وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(33- қисмат)

Энди вохид умматдаги  ислом  фуқахоларининг улил амр шўроси вохид ижмоъси билан вохид раъйни даъват ва таблиғ қилиш  учун ташкил қилади:

 وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ   (آل عمران/ 104)

Яъни умматни хаммаси одамларга бир раъйни етказишади, бир мубаллиғни раъйи бошқасиникидан фарқи бўлмайди, мана бу масжидда ё махаллада ё бу шахарда ё вилоятда ё давлатда бир нарсани етказиб, бошқа бир масжидда ё махаллада,шахарда,қишлоқда, минтақада бошқа бир нарсани етказилмайди. Хамма бир хил нарсани етказади ва одамлар хам турли-хил раъйлар сабабли саргардон,тарқоқ бўлиб кетишмайди.

Албатта бу вахдат ва шўро шундай бир воситаки, хамма ундан фойдалана олади. Масалан машина, тайёралар, танклар ва бошқа нарсаларга ўхшайди. Хар қандай киши вахдатга етиш ва қудратни кучайтириш ва қудратни сақлаб туриш учун бу шўродан фойдаланишга ва уни ўзини мақсадлари йўлида ишлатишга  қодир. Фақат мусулмонлар ва мустазъафин кишиларгина бу машинадан фойдана олади, тоғутлар ва золимлар бу хақдан махрумдурлар ва улар эшакни минишлари керак,деган нарса ботил тасаввур ва нотўғри ишдур. Аллох таоло  машина  хайдашликни мусулмонларни,мазлумларни хаққи қилиб бериб, бошқаларни ундан махрум қилган эмас. Шўро ва вахдат хам ананавий тарзда ўзгармас илохий суннатлардан ва қимматли,хал қилувчи абзорлардан бўлиб, мазлумлар махсусан ахли қибланинг мустазъафинлари хаммадан кўра хақлироқдурлар, асбобларини мухайё қилиш ва вахдатни касб қилиш хам мусулмонлар учун вожиброқ деб саналади.

Мана бу холатда вахдат ва муттахид бўлишлик, кучли ва буюк, ва  фаол  қудратни вужудга келишига боис бўлади, хар қандай замон ва маконда агар ўша замон ва маконни ривожланишига муносиб холда мана бу вахдатдан фойдаланиладиган бўлса, мусбат ё манфий бўлган буюк ўзларишларни вужудга келтиришга қодир.

 -Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни лашкари  ё Абу Бакр Сиддиқни лашкари ё Умар ибни Хаттобни лашкари ё Салохиддин Айюбийни лашкари ё Юсуф ибни Тошфинни ё Сайфиддин Қутузни лашкарига ўхшаш ижобий ўзгаришлар бунга мисол бўлади.

-Манфий ўзгаришларга хам чангизхон муғулни лашкари ё бугунги кундаги америка рахбарлигидаги бутун жахон секуляристларини иттифоқи, россия ва хитой,нато ва бошқалар мисол бўлади.

Хар қандай холатда хам, агар вахдат фикрий,ақидавий, ташкилотий,рахбарий иттиход учун шароитни мухайё қилса, у хамиша ўзгаришни манбаъси бўлиб қолади; чунки у қудратни манбаъсидур. У қудрат ва имконият қўли бўлиб, ундан ошкор ва пинхон кофир хам ва мусулмон хам фойдалана олади.

Хўп энди агар ахли қибла бўлган  шахс ё гурух ва жамоат, вахдатни ахамияти ва жойгохи хақида шу даражадаги шаръий даркни,билимни қўлга киритган бўлса ва                                           تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ و از دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

га ўхшаган булғанишлардан узоқлашган бўлса, вахдатни мафхуми, мохияти  ва вазифасида  тадаббур ва чуқур фикрлаш билан шунчалик тушуниб етиши, дарк қилиши лозимки, баданга вахдатни мохиятини киргизиш орқали мўъмин, муваххид шахсни қонида, хўжайраларида  у жорий бўлиши ва ўзини таъсирини унинг  шахсият ва рафторида кўрсатиши керак. Ўзининг жиходий хаётида ва муборазасида вахдатни намойиш қилиб уни амалда кўрсатиб берган кишигина вахдатни иддао қила олади.

Шахсларни ва жамоатларни ва гурухларни,ахзобларни ва кичик шўроларни исломий вахдатни қаршисидаги муносабати ва мана бу муборак вахдатни юракдан,калом билан амалий химоя қилиш меъзони, шахс бу билан ўзини жанохларни ва жибхаларни бирига яқинлаштирадиган меъёр хисобланади. Ё аллохни йўлидаги мужохидлар жанохи ва жибхаси ёки бўлмасам тоғутни йўлидаги жангчиларни жибхаси ва жанохи бўлади, мана бу икковидан бошқа учинчи жанох мавжуд эмас:

   الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/76)

шахснинг вахдатни баробаридаги амалий,забоний ва қалбий учталик муносабати, бу шахсда шундай бир сифатни вужудга келтира оладики, уни жанохлардан бирига тегишли эканини ёки аъмоли билан жанох ва жибхаларни бирига хизмат қилишини кўрсатиб беради.

Албатта аллохни шариатида қудратни ва ғалабани хифз қилиш  замонатини бера оладиган вахдат, иймоний ва огохона,мақсадли вахдатдур.  Исломий хукумат қудратини касб қилиш ва вохид  улил амр шўросини,вохид ижмоъни,вохид умматни,вохид жамоатни касб қилишга ўхшаган  мана бу вахдатни ташкил қилиш мақсадлари йўлида харакат қилишни хохламайдиган ва харакат қила олмайдиган манфаъатлари турли- хил бўлган шахслар ва гурухларнинг бир жойда жамланиши хато хисобланади.

Чунки улар мунофиқ ва секулярзадалар бўлиб, агар сиёсий вазият уларни муродларига кўра давом этса, улар мужохидларни ёнида қолишади ва сиёсий об-хаво, хамда тоғутий хокимни хавоси ўзгаргач ёки бошқа бир жойда уларга яхшироқ имтиёз берадиганлар пайдо бўлса, тезлик билан мужохидларни сафидан чиқиб  кетишади ва хатто уларни бир дастаси ислох талаб кишиларни қолибида ана ўша тоғутий тузумга киришади, яхшироқ имтиёзга эга бўлган бошқа бир даста эса мужохидларга қарши тоғутларни фойдасига ишлайдиган жибхаларга жойлашиб олишади. Улар томонидан алданиб қолган,сўнгра эса буни тушуниб етган  содиқ мусулмонлар дастаси ё яна қайтадан мужохидларни сафига қайтишади ё аксар холатда бошқалардан  узилган, ноумид шахсларга айланишади.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(33- قیسم)

اِیندِی واحِد اوُمَّتدَگِی اِسلام فُقَهالَرِینِینگ اوُلِی الاَمر شوُراسِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن واحِد رَعینِی دَعوَت وَ تَبلِیغ قِیلِیش اوُچُون تَشکِیل قِیلَه دِی:     

وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ   (آل عمران/ 104 ) یَعنِی اوُمَّتنِی هَمَّه سِی آدَملَرگه بِیر رَعینِی یِیتکَه زِیشَه دِی، بِیر مُبَلِّغنِی رَعیِی باشقَه سِینِیکِیدَن فَرقِی بوُلمَیدِی، مَنَه بُو مَسجِددَه یا مَحَلَّه دَه یا بُو شَهَردَه یا وِلایَتدَه یا دَولَتدَه بِیر نَرسَه نِی یِیتکَه زِیب، باشقَه بِیر مَسجِددَه یا مَحَلَّه دَه، شَهَردَه، قِیشلاقدَه،مِنطَقَه دَه باشقَه بِیر نَرسَه نِی یِیتکَه زِیلمَیدِی. هَمَّه بِیر هِیل نَرسَه نِی یِیتکَه زَه دِی وَ آدَملَر هَم توُرلِی- هِیل رَعیلَر سَبَبلِی سَرگردان، تَرقاق بوُلِیب کِیتِیشمَیدِی.

