз фақат бир панд-насихат қилгувчидирсиз, холос. *** Сиз уларнинг устида зўровонлик билан хукм юргизгувчи эмассиз.

Биз улардан вахдатни ва бир йўлда бирга бўлишни тиланиб олмаймиз, ва хеч кимни миннати хам бизларга керак эмас, хар қандай киши аллохни калимасини олий қилиш ва вохид умматни ва вохид жамоатни ташкил қилиш учун аллохни фармонига таслим бўлса, бу ишни ўзи  учун қилган ва уни фойдаси хам уни ўзини чўнтагига келиб тушади:

 وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)

Фақат дунёни ўзи билан машғул бўлиб қолган мусулмонларнинг мана бу дастаси, хар қандай жамиятда ва хар қандай ўзгаришда фақат томошабин бўлиб туришади ва қудратга таслим бўлишади. Мана бу кимсаларга бу қудратни ким ижро қилишини фарқи йўқ, энг мухими шуки, улар хаёлларида буни ўзларини нафига бўлишини орзу қилишади. Улар башарият тарихини  хеч қайси бир даврида асосий ўзгаришларни омили бўлишмаган, албатта улар сайловларда ўзларини назарларини сандиқларга солишга ва ададларни ўзгартиришга  қодирдурлар, аммо уларнинг жонлари ва дунёга тегишли нарсалари хатарга тушиб қоладиган жиходий ва амалий фаолиятларда энг кичик бир харакатни хам  қилишган эмас. Шу сабабли хам улар шариатгароларнинг олдинга қилган жараёнларига кичкина бўлса хам таъсир кўрсата олишмаган. Агар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларида фақат уч нафарни дунё алдаб қўйиб табук жангида мунофиқлар билан бирга жангда қатнашмаган бўлсалар, хозирги кунда бир миллиярд мусулмон дунёга алданиб ўтирибди, улар  шариатгаро мужохидларни бир четга ташлаб қўйишган. Улар фақат узоқдан аксар холларда спутник каналларидан ва кофирларнинг бошқа ижтимоъий ахборот воситаларидан ва ташқи секуляр кофирларни,махаллий муртадларни,мунофиқларни,секулярзадаларни кўз-қараши билан  ўзларини мусулмон биродарларига,опа-сингилларига назар ташлашади.

Агар жиход йўлида ва нубувват манхажига асосланган хилофат сари такомуллашиш йўлида хато қилаётган ва хам яхши ва хам ёмон сифатларга эга бўлган

(قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ)

биродарларимизнинг дастасини мунофиқ ва секулярзадаларнинг

 دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

дан иборат нихоятда катта галласига қўшсак ва уларнинг ташқи ишғолгар кофирлар ва махаллий муртадлар билан иссиқ ва махсусан рухий жанглардаги хамкорларини хам бунга изофа қилсак ва секулярзада мавжудотларни алдовларига алданиб қолган мусулмонларни сонини хам буни устига қўшсак, нихоятда хавотирга соладиган , хамда фожеали бир ададлар вужудга келади.

Мана бундай шароитда аллохга иймон келтиришдан сўнг бажариладиган энг катта вожибул айн ташқи секуляр соил душманни ва махаллий муртадларни дафъ қилишлик ва исломий бедор қилишдур, бу фақат ва фақат  хар бир қавмнинг андак сонли  сабиқунал аввалун кишиларига хос бўлган иш.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(31- قیسم)

“مَوجُود وَضِیعیَتدَگِی” شَرائِطدَه مُسُلمانلَرنِی اَکثَرِی فَعال اِیمَسلَر، اوُلَر جِهاد وَ مُبارَزَدَه مَیدانلَرِیدَن اوُزاقدَه یوُرِیشِیبدِی وَ اَکثَر حالدَه پُولدار بوُلِیشنِی یا یِیر،موُلک وَ اوُی جِهازلَرِینِی خَرِید قِیلِیش وَ هِیلمَه – هِیل طَعاملَرنِی اِستِعمال قِیلِیش، دَم آلِیش سَیاحَتلَرِینِی وَ قِیزِیقَرلِی فِیلملَر تَماشا قِیلِیشنِی کِیتِیدَن یوُرِیشِیبدِی،دُنیا آشکاره اوُلَرنِی اوُزِی بِیلَن مَشغُول قِیلِیب قوُیگن:   وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32

دُنیا مُسُلمانلَرنِی مَشغُول قِیلِیب قوُیگن بوُندَن شَرائِطدَه، مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِی دِیارلَرِیدَه یاکِی باشقُه دِیارلَردَه اوُتگن تَرِیخدَه یَشَب اوُتگن مُبارِز هَمدَردلَرِی مَوجُود بوُلگه نِیگه قَرَمَسدَن، اوُلَر شوُنچَه لِیک مَتِیرِیالِیزم، اِیندِیوِیدِییالِیزم، دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلِیک، اوُلِیمدَن نَفتَرلَه نِیش وَ دُنیاگه کوُنگِیل بِیرِیشگه غَرق بوُلِیب کِیتِیشگنکِی، بُو نَرسَه لَردَن یوُز اوُگِیرِیشگه ، حَرَکَت قِیلِیشگه قادِر اِیمَسلَر وَ اوُلَرنِینگ سانِی کوُپ بوُلِیشِیگه قَرَمَسدَن دُشمَن اوُلَرنِینگ اوُستِیدَه اوُستوُن بوُلِیب آلگن:    يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ^[1]  تِیزدَه اوُمَّتلَر حوُددِی طَعاملَه نوُچِیلَر کاسَه لَرگه حَملَه قِیلگه نِیدِیک سِیزلَرگه حَملَه قِیلِیشَه دِی، بِیر کِیشِی اَیتدِیکِی: بوُنگه سَبَب بِیزلَرنِینگ سانِیمِیزنِی کَم بوُلگه نِیدَه مِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَرکِی: یوُق، بَلکِی سِیزلَرنِی سانِینگِیز کوُپ بوُلَه دِی؛ اَمّا دِینگِیزنِی کوُپِیگِیگه اوُحشَیسِیزلَر وَ خُداوَند دُشمَنِینگِیزنِی قَلبِیدَن سِیزلَرنِی هَیبَتِینگِیزنِی آلِیب قوُیَه دِی وَ سِیزلَرنِی قَلبِینگِیزگه سُوستلِیکنِی جایلَب قوُیَه دِی. شوُندَه بِیر کِیشِی اَیتدِیکِی: اِی رَسُول الله بِیزلَرنِینگ سُوستلِیگِیمِیز نِیمَه دَه؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلِیک وَ اوُلِیمنِی یامان کوُرِیشلِیکدَه.

مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتگه توُشِیب قالِینگن پَیتدَه، مُسُلمانلَر دُنیانِی یَحشِی کوُرِیشلَرِی وَ اوُلَر دُنیاگه کوُنگِیل قوُیگنلِیکلَرِی وَ اوُلِیمدَن بِیزارلِیکلَرِی وَ حَتَّی اوُلِیمنِی،کِییِینگِی دُنیانِی یا اوُزلَرِینِینگ اَصلِی حَیاتلَرِینِی اوُنوُتِیشگه نِی سَبَبلِی، مُسُلمانلَر دَستَه – دَستَه بوُلِیب فِرقَه لَه نِیب کِیِتیشگن، مَنَه بوُندَی وَضِیعیَتگه دوُچار بوُلِیب توُرِیبمِیز، سابِقُونَ الاَوَّلوُننِی اِیشِی فَقَط شَرعِی مَنبَعلَرنِی، مَوجُود وَضِیعیَتنِی تَفسِیر قِیلِیش وَ نَظَرِیلَشتِیرِیش اِیمَس، بَلکِی مَوجُود وَضِیعیَتنِی اوُزگرتِیرِیش کِیرَک. بِیزلَرنِی اِیشِیمِیز فال آچِیش وَ تَماشا قِیلِیب توُرِیش اِیمَس، بَلکِی اوُزگه رِیش اوُچُون لازِم نَرسَه لَرنِی، شَرائِطنِی حاضِرلَشدَن عِبارَت، بِیزلَرنِی اِیشِیمِیز اوُزگه رِیشنِی اَسبابلَرِینِی خَیالدَه وَ توُسَتدَن مُهَیَّا بوُلِیب قالِیشِینِی کوُتِیب اوُتِیرِیشدَن عِبارَت اِیمَس، بَلکِی لازِم بوُلگن نَرسَه لَرنِی وَ اوُزگه رِیش اوُچُون شَرائِطنِی، آگاهانَه وَ مَقصَدلِی وَحدَتنِی تَیّارلَشدَن، هَمدَه حَقِیقِی قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشدَن عِبارَت. 

دُنیا اوُلَرنِی مَشغُول قِیلِیب قوُیگن وَ اوُزلَرِینِینگ قِیامَتدَگِی قَدر- قِیمَتلَرِینِی اوُنوُتِیشگن مَنَه بُو مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً، بِیزلَر هَر قَندَی حَرَکَتِیمِیزنِی، دَعوَتِیمِیزنِی دَرِیغ توُتمَیمِیز، بِیزلَر فَقَط عَقِیدَه وِی وَ عَمَلِی تَعلِیمنِی بِیرَه آلَه مِیز وَ بِیزلَر مَنَه بُو عَقِیدَه وِی، مَخصُوصاً عَمَلِی تَعلِیملَر آرقَه لِی اوُلَرنِی بَرابَرِیدَگِی اوُزِیمِیزنِینگ وَظِیفَه مِیزنِی بَجَرَه مِیز. بِیزلَر قُدرَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش اوُچُون ضَرُور بُولگن بِیرلِیکنِی، اِتِّحادنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه نِسبَتاً حَسِیس وَ دُنیاگه نِسبَتاً اِیسَه قوُلِی آچِیق بوُلگن مَنَه بُو مُسُلمانلَردَن تِیلَه نِیب آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک، تَجرِیبَه لَر شوُنِی ثابِت قِیلگنکِی، مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ سابِقوُنَ الاَوَّلوُنلَرِیگه هِیچ نَرسَه بِیرِیشگه قادِر اِیمَسلَر، اوُلَر کوُپراق تاماشَه بِین بوُلِیب توُرِیشَه دِی حَلاص، دِیمَک بِیز آگاهانَه، مَقصَدلِی وَحدَتنِی بُو دَستَه دَگِیلَردَن تِیلَه نِیب آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک وَ اوُلَرنِی رَحم قِیلِیشلَرِینِی، اَچِینِیشلَرِینِی کوُتِیب اوُتِیرمَسلِیگِیمِیز لازِم. مَنَه بُو دَستَه دَگِی مُسُلمانلَر مُغوُللَرنِی زَمانِیدَه هَم باشقَه توُرلِی- هِیل دَورلَردَه هَم، حاضِردَه هَم اِمتِحاندَن اوُتِیشگه قادِر بوُلِیشمَه گن.

