وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(35- қисм)   

Хўп, энди вохид шўрони нобуд бўлиши билан вохид ижмоъ хам йўқолгач, мажбурий холатда вохид жамоат хам нобуд бўлди ва уни ўрнига кичик ва катта юзлаб жамоатлар вужудга келди.

Очиқ кўриниб турганидек вохид жамоатни инқирози вохид ижмоъни инқирозига боғланади ва вохид ижмоъни нобуд бўлиш илдизи эса вохид умматни нобуд бўлишига етиб боради ва вохид умматни илдизи  хам вохид улил амр шўросини инқирозига боғланади ва вохид улил амр шўросининг инқирози хам нубувват манхажига асосланган исломий  хукуматни инқирозига боғлиқдур.

 Мана бу холатда очиқ ва равшан кўриниб турган нарса шуки, нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни ва мусулмонларнинг вохид улил амр шўросининг инқирози, ана ўшанча тафарруқни,залилликни, қолоқликни, бир жойда қотиб қолишни, умум  мусулмонларнинг моддий ва маънавий сустлигини ,ақидавий-ахлоқий ва рафторий  фасодларнинг  ривожланишини асосий иллати ва омили бўлади: 

لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ..

ислом дастаглари бирма-бир синдирилади, бу дастаглардан бири нобуд бўлган пайтида, одамлар уларни энг яқинига чанг солади, уларнинг аввали хукмни синдирилиши бўлиб ( нубувват манхажига асосланган хукмни бир четга суриб қўйишади) ва уларни охири намоздур. ( яъни намозни тарк қилишади.)

Очиқ ва ойдин кўриниб турганидек, нубувват манхажига асосланган мана бундай исломий хукуматга ва унга боғланган ташкилотларга янгидан  қайтиш билангина, яна бир бор вохид уммат ва вохид жамоат ташкил бўлади ва мусулмонлар мана шунча фасодларни дастидан нажот топишади ва аллох таоло улар учун таъйинлаб қўйган йўлга тушиб олишади ва

  كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ

сифатига шомил бўлишади.

Исломий  хукуматни ва уни  қўл остидаги ташкилотларни қўлга  киритмасдан туриб 100 йиллар  давомида исломий хукуматни қўлга киритиш йўлидан  бошқа йўлдаги   ахлоқ дарслари,тазкия бериш, одамларни парвариши шариатда  талаб қилинган асосий  таъсирни бермайди. Биз бу  нарсаларни  асрлар давомида тажриба қилиб ўтдик, уни  янгидан   тажриба  қилишга  эхтиёжимиз  йўқ, албатта бизлар шу даражада тушунчага эга бўлсак керак,деб ўйлайман, яъни агарчи ахли суннат мавжуд бўлса хам – у  тахминан барча ахли қибла фирқаларини ўз ичига олади- аммо у  вохид шўросиз ва вохид умматсиз ва вохид ижмоъсиз ва вохид жамоатсиз хеч нарса эмас, на ахли жамоатлар мавжуд ва на ахли жамоат.

Вохид шўро эса турли-хил таъвилот ва тафсирларни, хилма-хил тарқоқ  ахзобларни ва гурухларни ўрнида нақш ўйнайди ва барча мусулмонларни устида вохид раъйни ироя беришни ва қарор қабул қилиш қудратини зиммасига олади.

Шўро қандай сатхда ташкил бўлишидан қатъий назар барча мусулмонларнинг иродасини кўрсатиб баён қилади ва уларни ўзини химояси остига олади, бундан сўнг ахзоблар ва тафсирлар ва турли-хил таъвилотларни сўзи биринчи ўринда турмайди, улар аста-секин ўзларини жойгохларини шўрога беришади ва улил амр шўроси ижтиход қилса бўладиган масалалар борасида ўзини вохид ижтиходини ироя беради ва уни вохид ижмоъси ва вохид раъйи қуръон ва сахих  суннатни қаторидан жой олади:

      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59).

Эй мўминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган ( яъни мусулмон) хокимларга бўйинсинингиз! Бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз – у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! Мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Аллохга итоат қилишлик, яъни хукмни қуръондан олишлик ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламга итоат қилишлик, яъни хукмни сахих суннатдан олишлик ва улил амрга итоат қилишлик, яъни хукмни улил амр шўросини вохид ижмоъсидан олишлик демакдир. Мана шу шаклда улил амр шўросининг вохид ижмоъсига итоат қилишлик хам, аллохга ва росулига итоат қилишни қаторидан жой олади ва вожиб бўлади. Чунки аллохни ва росулини хукмини ижро қилиш ва татбиқ қилиш кайфияти, бутун жахондаги ва минтақадаги ички мавжуд вазиятга муносиб равишда мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра, мана шу вохид шўрони канали ва уни вохид ижмоъсини йўли  орқали, муносиб ва мувофиқ  шева, хос шароит билан баён қилинади.

Худди шу ерда вохид ижмоъдан келиб чиққан мана бу вохид хукм барча мусулмонлар учун охирги хужжат бўлади ва хамма мусулмонлар вохид раъйдан фойдаланган ва бахра олган холда тафарруқдан ва бир неча даста бўлишдан нажот топишади ва яна янгидан вохид уммат ва вохид жамоат шаклланади, аллох таоло у хақида мархамат қиладики:   

کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110)

шу пайтда мана бу вохид уммат  бошқа одамлар учун намуна бўлади:

   وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143)

бу вохид уммат аллохни ваъдаларини ўзига шомил қилиб олади:

 وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)

Аллох сизлардан иймон келтирган ва яхши амаллар қилган зотларга худди илгари ўтган ( иймон- эътиқодли) зотларни ( ер юзига) халифа- хукмрон қилганидек, уларни хам  ер юзида халифа қилишни ва улар учун ўзи рози бўлган (ислом) динини ғолиб- мустахкам қилишни хамда уларнинг (ахволини маккада кўрган) хавфу хатарларидан сўнг ( мадинада) тинчлик- хотиржамликка айлантириб қўйишни ваъда қилди.

Ха,улил амр шўроси хар қандай замонда хос шароитларда мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра, аллохни шариатидаги қонунларни қандай татбиқ қилишни ва уни кайфиятини вохид раъй билан баён қилади. Мисол тариқасида келтирадиган бўлсак, жамиятни идора қилиш шеваси шўро асосида бўлиши кераклигини  яхши биламиз, энди мана бу шўролар сақифадан тортиб хозирги кунгача мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига кўра мураккаблашиб келган  ва ўша замонга боғлиқ ўзига хос ташкиллаштиришларга, тузатишларга эхтиёж пайдо бўлади, бўлмасам мусулмонларнинг кундалик эхтиёжларига жавоб бера олмай қолади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(35- قیسم)

 حوُپ، اِیندِی واحِد شوُرانِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن واحِد اِجماع هَم یوُقالگچ، مَجبوُرِی حالَتدَه واحِد جَماعَت هَم نابوُد بوُلدِی وَ اوُنِی اوُرنِیگه کِیچِیک وَ کَتتَه یوُزلَب جَماعَتلَر وُجُودگه کِیلدِی.