اَلبَتَّه بُو وَحدَت وَ شوُرا شوُندَی بِیر واسِیطَه کِی، هَمَّه اوُندَن فایدَه لَه نَه آلَه دِی. مَثَلاً مَشِینَه، تَیّارَه لَر، تَنکلَر وَ باشقَه نَرسَه لَرگه اوُحشَیدِی. هَر قَندَی کِیشِی وَحدَتگه یِیتِیش وَ قُدرَتنِی کوُچَیتِیرِیش وَ قُدرَتنِی سَقلَب توُرِیش وَ بوُ شوُرادَن فایدَه لَه نِیشگه وَ اوُنِی اوُزِینِی مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه اِیشلَه تِیشگه قادِر. فَقَط مُسُلمانلَر وَ مُستَضعَفِین کِیشِیلَرگِینَه بُو مَشِینَه دَن فایدَه لَه نَه آلَه دِی،طاغوُتلَر وَ ظالِملَر بُو حَقدَن مَحرُومدوُرلَر وَ اوُلَر اِیشَکنِی مِینِیشلَرِی کِیرَک، دِیگن نَرسَه باطِل تَصَوُّر وَ ناتوُغرِی اِیشدوُر. اَلله تَعالَی مَشِینَه حَیدَشلِیکنِی مُسُلمانلَرنِی، مَظلوُملَرنِی حَققِی قِیلِیب بِیرِیب، باشقَه لَرنِی اوُندَن مَحرُوم قِیلگن اِیمَس. شوُرا وَ وَحدَت هَم اَنعَنَه وِی طَرزدَه اوُزگرمَس اِلاهِی سُنَّتلَردَن وَ قِممَتلِی، حَل قِیلوُچِی اَبزارلَردَن بوُلِیب، مَظلوُملَر مَخصُوصاً اَهلِی قِبلَه نِینگ مُستَضعَفِینلَرِی هَمَّه دَن کوُرَه حَقلِیراقدوُرلَر، اَسبابلَرِینِی مُهَیَّا قِیلِیش وَ وَحدَتنِی کَسب قِیلِیش هَم مُسُلمانلَر اوُچُون واجِبراق دِیب سَنَلَه دِی.

 مَنَه بُو حالَتدَه وَحدَت وَ مُتَّحِد بوُلِیشلِیک، کوُچلِی وَ بوُیُوک وَ فَعال قُدرَتنِی وُجُودگه کِیلِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی، هَر قَندَی زَمان وَ مَکاندَه اَگر اوُشَه زَمان وَ مَکاننِی رِواجلَه نِیشِیگه مُناسِب حالدَه مَنَه بُو وَحدَتدَن فایدَه لَه نِیلَه دِیگن بوُلسَه، مُثبَت یا مَنفِی بوُلگن بُویُوک اوُزگه رِیشلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه قادِر.

– رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی لَشکَرِی یا اَبُو بَکر صِدِّیقنِی لَشکَرِی یا عُمَر اِبنِ خَطّابنِی لَشکَرِی یا صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِینِی لَشکَرِی یا یوُسُف اِبنِ تاشفِیننِی یا سَیفُ الدِّین قُطوُزنِی لَشکَرِیگه اوُحشَش اِجابِی اوُزگه رِیشلَر بوُنگه مِثال بوُلَه دِی.

– مَنفِی اوُزگه رِیشلَرگه هَم چِینگِیزخان مُغوُلنِی لَشکَرِی یا بوُگوُنگِی کوُندَگِی اَمِیرِکَه رَهبَرلِیگِیدَگِی بوُتوُن جَهان سِکوُلارِیستلَرِینِی اِتِّفاقِی، راسِّیَه وَ حِیتای، نَتا وَ باشقَه لَر مِثال بوُلَه دِی.

 هَر قَندَی حالَتدَه هَم، اَگر وَحدَت فِکرِی، عَقِیدَه وِی، تَشکِیلاتِی، رَهبَرِی اِتِّحاد اوُچوُن شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلسَه، اوُ هَمِیشَه اوُزگه رِیشنِی مَنبَعسِی بوُلِیب قالَه دِی؛ چوُنکِی اوُ قُدرَتنِی مَنبَعسِیدوُر. اوُ قُدرَت وَ اِمکانِیَت قوُلِی بوُلِیب، اوُندَن آشکار وَ پِینهان کافِر هَم وَ مُسُلمان هَم فایدَه لَنَه آلَه دِی.

حوُپ اِیندِی اَگر اَهلِی قِبلَه بوُلگن شَخص یا گوُرُوه وَ جَماعَت، وَحدَتنِی اَهَمِیَتِی وَ جایگاهِی حَقِیدَه شوُ دَرَجَه دَگِی شَرعِی دَرکنِی، بِیلِیمنِی قوُلگه کِیرِیتگن بوُلسَه وَ  تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ و از دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ گه اوُحشَه گن بوُلغَه نِیشلَردَن اوُزاقلَشگن بوُلسَه، وَحدَتنِی مَفهُومِی، ماهِیَتِی وَ وَظِیفَه سِیدَه تَدَبُّر وَ چوُقوُر فِکرلَش بِیلَن شوُنچَه لِیک توُشوُنِیب یِیتِیشِی، دَرک قِیلِیشِی لازِمکِی، بَدَنگه وَحدَتنِی ماهِیَتِینِی کِیرگِیزِیش آرقَه لِی مُؤمِن، مُوَحِّد شَخصنِی قانِیدَه، حُوجَیرَه لَرِیدَه اوُ جارِی بوُلِیشِی وَ اوُزِینِی تَأثِیرِینِی اوُنِینگ شَخصِیَت وَ رَفتارِیدَه کوُرسَه تِیشِی کِیرَک. اوُزِینِینگ جِهادِی حَیاتِیدَه وَ مُبارَزَه سِیدَه وَحدَتنِی نَمایِیش قِیلِیب اوُنِی عَمَلدَه کوُرسَه تِیب بِیرگن کِیشِیگِینَه وَحدَتنِی اِدَّعا قِیلَه آلَه دِی.

شَخصلَرنِی وَ جَماعَتلَرنِی وَ گوُرُوهلَرنِی،اَحزابلَرنِی وَ کِیچِیک شوُرالَرنِی اِسلامِی وَحدَتنِی قَرشِیسِیدَگِی مُناسَبَتِی وَ مَنَه بُو مُبارَک وَحدَتنِی یوُرَکدَن، کَلام بِیلَن عَمَلِی حِمایَه قِیلِیش مِعزانِی، شَخص بُو بِیلَن اوُزِینِی جَناهلَرنِی وَ جِبهَه لَرنِی بِیرِیگه یَقِینلَشتِیرَه دِیگن مِعیار حِسابلَه نَه دِی. یا اَلله نِی یوُلِیدَگِی مُجاهِدلَر جَناهِی وَ جِبهَه سِی یاکِی بوُلمَه سَم طاغوُتنِی یوُلِیدَگِی جَنگچِیلَرنِی جِبهَه سِی وَ جَناهِی بوُلَه دِی، مَنَه بُو اِیککاوِیدَن باشقَه اوُچِینچِی جَناه مَوجُود اِیمَس:  الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/76) شَخصنِینگ وَحدَتنِی بَرابَرِیدَگِی عَمَلِی، زَبانِی وَ قَلبِی اوُچتَه لِیک مُناسَبَتِی، بُو شَخصدَه شوُندَی بِیر صِیفَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه آلَه دِیکِی، اوُنِی جَناهلَردَن بِیرِیگه تِیگِیشلِی اِیکَه نِینِی یاکِی اَعمالِی بِیلَن جَناه وَ جِبهَه لَرنِی بِیرِیگه حِذمَت قِیلِیشِینِی کوُرسَه تِیب بِیرَه دِی.

اَلبَتَّه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قُدرَتنِی وَ غَلَبَه نِی حِفظ قِیلِیش زَمانَتِینِی بِیرَه آلَه دِیگن وَحدَت، اِیمانِی وَ آگاهانَه، مَقصَدلِی وَحدَتدوُر. اِسلامِی حُکوُمَت قُدرَتِینِی کَسب قِیلِیش وَ واحِد اوُلِی الاَمر شُوراسِینِی، واحِد اِجماعنِی، واحِد اوُمَّتنِی، واحِد جَماعَتنِی کَسب قِیلِیشگه اوُحشَه گن مَنَه بُو وَحدَتنِی تَشکِیل قِیلِیش مَقصَدلَرِی یوُلِیدَه حَرَکَت قِیلِیشنِی هاحلَه مَیدِیگن وَ حَرَکَت قِیلَه آلمَیدِیگن مَنفَعَتلَرِی توُرلِی- هِیل بوُلگن شَخصلَر وَ گوُرُوهلَرنِینگ بِیر جایدَه جَملَه نِیشِی خَطا حِسابلَه نَه دِی.