بِیزلَرنِینگ وَظِیفَه مِیز فَقَط وَ فَقَط دَعوَت وَ نَبَوِی حُجَّتنِی اِقامَه قِیلِیش، چِین کوُنگِیلدَن اَچِینِیش وَ اوُلَرگه عَمَلِی تَعلِیملَرنِی بِیرِیش وَ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی تَشکِیل قِیلِیش تامانگه حَرَکَت قِیلِیش وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل قِیلِیشدَن عِبارَت، بِیزلَر اوُلَرنِینگ عَمَللَرِیگه مَسئوُل اِیمَسمِیز:     فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22)  بَس، (اِی مُحَمَّد)،  سِیز پَند- نَصِیحَت قِیلِینگ! ذاتاً، سِیز فَقَط بِیر پَند- نَصِیحَت قِیلگوُچِیدِیرسِیز، حالاص. *** سِیز اوُلَرنِینگ اوُستِیدَه زُورَوانلِیک بِیلَن حُکم یوُرگِیزگوُوچِی اِیمَسسِیز.

بِیز اوُلَردَن وَحدَتنِی وَ بِیر یوُلدَه بِیرگه بوُلِیشنِی تِیلَه نِیب آلمَیمِیز، وَ هِیچ کِیمنِی مِننَه تِی هَم بِیزلَرگه کِیرَک اِیمَس، هَر قَندَی کِیشِی اَلله نِی کَلِیمَه سِینِی عالِی قِیلِیش وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیش اوُچُون اَلله نِی فَرمانِیگه تَسلِیم بوُلسَه، بُو اِیشنِی اوُزِی اوُچُون قِیلگن وَ اوُنِی فایدَه سِی هَم اوُنِی اوُزِینِی چوُنتَه گِیگه کِیلِیب توُشَه دِی:     وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)     فَقَط دُنیانِی اوُزِی بِیلَن مَشغُول بوُلِیب قالگن مُسُلمانلَرنِینگ مَنَه بُو دَستَه سِی، هَر قَندَی جَمِیعیَتدَه وَ هَر قَندَی اوُزگه رِیشدَه فَقَط تاماشَه بِین بوُلِیب توُرِیشَه دِی وَ قُدرَتگه تَسلِیم بوُلِیشَه دِی. مَنَه بوُ کِیمسَه لَرگه بُو قُدرَتنِی کِیم اِجرا قِیلِیشِینِی فَرقِی یوُق، اِینگ مُهِمِی شوُکِی، اوُلَر خَیاللَرِیدَه بوُنِی اوُزلَرِینِی نَفِیگه بوُلِیشِینِی آرزُو قِیلِیشَه دِی. اوُلَر بَشَرِیَت تَرِیخِینِی هِیچ قَیسِی بِیر دَورِیدَه اَساسِی اوُزگه رِیشلَرنِی عامِلِی بوُلِیشمَه گن، اَلبَتَّه اوُلَر سَیلاولَردَه اوُزلَرِینِی نَظَرلَرِینِی صَندِیقلَرگه سالِیشگه وَ عددلرنِی اوُزگرتِیرِیشگه قادِردُورلَر، اَمّا اوُلَرنِینگ جانلَرِی وَ دُنیاگه تِیگِیشلِی نَرسَه لَر خَطَرگه توُشِیب قالَه دِیگن جِهادِی وَعَمَلِی فَعالِیَتلَردَه اِینگ کِیچِیک بِیر حَرَکَتنِی هَم قِیلِیشگن اِیمَس. شوُ سَبَبلِی هَم اوُلَر شَرِیعَتگرالَرنِینگ آلدِینگه قِیلگن جَرَیانلَرِیگه کِیچکِینَه بوُلسَه هَم تَأثِیر کوُرسَه تَه آلِیشمَه گن. اَگر رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَه فَقَط اوُچ نَفَرنِی دُنیا اَلدَب قوُیِیب تَبُوک جَنگِیدَه مُنافِقلَر بِیلَن بِیرگه جَنگدَه قَتنَشمَه گن بوُلسَه لَر، حاضِرگِی کوُندَه بِیر مِللِییَرد مُسُلمان دُنیاگه آلدَه نِیب اوُتِیرِیبدِی، اوُلَر شَرِیعَتگرا مُجاهِدلَرنِی بِیر چِیتگه تَشلَب قوُیِیشگن. اوُلَر فَقَط اوُزاقدَن اَکثَر حاللَردَه سپُوتنِیک کَنَللَرِیدَن وَ کافِرلَرنِینگ باشقَه اِجتِمائِی اَخبارات واسِیطَه لَرِیدَن وَ تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرنِی، مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی، مُنافِقلَرنِی، سِکوُلارزَدَه لَرنِی کوُز- قَرَشِی بِیلَن اوُزلَرِینِی مُسُلمان بِرادَرلَرِیگه، آپَه – سِینگِیللَرِیگه نَظَر تَشلَه شَه دِی.

اَگر جِهاد یُولِیدَه وَ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت سَرِی تَکاموُلّه شِیش یوُلِیدَه خَطا قِیلَیاتگن وَ هَم یَحشِی وَ هَم یامان صِیفَتلَرگه اِیگه بوُلگن   (قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) بِرادَرلَرِیمِیزنِی دَستَه سِینِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِینگ   دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ  دَن عِبارَت نِهایَتدَه کَتتَه گللَه سِیگه قوُشسَک وَ اوُلَرنِینگ تَشقِی اِیشغالگر کافِرلَر وَ مَحَلِّی مُرتَدلَر بِیلَن اِیسسِیق وَ مَخصُوصاً رُوحِی جَنگلَردَگِی هَمکارلَرِینِی هَم بوُنگه اِیضافَه قِیلسَک وَ سِکوُلارزَدَه مَوجُوداتلَرنِی اَلداولَرِیگه اَلدَه نِیب قالگن مُسُلمانلَرنِی سانِینِی هَم بوُنِی اوُستِیگه قوُشسَک، نِهایَتدَه خَواطِرگه سالَه دِیگن، هَمدَه فاجِیَه لِی بِیر عَدَدلَر وُجُودگه کِیلَه دِی.

مَنَه بوُندَی شَرائِطدَه اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیشدَن سُونگ بَجَرِیلَه دِیگن اِینگ کَتتَه واجِبُ العَین تَشقِی سِکوُلار صائِل دُشمَننِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی دَفع قِیلِیشلِیک وَ اِسلامِی بِیدار قِیلِیشدُور، بُو فَقَط وَ فَقَط  هَر بِیر قَومنِینگ اَندَک سانلِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن کِیشِیلَرِیگه خاص بوُلگن اِیش.

(دوامی بار…….)

---

[1]أخرجه أبو داود (4299) وأحمد (37/82)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(31- قسمت)

در شرایطی که در «وضع موجود»، اکثر مسلمین منفعل و به دور از میدانهای جهاد و مبارزه به سر می برند، و اکثرا به فکر پولدار شدن یا خرید زمین و املاک و وسایل خانه و خوردن خوراکهای متنوع و سفرهای تفریحی و نگاه کردن به فیلمهای سرگرم کننده و غیره هستند و آشکارا دنیا آنها را به بازی گرفته است: وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَلَلدَّارُ الآخِرَةُ خَيْرٌ لِّلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ (أنعام/ 32)

در چنین شرایطی  که دنیا مسلمین را به بازی گرفته است و مسلمین حتی با وجود همدردی با سابقون الاولون مبارز سرزمین خودشان یا سایر سرزمینها چنان در مادی گرائی و فرد گرائی و دنیا دوستی و بیزاری از مرگ و دل نکندن از دنیا غرق شده اند که قدرت تحرک و جنبیدن ازآنان گرفته شده است و با وجود کثرتشان دشمنان بر آنان غلبه پیدا کرده اند: يُوشِكُ الْأُمَمُ أَنْ تَدَاعَى عَلَيْكُمْ كَمَا تَدَاعَى الْأَكَلَةُ إِلَى قَصْعَتِهَا فَقَالَ قَائِلٌ وَمِنْ قِلَّةٍ نَحْنُ يَوْمَئِذٍ قَالَ بَلْ أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ كَثِيرٌ وَلَكِنَّكُمْ غُثَاءٌ كَغُثَاءِ السَّيْلِ وَلَيَنْزَعَنَّ اللَّهُ مِنْ صُدُورِ عَدُوِّكُمْ الْمَهَابَةَ مِنْكُمْ وَلَيَقْذِفَنَّ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ الْوَهْنَ فَقَالَ قَائِلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْوَهْنُ قَالَ حُبُّ الدُّنْيَا وَكَرَاهِيَةُ الْمَوْتِ[1] زود است که امت ها بر شما حمله کنند مانند حمله خورنده ها بر کاسه، کسی گفت: آیا به علت کم بودن تعداد ماست؟ فرمودند: نه بلکه شما زیاد هستید؛ اما مانند کف دریا می باشید و خداوند متعال هیبت شما را از قلب دشمان شما بیرون می کشد و در قلب های شما سستی را جا می دهد. کسی گفت: یا رسول الله سستی ما در چیست؟ فرمودند: در دوستی دنیا و کراهیت از مرگ.