آچِیق کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک واحِد جَماعَتنِی اِنقِراضِی واحِد اَجماعنِی اِنقِراضِیگه باغلَه نَه دِی وَ واحِد اِجماعنِی نابوُد بوُلِیش اِیلدِیزِی اِیسَه واحِد اوُمَّتنِی نابوُد بوُلِیشِیگه یِیتِیب بارَه دِی وَ واحِد اوُمَّتنِی اِیلدِیزِی هَم واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی اِنقِراضِیگه باغلَه نَه دِی وَ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اِنقِراضِی هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی اِنقِراضِیگه باغلِیقدوُر.

  مَنَه بُو حالَتدَه آچِیق وَ رَوشَن کوُرِینِیب توُرگن نَرسَه شوُکِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ اِنقِراضِی، اَنَه اوُشَنچَه تَفَرُّقنِی، زَلِیللِیکنِی، قالاقلِیکنِی، بِیر جایدَه قاتِیب قالِیشنِی، عُمُوم مُسُلمانلَرنِینگ ماددِی وَ مَعنَه وِی سوُستلِیگِینِی،عَقِیدَه وِی- اَخلاقِی وَ رَفتارِی فَسادلَرنِینگ رِواجلَه نِیشِینِی اَساسِی عِللَتِی وَ عامِلِی بوُلَه دِی:    لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ…….اِسلام دَستَگلَرِی بِیرمَه – بِیر سِیندِیرِیلَه دِی، بُو دَستَگلَردَن بِیرِی نابوُد بوُلگن پَیتِیدَه، آدَملَر اوُلَرنِی اِینگ یَقِینِیگه چَنگ سالَه دِی، اوُلَرنِینگ اَوَّلِی حُکمنِی سِیندِیرِیلِیشِی بوُلِیب (نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن حُکمنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیشَه دِی) وَ اوُلَرنِی آخِیرِی نَمازدوُر. ( یَعنِی نَمازنِی تَرک قِیلِیشَه دِی).

آچِیق وَ آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن مَنَه بوُندَی اِسلامِی حُکوُمَتگه وَ اوُنگه باغلَنگن تَشکِیلاتلَرگه یَنگِیدَن قَیتِیش بِیلَن گِینَه، یَنَه بِیر بار واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت تَشکِیل بوُلَه دِی وَ مُسُلمانلَر مَنَه شوُنچَه فَسادلَرنِی دَستِیدَن نَجات تاپِیشَه دِی وَ اَلله تَعالَی اوُلَر اوُچُون تَعیِینلَب قوُیگن یوُلگه توُشِیب آلِیشَه دِی وَ كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ صِیفَتِیگه شامِل بوُلِیشَه دِی.

اِسلامِی حُکوُمَتنِی وَ اوُنِی قوُل آستِیدَگِی تَشکِیلاتلَرنِی قوُلگه کِیرِیتمَسدَن توُرِیب 100 یِیللَر دَوامِیدَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یوُلِیدَن باشقَه یوُلدَگِی اَخلاق دَرسلَرِی، تَزکِیَه بِیرِیش، آدَملَرنِی پَروَرِیشِی شَرِیعَتدَه طَلَب قِیلِینگن اَساسی تَأثِیرنِی بِیرمَیدِی. بِیز بُو نَرسَه لَرنِی عَصرلَر دَوامِیدَه تَجرِیبَه قِیلِیب اوُتدِیک، اوُنِی یَنگِیدَن تَجرِیبَه قِیلِیشگه اِیختِیاجِیمِیز یوُق، اَلبَتَّه بِیزلَر شُو دَرَجَه دَه توُشوُنچَه گه اِیگه بوُلسَک کِیرَک، دِیب اوُیلَیمَن، یَعنِی اَگرچِی اَهلِی سُنَّت مَوجُود بُولسَه هَم – اوُ تَحمِیناً بَرچَه اَهلِی قِبلَه فِرقَه لَرِینِی اوُز اِیچِیگه آلَه دِی – اَمّا اوُ واحِد شُوراسِیز وَ واحِد اوُمَّتسِیز وَ واحِد اِجماعسِیز وَ واحِد جَماعَتسِیز هِیچ نَرسَه اِیمَس، نَه اَهلِی جَماعَتلَر مَوجُود وَ نَه اَهلِی جَماعَت.

واحِد شوُرا اِیسَه توُرلِی- هِیل تَعوِیلات وَ تَفسِیرلَرنِی،هِیلمَه – هِیل تَرقاق اَحزابلَرنِی وَ گوُرُوهلَرنِی اوُرنِیدَه نَقش اوُینَیدِی وَ بَرچَه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرِیشنِی َو قَرار قَبُول قِیلِیش قُدرَتِینِی زِمَّه سِیگه آلَه دِی.

شُورا قَندَی سَطحدَه تَشکِیل بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر بَرچَه مُسُلمانلَرنِینگ اِرادَه سِینِی کوُرسَه تِیب  بَیان قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِی اوُزِینِی حِمایَه سِی آستِیگه آلَه دِی، بوُندَن سُونگ اَحزابلَر وَ تَفسِیرلَر وَ توُرلِی- هِیل تَعوِیلاتلَرنِی سُوزِی بِیرِینچِی اوُرِیندَه توُرمَیدِی، اوُلَر اَستَه – سِیکِین اوُزلَرِینِی جایگاهلَرِینِی شُوراگه بِیرِیشَه دِی وَ اوُلِی الاَمر شوُراسِی اِجتِهاد قِیلسَه بوُلَه دِیگن مَسَلَه لَرنِی بارَه سِیدَه اوُزِینِی واحِد اِجتِهادِینِی اِرایَه بِیرَه دِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِی وَ واحِد رَعیِ قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتنِی قَطارِیدَن جای آلَه دِی:  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59).  اِی مُؤمِنلَر، اَلله گه اِطاعَت قِیلِینگِیز وَ پَیغَمبَرگه هَمدَه اوُزلَرِینگِیزدَن بوُلگن ( یَعنِی مُسُلمان) حاکِملَرگه بوُیِینسِینِینگِیز! باردِییُو بِیران نَرسَه حَقِیدَه تَلَه شِیب قالسَنگِیز، – اَگر حَقِیقَتاً اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانسَنگِیز – اوُ نَرسَه نِی اَلله گه وَ پَیغَمبَرِیگه قَیتَه رِینگِیز! مَنَه شُو یَحشِیراق وَ چِیرایلِیراق یِیچِیمدِیر.