چوُنکِی اوُلَر مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَر بوُلِیب، اَگر سِیاسِی وَضِیعیَت اوُلَرنِی مُرادلَرِیگه کوُرَه دَوام اِیتسَه، اوُلَر مُجاهِدلَرنِی یانِیدَه قالِیشَه دِی وَ سِیاسِی آب- هَوا، هَمدَه طاغوُتِی حاکِمنِی هَواسِی اوُزگرگچ یاکِی باشقَه بِیر جایدَه اوُلَرگه یَحشِیراق اِمتِیاز بِیرَه دِیگنلَر پَیدا بوُلسَه، تِیزلِیک بِیلَن مُجاهِدلَرنِی صَفِیدَن چِیقِیب کِیتِیشَه دِی وَ حَتَّی اوُلَرنِی بِیر دَستَه سِی اِصلاح طَلَب کِیشِیلَرنِی قالِیبِیدَه اَنَه اوُشَه طاغوُتِی توُزوُمگه کِیرِیشَه دِی، یَحشِیراق اِمتِیازگه اِیگه بوُلگن باشقَه بِیر دَستَه اِیسَه مُجاهِدلَرگه قَرشِی طاغوُتلَرنِی فایدَه سِیگه اِیشلَیدِیگن جِبهَه لَرگه جایلَه شِیب آلِیشَه دِی. اوُلَر تامانِیدَن اَلدَه نِیب قالگن، سوُنگرَه اِیسَه بوُنِی توُشوُنِیب یِیتگن صادِق مُسُلمانلَر دَستَه سِی یا یَنَه قَیتَه دَن مُجاهِدلَرنِی صَفِیگه قَیتِیشَه دِی یا اَکثَر حالَتدَه باشقَه لَردَن اوُزِیلگن، نااوُمِید شَخصلَرگه اَیلَه نِیشَه دِی.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(33- قسمت)

حالا شورای اولی الامر فقهای اسلامی امتی واحد با اجماعی واحد و رای واحدی رابرای دعوت و تبلیغ تشکیل می دهد: وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (آل عمران/ 104 ) که این امت همگی یک رای به مردم می دهند و رای این مبلغ با آن یکی فرقی ندارد، دراین مسجد یا این محله یا این شهر یا این استان یا این کشور چیزی نمی گویند و در مسجد و محله و شهر و روستا و منطقه ی دیگر ی چیز دیگری بگویند. همه یک چیز می گویند و مردم را با آراء مختلفشان سرگردان و متفرق نمی کنند .
البته این وحدت و شورا وسایلی هستند که همه می توانند ازآنها استفاده کنند. چیزی مثل ماشین، هواپیما، تانک و سایر وسایل. هر کسی می تواند از این شورا برای رسیدن به وحدت و افزایش قدرت و نگهداری از قدرت ازآن استفاده کند و در راه اهداف خاص خودش ازآن استفاده کند . این امر غلط و تصور باطلی است که تنها مسلمین و مستضعفین حق استفاده از ماشین را دارند و طاغوت ها و ظالمین از این حق محرومند و باید الاغ سواری کنند. ماشین سواری حقی نیست که خداوند آن را مختص مسلمانان و مظلومین قرار داده باشد و دیگران را محروم کرده باشد. شورا و وحدت هم درست به همین شیوه سنتی از سنت های لایتغیر الهی و ابزاری ارزشمند و سرنوشت سازی است که مظلومین و بخصوص مستضعفین اهل قبله از همه به آن مستحق ترهستند و تهیه کردن اسباب و کسب وحدت هم بر مسلمانان واجب و ضروری تراست.
در این صورت وحدت و متحد شدن باعث به وجود آمدن نیرو و قدرتی عظیم و پر تحرک می شود که در هر مقطع زمانی و مکانی اگر متناسب با پیشرفت های همان زمان و مکان از این وحدت استفاده بشود توانسته است تحولات و دگرگونی های عظیم مثبت یا منفی را به وجود بی آرورد.

• تحولات و درگرگونی های مثبت مثل سپاه رسول الله صلی الله علیه و سلم یا سپاه ابوبکر صدیق یا سپاه عمر فاروق یا سپاه صلاح الدین ایوبی یا سپاه یوسف بن تاشفین و سیف الدین قطز و امثالهم
• تحولات و درگرگونی های منفی هم مثل: سپاه چنگیز خان مغول و اتحادیه ی فعلی به رهبری سکولاریستهای جهانی چون آمریکا و روسیه و چین و ناتو وغیره
  در هر صورت زمانی که وحدت زمینه های اتحاد فکری، عقیدتی، سازمانی و رهبری را به وجود آورده باشد همیشه منشأ تحول و دگرگونی بوده است؛ چون منبع قدرت است. قدرت و بازوی توانمندی که هم کفار آشکار و پنهان می توانند ازآن استفاده کنند هم مسلمین.
  خوب حالا اگر شخص یا گروه و جماعتی از اهل قبله به این درجه از درک و آگاهی شرعی در مورد اهمیت و جایگاه وحدت رسیده باشد و از آلوده هائی که تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ و از دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ فاصله گرفته باشد، لازم است با تدبر و تعمق در مفهوم و جوهره و کارکرد وحدت، چنان فهمیده و درکش کرده باشد که با تزریق جوهره ی وحدت به بدن، در خون و سلول های شخص موحد مومن جاری بشود، و تأثیر عملی خودش رادر شخصیت و رفتارش نشان بدهد. تنها کسی می تواند ادعای وحدت کند و تنها کسی لیاقت درک و فهم عمیق وحدت را دارد که در زندگی جهادی ومبارزاتیش آن رابه نمایش بگذارد و عملا نشانش بدهد .
  واکنش افراد و جماعتها و گروهها و احزاب و شوراهای کوچک در برابر وحدت اسلامی، و میزان پاسداری قلبی، کلامی و عملی از این وحدت مبارک معیاری است که شخص با آن خودش را به یکی از جناح ها و جبهه ها نزدیک می کند. یا جناح و جبهه ی مجاهدین فی سبیل الله، یا جناح و جبهه ی جنگجویان فی سبیل الطاغوت و غیر از این دو جناح جناح سومی وجود ندارد:الَّذِينَ آمَنُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/76) واکنش سه گانه ی عملی و زبانی و قلبی شخص در برابر وحدت می تواند در شخص صفاتی را به وجود بیاورد که به یکی از جناح ها متعلق است و یا اعمالش در خدمت یکی از جناحها و جبهه هاست .
  البته وحدتی هم که در شریعت الله ضامن حفظ قدرت و پیروزی است وحدت ایمانی آگاهانه و هدفمند است . دور هم جمع شدن افراد و گروه های مختلف المنافع که نمی توانند و یا نمی خواهند در مسیر اهداف تشکیل این وحدت، چون کسب قدرت حکومت اسلامی و تشکیل شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد حرکت کنند، هم مسیر خواندن اینها اشتباه است.
  چون اینان منافقین و سکولار زده هایی هستند که تا اوضاع سیاسی آفتابی و بر وفق مراد آنهاست در کنار مجاهدین می مانند و زمانی که هوای سیاسی و جو حاکم طاغوتی عوض شد یا از جایی دیگری و عده ی بهتر و امتیاز بهتری برایشان پیدا شد به سرعت از صف مجاهدین پراکنده و متفرق می شوند، و حتی دسته ای از آنان در قالب اصلاح طلبی وارد همان سیستم طاغوتی می شوند، و دسته ای دیگر که امتیازات بهتری گرفته اند علیه مجاهدین و به نفع طاغوتها جبهه سازی و جبهه گیری هم می کنند. آن دسته از مسلمین صادق هم که فریب اینها را خوردند و متوجه شدند، یا دوباره به صف مجاهدین بر می گردند یا اکثرا به منفردینی بریده و ناامید گوشه گیری تبدیل می شوند.
  (ادامه دارد……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(94- қисмат)

Ингуна шубхот ва ду дилихойи ин даста аз муслиминро хар чандки солхост жунбуши бедори исломий ба рахбари шўройи вахдатгеро амалан дар бархурд бо авзоъи мухталиф дар мовқеъиятхойи мухталиф посух дода, аммо боз бояд барои иттилоъи ин даста аз муслимин аз мезони пойбандийи ин жараён ба усули зер банойи хостахойи бар хаққи мардум, куфт ба тоғут, вало ва баро, табаъияти огохона аз раъйи вохиди шўрои ба самт ва суйи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийро ба забони руз амалан эълом кунанд ва аз он тахаттий накунанд ва бо ин равиши шаръий унс бигиранд ва жараёни фарогири муслимини шариатгероро дар масири пирузи хатмиш бар жохилият ва диктотури секуляристи мухожим ёри бирасонанд ва бар шовкати рузафзуни он изофа кунанд. Мо мутаносиб бо ниёзхойи рузимон ва мутаносиб бо заминхойики барои кошт фарохам кардем – ё фарохам хастанд – бузрхоро мекорем ва ба пейравий аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфторхо ва аъмолимонро қабли ва баъди аз касби қудрат ва хукумат танзим мекунем ва тасмимгири дар ин заминахоро ба ижтиходи шўройи вохид ва ижмоъи вохиди он вогузор мекунем.