زمانی که چنین وضعی پیش آمده است، زمانی که به دلیل دنیا دوستی مسلمین و دل بستن آنان به دنیا و بیزاری از مرگ، و حتی فراموش کردن مرگ و دنیای بعدی و زندگی اصلی آنان، مسلمین متفرق و دسته دسته شده اند و چنین وضعی بر ما تحمیل شده است، کار سابقون الاولون پیشگام تنها تفسیر منابع شرعی و وضع موجود و نظریه پردازی نیست، بلکه تغییر وضع موجوداست . کار ما فال بینی و تماشا کردن نیست، بلکه آماده کردن ملزومات و شرایط تغییراست، کار ما منتظر شدن تا فراهم شدن خیالی و توهمی و اتفاقی اسباب تغییر نیست، بلکه آماده کردن و تهیه کردن  ملزومات و شرایط تغییر و وحدت آگاهانه و هدفمند و کسب قدرت واقعی است.

 ما از هیچ گونه تلاش و دعوتی نسبت به این مسلمینی که دنیا آنان رابه بازی گرفته است و ارزش قیامت خودشان را فراموش کرده اند کوتاهی نمی کنیم، ما تنها آموزش های عقیدتی و عملی می دهیم و سعی می کنیم که با این آموزشهای عقیدتی و بخصوص عملی وظایف خودمان را در برابر آنان انجام بدهیم . ما  هرگز نباید همبستگی و اتحاد را که ضرورت درست کردن قدرت است  را از این مسلمین خسیس نسبت به قانون شریعت الله و دل باز نسبت به دنیا گدائی کنیم، تجربه ثابت کرده  است که این دسته از مسلمین چیزی به سابقون الاولون خودشان نمی دهند و بیشتر نظاره گر می شوند، پس ما نباید وحدت آگاهانه و هدفمند را از این دسته گدائی کنیم، و نباید منتظر ترحم و دلسوزی این دسته از مسلمین باشیم. این دسته از مسلمین در زمان مغولها و زمانها مختلف و هم اکنون آزمایش خودشان را پس داده اند .

وظیفه ی ما تنها و تنها دعوت و اقامه ی حجت نبوی و نهایت دلسوزی و آموزشهای عملی به آنها، و حرکت به سمت تشکیل شورای اولی الامر جهانی و تشکیل حکومت اسلامی علی منهاج نبوه است، ما مسئول اعمال آنها نیستیم : فَذَكِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَكِّرٌ *  لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُسَيْطِرٍ (غاشیه/21-22) تو پند و اندرز بده و یادآوری کن . چرا که تو تنها پند دهنده و یادآوری کننده‌ای و بس .‏ تو بر آنان چیره و مسلّط نیستی .

ما ازآنان گدائی وحدت و هم مسیر شدن نمی کنیم، ومنت کسی هم نمی کشیم، هر کسی که قصد دارد  برای اعلای کلمه الله و تشکیل امت واحده و جماعت واحده تسلیم فرمان الله بشود برای  خودش کرده است و سودش ابتدا به جیب خودش می رود : وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ(عنکبوت/6)

این دسته از مسلمین که دنیا آنان را به بازی گرفته است در هر جامعه ای و درهر تغییر و تحولی تنها و تنها نظاره گر هستند و تسلیم قدرت می شوند. برای آنها فرق ندارد این قدرت را چه کسی بر آنها اجراء می کند، مهم این است که در خیالشان آروز می کنند که به نفعشان باشد. اینها در هیچ دوره ای از تاریخ بشریت عامل تغییر و تحول بنیادی نبوده اند، هر چند که در انتخابات می توانند رای خودشان را به صندوقها بریزند و عددها را تغییر بدهند اما در فعالیتهای جهادی و عملی که در آن ممکن  است جانشان و متعلقات دنیایشان به خطر بیافتداینها هرگز کوچکترین تحرکی نکرده اند. برای همین کوچکترین تأثیر مثبتی هم بر جریان رو به جلو شریعت گرایان نداشته اند. اگردرزمان رسول الله صلی الله علیه وسلم تنها 3 نفر دنیا گولشان زد و به همراه منافقین در جنگ تبوک شرکت نکردند، امروزه بیشتر از یک میلیارد مسلمان دنیا گولشان زده است و مجاهدین شریعت گرا را رها کرده اند  و تنها از دور و اکثرا از کانال ماهواره ها و سایر رسانه های اجتماعی کفار و از نگاه کفار سکولار خارجی و مرتدین محلی و منافقین و سکولار زده ها به خواهر برادران آزادیخواه خودشان نگاه می کنند .

اگرآن دسته از برادرانمان که مسیر جهاد و حرکت به سمت و سوی تکامل و خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را اشتباه می روند و دارای صفات خوب و بدی هستند (قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) را به خیل عظیم منافقین و سکولار زده ها – دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ – و همکاری آنها با کفار اشغالگر خارجی ومرتدین محلی در جنگ گرم و بخصوص روانی را اضافه کنیم، اگر تعداد مسلمینی که فریب این موجودات سکولار زده را هم خوردند به حساب بیاوریم واقعا معادله ی نگران کننده و گاه فاجعه آمیزی می شود.

در چنین شرایطی انجام دادن بزرگترین واجب عینی پس از ایمان به الله  که دفع دشمن صائل سکولار خارجی و مرتدین محلی و بیدارگری اسلامی است، تنها و تنها به عهده ی سابقون الاولون اندک هر قومی مختص می شود.

(ادامه دارد…….)

---

[1]أخرجه أبو داود (4299) وأحمد (37/82)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(90- қисмат)

Танхо аз коноли ин “ се абзор” астки чанон фазойи бози ба вужуд меоядки хам дар он тамаркузи фармондехи ва вахдати дастур вужуд дорад хам шўро, хам инзибот вужуд дорад хам озодий, хам вахдати ирода вужуд дорад хам рохатийи хиёл ва халлоқияти фардий.

Ин хамон вазифайи ошкори астки ислом барои рушди фард ва жамоати муслимин, худишро мутаъаххиди ба пиёда ва заминий кардани он карда аст, ин хам мухри таъйидий аст бар инки ин жомеъайи исломий харгиз сокин ва бетахаррук нест балки хамиша дар харакат ва шукуфоий аст,  ва мухимтар инки харгиз гумрох ва саргардон намешавад. Чиро? Чун уммат ва жамоати вохидики аз коноли еки аз ин “ се абзор” шикл гирифта харгиз гумрох намешавад, инро аллох замонат карда ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сирохат баёниш карда аст:

سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ لَايَجْمَعَأُمَّتِي عَلَى ضَلَالَةٍ فَأَعْطَانِيهَا.

Уммати вохид ва жамоати вохидики аз тариқи шўройи вохиди улил амрики аз коноли еки аз се абзорхо ба вужуд омада аст тамоми тафосири мухталифро бо риояти тасовийи хуқуқ дар худиш жой медихад. Дар ин шўро мазохиби суннатий, ва хатто маосир хам, мисли салафият ва ихвонийгари ва мактаби қуръоний будан ва ғейрих мумкин аст солхойи сол ба хаёти худишон идома бидиханд, хаёти инон тазоди бо ирояйи раъйи вохид ва ижмоъи вохид тавассути шўро ва табаъияти муслимин аз ин раъйи вохид надорад. Вужуди оройи мухталиф дар шўро ва ирояйи оройи мухталиф дар шўро омили харакат ва монеъи сукун ва гандидагийи ин оби хаёт бахш мешавад, ва бо пойбанд будан ба раъйи вохиди шўро ин ороъйи мухталиф дар дохили шўро боис ва омили гуризи аз шўро ва вахдат намешавад балки сабаби тақвият ва истихкоми шўро ва вахдат мешавад.

Бо барои хифзи ин вахдат билижбор рузона чандин бор дар намозимон таъаххуд медихемки тобеъи мутлақи қонуни шариати аллох бишавемки еки аз мухимтарин қавонини шариати аллох вахдат ва пойбанд будан ба у аст. Ийяка наъбуду яъни хаммайи ибодатхоям фақат ва фақат барои аллох бошадки мешавад хамон маъни:

قُلْ إِنَّ صَلاَتِيوَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ* لاَ شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ(انعام/162-163)

Илова бар он барои инки қалбимон ором бишавад ва аз харгуна кина ва нафрати нисбат ба хохарон ва бародарони мусалмонимон холи бишавад ва ба жойиш маваддах ва пойбанд будан ба ихва ва азиллах ва …….жо бигирад бароишон дуойи хейр мекунем ва пас аз бозгашт аз гуфтагуйи бо аллох бароишон саломатийи ва осойиш ва амниятро ба армағон меоварем.

Бале, мо хар руз батури вожиб 17 бор мегуем

«اهدنا الصراط المستقيم»

Ва 9 бор

«السلام علينا» و «السلام علي عبادالله الصالحين»

ро бар забон меоварем ва бо такрори хаддиақал 17 бор иқрор ба тўвхид дар 5 новбати мушаххас ва муъайян онхам бо ижбор ба такрор ва амали ба он дар масжид ба хамрохи “ жамъ” ва дури аз тафарруқ ва парокандагий ва такравий, хамин худиш баёнгари зеботарин ва айнийтарин ва гўётарин шикли даъват ба иттиход миёни муслимин ва мўминини жахон, ва таъкиди бар тўвхид ва пейравийи мутлақ аз “ қонуни шариати аллох” аст.