اَلله گه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی قُرآندَن آلِیشلِیک وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی صَحِیح سُنَّتدَن آلِیشلِیک وَ اوُلِی الاَمرگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک، یَعنِی حُکمنِی اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی واحِد اِجماعسِیدَن آلِیشلِیک دِیمَکدِیر. مَنَه شوُ شَکلدَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِینگ واحِد اِجماعسِیگه اِطاعَت قِیلِیشلِیک هَم، اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلِیشنِی قَطارِیدَن جای آلَه دِی وَ واجِب بوُلَه دِی. چوُنکِی اَلله نِی وَ رَسُولِینِی حُکمِینِی اِجرا قِیلِیش وَ تَطبِیق قِیلِیش کَیفِیَتِی، بوُتوُن جَهاندَگِی وَ مِنطَقَه دَگِی اِیچکِی مَوجُود وَضِیعیَتگه مُناسِب رَوِیشدَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه، مَنَه شُو واحِد شوُرانِی کَنَلِی وَ اوُنِی واحِد اِجماعسِینِی یوُلِی آرقَه لِی، مُناسِب وَ مُوافِق شِیوَه، خاص شَرائِط بِیلَن بَیان قِیلِینَه دِی.

حوُددِی شوُ یِیردَه واحِد اِجماعدَن کِیلِیب چِیققَن مَنَه بُو واحِد حُکم بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون آخِیرگِی حُجَّت بوُلَه دِی وَ هَمَّه مُسُلمانلَر واحِد رَعیدَن فایدَه لَنگن وَ بَهرَه آلگن حالدَه تَفَرُّقدَن وَ بِیر نِیچَه دَستَه بوُلِیشدَن نَجات تاپِیشَه دِی وَ یَنَه یَنگِیدَن واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت شَکللَنَه دِی، اَلله تَعالَی اوُ حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110) شُو پَیتدَه  مَنَه بُو واحِد اوُمَّت باشقَه  آدَملَر اوُچُون نَمُونَه بوُلَه دِی:   وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143) بُو واحِد اوُمَّت اَلله نِی وَعدَه لَرِینِی اوُزِیگه شامِل قِیلِیب آلَه دِی:     وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)  اَلله سِیزلَردَن اِیمان کِیلتِیرگن وَ یَحشِی عَمَللَر قِیلگن ذاتلَرگه حوُددِی اِیلگه رِی اوُتگن ( اِیمان – اِعتِقادلِی) ذاتلَرنِی ( یِیر یوُزِیگه) خَلِیفَه – حُکمران قِیلگه نِیدِیک، اوُلَرنِی هَم یِیر یوُزِیدَه خَلِیفَه قِیلِیشنِی وَ اوُلَر اوُچُون اوُزِی راضِی بوُلگن ( اِسلام) دِینِینِی غالِب- مُستَحکَم قِیلِیشنِی هَمدَه اوُلَرنِینگ (اَحوالِینِی مَککَه دَه کوُرگن) حَوفوُ خَطَرلَردَن سوُنگ (مَدِینَه دَه) تِینچلِیک – خاطِرجَملِیککَه اَیلَنتِیرِیب قوُیِیشنِی وَعدَه قِیلدِی.

حَه، اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَر قَندَی زَماندَه خاص شَرائِطلَردَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قَندَی تَطبِیق قِیلِیشنِی وَ اوُنِی کَیفِیَتِینِی واحِد رَعی بِیلَن بَیان قِیلَه دِی. مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرَه دِیگن بوُلسَک، جَمِیعیَتنِی اِدارَه قِیلِیش شِیوَه سِی شوُرا اَساسِیدَه بوُلِیشِی کِیرَکلِیگِینِی یَحشِی بِیلَه مِیز،اِیندِی مَنَه بُو شُورالَر سَقِیفَه دَن تارتِیب حاضِرگِی کوُنگه چَه مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه کوُرَه مُرَکَّبلَه شِیب کِیلگن وَ اوُشَه زَمانگه باغلِیق اوُزِیگه خاص تَشکِیللَشتِیرِیشلَرگه، تُوزَه تِیشلَرگه اِیختِیاج پَیدا بوُلَه دِی، بوُلمَسَم مُسُلمانلَرنِینگ کوُندَه لِیک اِیختِیاجلَرِیگه جَواب بِیرَه آلمَی قالَه دِی. 

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(35- قسمت)

خوب، حالا زمانی که با نابودی شورای واحد اجماع واحد از بین رفت به صورت جبری جماعت واحد هم از بین رفت و به جای آن صدها جماعت کوچک و بزرگ تولید شده اند .

مشخص است که ریشه ی انهدام جماعت واحد به انهدام اجماع واحد برمی گردد، و ریشه ی نابودی اجماع واحد به نابودی امت واحد بر می گردد، و ریشه ی انهدام امت واحد هم به انهدام شورای اولی الامر واحد بر می گردد، و باز ریشه ی انهدام شورای اولی الامر واحد هم به انهدام حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ بر می گردد.

در این صورت واضح و روشن است که انهدام حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و شورای اولی الامر واحد مسلمین علت اساسی و عامل اینهمه تفرق، ذلیلی، عقب ماندگی، درجا زنی و رکود مادی و معنوی عموم مسلمین و رواج انواع مفاسد عقیدتی – اخلاقی و رفتاری میان مسلمین بود:لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ، عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ.. دستگیره های اسلام یک به یک شکسته می شود، هرگاه یک دستگیره نابود شود مردم به آنچه نزدیک آن است چنگ می زنند، اول آنها شکستن حکم است (حکم بر اساس مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ را رها می کنند) و آخر آنها نمازاست (نماز را ترک می کنند)

واضح و روشن هم هست که تنها با بازگشت مجدد چنین حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و نهادهای وابسته به آن است که دوباره امت واحد و جماعت واحد تشکیل می شود و مسلمین از دست اینهمه مفاسد نجات پیدا می کنند و درهمان مسیری که الله برایشان  تعیین کرده بود می افتند و مشمول صفت: كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ می شوند .

بدون در دست داشتن قدرت حکومت اسلامی و نهادهای تحت پوشش آن صدها سال درس اخلاق و تزکیه دادن و پرورش مردم و غیره که در مسیر دست یابی به قدرت حکومت اسلامی نباشد، تأثیرات اساسی خواسته شده در شریعت را ندارد. این را ما قرنهاست تجربه کرده ایم و نیازی به تجربه ی مجدد نداریم، و باید به این درجه از فهم رسیده باشیم که با آنکه أهلُ السُّنَّة  وجود دارد- و تقریبا همه ی فرق اهل قبله را در بر می گیرد – اما بدون شورای واحد و امت واحد و اجماع واحد، جماعت واحدی در کار نیست و أهلُ الجماعات وجود دارند نه أهلُ الجماعه .