Касики ажала кунад ва мутаносиб бо руз пеш наравад ва умури марбут ба хар дўвраро бо хам қотиъ карда ва тақдим ва таъхири дар онхо ба вужуд биёварад, бидуни онки кучактарин шакки ба худиш рох бидихад бояд бидонадки аз масири сахихи жиход ва харакати огохона ба самт ва суйи хадафи вохид лағзида ва дар масири дигари қарор гирифтаки ниёз ба ислох ва таждиди назар дорад.

Нуктаики дар тўвзихи тадрижий будани халли ихтилофот ва хатто олудагихойи ақидатий ва рафторийи бародарон ва хохаронимон лозим аст ба он ишора кунем ин астки бояд ба мархалаий будани халли мушкилот, ва мархалаий будани халли ихтилофот,ва илова бар ин ба мархалаий ижро кардани ислохот ва тарбият мўътақид буд. Агар ек масалайи бузург ё кучаки пеш омадки феълан руйи он ихтилоф вужуд дорад бояд халли ин мушкил ё ихтилоф ба замони возугор бишавадки шароитро барои хал карданиш омада ва мухайё кардем, ва шароит барои хал карданиш фарохам шуда бошад, ин яъни мархалайи пеш рафтан барои халли ихтилофот ва пеш бурдани ислохот.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун замони ислохи банойи каъба ва бозсозийи он ба хамон шевайики саййидина Иброхим сохта буд нарасида буд аз ин кор пархез мекунад. Уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар ин замина аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки:

«أَلَمْ تَرَيْ أَنَّ قَوْمَكِ حِينَ بَنَوْا الْكَعْبَةَ اقْتَصَرُوا عَنْ قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَفَلَا تَرُدُّهَا عَلَى قَوَاعِدِ إِبْرَاهِيمَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حِدْثَانُ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَفَعَلْتُ»[1]

Оё намебини қовми ту вақти каъбаро бано карданд, он банойи Иброхимро кутох гузоштанд. Гуфтам: оё намехохи ба хамон чорчубики Иброхим бано карда буд хона худоро ба хамон шева баргардони? Фармуд: агар набудки қовми ту тоза аз куфр берун омаданд, анжомиш медодам.

Ё уммул мўъминин мефармояд:

قَالَ لِي رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَوْلَا حَدَاثَةُ عَهْدِ قَوْمِكِ بِالْكُفْرِ لَنَقَضْتُ الْكَعْبَةَ، وَلَجَعَلْتُهَا عَلَى أَسَاسِ إِبْرَاهِيمَ، فَإِنَّ قُرَيْشًا حِينَ بَنَتِ الْبَيْتَ اسْتَقْصَرَتْ، وَلَجَعَلْتُ لَهَا خَلْفًا»[2]

Ривоятхойи бо ин мазмун зиёд хастанд. Дар хар сурат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чун хануз муқаддамот ва заминахойи ин ислохот фарохам нашуда буд, ва замониш нарасида буд, ва анжоми ин ислох паёмадхойи бадтари дар бардошт, ва аз бейн бурдани ин мункар ба мункари бузургтари хатм мешуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз анжоми он то фарохам шудани заминахойи ислох сарфи назар кард, ва дидемки дар умри муборакишон хам муваффақ ба анжоми ин ислохоти даража чандум нашуданд.

(идома дорад……..)

---

[1]صحيح البخاري – (4506) . صحيح مسلم – الحج (1333) . سنن الترمذي – الحج (875)  . سنن النسائي – مناسك الحج (2901)

[2]صحيح البخاري – العلم (126). صحيح مسلم – الحج (1333) سنن الترمذي – الحج (875)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(93- қисмат)

Агар мохоики тасмим гирифтем бо харакати огохона дар ин масири вахдатбахш рахбарияти мардумро ба самт ва суйи хадафи шаръий ва муштаракимон ба ухда бигирем, ва худимон тўлид кунандайи инхироф ва созишикори бо тоғутхо нашавем,ва дар аваз тасмим дорем бо басират ва хушёри худ тамоми онхоики ба секулярхойи кофари жахоний ва муртади махаллий дил бастандро нажот бидихем ва ба сафи муслимин бикашонем, лозим аст дар хар амри ижтиходий манобеъи шаръиймонро аз коноли шўройи вохид ва аз тариқи ижтиходи вохиди он бигирем, ва бо шўройи вохидимон аз коноли еки аз “ се абзорхо” аз вахдатимон мухофизат кунем.

Танхо дар ин сурат астки мунофиқин ва секулярзадахо ва ахзоби мунхарифи созишкори бо дини секуляризм ва жохилият хоким хам, шиносоий барои дилсард кардани мардум аз жиход ва вахдат, ва шиносоий барои фариб додани онхо, ва жудо карданишон аз вахдати огохона ва хадафманди муслимин аз коноли “ се абзорхо” надоранд. Бо басирати хаммасирони мостки бар хаммагон мушаххас мешавад он мунофиқин ва секулярзадахойики дар ин герудор бо секуляристхойи кофари жахоний ва секуляристхойи муртади махаллий мемонанд, харгиз зидди секуляр набуда ва хохони татбиқи қонуни шариати аллох нестанд, балки шурокойи секуляристхо дар тахмили қавонини куфрий ва дар тахмили фақр ва тарс ва ноамний ва фахшо ва кушт ва куштор ва вайроний ва тасаллути душманон бар мардуманд.

Вужуди хамин мунофиқин ва секулярзадахоки бо шуорхойи шибхи исломийи зудрас ва парастиши хизбгероий ба жойи вахдатгероий ва героиши ба шўройи вохиди исломий, дар нихоят хамчун секуляристхойи муртадди махаллий дар масири ахдофи куффори ишғолгар ва секуляри хорижий қарор гирифтанд,новъи адами эътимод ва итминонро дар миёни идда аз муслимини нозир ба вужуд оварда аст.

Ин даста аз муслимин ба ин ахзоби мунжамиди ғейри вахдатгеро итминон ва эътимод надоранд на ба ислом ва ахкоми исломий, барои хамин аст зимни эътимод ва эътиқоди комил ба қавонини шариати аллох аксаран назорагар шуданд. Албатта дар ин бейн иддайи аз жамоатхойи мутлақгеро ва камтажруба ва бародарони номутаодил ва номезони мо хам ба ин фосилагари ва тамошогар будани муслимин доман заданд, ва расонахойи дуруғгу ва дуруғсоз хам бо баржаста кардан ва бузург нишон додани ин бемори ба ин адами итминон ва фосилагири доман заданд.

Муслиминики дар доми таблиғоти ин куффори секуляри жахоний ва секуляристхойи муртадди махаллий ва мунофиқини бумий қарор гирифтанд ва наметавонанд воқеиятхойи жараёни вахдатгероий огохона, хадафманд ва харакатий будани моро бибинанд аз ин амр бим дорандки мо хам натавонем ин сейри муборизотиро рахбарий кунем ва пас аз инхидоми диктотури сукуляристи мухожим ва берун рондани муртаддини махаллий ва хунсо шудани фаолияти мунофиқин, натавонем қудрат ва хукуматро ба самти исломий он хидоят кунем ва мужрийи ахкоми шариати аллох бишавем.

Ин даста аз муслимин хам мисли соири муслимин дар садақот, ихлос ва то сархадди жон мубориза кардани бародарони мо шакки надоранд. Аммо ду диландки, оё мо воқеан дар хамон масири шўро ва ижмоъи вохид дар харакат хастем? Ё имкониш нест баъди аз дар даст гирифтани қудрати шўроро биндозем дур ва ижтиходи хосси худимонро бар ижтиход ва мазхаби онхо тахмил кунем? Илова бар он ин даста аз муслимин дар шак хастандки оё мо хам хамон ахзоби мунтасиби ба ихвонул муфсидин шохайи инхирофий жараёни ихвонул муслимин ё салафийхойи фосиди оли саъуд нестемки дар поён мисли секулярхойи муртад бо куффори секуляр ва ишғолгари хорижий аз дар созиш дар омада ва тамоми захмоти мардумро ба бод дихем, ва боз дар хамон доирайи танги диктотури дини секуляризм, умиди ижроий шудани ахкоми илохий ва аз миён рафтани фақр ва тарс ва ижоди рифох ва амният ба хиёли даст наёфтани мубаддал бишавад, ва даххо шак ва шубхайи дигар.