Хадафи мо ризояти аллох аз тариқи табаъият аз қавонини шариати аллох барои бозгардондани хукумати исломий аст, ва ин хадаф бисёр мутаъолий ва арзишманд аст, хамин хадафдор будани мо бузургтарин мухаррики муттахид шудани мост, чун расидан ба ин хадаф сангинтар аз они астки афроди мутафарриқ ё хатто жамоатхойи мутафарриқ аз ухдайи он бароянд. Ва мо барои расидан ба ин хадафи бузург, коромадтарин ва асосийтарин ва мутмаъинтарин васила яъни шўро аз коноли се абзорро дар ихтиёр дорем.

Албатта ижмоъи вохиди шўро аз коноли ин “ се абзор” танхо зери мажмуъахойи ин абзорхоро шомил мешавад. Илова бар ин дар ин масир ва хатто дар замони ташкили бадили изтирорийи хукумати исломий каси наметавонад нақши ижмоъи вохидро бози кунад ва хақ надорад бардошт ва тафсири худишро бар дигарон тахмил кунад. Балки бо риояти услуби сахихи

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

Ва риояти сахихи

« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌفَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ »

Ба бехтарин шевайи мумкин танхо ба таблиғи раъйи худиш иқдом кунад, ва ба асли ихтиёр ва озодий ва тасовийи хуқуқи шаръий дигар муслимини ахли қибла эхтиром бигузорад, ва харгиз фаромуш накунадки агар нобуд кардани мункари кучаки боиси жойгузини мункари бузургтари бишавад бояд то замони фарохам шудани асбоб ва лавозими шаръийи он мункар дар хийни мубориза сабр кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(89- қисмат)

Илова бар ин чун ёдгири қуръон ба далили сахл будани алфозиш ва сахл будуни маъонияш хийли осон аст:

وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ(قمر/ 17)

Ба тахқиқ, қуръонро барои ёд кардан осон намудаем, оё зикр кунандайи хаст? Оники мушкил аст амал кардан ба он аст то инки шахс худишро мухотоби оёти қарор надихадки тахдид омизанд:

:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ *كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ*إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَّرْصُوصٌ(صف/2-4)

Эй мўъминон! Чиро сухани ( ба дигарон) мегуйидки худитон баробари он амал намекунид? Агар суханиро бигуйид ва худитон баробари он амал намекунид, мужиби хашми азими худо мегардид. Худованд касониро дуст медорадки дар рохи у муттахид ва екпорча дар хат ва сафи вохиди меразманд, ингор девори сурбийи бузурги хастанд. Бар руйи

«لِمَ تَقُولُونَ مَا لا تَفْعَلُونَ» و «الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ»

Ками макс кунид ва бо ками тадаббур ва таъаққул бар суханони жамоатхойи мусаллахи фикр кунидки дам аз вахдат мезананд аммо аъмолишон комилан бархалофи гуфтахо ва иддаохойишон аст.

Дар хар сурат, огохихойи даража севуми хам вужуд дорандки ба донишхойи жиходий ва муборизотийи руз шинохта шудандки куллан тобеъ амалкарди хадафманди манобеъи шаръий аз тариқи шўройи руз хастанд ва аз тариқи тажоруби руз ба вужуд меоянд. Дар инжо возих астки муслимин дар ек даража нестанд, ва қатъан дорои даражоти мухталиф ва мутафовути аз илм ва тажруба хастанд, ва ниёз ба ек  баданайи ташкилот ва танзимоти хамоханг кунанда дорандаки еки аз “ се абзори” хилафату ала минхажин нубувват ё хукумати бадили изтирорийи исломий ё мажлиси шўройи мужохидин ин вазифаро бар ухда мегирад.

Дар ин масири нохамвор ва мутановуби рушди огохихойи ақидатий ва муборизотийи руз, масири рушди огохий ақидатий ва муборизотийи муслимин, хар тейфи аз муслимин метавонад ва бояд мутаносиб бо вусъатики аллох ба у дода ва мутаносиб бо тажрубиётики касб карда ва донишики дорад бардошти мутафовути аз жиход ва муборизоти руз дошта бошад,аммо дар чанд дахайи гузашта мо шохиди ек нопухтагий ва иттифоқоти ногуворий дар миёни жамоатхо ва шўрохойи мухталиф дар адами дарки ин воқеъияти табиий будем.

Ин бародарони нопухтайи мо саъй мекунандки бо тафаккуроти тамомият хохики доранд дарк ва фахми худишонро бар дигарон тахмил кунанд, ва дигаронро бейни ду рохи қарор медоданд, ва мажбуришон мекарданд ё назариёти худишонро рад кунанд ё аз шўройи кучак ва жамоати кучак ва уммати кучакишон бизананд берун.

Шахси мусалмонки озодиш мусодара мешавад ва наметавонад бар асоси ончи хаст харф бизанад ва амал кунад ва ба пеш баравад ва агар иштибохи кард ба сабки исломий ислох бишавад ва инхамма махдудиятро жилови пойиш мебинад, хоста ва ё нохоста, дар хатари худ сонсурийи мудовим ва дар нихоят дар хатари масх шудагий ва истодагий ва адами шукуфоий, ва дар аксари маворид, дар маъаррази беморийи мухлики хазфгароий ва тасфияйи кури дохилий ё иншиқоқ ва тафарруқ қарор мегирад.

Ин қейд ва бандхойи тахмилий номунтабиқ бар холати табиий муслимин, он чунон фишорхойиро бар узви худ сонсургар ва ё масх шуда ворид мекунадки оқибат дар мавориди узви ингуна созмонхо ва жамоатхо, барои абзори озодонайи назаротиш, худишро ночор ба “ қиём” дар муқобили созмон ва жамоат мебинад ва ба самт ва суйи тафарруқ хул дода мешавад. Ин умур масоили марбут ба амният ва сиёсатгузорихойи калоний нестки мухтасси ба шўро ва ижмоъи вохиди он бошад, ва танхо ижмоъи улил амр битавонад воқеиятро истинбот кунад ва табъият аз он вожиб бошад:

: وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ ۖ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَىٰ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ ۗ(نساء/83)

Балки умури комилан рафтори шахсий ва хатто ақидатий хастандки шахс бояд бидуни тақлид аз дигарон онхоро ба сурати тадрижий ва бо гузар аз иштибох ва хато тей кунад, ва ин хаққи худиш астки ин масири такомулиро озодона ва дар чорчуби шаръияш тей кунад ва ба пеш биравад, ин хаққи астки он “ се абзор” бояд ба хаммасирониш баргардонадки жохилият аз онон дуздида буд.

Замоники ин хақ ба шахс бозмегардад ин шахс мутаважжих мешавад аслан ниёзи ба кинорагирийи ва тафарруқи нестки дар нихоят ба хурд шудани худиш ва сусти ва аз бейн рафтани убухат ва қудрати “ хамма” хатм мешавад, балки дарвозайи барои рушд ва тақвияти иймониш, ва дарвозайи барои рушди рузафзун ва тадрижийи андишахо ва назариёти муфидиш бо хифзи убухат ва қудрати жамоатиш ба сурати номахдуд барояш боз гузошта шуда аст, ва каси монеъи тараққий ва пешрафти у ва жамоати вохиди муслимин нест, ва руз ба руз дар худиш ва жамоатиш ихсоси шукуфоий ва тараққий ва ба руз будан мекунад, ва бар қудрати жамоатики хамон вахдат ва инсижом ва екпорчаги он изофа мешавад.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(30- қисм)

Мана бу холатда исломни рисолати ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сийратлари ва мусулмонларни ижмоъси ва ислом тарихининг рисолати очиқ ва равшан суратда қуйидаги нарсаларни бизларга етказмоқчи бўляпти: мужохидлар шўросининг вохид мажлиси, исломий изтирорий бадал хукумат ва нубувват манхажига асосланган хилофат, аллохнинг нусратини  нозил бўлиши ва мусулмонлар мана бу залилликлардан, пастликлардан нажот топишлари учун фақат  бир абзор холос, у мусулмонларни аллох тайёрлаб қўйган иззатга етказиб олиб боради, мана бу учталик абзоргина мусулмонларни “инсонлар учун чиқарилган умматнинг  энг яхшиси” га айлантиради ва фақатгина мана шу учталик  абзор мусулмонларни  бошқаларнинг  хидоятига гувох бўладиган даражага олиб чиқади,

 لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ»

ва фақатгина мана бу уч абзор билан мусулмонлар ўзларининг амр ба маъруф ва нахий аз мункар фарзларини ва вазифаларини адо қилиш йўлида эканликларини иддао қила олишади, ва фақат ва фақат мана шу уч абзор билангина мусулмонлар Робиъ ибни Омир розиаллоху анхуга ўхшаб пўлатдек ирода ва ўзига бўлган ишонч билан : бизлар худони бандаларини инсонларнинг бандалигидан нажот бериб худони бандаси қилиш учун, хамда уларни дунёвий машаққатлардан нажот бериш ва уларга дунёвий осойишни хадя қилиш учун  келдик, шунингдек уларни динларнинг  ситамидан исломни адолати томон йўллаш учун келдик, бизлар илохий динни одамларга кўндаланг қиламиз, бу динни қабул қилган хар қандай кишини бизлар хам қабул қиламиз ва у билан биродар бўламиз ва уни ўзини,уни диёрини ўзларига топширамиз.  Аммо худовандни қабул қилишдан ва унга таслим бўлишдан бош тортган хар қандай кишига қарши жанг қиламиз, агар шахид бўлсак жаннатга кирамиз ё ғолиб бўламиз,  деб иддао қила олишади. 

Агар сиз мана бу “уч абзор”дан бирортаси орқали қудратни қўлга киритмаган бўлсангиз ва рустамга ё бошқаларга ўхшаган тоғутларни қаршисида Робиъ ибни Омир розиаллоху анхуни иддаосини қилсангиз ёки ўзингиз ва мухотобларингиз билан  латифа айтиб хазиллашиб турган бўлсангиз ёки росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг хидоятлари ва равишлари бўйича йўлни йўқотиб қўйган жохиллардан бўлсангиз, бу холда ташқи секуляр кофирларга ва махаллий муртадларга  ва мунофиқларга масхара бўлиб кулгига қоласиз холос.