شورای واحده که به جای تفاسیر و تأویلات مختلف و احزاب و گروههای مختلف و متفرق ایفای نقش می کند و قدرت تصمیم گیری و ارائه ی رای واحد به تمام مسلمین را به عهده می گیرد .  

 شورا در هر سطحی که تشکیل بشود نشان دهنده و بیانگر اراده ی تمام مسلمینی است که آنان را تحت پوشش خودش قرار داده است، و دیگراحزاب و تفاسیر و تأویلات مختلف حرف اول را نمی زنند، و به تدریج جایگاه خودشان را به شورا می دهند، و شورای اولی الامر در مورد مسائل قابل اجتهاد، اجتهاد واحد خودش را ارائه می دهد، و اجماع واحدش و رای واحدش در ردیف قران و سنت صحیح قرار می گیرد: ‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59). اطاعت از الله یعنی گرفتن حکم از قرآن و اطاعت از رسول الله صلی الله علیه وسلم یعنی گرفتن حکم از سنت صحیح و اطاعت از  اولی الامر یعنی گرفتن حکم از اجماع واحد  شورای اولی الامر . به این شکل اطاعت از اجماع واحد شورای اولی الامر در ردیف اطاعت از الله و رسول قرار می گیرد و واجب می شود. چون كيفيت تطبيق و اجراي حکم الله و رسولش، متناسب با وضع موجود جهانی و منطقه ای و داخلی و نیازهای روز مسلمین، از کانال همین شورای واحد و از طریق اجماع واحدش به شیوه ای مناسب و سازگار با شرايط خاص بیان می شود .

در اینجاست که این حکم واحدِ ناشی از اجماعِ واحد برای  همه ی مسلمین اتمامِ حجت می شود، و همه ی مسلمین با بهره گیری و استفاده ی از یک رای واحد از تفرق و چند دستگی نجات پیدا می کنند، و دوباره امت واحد و جماعت واحدی شکل می گیرد که الله تعالی درموردشان می فرماید: کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ (ال عمران /110)  و آن  وقت است که این امت واحد نمونه و الگوئی می شود برای سایر مردم : وَکَذَلِکَ جَعَلْنَاکُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَکُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَیَکُونَ الرَّسُولُ عَلَیْکُمْ شَهِیداً(بقره /143) امت واحدی که وعده های الله را مشمول خودش می کند: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیَسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیُمَکِّنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ‏(نور/55)خداوند به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند ، وعده می‌دهد که آنان را قطعاً جایگزین (پیشینیان، و وارث فرماندهی و حکومت ایشان) در زمین خواهد کرد همان گونه که پیشینیان  را جایگزین قبل از خود کرده است. همچنین دین ایشان را که برای آنان می‌پسندد، حتماً (در زمین) پابرجا و برقرار خواهد ساخت، و نیز خوف و هراس آنان را به امنیّت و آرامش مبدّل می‌سازد.

بله، شورای اولی الامر در هر زمانی متناسب با شرایط خاص و نیازهای روز مسلمین کیفیت و چگونگی تطبیق قانون شریعت الله را با یک رای واحد بیان می کند. به عنوان مثال می دانیم که شیوه ی اداره ی جامعه باید بر اساس شورا باشد، حالا این شوراها از سقیفه تا کنون متناسب با نیازهای روز مسلمین پیچیده تر شده اند، و نیاز به سازماندهی و تنظیمات خاص مربوط به همان زمان را پیدا می کنند، و گرنه نمی توانند پاسخگوی نیازهای روز مسلمین باشند .

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(98- қисмат)

Масалан иддайи дар замина жанги равоний бар алайхи душманон фаолият мекунанд, ё дар заминайи химоят аз хуқуқи занхо, ё ятимон,коргарон,кишоварзон, донишжуён ва соилин , хифзи мухити зист ва ғейрих фаолият мекунанд. Ин хамон хелфи астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд агар каси ишонро дар дўврайи ислом хам ба чанин фаолиятхойи даъват кунад қабулиш мекунам ва дар он ширкат мекунам:

:لَقَدْ شَهِدْتُفِيدَارِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُدْعَانَ حِلْفًا مَا أُحِبُّ أَنَّ لِي بِهِ حُمْرَ النَّعَمِ وَ لَوْ أُدْعَى بِهِ فِي الْإِسْلَامِلَأَجَبْتُ.

Ин равиш тафовути асосий бо вужуди гуруххо ва ахзоби мухталиф дар ек махдудайи жуғрофиёий ва ё хатто вужуди чандин шўро дар хамон махдудайи жуғрофиёий хосси дорадки гох табдил ба чизи шабихи мазхаб мешавад ва еки аз авомили бузурги тўлиди тафарруқ амал мекунадки ба унвони ек сад ва монеъ дар рохи вахдат ва касби қудрат ва тей кардани масири такомули муслимин амал мекунад.

Ташкили ахзоби мухталиф ба бахонахойи нажодий ва забоний ва лахжаий ва қовмий ва ғейрих аз ахдофи дини секуляризм барои татбиқи демокрасий мовриди назариш аст. Бидуни ахзоби мухталиф, демокрасий он маъни пейдо намекунад, барои хамин, тўвхид бузургтарин душмани дини секуляризм ва демокрасийи он аст ва тафарруқ ва хизб хизб шудан бузургтарин орзу ва хидмат ба он аст. Ва аллох таоло ба унвони пешгирий амр мекунадки мо муслимин мисли мушрикин ва секуляристхо хақ надорем динимонро фирқа фирқа кунем:

: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏* مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ‏(روم/31-32)

Ва аз замра мушрикон нагардид, аз он касоники дини худро пароканда ва бахш бахш карданд ва ба дастахо ва гуруххойи гуногуни тақсим шуданд. Хар гурухи хам аз ончики наздиш хаст хурсанд ва хушхол аст.

Холо иддайи аз муслимини ба булуғ нарасида ва жохил ба далили вужуди жохилиятхойики дар бовархо ва рафторхойишон доранд худишон бо тўлиди чанин ахзоби мухталифи ва бо чанин тафарруқи заминахойи шиклгири ва жон додан ба демокрасий секуляристхоро фарохам мекунанд. Бидуни истисноъ хар жой тафарруқ вужуд дошта ва ахзоби мухталифи вужуд доштанд еки аз мазохиби дини секуляризм хоким шуда, холо ин мазхаби хосси дини секуляризм баъди аз ба қудрат расидани тамоми ахзоби дигарро ғейри аз худиш хазф карда мисли хукуматхойи коммунистий ва социалистий ,ё ширкат ва ё мофиёийро пушти парда ба вужуд оварданд ва дар қолиби ахзоб бо раъйи мардум ва ақли мардум ва шуъури мардум бози карданд ва дар нихоят он пеймонкорики ин ширкат барои ижройи пружахойиш хоста сарикор омада аст, ва дар хар сурат ин шўро дар қолиби мажлиси сенотурхо, ё мажлиси муассисон ё риш сафидон ва ғейрих бар кори ин пеймонкорики барои ижройи шудани нақшахойишон интихоб шуда аст ва дар хейма шаббози интихобот хам машруъияти мардумий гирифта назорат мекунад ва наметавонад қадами бар халофи раъйи сохиби корхойи аслий бардорад.