Мардум илова бар секуляристхойи муртадди махаллий ахзоби ба зохири исломгеройи зиёдий чун жамоати исломий курдистони Ироқ ва иттиходия исломий курдистони Ироқ, хизби исломий Ироқ, жамоати Раббоний, дорудастайи Сайёф ва гурухи Хикматёр дар Афғонистон ва дорудастайи Абдуллох Нурий дар Тожикистон ва дигарон дар Сурия ва Яман ва Сумолий ва соири сарзаминхоро дидандки дасти охар самара онхамма захамот ва хунхойи поймол шударо ду дасти тақдими диктотури дини секуляризм ва муртаддини махаллияш карданд ва дар ек чархиши ажиб табдил ба дустони барои диктотури дини секуляризм ва душманони бар алайхи мужохидини шариатгеро ва зерипо гузоштани тамоми хоста ва орзухойи бархаққи шаръий миллат ва сарзамини тахти ишғоли худишон шуданд.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(32- қисм)

Мана бу холатда барча сабиқунал аввалун кишилар ва барча муборизлар учун тафарруқ,чегараланиб қолиш,жохилона хаёлпарастлик эшиклари ёпилган, уларнинг  бир-бирларини кучларидан,қудратларидан фойдаланишдан бошқа чоралари йўқ, хар бир диёрдаги сабиқунал аввалун бўлган кишиларнинг ёлғиз харакат қилишлари, булғанган кимсаларни сафларига тушиб қолишларига боис бўлади,

  ( قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ)

 ва натижада жохилий ташкилотлар ва аллохни шариатидаги қонунларнинг душманлари уларни жуда хам зарарли тарзда рахмсизлик билан ораларида хазм қилиб ташлашади.

Ёлғиз харакат қилиш бизлар учун захарли бўлиб, тафарруқ эса мушрикларни,секулярзадаларни сифатларидан хисобланади.   

وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ،

Буни баробарида эса огохона ва мақсадли вахдат, бизлар учун стротегия ва тактика хисобланади. У шу жихатдан тактика хисобланадики,

وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103)

қоидасига кўра мусулмонларнинг барча  яширин қудратини, кучини сафарбар қилиш ва ташкиллаштириш учун бир воситадур, бу бизлар учун огохона,мақсадли ва харакатли вахдат стротегияси  хам хисобланади, чунки у аллохни ва мусулмонларни  душманларини мусулмонларнинг  умумий сафарбарлиги ва барчани  қамраб олувчи  жиход орқали ўзини назарини ироя беради.    .یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِیلٌ ‏ (توبه/38)

Огохона, мақсадли ва харакатли вахдат томон қилинган бизларнинг барча тактикаларимиз ва стротегиямиз, қудратни касб қилиш учундир, чунки хужумчи ва босқинчи  секуляр жохилият, муртадлар ва уларнинг махаллий навкарлари харгиз “одоб” ва “илтимос” билан қирғин ва қуролли жангдан қўлларини тортишмайди, улар биз қўлимизни динимизнинг тўрт мафхумидан қўлимизни тиймагунимизча бу ишларини давом эттиришади: 

 وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ

Шу сабабли хам фақат “мусулмонларнинг умумий қудрати” билан “хужумчи душманнинг умумий қудрати” тўхтатилиб нобуд қилинади.

Қуръон тарихи хам ва башар томонидан ёзилган тарих хам, бундан бошқа равишни тажриба ва исбот  қилган эмас, яъни илтимос,дуо, йиғи ва зорланиш, маданиятли бўлиш, одоб билан сухбатлашиш, яхши кийиниш билан аллохнинг  хукмини жохилиятни, тоғутни  хукмини ўрнига қўя олмайди ва жохилият, тоғутлар ўзини ихтиёри билан бир четга чиқиб манфаъатларидан ва аллохни шариатидаги қонунларга қарши жанг қилишдан қўлларини тийишмайди. Очиқ кўриниб турганидек огохона ва мақсадли вахдат орқали қудратни касб қилишлик ягона чора бўлиб қолади, тафрақа эса вахдатнинг асосий, нобуд қилувчи, ўлдирувчи захари хисобланади, мана бу вахдат қудратнинг асосий булоғидур.  

 وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ وَاصْبِرُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (انفال/46)

Ха,мақсадли ва огохона, харакатли вахдат “атиъуллоха ва росулах”  булоғидан келиб чиққан бўлиб, қудратни рухи бўлади, тафрақа эса зиллат,хорлик, мастлик,убухатсизликдур.

Мана бу холатда, огохона ва мақсадли,харакатли вахдат бир лойиха ва тарх бўлади, мана бу лойиха китобхоналарда ё китобларни ичида эмас, балки  мусулмонларнинг кундалик,хақиқий хаётларида амалга оширилади. Агар тафрақа солгувчилар ва бир жойга ўтириб олган  китобхоналардаги вайсақилар ўзларининг  калта фикрлари ва ўзларининг  хаёлпарастликлари билан тафарруқни асбобларини мухайё қиладиган бўлсалар, албатта танбех бўлишлари лозим ва агар мана бу ёлланма,қотиб қолган кимсаларга ва гохида эса ўзимизнинг жохил,мувозанатсиз, меъзонсиз биродарларимизга қарши танқид ва юмшоқ жангга кирамиз,дейиладиган бўлса, мана бу ишларни хаммаси мусулмонларнинг шўросини мухофизат қилиш ва мусулмонларнинг мақсадли,огохона вахдатларини мухофизат қилиш ва энг катта душманга қарши буюк қудратни касб қилиш учундур; аммо мана бу икки тоифа бизларни изтирорий ва дифоъ холатига солиб қўйишган ва юмшоқ жангни,гохида эса иссиқ жангни хам мусулмонларга мажбурлаб юклашган, натижада эса уларни дафъ қилишдан бошқа чора қолган эмас.

Бу ерда бизларнинг огохона,мақсадли вахдатимизни маъноси шўродаги турли-хил раъйларни йўқотиш ва хилма-хил ижтиходларни ироя беришни олдини олиш эмас, балки мақсадли,огохона вахдатдан бўлган манзур шундай бир харакатли вахдатки, мана бу мақсадли,харакатли вахдат шўронинг равиши сиёсатини вохид ва бир хил ижмоъ билан, хозирги ва келажак борасидаги  мубхам бўлмаган равшан эътиқодлар мажмуасини ва мубхам бўлмаган равшан стротегиялар мажмуасини жамиятдаги яққол воқеиятларга нисбатан муносабат билдириш  равишини очиқ,равшан холатда  кўрсатиб ироя беради.

Мусулмонларнинг вохид шўросини канали орқали вохид умматни ташкил қилиш  сари харакатланишга  ошкора уриниш ва турли-хил жамоатларни ўрнига вохид жамоатни ташкил қилиш,хамда бир қанча умматларни ўрнига вохид умматни ташкил қилишни воситасида аллох таоло мархамат қилган оятга шомил бўламиз:

  كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ…  (ال عمران / 110)

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(32- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه بَرچَه سابِقوُنَ الاَوَّلوُن کِیشِیلَر وَ بَرچَه مُبارِزلَر اوُچُون تَفَرُّق، چِیگه رَه لَه نِیب قالِیش،جاهِلانَه خَیالپَرَستلِیک اِیشِیکلَرِی یاپِیلگن، اوُلَرنِینگ بِیر- بِیرلَرِینِی کوُچلَرِیدَن، قُدرَتلَرِیدَن فایدَه لَه نِیشدَن باشقَه چارَه لَرِی یوُق، هَر بِیر دِیاردَگِی سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَرنِینگ یالغِیز حَرَکَت قِیلِیشلَرِی، بوُلغَنگن کِیمسَه لَرنِی صَفلَرِیگه توُشِیب قالِیشلَرِیگه بائِث بُولَه دِی، ( قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) وَ نَتِیجَه دَه جاهِلِی تَشکِیلاتلَر وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی دُشمَنلَرِی اوُلَرنِی جوُدَه هَم ضَرَرلِی طَرزدَه رَحمسِیزلِیک بِیلَن آرَه لَرِیدَه هَضم قِیلِیب تَشلَه شَه دِی.