Мана бу учта қудратманд абзорни изохи ва ундан фойдаланишни шаръий равишлари борасида қуйидагиларни айтиш лозим бўлади:

Нубувват манхажига асосланган хилофат ташкил бўлгач, бизлар дунёда бундан кўра юқорироқ турадиган идорий ва ижроий қудратга эга эмасмиз ва унга қарши қилинган мусулмонларнинг хар қандай жанги бағийлик хисобланади, энди мана бу мусулмонлар бир жойда хукуматга эга бўлишса хам ва муовияга ўхшаб Али ибни Аби Толиб билан жанг қилса ва ислом асосида хукм қилса хам, буни фарқи йўқми? Ёки йўқ, хаворижга ўхшаган жамоат ва гурух бўлиб мана бундай  хукуматга қарши жанг эълон қилишган бўлса. Хар қандай холатда улар ғайри шаръийхисобланишади. Хатто агар бир рахбар сайлангандан сўнг, бошқа бир жойда бошқа рахбарга байъат бериладиган бўлса, иккинчи байъат ботил бўлади ва хатто иккинчи рахбарни ўлдиришга дастур хам содир қилинган. Бу ерда муқобил тарафнинг тақвоси эътиборга олинмайди.

Энди агар нубувват манхажига асосланган хилофат бўлмаса ва исломий изтирорий бадал хукумат хам мавжуд бўладиган бўлса, бу хукуматга қарши  мужохидлар шўросининг қиёми шундай холатда жоиз бўладики, олдинги исломий изтирорий бадал хукуматдан кўра яхшироқ,қудратмандроқ ва сифати хам яхшироқ хукуматга айланган  бўлиши керак  ёки нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиши керак бўлади, хатто исломий изтирорий бадал хукуматга ўхшаган бир хукумат бўлиши хам қабул қилинмайди.

Агар бир диёрда исломий бадал хукумат хам мавжуд бўлмаса ва танхо мужохидларни вохид шўроси бор бўладиган бўлса, бу шўрога қарши хар қандай қиём ғайри шаръий хисобланади, модомики бу қиём исломий изтирорий бадал хукуматни ташкил бўлишига сабаб бўлса ёки нубувват манхажига асосланган хилофатга боис бўлсагина жоиз бўлади.

Мана бу холатларни хаммасида шуни назарга олишимиз керакки, бизлар пистирмада ўтирган  секуляризм дини номли ва яхудлардан,махаллий муртадлардан иборат биринчи даражали душманга ва мажуслар,собеинларга ўхшаган иккинчи даражали душманга ва  насоро номли учинчи даражали душманга ва мунофиқлар,секулярзадалар номли тўртинчи даражали душманга эгамиз, ва хатто баъзи бир жохил мусулмонлар хам жохилона ўзларини бизларнинг соил душманимиз қилиб олишган. Демак пастдан юқорига қараб қилинадиган хар қандай харакат диққат билан текширилиши керак, хушёрлик ва зийраклик билан амалга оширилиши лозим, хар қандай шароитда ўзимизни ошкор ва пинхон душманларимизни кўрмасликка олмаслигимиз керак.

Бундан ташқари қуйидаги нуқталарга хам диққат билан эътибор беришимиз керак бўлади, нубувват манхажига асосланган хилофат мусулмонларнинг биринчи даражали махсули бўлади ва исломий бадал хукумат эса мусулмонларнинг изтирорий холатдаги  иккинчи даражали махсулидир ва мужохидларнинг шўро мажлиси хам мусулмонларнинг изтирорий холатдаги  учинчи даражали махсули бўлиб, у биринчи ва иккинчи даражали махсул мавжуд бўлмаганлиги сабабли вужудга келган.  Энди агар хар қандай киши ўзини истаги билан огохона мусулмонларнинг биринчи даражали махсулини иккинчи даражали махсулга ва мусулмонларнинг иккинчи даражали махсулини учинчи даражали махсулга айлантирадиган бўлса, шубхасиз у мусулмонларга жуда катта зарба берган бўлади. Агарчи у огох душман бўлмаса хам, огох душманларнинг мақсадлари йўлида мусулмонларнинг манфаъатларига қарши амал қилган хисобланади, бу бани умайянинг   нубувват манхажига асосланган хилофатни исломий бадал хукуматга айлантиришига  ўхшайди.

Бундан кўра фожеалироғи шуки, усмонийларга ўхшаган исломий изтирорий бадал хукумат ана ўшанча секуляр,кофир,тоғут хукуматларга айланадиган бўлса ва хатто мужохидларнинг муттахид шўросидан бебахра бўлган ана ўшанча исломий дасталарга ва гурухларга айланиб кетган бўлса ; ва ё хатто афғонистондаги шимолий бирлашган гурухларга ўхшаб ташқи секуляр кофирларни ва махаллий муртадларни ёрдамида толибоннинг исломий бадал хукуматини нобуд қилишса ва уни ўрнига бутун жахон секуляр кофирларини ва махаллий муртадларни хоким қилиб қўйишса, бундан кўра ёмонроқ ахмоқгарчилик, мусибат ва жиноят бўлиши мумкин эмас, чунки бу ишни ўзи ўнлаб балки минглаб жиноятларга сабаб бўлади. Баъзи бир жиходни тижоратчилари ва мунофиқлардан ва секулярзадалардан, муртадлардан  иборат дасталар мана бу шаклда мусулмонларнинг мавжуд вазияти билан савдо қилишган пайтда, мусулмонларни устига хавотирга соладиган вазият хоким бўлиб олади ва хар қандай жамиятдаги собиқунал аввалун учун жиходни шароитини ва олдинга сари харакатни  сезгир қилиб қўяди.

(давоми бор……….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(30- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه اِسلامنِی رِسالَتِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی سِیرَتلَرِی وَ مُسُلمانلَرنِی اِجماعسِی وَ اِسلام تَرِیخِینِینگ رِسالَتِی آچِیق وَ رَوشَن صُورَتدَه قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرنِی بِیزلَرگه یِیتکَزماقچِی بوُلیَپتِی:  مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ واحِد مَجلِیسِی، اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت وَ نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت، اَلله نِینگ نُصرَتِینِی نازِیل بوُلِیشِی وَ مُسُلمانلَر مَنَه بُو زَلِیللِیکلَردَن،پَستلِیکلَردَن نَجات تاپِیشلَرِی اوُچُون فَقَط بِیر اَبزار حالاص، اوُ مُسُلمانلَرنِی اَلله تَیّارلَب قوُیگن عِزَّتگه یِیتکَه زِیب آلِیب بارَه دِی، مَنَه بُو اوُچتَه لِیک اَبزارگِینَه مُسُلمانلَرنِی ” اِنسانلَر اوُچُون چِیقَه رِیلگن اوُمَّتنِینگ اِینگ یَحشِیسِی” گه اَیلَنتِیرَه دِی وَ فَقَطگِینَه مَنَه شُو اوُچتَه لِیک اَبزار مُسُلمانلَرنِی باشقَه لَرنِینگ هِدایَتِیگه گوُواه بوُلَه دِیگن دَرَجَه گه آلِیب چِیقَه دِی. لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ» وَ فَقَطگِینَه مَنَه بُو اوُچ اَبزار بِیلَن مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِینگ اَمر بَه مَعرُوف وَ نَهِی اَز مُنکَر فَرضلَرِینِی وَ وَظِیفَه لَرِینِی عَدا قِیلِیش یوُلِیدَه اِیکَنلِیکلَرِینِی اِدَّعا قِیلَه آلِیشَه دِی وَ فَقَط وَ فَقَط مَنَه شوُ اَبزار بِیلَنگِینَه مُسُلمانلَر رابِیع اِبنِ عامِر رَضِیَ الله عَنهُ گه اوُحشَب پوُلَتدِیک اِرادَه وَ اوُزِیگه بوُلگن اِیشانچ بِیلَن: بِیزلَر خُدانِی بَندَه لَرِینِی اِنسانلَرنِینگ بَندَه لِیگِیدَن نَجات بِیرِیب خُدانِی بَندَه سِی قِیلِیش اوُچُون هَمدَه اوُلَرنِی دُنیاوِی مَشَقَّتلَردَن نَجات بِیرِیش وَ اوُلَرگه دُنیاوِی آسایِیشنِی هَدیَه قِیلِیش اوُچُون کِیلدِیک، شوُنِینگدِیک اوُلَرنِی دِینلَرنِینگ سِیتَمِیدَن اِسلامنِی عَدالَتِی تامان یوُللَش اوُچُون کِیلدِیک، بِیزلَر اِلاهِی دِیننِی آدَملَرگه کوُندَه لَنگ قِیلَه مِیز، بُو دِیننِی قَبوُل قِیلگن هَر قَندَی کِیشِینِی بِیزلَر هَم قَبوُل قِیلَه مِیز وَ اوُ بِیلَن بِرادَر بُولَه مِیز وَ اوُنِی اوُزِینِی، اوُنِی دِیارِینِی اوُزلَرِیگه تاپشِیرَه مِیز. اَمّا خُداوَندنِی قَبوُل قِیلِیشدَن وَ اوُنگه تَسلییم بوُلِیشدَن باش تارتگن هَر قَندَی کِیشِیگه قَرشِی جَنگ قِیلَه مِیز، اَگر شَهِید بُولسَک جَنَّتگه کِیرَه مِیز یا غالِب بوُلَه مِیز، دِیب اِدَّعا قِیلَه آلِیشَه دِی. ^[1]   

اَگر سِیز مَنَه بوُ “اوُچ اَبزار” دَن بِیرارتَه سِی آرقَه لِی قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتمَه گن بوُلسَنگِیز وَ رُستَمگه یا باشقَه لَرگه اوُحشَه گن طاغوُتلَرنِی قَرشِیسِیدَه رابِیع اِبنِ عامِر رَضِیَ الله عَنهُ نِی اِدَّعاسِینِی قیِلسَنگِیز یاکِی اوُزِینگِیز وَ مُخاطابلَرِینگِیز بِیلَن لَطِیفَه اَیتِیب هَزِیللَه شِیب توُرگن بوُلسَنگِیز یاکِی رَسُول صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ هِدایَتلَرِی وَ رَوِیشلَرِی بوُیِیچَه یوُلنِی یوُقاتِیب قوُیگن جاهِللَردَن بوُلسَنگِیز، بُو حالدَه تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرگه وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرگه وَ مُنافِقلَرگه مَسخَرَه بوُلِیب کوُلگِیگه قالَه سِیز حالاص.