Ин хамон чизи астки тоғутхойи секуляри феълий барои муслимини мутафарриқ ва чанд даста шудайи мо мехоханд, ва муслимин хам бо теъдоди ахзоб ва ё шўрохойи мухталиф ва мутаъаддиди асбоби мешавандки душманон барои пиёда кардани пружайи демокрасий худишон дар муслимин тамаъ кунанд.

Дар сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мебинемки: дар ғазвайи табук се нафар аз сахоба нофармоний карданд ва ба хамрохи мунофиқин ва секулярзадахо ширкат накарданд, муслимин хам онхоро тахрим карданд. Еки аз онхо “ Каъаб ибни Молик” буд, подшохи кофари “ Ғассон” зуд номайиро барояш менависад ва мегуяд: шанидам дустит пайғамбари ислом бо ту бевафоий карда аст. Худо қарор надода ту дар мамлакати бошики, мовриди тўвхин ва сарзаниш қарор бигири, ман аз ту мехохамки ба мо мулхақ шави. Вақти Каъаб ибни Молик розиаллоху анху  номайи ин кофарро хонд гуфт: “ ин хам мусибати изофа бар мусибатхойи дигар, ин бозтоб ва самарайи тахаллуф ва адами хузурам дар жанг ва жиход астки мушрики дар мовриди ман ба тамаъ меофтад. Сипас ба суйи танур рафт ва коғозро дар он андохт.

Ин сиёсати куллийи куффор дар амиқтар кардани шикоф бейни муслимин  дар масири ахдофишон буда ва хохад буд, ва абзори барои ба таъхир офтодани ваъдайи аллох:

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ

Ва абзори аст барои идомайи гурснагий ва фақр ва тасаллути душманон бар муслимин.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(97- қисмат)

Муслимини алъон мепурсанд рохкори шумо барои берун рондани ишғолгарони кофари хорижий ва муртаддини махаллий чист? Ин дар жавоб мегуяд хукми фалон олим қуруни гузашта мисли Нававий ва ибни Хожар ва ғейрихро медони? Ё барои чи фалон шахс дар қуруни гузаштаро кофар намедони? Муслимин мепурсан чиро инхамма тафарруқ ба вужуд овардаид ва бо хам муттахид намешавид дар холики росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо яхуди Мадина  ва мунофиқин ва мушрикин чун Хузоъа бар алайхи мушрикини қурайш муттахил шуд? Ин дар жавоб мегуяд мо мехохем сафимон пок ва холи аз харгуна олудаги бошад ва дар назари ин бародарони сиёсат ё хамма ё хеч аст ва нохоста ба равиши қуръоний росулуллох хам ирод мегиранд.

Ингор ривоятхойи охари замон онхоро дучори таваххум ва иштибох кардаки ду жибха вужуд дорад:

حَتَّى يَصِيرَ النَّاسُ إِلَى فُسْطَاطَيْنِ فُسْطَاطِ إِيمَانٍ لَا نِفَاقَ فِيهِ وَ فُسْطَاطِ نِفَاقٍ لَا إِيمَانَ فِيهِ.

Кор ба жойи мерасадки табдил ба ду даста мешавид, дастайи иймонки хеч нифоқи дар он вужуд надорад, ва гурухи нифоқки хеч иймони дар он вужуд надорад.

Ин бародарони номутаодил ва номезон ва жохили мо аз чанон уфуқи кутохи бархурд дорандки дарк намекунанд вазифайи асосийи интиқодотишон, фақат нишон додани иштибохоти ташкилотий ва харакатий дар чорчубайи астки шўройи “ се абзор” шаръий ниёзхойи муборизоти худишро увлавият банди карда аст. Ба унвони мисол шўройи “ се абзор” аз коноли намояндайи худишки бехиш мегуянд рахбар ( ё амир ва ё халифа ё хар чизи) таъйин кардаки дар вазъи мовжуд ва бо таважжух ба ниёзхо ва имконоти мовжуд, увлавиятхойи феълийи мо дар масири жиход ва мубориза ин астки дар масоили ризи фиқхий асбоби ихтилоф ва тафарруқ нашавем ва бояд тамоми муслиминро алайхи диктотурийи дини секуляризм ва муттахиди махаллийи он басиж кунем. Ин дастури сарихи шўройи се абзораки шахс бояд онро дарк кунад ва ба он амал кунад.

Ин дастур ба маъни таътил кардани амр ба маъруф ва нахий аз мункар нест. Дар ин мархала барои инки вахдати миёни муслимин дар баробари инхамма душман хифз шавад, ва хотири ин бародар ва хохаримон ба далили ек масалайи ризи шахсий ва фиқхий паришон нашавад, набояд зиёд мовриди ироди шахсий қарор бигиранд. Чун қатъан амали сахихи соирин ва жавви хокими бар мужохидин, нохудогох бисёри аз айбхоро ба мурури замон бидуни кучактарин бархурди ислох мекунад. Инро мо ба каррот дидемки танхо бо ек нигох кардан ба амали фалон мусалмон, шахс ба андозайи ек китоб азаш ёд гирифта ва тағйири рафтор дода.

Агар доманайи чанин интиқодоти густариш пейдо кунад, мумкин астки таважжухи хаммасирон танхо фақат руйи навоқиси кучак мутамаркиз бишавад,ва хамма ба афроди мухтот ва тарсу табдил шаванд, ва вазоифи асосий ва увлавиятхойи бунёдини шўро ва жиход ба дасти фаромуши сипарда шаванд, ва душманшиносий шаръий ва даража банди шаръийи душманон ба хам бихурад.

Ин воқеан бемори хатарноки астки амрико ва оли саъуд бо тўлиди салафиюни жомий ва мадхалий ва ғейрих саъй карданд онро дар миёни муслимин ба шикли созмон ёфтайи пахш кунанд ва муслиминро ба он олуда кунанд. Дар ин сурат возих ва ошкор астки “ бемори тахассуси дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва  стротежик” сохта ва пардохтайи душманони аслийи қонуни шариати аллох ва тўвтиъайи ошкор бар алайхи муслимин  астки иддайи аз бародарони мо хам ба микроб ва вирусхойи ин бемори олуда шуданд, ва нохоста доранд бозигари сенориойи мешавандки коргардониш душманониш хастанд, ва нохоста тибқи нақшайи ғалат ва инхирофий харакат мекунандки тавассути душманониш кашида шуда аст.