یالغِیز حَرَکَت قِیلِیش بِیزلَر اوُچُون زَهَرلِی بوُلِیب، تَفَرُّق اِیسَه مُشرِکلَرنِی، سِکوُلارزَدَه لَرنِی صِیفَتلَرِیدَن حِسابلَه نَه دِی.   وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ، بوُنِی بَرابَرِیدَه اِیسَه آگاهانَه وَ مَقصَدلِی وَحدَت، بِیزلَر اوُچُون ستراتِیگِیَه وَ تَکتِیکَه حِسالَه نَه دِی. اوُ شوُ جِهَتدَن تَکتِیکَه حِسابلَه نَه دِیکِی،  وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103)  قائِدَه سِیگه کُورَه مُسُلمانلَرنِینگ بَرچَه یَشِیرِین قُدرَتِینِی،کوُچِینِی سَفَربَر قِیلِیش وَ تَشکِیللَشتِیرِیش اوُچُون بِیر واسِیطَه دوُر، بُو بِیزلَر اوُچُون آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلِی وَحدَت ستراتِیگِیَه سِی هَم حِسابلَه نَه دِی، چوُنکِی اوُ اَلله نِی وَ مُسُلمانلَرنِی دُشمَنلَرِینِی مُسُلمانلَرنِینگ عُمُومِی سَفَربَرلِیگِی وَ بَرچَه نِی قَمرَب آلوُچِی جِهاد آرقَه لِی اوُزِینِی نَظَرِینِی اِرایَه بِیرَه دِی.         .یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِیلٌ ‏ (توبه/38)

آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلِی وَحدَت تامان قِیلِینگن بِیزلَرنِینگ بَرچَه تَکتِیکَه لَرِیمِیز وَ ستراتِیگِیَه مِیز، قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچوُندِیر، چوُنکِی هُجُومچِی وَ باسقِینچِی سِکوُلار جاهِلِیَت،مُرتَدلَر وَ اوُلَرنِینگ مَحَلِّی نَوکَرلَرِی هَرگِیز “آداب” وَ “اِلتِماس” بِیلَن قِیرغِین وَ قوُراللِی جَنگدَن قوُللَرِینِی تارتِیشمَیدِی، اوُلَر بِیز قوُلِیمِیزنِی دِینِیمِیزنِینگ توُرت مَفهُومِیدَن قوُلِیمِیزنِی تِییمَه گوُنِیمِیزچَه بُو اِیشلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَه دِی:    وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ  شُو سَبَبلِی هَم فَقَط “مُسُلمانلَرنِینگ عُمُومِی قُدرَتِی” بِیلَن “هُجُومچِی دُشمَننِینگ عُمُومِی قُدرَتِی” توُحتَه تِیلِیب نابوُد قِیلِینَه دِی.

قُرآن تَرِیخِی هَم بَشَر تامانِیدَن یازِیلگن تَرِیخ هَم، بوُندَن باشقَه رَوِیشنِی تَجرِیبَه وَ اِثبات قِیلگن اِیمَس، یَعنِی اِلتِماس،دُعا، یِیغِی وَ زارلَه نِیش، مَدَنِیَتلِی بوُلِیش، آداب بِیلَن صُحبَتلَه شِیش،یَحشِی کِییِینِیش بِیلَن اَلله نِینگ حُکمِینِی جاهِلِیَتنِی، طاغوُتنِی حُکمِینِی اوُرنِیگه قوُیَه آلمَیدِی وَ جاهِلِیَت، طاغوُتلَر اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن بِیر چِیتگه چِیقِیب مَنفَعَتلَرِیدَن وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیشدَن قوُللَرِینِی تِییِیشمَیدِی. آچِیق کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک آگاهانَه وَ مَقصَدلِی وَحدَت آرقشه لِی قُدرَتنِی کَسب قِیلِیشلِیک یَگانَه چارَه بوُلِیب قالَه دِی، تَفرَقَه اِیسَه وَحدَتنِینگ اَساسِی،نابوسد قِیلوُچِی اوُلدِیرُوچِی زَهَرِی حِسابلَه نَه دِی، مَنَه بُو وَحدَت قُدرَتنِینگ اَساسِی بوُلاغِیدوُر.    وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ وَاصْبِرُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (انفال/46)  حَه، مَقصَدلِی وَ آگاهانَه، حَرَکَتلِی وَحدَت «أَطعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ» بوُلاغِیدَن کِیلِیب چِیققَن بوُلِیب، قُدرَتنِی رُوحِی بوُلَه دِی، تَفرَقَه اِیسَه زِللَت،حارلِیک،مَستلِیک، اُبُوهَتسِیزلِیکدوُر.

مَنَه بُو حالَتدَه، آگاهانَه وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلِی وَحدَت بِیر لایِیحَه وَ طَرح بوُلَه دِی، مَنَه بُو لایِیحَه کِتابخانَه لَردَه یا  کِتابلَرنِی اِیچِیدَه اِیمَس، بَلکِی مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک، حَقِیقِی حَیاتلَرِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی. اَگر تَفرَقَه سالگوُچِیلَر وَ بِیر جایگه اوُتِیرِیب آلگن  کِتابخانَه لَردَگِی وَیسَه قِیلَر اوُزلَرِینِینگ کَلتَه فِکرلَرِی وَ اوُزلَرِینِینگ خَیالپَرَستلِیکلَرِی بِیلَن تَفَرُّقنِی اَسبابلَرِینِی مُهَیّا قِیلَه دِیگن بوُلسَه لَر، اَلبَتَّه تَنبِیه بوُلِیشلَرِی لازِم وَ اَگر مَنَه بُو یاللَنمَه، قاتِیب قالگن کِیمسَه لَرگه وَ گاهِیدَه اِیسَه اوُزِیمِیزنِینگ جاهِل، مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز بِرادَرلَرِیمِیزگه قَرشِی تَنقِید وَ یوُمشاق جَنگگه کِیرَه مِیز، دِییِیلَه دِیگن بوُلسَه، مَنَه بُو اِیشلَرنِی هَمَّه سِی مُسُلمانلَرنِینگ شُوراسِینِی مُخافِظَت قِیلِیش وَ مُسُلمانلَرنِی مَقصَدلِی،آگاهانَه وَحدَتلَرِینِی مُحافِظَت قِیلِیش وَ اِینگ کَتتَه دُشمَنگه قَرشِی بوُیُوک قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُوندُور؛ اَمّا مَنَه بُو اِیککِی طائِفَه بِیزلَرنِی اِضطِرارِی وَ دِفاع حالَتِیگَه سالِیب قوُیِیشگن وَ یُومشاق جَنگنِی، گاهِیدَه اِیسَه اِیسسِیق جَنگنِی هَم مُسُلمانلَرگه مَجبُورلَب یوُکلَشگن، نَتِیجَدَه اِیسَه اوُلَرنِی دَفع قِیلِیشدَن باشقَه چارَه قالگن اِیمَس.

بُو یِیردَه بِیزلَرنِینگ آگاهانَه، مَقصَدلِی وَحدَتِیمِیزنِی مَعناسِی شوُرادَگِی توُرلِی- هِیل رَعیلَرنِی یوُقاتِیش وَ هِیلمَه – هِیل اِجتِهادلَرنِی اِرایَه بِیرِیشنِی آلدِینِی آلِیش اِیمَس، بَلکِی مَقصَدلِی، آگاهانَه وَحدَتدَن بوُلگن مَنظوُر شوُندَی بِیر حَرَکَتلِی وَحدَتکِی، مَنَه بوُ مَقصَدلِی، حَرَکَتلِی وَحدَت شوُرانِینگ رَوِیشِی سِیاسَتِینِی واحِد وَ بِیر هِیل اِجماع بِیلَن، حاضِرگِی وَ کِیلَه جَک بارَه سِیدَگِی مُبهَم بوُلمَه گن رَوشَن اِعتِقادلَر مَجمُوعَه سِینِی وَ مُبهَم بوُلمَه گن رَوشَن ستراگِیَه لَر مَجمُوعَه سِینِی جَمِیعیَتدَگِی یَققال واقِیعِیَتلَرگه نِسبَتاً مُناسَبَت بِیلدِیرِیش رَوِیشِینِی آچِیق، رَوشَن حالَتدَه کوُرسَه تِیب اِرایَه بِیرَه دِی.

مُسُلمانلَرنِینگ واحِد شوُارِسِینِی کَنَلِی آرقَه لِی واحِد اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلِیش سَرِی حَرَکَتلَه نِیشگه آشکارَه اوُرِینِیش وَ توُرلِی- هِیل جَماعَتلَرنِی اوُرنِیگه واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیش، هَمدَه بِیر قَنچَه اوُمَّتلَرنِی اوُرنِیگه واحِد اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلِیشنِی واسِیطَه سِیدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلگن آیَتگه شامِل بوُلَه مِیز:    كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ…  (ال عمران / 110)

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(32- قسمت)

 در این صورت برای  تمام سابقون الاولون و تمام مبارزین تمام درهای تفرق و انحصار طلبی و توهم گرائی جاهلانه بسته شده و چاره ای جز وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی باقی نمانده است، و چاره ای جز استفاده و بهره گیری از انرژی و قدرت همدیگر ندارند، و هر گونه تک روی سابقون الاولون هر سرزمینی باعث می شود که در صف آلوده ها( قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ) قرار بگیرند و وضع موجود میان مسلمین و سازمانهای جاهلی و طاغوتی دشمنان قانون شریعت الله آنان را به صورت خیلی موزیانه و خیلی بی رحمانه در خودش خفه و هضم کند .