 مَنَه بوُ اوُچتَه قُدرَتمَند اَبزارنِی اِیضاحِی وَ اوُندَن فایدَه لَه نِیشنِی شَرعِی رَوِیشلَرِی بارَه سِیدَه قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتِیش لازِم بوُلَه دِی:

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت تَشکِیل بوُلگچ، بِیزلَر دُنیادَه بوُندَن کوُرَه یوُقارِیراق توُرَه دِیگن اِدارِی وَ اِجرائِی قُدرَتگه اِیگه اِیمَسمِیز وَ اوُنگه قَرشِی قِیلِینگن مُسُلمانلَرنِینگ هَر قَندَی جَنگِی بَغِیلِیک حِسابلَه نَه دِی، اِیندِی مَنَه بُو مُسُلمانلَر بِیر جایدَه حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشسَه هَم وَ مُعاوِیَه گه اوُحشَب عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب بِیلَن جَنگ قِیلسَه وَ اِسلام اَساسِیدَه حُکم قِیلسَه هَم، بوُنِی فَرقِی یوُقمِی؟ یاکِی یوُق، خَوارِجگه اوُحشَه گن جَماعَت وَ گوُرُوه بوُلِیب مَنَه بوُندَی حُکوُمَتگه قَرشِی جَنگ اِعلان قِیلِیشگن بوُلسَه. هَر قَندَی حالَتدَه اوُلَر غَیرِی شَرعِی حِسابلَه نِیشَه دِی. حَتَّی اَگر بِیر رَهبَر سَیلَنگندَن سوُنگ، باشقَه بِیر جایدَه باشقَه رَهبَرگه بَیعَت بِیرِیلَه دِیگن بوُلسَه، اِیککِینچِی بَیعَت باطِل بوُلَه دِی وَ حَتَّی اِیککِینچِی رَهبَرنِی اوُلدِیرِیشگه دَستُور هَم صادِر قِیلِینگن. بُو یِیردَه مُقابِل طَرَفنِینگ تَقواسِی اِعتِبارگه آلِینمَیدِی.

اِیندِی اَگر نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت بوُلمَسَه وَ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت هَم مَوجُود بُولَه دِیگن بوُلسَه، بُو حُکوُمَتگه قَرشِی مُجاهِدلَر شوُراسِینِینگ قِیامِی شوُندَی حالَتدَه جائِز بوُلَه دِیکِی، آلدِینگِیز اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتدَن کوُرَه یَحشِیراق، قُدرَتمَندراق وَ صِیفَتِی هَم یَحشِیراق حُکوُمَتگه اَیلَنگن بوُلِیشِی کِیرَک یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَه نِیشِی کِیرَک بوُلَه دِی، حَتَّی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اوُحشَه گن بِیر حُکوُمَت بوُلِیشِی هَم قَبوُل قِیلِینمَیدِی.

اَگر بِیر دِیاردَه اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت هَم مَوجُود بوُلمَسَه وَ تَنها مُجاهِدلَرنِی واحِد شوُراسِی بار بوُلَه دِیگن بوُلسَه، بُو شُوراگه قَرشِی هَر قَندَی قِیام غَیرِی شَرعِی حِسابلَه نَه دِی، مادامِیکِی بوُ قِیام اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِیگه سَبَب بوُلسَه یاکِی نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه بائِث بوُلسَه گِینَه جائِز بُولَه دِی.

مَنَه بُو حالَتلَرنِی هَمَّه سِیدَه شوُنِی نَظَرگه آلِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر پِستِیرمَدَه اوُتِیرگن سِکوُلارِیزم دِینِی ناملِی وَ یَهُودلَردَن، مَحَلِّ مُرتَدلَردَن عِبارَت بِیرِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ مَجوُسلَر، صابِیئِنلَرگه اوُحشَه گن اِیککِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ نَصارا ناملِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه وَ مُنافِقلَر،سِکوُلارزَدَه لَر ناملِی توُرتِینچِی دَرَجَه لِی دُشمَنگه اِیگه مِیز، وَ حَتَّی بَعضِی بِیر جاهِل مُسُلمانلَر هَم جاهِلانَه اوُزلَرِینِی بِیزلَرنِینگ صائِل دُشمَنِیمِیز قِیلِیب آلِیشگن. دِیمَک پَستدَن یوُقارِیگه قَرَب قِیلِینَه دِیگن هَر قَندَی حَرَکَت دِققَت بِیلَن تِیکشِیرِیلِیشِی کِیرَک، خوُشیارلِیک وَ زِیرَکلِیک بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی لازِم، هَر قَندَی شَرائِطدَه اوُزِیمِیزنِی آشکار وَ پِینهان دُشمَنلَرِیمِیزنِی کوُرمَسلِیککَه آلمَسلِیگِیمِیز کِیرَک.

بوُندَن تَشقَرِی قوُیِیدَگِی نوُقطَه لَرگه هَم دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت مُسُلمانلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِی بوُلَه دِی وَ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتدَگِی اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِیدِیر وَ مُجاهِدلَرنِینگ شوُرا مَجلِیسِی هَم مُسُلمانلَرنِینگ اِضطِرارِی حالَتدَگِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِی بوُلِیب، اوُ بِیرِینچِی وَ اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُول مَوجُود بوُلمَه گنلِیگِی سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن. اِیندِی اَگر هَر قَندَی کِیشِی اوُزِینِی اِیستَه گِی بِیلَن آگاهانَه مُسُلمانلَرنِینگ بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِینِی اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ اِیککِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولِینِی اوُچِینچِی دَرَجَه لِی مَحصُولگه اَیلَنتِیرَه دِیگن بوُلسَه، شُبهَه سِیز اوُ مُسُلمانلَرگه جُودَه کَتتَه ضَربَه بِیرگن بوُلَه دِی. اَگرچِی اوُ آگاه دُشمَن بوُلمَسَه هَم، آگاه دُشمَنلَرنِینگ مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه مُسُلمانلَرنِینگ مَنفَعَتلَرِیگه قَرشِی عَمَل قِیلگن حِسبلَه نَه دِی. بُو بَنِی اوُمَیَّه نِینگ نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَنتِیرِیشِیگه اوُحشَیدِی.

بوُندَن کوُرَه فاجِیعَه لِیراغِی شوُکِی، عُثمانِیلَرگه اوُحشَه گن اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اَنَه اوُشَنچَه سِکوُلار، کافِر، طاغوُت حُکوُمَتلَرگه اَیلَه نَه دِیگن بوُلسَه وَ حَتَّی مُجاهِدلَرنِینگ مُتَّحِد شوُراسِیدَن بِی بَهرَه بوُلگن اَنَه اوُشَنچَه اِسلامِی دَستَه لَرگه وَ گوُرُوهلَرگه اَیلَه نِیب کِیتگن بُولسَه؛ وَ یا حَتَّی اَفغانِستاندَگِی شِمالِی بِیرلَشگن گوُرُوهلَرگه اوُحشَب تَشقِی سِکوُلار کافِرلَرنِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی یاردَمِیدَه طالِباننِینگ اِسلامِی بَدَل حُکوُمَتِینِی نابوُد قِیلِیشسَه وَ اوُنِی اوُرنِیگه بوُتوُن جَهان سِکوُلار کافِرلَرِینِی وَ مَحَلِّی مُرتَدلَرنِی حاکِم قِیلِیب قوُیِیشسَه، بوُندَن کوُرَه یامانراق اَخماقگرچِیلِیک، مُصِیبَت وَ جِنایَت بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس، چوُنکِی بُو اِیشنِی اوُزِی اوُنلَب بَلکِی مِینگلَب جِنایَتلَرگه سَبَب بوُلَه دِی. بَعضِی بِیر جِهادنِی تِجارَتچِیلَرِی وَ مُنافِقلَردَن وَ سِکوُلارزَدَه لَردَن، مُرتَدلَردَن عِبارَت دَستَه لَر مَنَه بوُ شَکلدَه مُسُلمانلَرنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِی بِیلَن سَودا قِیلِیشگن پَیتدَه، مُسُلمانلَرنِی اوُستِیگه خَواطِرگه سالَه دِیگن وَضِیعیَت حاکِم بوُلِیب آلَه دِی وَ هَر قَندَی جَمِیعیَتدَگِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن اوُچُون جِهادنِی شَرائِطِینِی وَ آلدِینگه سَرِی حَرَکَتنِی سِیزگِیر قِیلِیب قوُیَه دِی.

(دوامی بار……..)