Ин бародарони номутаодил ва фариб хурдайи мо ек бор барои хамиша бояд ба хидишон бифахмонандки агар ба хотири аллох чанин тахриботиро анжом медиханд инро бидонандки аллох танхо аз раъйи шўро ва уммат ва жамоати муслимин химоят мекунад на аз тўвтиъа ва сенориойи душманони дин ва бандахояш. Пас коришон мовриди пасанди аллох нест балки аз жахолат ва бесабри онхо сарчишма гирифта, ва онхоро ба коргардони бемузди душманонишон табдил карда ва ошкоро гули душманони қонуни шариати аллохро хурданд.

“ мунфаридини аз се абзор” еки дигар аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Бидуни шак вужуди жамоатхойи мухталиф то замони тўвжих пазир астки чизи жабрий мисли марзхо монеъ аз ташкили шўроий муташаккил  аз тамоми жамоатхо ва ахзоб бишавад ва шўрохо хам танхо дар сурати вужуди жабрий жуғрофиёий теъдодишон тўвжих пазир аст ва на адами табдили шўрохойи мухталиф дар шўрохойи бузургтар метавонад шаръий бошад.

Бо ин вужуд замоники чанин шўрохойи муттахиди шикл мегиранд холо вужуди хелфхо ва сендикохойики комилан мутиъи ин шўрост ва қасд дорад дар заминайи хосси фаолият кунад дар воқеъ новъи тўвзиъи қудрат ва масрафи қудрат астки аз тарафи шўро ва баъадхо аз тарафи хукумати исломий ба афрод ва гуруххо дода мешавад.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(34- қисм)  

Бу ердаги умумий қоида шуки, ахли қиблага нисбатан яхши гумонда бўлишимиз ва қўлимиздан келганча мусулмонлар учун узр келтиришимиз керак, мана бу холатда мусулмонлар бир-бирларига яхши гумон  қилишлари ва яхши гумон қилишни усулларини таълим олишликка мажбурдурлар. Шунингдек бир-биримизни равшан фикр орқали хатоларимиз билан қабул қилишимиз керак, чунки бизларни хаммамиз хато қиламиз. шундай бўлгач бир-биримизга сабр-тоқат қилишимиз ва бир-биримизни манфаъатларимизни  риоят қилишимиз керак бўлади. Аммо мусулмонлар манфаъатда кучли ихтилофга ёки чуқур назарий ихтилофга ё хадафдаги очиқ ихтилофга эга  бўлган кишиларга вахдатни бахонаси билан шўроларида жой беришга мажбур эмаслар.  Балки шўро улар билан вақтинчалик ё маълум муддатгача бўлган паймонларни туза олади. Мусулмонларнинг  шўроси ва бу шўронинг вохид ижмоъсига тобеъ бўлиш ва мусулмонларнинг огохона,мақсадли вахдат масаласи  бошқа бир нарса ва бирлашиш масаласи бошқа бир нарса хисобланиди, уларни хар бири ўзига хос шароитларга эгадур.

 Мақсадли вахдат икки аслга ақидавий онгга, покланиш, тазкияга суянган бўлса, сўнгра ташкилотий ва тартибли тарбиятга асосланган бўлсагина кенг-қамровли,доимий қудратни манбаъси бўлишга қодир. Мақсадли вахдат мана шу йўлда харакат қилар экан, ўзининг ривожланиш,гуллаб- яшнаши бўйича табиий хаётини янада кўпроқ давом эттиради. “Вахдат” мана бундай харакатларни ва жараёнларни ўзини хифз қилиш ва кучлироқ қилиш учун  хатари камроқ бўлган йўллардан янада кўпроқ фойдаланишни хохласа, динни аста-секинлик билан ташкиллашган суратда ўрганиши керак ва  қуръон,суннатдаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларидан кейинги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва ғайри мусулмон бўлган бошқа миллатлардаги “вахдат”нинг хаётий тарихидан  ва “вахдат”нинг ўзини хаётий тарихидан керакли ишларни таълим олиб ўрганиши, қайтадан ўқиб чиқиши, ибрат олиши  лозим. Ха, вахдатга нисбатан худди бир тирик, нихоятда таъсир қилувчи  мавжудот сингари  қаралиши керак ва   турли-хил шароитларда ва хилма-хил жамиятлардаги вахдатни хаётини текшириб чиқилиши лозим, худди бир нутфа ва чақалоқни тирик ушлаб туриш учун қилинганидек, уни парвариши ва қувватланиши учун такомуллашиш йўлида мавжуд тажрибалардан фойдаланиш керак.

 Айтиб ўтганимиздек, нубувват манхажига асосланган хилофатни кўзга кўринган нишоналаридан бири хокимни ва хукумат ташкилотларини устидаги одамларнинг биргаликдаги назорати бўлса, яна бири шўро номли рукн ва қувватдур.

 Нубувват манхажига асосланган хилофат ўртадан кўтарилгач, биринчи бўлиб йўқолган нарса одамларнинг назорати бўлди, албатта бу нарса табиийдур. Чунки зўравон шохигарлик – мулкан аззан- ва мустабид – мулкан жабариян- хоким бўлгач, одамларда танқид қилиш ва мухолиф раъйни билдириш  журъати қолмайди, магар баъзи бир мустасно холатларда бўлган бўлиши мумкин, аммо шу холатларда хам аксаран улар чегаралаб қўйилган, уларга қарши рухий жанглар олиб борилган, хатто зиндонга ташланиб бостирилган ва баъзи ўринларда уларни қуролли жанг билан бостирилган. Буни кетидан ўз- ўзидан улил амр шўроси хам ёки умум одамларни истелохи билан айтганда бутун мусулмонларнинг ахли хал ва ақд муваххид шўроси хам нобуд бўлди. Вохид умматни ташкил қилган  мусулмонларнинг вохид  улил амр шўроси хам нобуд бўлгач, нобуд бўлган учинчи нарса вохид уммат бўлди ва ундан ўнлаб балки юзлаб майда ва катта умматлар вужудга келди ва хали- хануз хам улар кўпайиб боряпти.

Ижмоъйи вохид ундан келиб чиқадиган вохид уммат орадан йўқолгач, тўртинчи ўринда мусулмонларнинг вохид ижмоъси хам йўқолди ва вохид ижмоъ йўқолгач гурухларни орасидаги ва мазхабларни ичидаги,махаллий турли-хил юзлаб балки минглаб ижмоълар мусулмонларнинг умумий вохид ижмоъсини ўрнини эгаллаб олди.

Вохид ижмоъ мусулмонларнинг вохид жамоатини вужудга келиши ва хифз қилинишини замонатчиси хисобланади. Шунинг учун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусулмонларни жамоатга қўшилишга буюрганлар ва хар қандай  жамоатдан узоқлашишни ва тафарруқ ижод қилишни маън қилганлар. 

   عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.