تک روی برای ما سم است و تفرق از صفات مشرکین و سکولاریستهاست :وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ* مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ، در برابر، وحدت آگاهانه و هدفمند برای ما هم استراتژی است هم تاکتیک . تاکتیک از این لحاظ که وسیله ای است برای بسیج و سازماندهی تمام انرژی و قدرت نهفته ی مسلمین بر قاعده  ی: وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا (آل عمران/103) و برای ما وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی استراتژی هم هست چون مسأله ی نابودی دشمنان الله و مسلمین را از طریق یک نفیر عام و جهاد فراگیر مسلمین مد نظر خودش قرار داده است .یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ مَا لَکُمْ إِذَا قِیلَ لَکُمُ انفِرُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الأَرْضِ أَرَضِیتُم بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَیَاةِ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِیلٌ ‏ (توبه/38)

تمام تاکتیکها و استراتژیهای ما جهت وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی برای کسب قدرت است، چون جاهلیت سکولار مهاجم و اشغالگر و مرتدین و نوکران محلی آن هرگز «مؤدبانه» و «با خواهش و تمنی» دست از کشتار و جنگ مسلحانه با ما  بر نمی دارند تا زمانی که ما دست از مفاهیم 4 گانه ی دینمان بکشیم : وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ : برای همین است که تنها با«قدرت عمده ی مسلمین» است که «قدرت عمده دشمن مهاجم» متوقف و منهدم می شود.

 نه تاریخ قرآن و نه تاریخ مکتوب بشر هم روش دیگری را تجربه نکرده است و به اثبات نرسانده که در آن با خواهش و تمنا و دعا و گریه و زاری و با فرهنگ بودن و مودبانه صحبت کردن و خوب پوشیدن حکم الله جایگزین حکم جاهلیت و طاغوت شده باشد و جاهلیت و طاغوتها داوطلبانه کنار بروند و دست از منافعشان و دست از جنگیدن با قانون شریعت الله کشیده باشند . واضح است که کسب قدرت از طریق وحدت آگاهانه و هدفمند یگانه حل می شود، و تفرقه اساسی ترین سم کشنده و از بین برنده ی وحدتی است که این وحدت از سرچشمه های اساسی قدرت به شمار می رود . وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ ۖ وَاصْبِرُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ (انفال/46) بله، وحدت هدفمند و آگاهانه و حرکتی که از «أَطعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ» سرچشمه گرفته است روح قدرت است، و تفرق عین ذلت، خواری ، مستی و بی ابهتی است.

در این صورت وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی یک پروژه و طرح است، و این پروژه در زندگی واقعی و روزمره ی مسلمین انجام می شود نه در کتابخانه ها و ساکن داخل کتب. اگر گفته می شود که تفرقه اندازان و وراجهای کتابخانه ای که جایی نشسته اند و با کوتاه فکری و توهمات خودشان اسباب تفرق را فراهم می کنند باید تنبیه بشوند، و اگر گفته می شود که بر علیه این فسیلهای اغلب مزدور و گاه بر علیه برادران نامتعادل و نامیزان و جاهل خودمان وارد پروسه ی نقد و جنگ نرم می شویم،  تمام این کارها برای محافظت از شوراهای مسلمین و محافظت از وحدت هدفمند و آگاهانه ی مسلمین، و برای کسب قدرت بزرگ بر علیه دشمن بزرگ است؛ اما این دو طیف ما را در حالت اضطرار و دفاع قرار داده اند، و جنگ نرم و گاه جنگ گرم را بر مسلمین تحمیل کرده اند و چاره جز دفع نمانده است .

در اینجا وحدت آگاهانه و هدفمند ما به معنی از بین بردن آراء مختلف و جلوگیری از ارائه ی اجتهادات مختلف در شورا نیست، بلکه منظور از وحدت هدفمند و آگاهانه، وحدت حرکتی است که در این وحدت هدفمند و حرکتی، روش و خط مشی شورا با اجماعی واحد و یکسان، مجموعه ای از اعتقادات روشن و بی ابهام، و مجموعه ای از استراتژیهای روشن و بی ابهام را، در مورد حال و آینده، در روش برخورد با واقعیتهای عینی جامعه نشان می دهد و ارائه می دهد، آن هم واضح، روشن و بی ابهام.

تلاشی آشکار برای حرکت به سمت تشکیل امه واحد از کانال شورای واحد مسلمین و ارائه ی اجماع واحد و تشکیل دوباره ی جماعت واحد به جای جماعتهای مختلف و تشکیل امت واحد به جای امتهای متعدد. تا مشمول فرموده ی الله شویم که می فرماید: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ…  (ال عمران / 110)

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(92- қисмат)

Барои хамин астки, мутаносиби бо ончики вазиъати мовжуди жунбуш такомули аз мо мехохад, агар каси аз мо бипурсадки барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ ، آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Ё барномайи шумо барои чигунаги татбиқи

«وَأَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ» و «إِذا حَکَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْکُمُوا بِالْعَدْلِ»

Дар оянда чист? Агар мо зимни иймон ба куллиёти ин ахком барои татбиқи жузъиёти ин ахком мутаносиб бо ниёзи руз, ва вазъи мовжуд, ва мезони пешрафти инсонхо дар оянда, дар жавоб бигуемки мо феълан чанин барномайи дар ихтиёр надорем ва рузи худиш хамма чиз мушаххас мешавад, ва аз харгуна иқдомоти ажулона ва шуордехи ихсосотий ва ирояйи ахкоми норас ва нобажо худдори кардем, шояд битавонем ба худимон бигуемки мо дар масири жиход ва мубориза муваллиди садама ба ин жараёни муборак нашудем, ва еки аз усули асосий онро барои расидан ба хадаф  риоят кардем.

Чунончи арз шуд ин ба ин маъни нестки мо набояд ахкоми худимонро дошта бошем. Мо инонро дорем ва хубиш хам дорем. Дар қуръон ва суннати сахих ин ахком қарнхо пеш сабт шуданд ва ба унвони қонуни асосийи мо дар маъаррази дид ва дар ихтиёри дуст ва душман қарор доранд, балки дар инжо хадафи сухан ин астки бояд бо барнома рези дақиқ, мутаносиб бо хар замон ва маконики кучактарин фурсати муносиби барои касби қудрати иймоний ва дунёвий мутаносиби бо татбиқи шаръий ба руз он хукм ба вужуд омада аст, мо дар хамон мовқеияти замоний ва маконий, ва мутаносиб бо абзорхойи он замон, ин хукмро татбиқ бидихем ва ижрош кунем.

Мухолифини мо хам фахмидандки муслимин қавонини хосси худишонро доранд ва барои татбиқи он хам тавоноийхойи хосси худишонро дорад ва бидуни шак шойистаги ва тавон дар  даст гирифтани қудрати хукуматиро доранд, пас мушкил бар сари вужуди ин қавонини мунсажим нест; балки манзур ин астки татбиқи ин ахкоми ижтиходий бояд мутаносиб бо вазъ ва мовқеияти замонийи худиш дар оянда бошад, ва хам акнунки мазохиб ва тафосири мухталиф ва мутаъаддид ва умматхойи кучаки мутаъаддид, ва жамоатхойи кучаки мутаъаддид, ва шўрохойи кучаки мутаъаддид ба вужуд омаданд, ва хануз дар ек сарзамини мушаххас ек уммати вохид ва ек ижмоъи вохид ва ек жамоати вохиди аз тариқи ек шўройи вохиди ба вужуд наёмада аст то дар мовриди татбиқи хукми хосси раъйи вохид ва ижтиходи вохиди худишро мутаносиби бо вазъи мовжуди он замон ироя бидихад, то он замон гуфтан ва ирояйи бардоштхойи зудрас дар ғейри замон ва фасли муносибиш, талоши бефойдайи астки аслан ба дарди дўврайи инқилобий то қабли аз касби қудрат ва ташкили хукумат намехурад. Мо алъон бояд огохона ва хадафманд танхо бо такияйи асосий бар муштаракот ва мухофизат аз вафодор мондан ва истодагийи бар харакати умумий ба суйи хадаф дар масири сахихиш ба самти пирузийи нахоий, барномарези кунем.