---

[1]ابن كثير ، البداية و النهاية/الجزء السابع/غزوة القادسية

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 

(30- قسمت)

 

در این صورت پیام اسلام و سیره ی رسول الله صلی الله علیه وسلم و اجماع مسلمین و پیام تاریخ اسلام به صورت واضح و روشن این را به ما می رساند که : مجلس واحد شورای مجاهدین، حکومت بدیل اضطراری اسلامی و خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ تنها ابزارهائی هستند که باعث نازل شدن نصرت الله و نجات مسلمین از این ذلیلی و پستی هستند، و مسلمین را به عزتی که الله برایشان در نظر گرفته می رساند، و تنها این ابزارهای سه گانه هستند که مسلمین را به عنوان «خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ» تبدیل می کند، و تنها این ابزارهای سه گانه هستند که مسلمین را به شاهدی برای هدایت دیگران« لِّتَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى ٱلنَّاسِ» تبدیل می کند، و تنها با این سه ابزار است که مسلمین می توانند ادعا کنند که در مسیر ادای وظیفه و فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر قرار گرفته اند، و تنها و تنها با این سه ابزار است که مسلمین می توانند  همچون رِبعی بن عامر رضی الله عنه  با عزم و اراده ای پولادین و اعتماد به نفس ادعا کنند که: ما آمده ایم تا بندگان خدا را از بندگی انسانها نجات دهیم و بنده خدایشان کنیم، و نیزآنان را از مشقات دنیایی نجات دهیم و آسایش دنیوی را به آنان هدیه بدهیم. همچنین آنان را از ستم ادیان به سوی عدالت اسلام راهنمائی کنیم .ما دین الهی را به مردمان عرضه می داریم. هر کس که آن را پذیرا شد، ما هم او را می پذیرم با او برادر می شویم و او و سرزمینش را به خودش واگذار می کنیم. اما هر کس که از پذیرش و تسلیم به خداوند سرپیچی کند، با او می جنگیم تا پس از شهادت به بهشت رویم یا پیروز گردیم»[1]

زمانی که با یکی از این «سه ابزار» قدرتی به دست نیاورده باشید و ادعای رِبعی بن عامر رضی الله عنه را در برابر طاغوتهایی چون رستم و دیگران داشته باشید یا در حال طنز گفتن وشوخی کردن به خودت و مخاطبینت هستی، یا جاهلی هستی که مسیر هدایت و روش جهاد به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم را گم کرده ای و تنها کفار سکولار خارجی و مرتدین محلی و منافقین را به خنده و تمسخر خودت می کشانی . 

در توضیح این سه ابزار قدرتمند و روشهای شرعی استفاده ی مناسب از آنها لازم است گفته شود:

خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ زمانی که تشکیل می شود دیگر ما قدرت اداری و اجرائی بالاتر از این در دنیا نداریم، و هر گونه جنگ مسلمین با این بغی حساب می شود حالا فرق نمی کند این مسلمین در جائی حکومت هم داشته باشند مثل جنگ معاویه با علی بن ابی طالب و بر اساس اسلام هم حکم کنند؟،  یا نه، تنها مثل خوارج جماعت و گروهی باشند و بر علیه چنین حکومتی اعلان جنگ کرده باشند . در هر دو صورت غیر مشروع هستند . حتی اگر یک رهبر انتخاب شده باشد و در جای دیگری به رهبر دیگری بیعت داده بشود بیعت دومی باطل است و حتی دستور کشتن دومی هم صادر شده است. در اینجا کاری به میزان تقوای طرف مقابل نیست.

حالا اگرخِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  نباشد و حکومتی بدیل اضطراری اسلامی هم وجود داشته باشد باز قیام شورای مجاهدین تنها زمانی بر علیه این جایز است که منجر به حکومتی بدیل اضطراری اسلامی بهتر و قدرتمندتر و با کیفیت تر بشود یا منجر به باز گرداندن خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  بشود نه حتی چیز دیگری مثل همان حکومت بدیل اضطراری اسلامی.

اگر در سرزمینی این حکومت بدیل اسلامی هم نبود و تنها شورای موحد مجاهدین وجود داشت باز هرگونه قیامی بر علیه آن غیر شرعی است مگر اینکه این قیام منجر به تشکیل حکومت بدیل اضطراری اسلامی یا منجر به تشکیل خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  بشود .

در تمامی این حالات باید در نظر داشت که ما دشمن شماره یکی به نام دین سکولاریسم و یهود و مرتدین محلی و دشمنان شماره دومی مثل مجوس و صابئین و دشمنان شماره سومی به نام نصارا  و دشمنان شماره چهارمی به نام منافقین و سکولارزده ها را داریم که در کمین ما نشسته اند، و حتی عده ای از مسلمین جاهل هم خودشان راجاهلانه دشمن صائل ما کرده اند . پس هر قیام و حرکتی از پائین به بالا باید سنجیده شود، هوشیارانه و با بصیرت باید انجام بشود و نباید تحت هیچ شرایطی این دشمنان آشکار و پنهان خودمان را نادیده بگیریم .

علاوه بر آن لازم است و باید به این نکته هم دقت کنیم که خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ محصول درجه یک مسلمین است و حکومت بدیل و نازل اسلامی محصول درجه دو و اضطراری مسلمین است و مجلس شورای مجاهدین هم محصول درجه سه و اضطراری مسلمین است که در صورت نبود محصولات درجه یک و دو به وجود آمده است . حالا هر کسی سعی کند آگاهانه و به میل خودش محصول درجه یک مسلمین را به درجه دو و محصول درجه دو مسلمین را به درجه سه تبدیل کند بدون کوچکترین شکی بزرگترین ضربات را بر مسلمین وارد کرده است، و اگر دشمن آگاهی نباشد قطعا در مسیر اهداف دشمنان آگاه و بر علیه منافع مسلمین کار کرده است، مثل تبدیل خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ به حکومت بدیل اسلامی بنی امیه.

فاجعه بار تر از این زمانی است که حکومت بدیل اضطراری اسلامی مثل عثمانی ها تبدیل بشود به اینهمه حکومت طاغوتی کافر سکولار و تبدیل بشود به اینهمه گروهها و دسته های مختلف اسلامی که حتی از یک شورای متحد مجاهدین هم بی بهره هستند؛ و یا حتی گروههائی مثل ائتلاف شمال افغانستان با کمک کفار سکولار خارجی و مرتدین محلی حکومت بدیل اسلامی طالبان را نابود کنند و به جایش کفار سکولار جهانی و مرتدین محلی را حاکم کنند . حماقت، مصیبت و جنایتی بالاتر از این نمی تواند وجود داشته باشد که خودش مسبب دهها و بلکه هزاران جنایت دیگر می شود . زمانی که عده ای از تاجران جهاد و دسته های از منافقین و سکولار زده ها و مرتدین به این شکل با وضع موجود مسلمین بازی و معامله می کنند، وضع نگران کننده ای بر مسلمین حاکم شده است که شرایط جهاد و حرکت به سمت جلو را برای سابقون الاولون هر جامعه ای حساس کرده است .

(ادامه دارد…….)

---

[1]ابن كثير ، البداية و النهاية/الجزء السابع/غزوة القادسية

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(88- қисмат)

Имруза жохилияти секуляр бо парубол додан ба мунофиқин ва секулярзадахо варрувайбиза ва уламойи суъ валаимматул музиллин ва дуотун ала абваби жаханнам  ин калидро аз муслимин гирифта аст, ва роххойи пирузи ва рушдро бар муслимин сад карда, ва ононро  одат додаки шинаванда бошанд ва худишон нагарданд дунболи чизи, балки ба сурати тар ва тамиз ва бастабанди шуда мунтазири “ жавоби” омада шуда тавассути онхо ва луқмахойи омадайи онхо бошанд ва хамма масраф кунандайи тўлидоти ақидатий ва фикрийи онхо бошанд. Интури аз дарун онхоро ба банд мекашанд, ва озодийро аз онхо мегиранд, ва бар он қуфл мезананд, ва калиди ин қуфл хам назди худишон нигах медоранд ва ижоза намедиханд ба ин зехн ва дили асир ва зиндоний каси бидуни ижозайи онхо сар базанад. Дар инжо ишкол ва айби умдайи ин қалбхойи барда ва асир дар надонистан нест, балки дар иштибох донистан аст.

Холо дар баробари ин иштибох донистан се табақайи хосси ба вужуд меоянд, иддайики хаминтури бо ин иштибохот идома медиханд ва ба пеш мераванд ва хатто дар баробари дурустиш хам вокуниши манфий нишон медиханд, иддайи дигар медонанд инхо иштибох ва фосид аст, аммо жохилона ва бидуни мурожаъа ба дурустиш дар баробари ислом сафоройи мекунандки ағлаб бо пуштивонайи шубхоти мунофиқин ва секулярзадахо ба пеш мераванд, ва дастайи севум бародарон ва хохарони зиёдий хастандки ё ислох шуданд ё бо хамин иштибох донистан ба еки аз “ се абзори харакати огохона ва хадафманд” мулхақ шудандки ниёз доранд дубора қудрати таъаққул ва тафаккур ва тадаббури дуздида шуда аст ба онхо баргардонда бишавад, ва ба сурати тадрижий ва дулсузона дар шусташуйи олудагихойи ақидатий ва рафторий онхо бо онон хамкори бишавад, ва дар тасфия хонайи шариати аллох нохолисихойишон бартараф бишавад, ва дар масири рушди табиийки аллох бароишон дар назар гирифта қарор бигиранд.

Ин бародарон ва хохарони дар холи тараққий ва пешрафти мо хамчун худи мо ниёзи ба рақиб надоранд, ниёз надорандки бо вужуди инхамма кофари пинхон ва ошкори дохилий ва хорижий хаммасириш хам мисли ек рақиб бо у бархурд кунандки хадафишон аз гуфтагу танхо мухолифат бо у, жибхагирий дар баробари у, тафра рафтан, ин шох ва он шох паридан ва шикаст додани у аст, на ровшан сохтани дилсузона ва хейр расондан ба у.

Истодан ва томошо кардан ва сукути мо дар баробари чанин бархурдоти дар воқеъ созиш ва марги ахдоф ва озодийхойи мо аст. Ин бародар ва хохари мо чиқадар ба мухофизат ва дифоъ аз тафаккур ва таъаққул ва тадаббуриш ниёз дорад мо хам ба хамон мезон ба чанин дифоъи ниёз дорем, ва назорагар будан ва сукути дигарон новъи зулми ошкор ва ризояти ба давоми ин жохилият, ва олуда кардани сафи хаммасирони харакатийи огохонаий “ се абзори бунёдин” ва ижоди монеъ дар баробари вахдати “ нийруйи вохид” дар панохи ек “ барономайи вохид” ва расидан ба “ наздиктарин хадафи вохид” аст.