Сизлар учун жамоатга қўшилиш лозим ва зарурийдур, ва ундан жудо бўлишдан эхтиёт бўлингларки, шайтон танхо бир нафарга хамрох бўлади ва икки нафардан узоқроқдадур, жаннатни ўртасини хохлаган хар бир киши, албатта  жамоатга пойбанд бўлсин.

Бошқа бир жойда очиқ-ойдин баён қиладики:

 الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ ”

Жамоат рахмат ва тафрақа азобдур.  Қуйидагилар эса вахдатга дастур беридаган оятлар хақидаги тафсир ва равшанлаштириш бўлиб, махсусан аллох таоло тафарруқни осмоний азоблар,зилзила хаддидаги азоблар жумласидан деб таништирган пайтида:

قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65)

Айтинг: ” у сизларга устингиздан ё оёқларингиз остидан азоб юборишга, ёки сизларни гурух-гурух қилиб аралаштириб юбориб (жангу – жадалларда) айримларингизга айримларингизнинг зарарини тоттириб қўйишга қодир бўлган зотдир.” Қаранг, англаб етармикинлар, деб оятларимизни қандай баён қилмоқдамиз.

Дархақиқат ахли фахм бўлган кишилар шуни яхши билишадики, шубхасиз тафарруқ азоби тепадан ва оёқлар остидан нозил бўладиган азоблардан кўра хатарлироқдур, уни миқёси кенгроқ, шиддатлироқ, бузғунчироқ ва вахшатлироқ бўлади, хозирги кунда хам тепадан ёғдириладиган атом,химиявий, урониюмли, бир неча тоннали бомбалар хам чақмоқ,зилзилага ўхшаш  осмоний азоблардек амал қилади. Бундан ташқари тафарруқ азоби  мусулмонларни  бунчалик залил, беубухат қилганки, хар қандай кофир ўзи хохлаган жиноятини қилишга қўл уради, шу шаклда осмоний ва ердаги азобларни ўзига жамлаб олган, у йиллаб хатто асрлар давомида чўзилиши ва бир неча наслни нобуд қилиб ўзи билан олиб кетиши мумкин; бўлиб хам бир чақмоқ ё шиддатли ёмғир ё бир зилзила бир вақтни ўзида хос шахсларни ё хос бир наслни нобуд қилади ва кейинги наслга таъсир қилмайди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(34- قیسم)

بُو یِیردَگِی عُمُومِی قائِدَه شوُکِی، اَهلِی قِبلَه گه نِسبَتاً یَحشِی گوُماندَه بوُلِیشِیمِیز وَ قوُلِیمِیزدَن کِیلگنچَه مُسُلمانلَر اوُچُون عُذر کِیلتِیرِیشِیمِیز کِیرَک، مَنَه بوُ حالَتدَه مُسُلمانلَر بِیر- بِیرلَرِیگه یَحشِی گوُمان قِیلِیشلَرِی وَ یَحشِی گوُمان قِیلِیشنِی اوُصُوللَرِینِی تَعلِیم آلِیشلِیککَه مَجبُوردوُرلَر. شوُنِینگدِیک بِیر- بِیرِیمِیزنِی رَوشَن فِکر آرقَه لِی خَطالَرِیمِیز بِیلَن قَبوُل قِیلِیشِیمِیز کِیرَک، چوُنکِی بِیزلَرنِی هَمَّه مِیز خَطا قِیلَه مِیز. شوُندَی بوُلگچ بِیر- بِیرِیمِیزگه صَبر- طاقَت قِیلِیشِیمِیز وَ بِیر- بِیرِیمِیزنِی مَنفَعَتلَرِیمِیزنِی حِمایَه رِعایَت قِیلِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی. اَمّا مُسُلمانلَر مَنفَعَتدَه کوُچلِی اِیختِلافگه یاکِی چوُقوُر نَظَرِی اِیختِلافگه یا هَدَفدَگِی آچِیق اِیختِلافگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَرگه وَحدَتنِی بَهانَه سِی بِیلَن شوُرالَرِیدَه جای بِیرِیشگه مَجبُور اِیمَسلَر. بَلکِی شوُرا اوُلَر بِیلَن وَقتِینچَه لِیک یا مَعلوُم مُددَتگه چَه بوُلگن پَیمانلَرنِی توُزَه آلَه دِی. مُسُلمانلَرنِینگ شوُارسِی وَ بُو شُورانِینگ وَحدَت اِجماعسِیگه تابِع بوُلِیش وَ مُسُلمانلَرنِینگ آگاهانَه،مَقصَدلِی وَحدَت مَسَلَه سِی باشقَه بِیر نَرسَه وَ بِیرلَه شِیش مَسَلَه سِی باشقَه بِیر نَرسَه حِسابلَه نَه دِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزِیگه خاص شَرائِطلَرگه اِیگه دوُر.

مَقصَدلِی وَحدَت اِیککِی اَصلگه عَقِیدَه وِی آنگگه، پاکلَه نِیش، تَزکِیَه گه سُویَنگن بوُلسَه، سوُنگرَه تَشکِلاتِی وَ تَرتِیبلِی تَربِیَتگه اَساسلَنگن بوُلسَه گِینَه کِینگ – قَمراولِی، دائِمِی قُدرَتنِی مَنبَع سِی بوُلِیشگه قادِر. مَقصَدلِی وَحدَت مَنَه شوُ یوُلدَه حَرَکَت قِیلَر اِیکَن، اوُزِینِینگ رِواجلَه نِیش، گوُللَب- یَشنَه شِی بُویِیچَه طَبِیعِی حَیاتِینِی یَنَدَه کوُپراق دَوام اِیتتِیرَه دِی. “وَحدَت” مَنَه بوُندَی حَرَکَتلَرنِی وَ جَرَیانلَرنِی اوُزِینِی حِفظ قِیلِیش وَ کوُچلِیراق قِیلِیش اوُچُون خَطَرِی کَمراق بوُلگن یوُللَردَن یَنَدَه کوُپراق فایدَه لَه نِیشنِی هاحلَه سَه، دِیننِی اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن تَشکِیللَشگن صُورَتدَه اوُرگه نِیشِی کِیرَک وَ قُرآن،سُنَّتدَگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن کِییِینگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن وَ غَیرِی مُسُلمان بُولگن باشقَه مِللَتلَردَگِی “وَحدَت”نِینگ حَیاتِی تَرِیخِیدَن کِیرَکلِی اِیشلَرنِی تَعلِیم آلِیب اوُرگه نِیشِی، قَیتَه دَن اوُقِیب چِیقِیشِی،عِبرَت آلِیشِی لازِم. حَه، وَحدَتگه نِسبَتاً حوُددِی بِیر تِیرِیک، نِهایَتدَه تَأثِیر قِیلوُچِی مَوجُودات سِینگه رِی قَرَلِیشِی کِیرَک وَ توُرلِی- هِیل شَرائِطلَردَه هَم هِیلمَه – هِیل جَمِیعیَتلَردَگِی وَحدَتنِی حَیاتِینِی تِیکشِیرِیب چِیقِیلِیشِی لازِم، حوُددِی بِیر نُطفَه وَ چَقَلاقنِی تِیرِیک اوُشلَب توُرِیش اوُچُون قِیلِینگه نِیدِیک، اوُنِی پَروَه رِیشِی وَ قُوَّتلَه نِیشِی اوُچُون تَکاموُللَشِیش یوُلِیدَه مَوجُود تَجرِیبَه لَردَن فایدَه لَه نِیش کِیرَک.