Замоники шахс дар хамон дўврони омузиши иймониш “ ла илаха” ро бар забон меоварад ва куфр ба тоғут мекунад яъни дар вазъи мовжуд мегуяд: ман зери бори хеч хукми ғейри аз хукми аллох намеравам, қавонини дини секуляризмро зери пом мегузорам, ман аз ин дини секуляризм на коммунизмишро мехохам на либирализмишро, ман зери бори ахкоми социал демократхо хам намеравам, ман ижоза намедихамки ахкоми секуляристи ба жойи ахкоми илохий бар хонуводам ижро бишавад, ман намегузорамки дар панохи қавонини секуляристи ва дар панохи қудрати хукумати секуляристи хохарам, занам ва духтарам талаф бишаванд, ман зери бори фақр ва фахшо намеравам, ман тарс ва ноамнийро дар тамоми пояхойи зиндагим намехом, ман зери бори нисбияти ахлоқий секуляристи муртаддин намеравам, ман тахти шуорхойи фарибандайи “ озодий куфр” ё хамон бебандубори фикрий ва шахсий ижозайи куфргуйи ва тўвхин ба аллох ва росул ва қавонини шариати аллох ва оёти аллохро намедихам, ва даххо мовриди дигарки шахси мусалмон бо гуфтани хамон ла илаха ва куфр ба тоғутиш хеч қонуни жохилийро дар хеч шикл ва қиёфайи намепазирад.

 Дар ин сурат возих астки “ на”ики мо мегуем хамон “ на” мардум аст. Ва “ иллаллох” ва иймон ба тамоми ахкоми аллохи мо ва “ бале” гуфтани мо хам бо “ бале” гуфтани хаммайи мўъминин еки аст, аммо дар умури ижтиходий хақ надорем то ташкили шўройи улил амри вохид – холо дар сарзамини вохиди бошад ё муташаккил аз чанд сарзамин ва ё жиходий бошад – биёем ва раъйи фардий худимон ё дорудастайи кучаки худимонро ба жойи раъйи вохид ва ижмоъи вохиди шўройи умумий ироя бидихем ва боиси ижоди истикок ва боиси ба вужуд омадани тафарруқ ва тажзия дар миёни муслимин бишавемки рахбариятишонро ба ухда гирифтаем.

Дар инжо масала созиш, таназзул аз савоб ё ворид омадани хадаша бар усули тўвхид, вало ва баро, куфр ба тоғут ва иймон ба аллох нест, балки бар акс, жиловгири аз созиш ва тажзия ва героиши ба тоғутхо ва ё кинорагири нийрухойи астки , қудрат ва шовкати моро изофа мекунанд ва сухти жиходи хаммайи муслиминро дар ғалаба бар душмани мухожим ва расидан ба хадафи бузург таъмин мекунанд.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(91- қисмат)

Баъзи аз мункаротро шахс метавонад аз бейн бибарад, баъзи аз мункарот тавассути хелф ва синдико аз бейн мераванд, баъзи аз мункархо хам аз тариқи жамоат ва хизб аз бейн мераванд ва бисёри аз мункархо хам хастандки танхо ва танхо аз тариқи хукумати исломий аз бейн мераванд ва то расидан ба ин мархала хар фаолиятики мунжар ба бадтарин мункар яъни ширки тафарруқ бишавад дар воқеъ жойгузин кардани ек мункари бадтар ба жойи ек мункари бад аст. Жойгузини мункари бузургтар ба жойи мункари кучактар аст.

Набуди қудрати хукумати исломийки танхо аз тариқи вахдат ва пархези аз тафарруқ дубора ба даст меояд ғам ва балойи бузурги астки боис мешаванд балохо ва ғамхойи кучак фаромуш бишаванд ё лоақал зиёд ба онхо ахамият надод: ин чанин буд “ ғамман биғамин” қуръон :

فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا مَا أَصَابَكُمْ (آل عمران/153)

Ғами бузурги алъони мо набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва хатто набуди ек хукумати бадили изтирорийи исломий дар аксарияти қотиъи сарзаминхойи мусалмоннишин ва хатто бадтар аз он набуди ек мажлиси шўройи вохиди мужохидин дар ин сарзаминхо ба далили азоби тафарруқики илова бар давоми фақр ва ноамний ва тасаллути тоғутхойи махаллий бар муслимин боиси тамъа ва тасаллути соири куффори хорижий бар муслимин шуда аст. Барои аз бейн бурдани ин тафарруқики ноши аз ихтилофи дар бардоштхо ва тафосири мухталиф аст, ва барои мухофизати аз вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли еки аз “ се абзор”, лозим аст ба “ замон бар” будани халли ин ихтилофот ва хатто “ замон бар” будани пиёда кардани ислохоти ақидатий ва рафторий дар миёни муслимин мўътақид буд.

Медонемки баъди аз омузиши иймонки жўвхарайи рисолат тамоми анбиё буда аст

«وَلَقَد بَعَثنا في كُلِّ أُمَّةٍ رَسولًا أَنِ اعبُدُوا اللَّهَ وَاجتَنِبُوا الطّاغوتَ» و لا اله – الا الله

Аз коноли пайғамбари он аср, соири ахком ба сурати тадрижий аз пайғамбари ба пайғамбари дигар дар холи такомул буда аст ва андак андак бар миллатхойи гузашта ироя шуданд то инки ба асри пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам мерасемки ба такомули худиш мерасад.

Замоники сейри ахком дар хаёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мехост ба такомули худиш бирасад, боз ба сурати тадрижий ва дар муддати 23 сол дўврайи худишро такмил кард, яъни барои ек бадани мариз ва ек жомеъайи маризки барои дармони худиш аллохро ба унвони сохиби дастур ва амр, ва қонуни шариати аллохро ба унвони нусха ва дору барои дармони худиш пазирофта аст, ва ба ин масир иймон дорад, дорухоро боисти дар муддати масалан ду хафта ё чанд мох ва хатто то охари умр дар замонхойи мушаххаси масраф кард, ва намешавад хаммайи дорухоро екжо масраф кард.

Дорухойи жомеъа мутаносиб бо вазъи мовжуди он жомеъа ва ниёзхойи рузи он жомеъа ироя мешаванд, ва мумкин астки дар рохи расидан ба хадафи бузург, жунбуш мажбур бишавад дар марохили аз баёни баъзи аз ахкоми шариати аллох хам худдори кунад, ва мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох дар хадиси арнияйн чанин ташхис бидихадки дар ин мархалагузар хеч ниёзи ба баёни он нест, ва мумкин аст хатто дар сурати баён ва боз шудани фаолиятхойи теорик ва амалий дар ин замина, баунвони боздорандайи хам амал кунад, ва дар масири мубориза хилал ворид кунад ва сад бишавад.

Аз хадиси уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо ба сурати возих ва ровшан мешавадки қабли аз омузиши иймон, ироя ва татбиқи ахкоми чун шаробхўри ва зинокори ва ғейрих метавонист боздоранда бошад. барои хамин аст мебинем муслиминики дар ин дўврон фовт карданд усулан намедонистандки чанин ахкоми хам вужуд доранд, ва барои хеч кудом аз ёрони росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам тасаввури чанин ахкоми ва қавонини қобили тасаввур набуд.

Зохири қазия нишон медихадки аллох таоло лозим хам намедидки қабли аз мархала ва замони хосси амалий шудани ахкомиш, онхоро хам ба сурати лафзий ва теорик баён мекунад, барои хамин астки қуръонро екжо ва мисл ек китоб бар мардум нозил намекунад, балки хатто баён ва нозил кардани оёт марбут ба онхоро хам, ба замони ва макони хосси худиш муваккил мекунад. Замоники иймон омузиш дода мешавад кулли оёти мухтасси мўъминин бо

 «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»

Шуруъ мешавад ва баъди аз ижод ва омузиши иймон астки шахсро мухотоби ахкомиш қарор медихад.

Ва агар каси фақат мусалмон шуда бошад аммо ба даражайи мўъминин нарасида бошад ва иддаойи мўъмин будан бикунад аллох ба сирохат эълом мекунад:

 قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا ۖ قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَٰكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ ۖ (حجرات/14)

Арабхо мегуянд: иймон овардем. Бигу : шумо иймон наёвардид, балки бигуйид: таслим ва мусалмон шудем. Чироки иймон хануз ба дилхоитон рох наёфта аст.

(идома дорад……….)