Холо бояд бибинемки ин “ се абзор ва се коноли асосий” читури бояд ин марохили тадрижийро дарк кунанд ва хаққи тадрижийи харакат кардани шахси мусалмонро ба у баргардонанд?

 Замоники муслимин иймонро ёд мегиранд ва худишонро шойистайи хитоби қуръоний

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

Қарор медиханд ёдгири тамоми ахкоми қуръоний ниёз ба замон ва мезони пешрафти шахс дар сохтани таодул миёни ёдгирийи оёти қуръон бо амалиш дорад, ривоятхойи мухталифи ишора доранд ба инки асхоб бештар аз 10 ояро намегирифтанд, ва замоники дар маъни он 10 оя тадаббур мекарданд ва ёдиш мегирифтанд ва онро табдил мекарданд ба амал, баъди аз татбиқи ин оёт будки мерафтанд суроғи ояйи дигар. Ба ин шева хам илмро ёд мегирифтанд хам амалро.

-عن ابن مسعود، قال: «كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا إِذَا تَعَلَّمَعَشْرَ آيَاتٍ ، لَمْ يُجَاوِزْهُنَّحَتَّى يَعْرِفَ مَعَانِيَهُنَّوَالْعَمَلَ بِهِنَّ»[1]

• حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ: حَدَّثَنَا مَنْ كَانَ يُقْرِئُنَا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ،:  أَنَّهُمْ كَانُوا ” يَقْتَرِئُونَ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرَ آيَاتٍ “، فَلَا يَأْخُذُونَ فِي الْعَشْرِ الْأُخْرَى حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِي هَذِهِ مِنَ الْعِلْمِ وَالْعَمَلِ، قَالُوا: فَعَلِمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ[2]
• إِنَّمَا أَخَذْنَا الْقُرْآنَ عَنْ قَوْمٍ أَخْبَرُونَا أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا تَعَلَّمُوا عَشْرَ آيَاتٍ لَمْ يُجَاوِزُوهُنَّ إِلَى الْعَشْرِالْأُخِرِ حَتَّى يَعْلَمُوا مَا فِيهِنَّ مِنَ الْعَمَلِ، قَالَ: فَتَعَلَّمْنَا الْعِلْمَ وَالْعَمَلَ جَمِيعًا (وفي رواية: كنا إذا تعلمنا العشر من القرآن لم نتعلم العشرالتي بعدها حتى نتعلم حلالها وحرامها وأمرها ونهيها) وَإنَّهُ سَيَرِثُ الْقُرْآنَ بَعْدَنَا قَوْمٌ يَشْرَبُونَهُ شُرْبَ الْمَاءِ لَا يُجَاوِزُ هَذَا، وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَنَكِهِ[3]

Барқарор кардани таодули бейни ёдгирихо ва табдил кардани ин илм ба амал бидуни шак хам замонбар аст ва хам мумкин аст аз шахси ба шахси дигари дар навасон бошад, ва қатъан дар ин замина хаммайи муслимин дар ек сатх нестанд. Илова бар ин хамр шахси хамчунонки дўврони рушд ва булуғро бояд тей кунад ва бояд ин масирро биравад барои хамин харгиз ин харакат тамомий надорад, агар имруз ек бародар ё хохар ин дўвраро тамом мекунад фардо ва пас фардо ва фардохойи дигар ин масир бояд тавассути хохар бародари кучактариш ё фарзандони инон ва соири муслимин тей бишавад. Пас ин жараён хамишагий аст ва ижоза намедихад ин об рокид бимонад ва бигандад.

(идома дорад…….)

---

[1] أثر صحيح: رواه ابن جرير الطبري في تفسيره، وأشار إلى صحته ،

[2] مسند الإمام أحمد بن حنبل ج5/ص410

[3] صحيح مروي عن عطاء بن السائب عن أبي عبد الرحمن السلمي: رواه الفريابي في “فضائل القرآن”، وأبو الفضل الرازي في ” فضائل القرآن وتلاوته”، وابن سعد في “الطبقات”، وابن وضاح في “البدع والنهي عنها”كلهم من طريق حماد بن زيد. ورواه عبد الرزاق في المصنف ومن طريقه المستغفري في “فضائل القرآن”. وراه الطحاوي أيضا من طريقي سفيان الثوري وهمام بن يحيى.
وهؤلاء روواعن عطاء قبل أن يختلط.ورواه أحمد، وابن أبي شيبة في “المصنف” وفي “المسند”، والمستغفري في “فضائل القرآن”، من طريق محمد بن فضيل. ورواه الطحاوي في”شرح مشكل الآثار”، والحاكم في “المستدرك”، والبيهقي في”شعب الإيمان” و”السنن الكبرى”، من طريق شريك بن عبد الله.وراه الطبري في “جامع البيان” من طريق جرير بن عبد الحميد.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(87- қисмат)

Собиқин ва пештозон ва шўрохойи мухталиф набояд фаромуш кунандки тафаккур ва фарханги ғолиб дар жомеъайи жохилий муттакий бар жохилият ва нафахми аст, ва аз тариқи мухталиф мумкин аст муборизин бахши аз ин жохилий ва нафахмийро бо худ оварда бошанд, ин табиий хохад будки инхо сохиби бархи аз сифоти жохилий бошанд, ва табиийтар ва амалийтар ин астки хатохо ва афкори ғалати ақидатий ва фархангий, бо ироя далил ва бурхони сахихи ақидатий ва фикрий, он хам ба тадриж ва дар дироз муддат бартараф мешаванд. Муддати бартараф шудани ин сифатхойи жохилий ва пок кардани олудагихойи махсуси куффор ва мунофиқин ва секулярзадахо хам бастаги ба мезони ихлос, садоқат, иймон, дарк, фахм ва героийи шахс дорад.

Барои хамин астки буридани аз ин даста аз сифот ва олудагийхо ниёзманди замон, ва тадрижий будан, ва мухимтар аз он ниёзманди вужуди фазойи боз, озод ва табиий барои интиқод ва худи интиқодий сахихи исломий аст. Ва харгиз намешавад қабли аз тей кардан ва ижроий кардани ин пружа ва барномайи дақиқ ва мунсажим, жудоийхойи козиб ва марзбандихойи ғейри шаръийро доман зад ва ба “ иродайи шўроий” ахли қибла дар панохи се абзори шаръий садама зад, чун дар  ғейри ин сурат пичидани нусха барои тафарруқ ,

،« فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

Шикаст ва мусибат ва залилий аст. Инхо бародарони мариз ва олудайи мо хастандки ба сурати тадрижий ва барномарези шуда бо тўвхид ва қонуни шариати аллох, ва дилсузона , бояд зимни хифзи “ иродайи шўроий” ва пархез аз тафарруқ ва дар панохи се абзори шаръий дармонишон кунем.

Еки дигар аз пеш шартхойи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий “ риояти марохили тадрижий баён ва ижройи ислохоти санавияи шариат” аст.

Замоники аллох таоло амр мекунад омузиши иймон ва ёдгири иймон ва ақида хам бояд аз руйи илм бошад чи расид ба соири умур:

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال/19)

Ва амр мекунад:

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ ۚ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَٰئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْئُولًا(اسراء/36)

Дар ин сурат танхо абзори расидан ба ин хадаф хам таъаққул, тафаккур ва тадаббур ба унвони ибтидоийтарин хуқуқи хар инсони астки бояд ба воситайи ин абзор ба чанон илми расидки аллох дастуришро дода аст.

Холо жомеъайи жохилий аз ектараф ин хаққи тафаккур ва таъаққул ва тадаббурро аз шахс гирифта ва мусодараш карда аст ва аз тарафи дигар аллох таоло хам дар оёти мухталифи ба каррот мефармояд ин оётро нишонит додам ва ин сифоришотро ба шумо кардам то :

وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ(بقره/73)قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿آل عمران/ ١١٨﴾ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ (أنعام/ ١٥١﴾

Ва ба дунболи он астки дар жохойи мухталифи мепурсад:

: أَفَلَا تَعْقِلُونَ؟؛ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ؟؛أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ؟؛ أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ؟

Шахси чи посухи барои ин суъолоти аллох таоло дорад дар холики жомеъайи жохилий тамоми роххойи тафаккур ва таъаққул ва тадаббур ва ёдгири ва расидан ба илми шаръийро бар он баста аст, ва бисёри аз чизхоироки аллох аз у хостаро барояш тобу ва мамнуъ карда аст, ва ижоза намедихад шахс бо ақл ва тафаккур ва тадаббур ба самти илм харакат кунад ва тағйир ва тахаввулоти хоста шуда астро дар худиш ба вужуд биёварад?!

Қудрати андишидан ва тафаккур ва тадаббур, он чизи астки аз шахси мусалмон дуздида шуда аст ва бояд ба у баргардонда бишавад, ва замоники ин қудратро ба у баргардонди бояд заминайи рушд ва харакати ба самти жилов ва тараққийро хам барояш фарохам куни, ва бипазирики харакат дар масири касби илм ва харакат дар масири тақвияти иймон бидуни шак ба сурати тадрижий ва замонбар ва аксаран омихтайи бо хато ва иштибох аст.

Бояд хар жо шариат ижозайи пурсидан дода аст, шахс битавонад бипурсад чиро? Ва агар бо қалбиш бар додахойи зехн ва хавосиш таъаққул кард

«لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا»

 ва бо қалбиш ба тафқе мовриди ниёз расид ва жузъви

:«لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ يَفْقَهُونَ بِهَا»

Набуд, ва тавонист ин хамкори мухлисонаи миёни зехн ва қалбро сарусомон бидихад, дар воқеъ калиди боз кардани тамоми қуфлхойики бояд боз бишавандро ба даст оварда аст.

(идома дорад…….)