اَیتِیب اوُتکَه نِیمِیزدِیک، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتنِی کوُزگه کوُرِینگن نِشانَه لَرِیدَن بِیرِی حاکِمنِی وَ حُکوُمَت تَشکِیلاتلَرِینِی اوُستِیدَگِی آدَملَرنِینگ بِیرگه لِیکدَگِی نَظارَتِی بوُلسَه، یَنَه بِیرِی شوُرا ناملِی رُوکن وَ قُوَّتدوُر.

نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت اوُرتَه دَن کوُتَه رِیلگچ، بِیرِینچِی بوُلِیب یوُقالگن نَرسَه آدَملَرنِینگ نَظارَتِی بوُلدِی، اَلبَتَّه بُو نَرسَه طَبِیعِیدوُر. چوُنکِی زُورَوان شاهِیگرلِیک –  مُلْكًا عَاضًّا- وَ مُستَبِد – مُلْكًا جَبْرِيّاً –  حاکِم بوُلگچ، آدَملَردَه تَنقِید قِیلِیش وَ مُخالِف رَعی بِیلدِیرِیش جُرعَتِی قالمَیدِی، مَگر بَعضِی بِیر مُستَثنا حالَتلَردَه بوُلگن بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا شُو حالَتلَردَه هَم اَکثَراً اوُلَر چِیگه رَلَب قوُیِیلگن، اوُلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگلَر آلِیب بارِیلگن، حَتَّی زِندانگه تَشلَه نِیب باستِیرِیلگن وَ بَعضِی اوُرِینلَردَه اوُلَرنِی قوُراللِی جَنگ بِیلَن باستِیرِیلگن. بوُنِی کِیتِیدَن اوُز- اوُزِیدَن اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَم یاکِی عُمُوم آدَملَرنِی اِسطِلاحِی بِیلَن اَیتگندَه بوُتوُن مُسُلمانلَرنِینگ اَهلِی حَل وَ عَقد مُوَحِّد شوُراسِی هَم نابوُد بوُلدِی. واحِد اوُمَّتنِی تَشکِیل قِیلگن مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَم نابوُد بوُلگچ، نابوُد بوُلگن اوُچِینچِی نَرسَه واحِد اوُمَّت بوُلدِی وَ اوُندَن اوُنلَب بَلکِی یوُزلَب مَیدَه وَ کَتتَه اوُمَّتلَر وُجُودگه کِیلدِی وَ هَلِی- هَنوُز هَم اوُلَر کوُپَه یِیب باریَپتِی.

اِجماعِی واحِد اوُندَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن واحِد اوُمَّت آرَه دَن یوُقالگچ، توُرتِینچِی اوُرِیندَه مُسُلمانلَرنِینگ واحِد اِجماعسِی هَم یوُقالدِی وَ واحِد اِجماع یوُقالگچ گوُروُهلَرنِی آرَه سِیدَگِی وَ مَذهَبلَرنِی اِیچِیدَگِی، مَحَلِّی توُرلِی- هِیل یوُزلَب بَلکِی مِینگلَب اِجماعلَر مُسُلمانلَرنِینگ عُمُومِی واحِد اِجماعسِینِی اوُرنِینِی اِیگللَب آلدِی.  

 واحِد اِجماع مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِینِی وُجُودگه کِیلِیشِی وَ حِفظ قِیلِینِیشِینِی زَمانَتچِیسِی حِسابلَه نَه دِی. شوُنِینگ اوُچُون رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسُلمانلَرنِی جَماعَتگه قوُشِیلِیشگه بُویُورگنلَر وَهَر قَندَی جَماعَتدَن اوُزاقلَه شِیشنِی وَ تَفَرُّق اِیجاد قِیلِیشنِی مَنع قِیلگنلَر.  عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.[1]  سِیزلَر اوُچُون جَماعَتگه قوُشِیلِیش لازِم وَ ضَرُورِیدوُر، وَ اوُندَن جُدا بوُلِیشدَن اِیختِیاط  بوُلِینگلَرکِی، شَیطان تَنها بِیر نَفَرگه هَمراه بوُلَه دِی وَ اِیککِی نَفَردَن اوُزاقراقدَه دوُر، جَنَّتنِی اوُرتَه سِینِی هاحلَه گن هَر بِیر کِیشِی، اَلبَتَّه جَماعَتگه پایبَند بوُلسِین.

باشقَه بِیر جایدَه آچِیق- آیدِین بَیان قِیلَه دِیکِی: الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ “[2] جَماعَت رَحمَت وَ تَفرَقَه عَذابدوُر. قوُیِیدَگِیلَر اِیسَه وَحدَتگه دَستوُر بِیرَه دِیگن آیَتلَر حَقِیدَگِی تَفسِیر وَ رَوشَنلَشتِیرِیش بوُلِیب، مَخصُوصاً اَلله تَعالَی تَفَرُّقنِی آسمانِی عَذابلَر،زِیلزِیلَه حَددِیدَگِی عَذابلَر جُملَه سِیدَن دِیب تَنِیشتِیرگن پَیتِیدَه:   قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65) اَیتِینگ: ” اوُ سِیزلَرگه اوُستِینگِیزدَن یا آیاقلَرِینگِیز آستِیدَن عَذاب یوُبارِیشگه یاکِی سِیزلَرنِی گوُرُوه – گوُرُوه قِیلِیب اَرَه لَشتِیرِیب یوُبارِیب ( جَنگوُ- جَدَللَردَه) اَیرِیملَرِینگِیزگه اَیرِیملَرِینگِیزنِینگ ضَرَرِینِی تاتتِیرِیب قوُیِیشگه قادِر بوُلگن ذاتدِیر.” قَرَنگ، اَنگلَب یِیتَرمِیکِینلَر، دِیب آیَتلَرِیمِیزنِی قَندَی بَیان قِیلماقدَه مِیز.

دَرحَقِیقَت اَهلِی فَهم بوُلگن کِیشِیلَر شوُنِی یَحشِی بِیلِیشَه دِیکِی، شُبهَه سِیز تَفَرُّق عَذابِی تِیپَه دَن وَ آیاقلَر آستِیدَن نازِل بوُلَه دِیگن عَذابلَردَن کوُرَه خَطَرلِیراقدوُر، اوُلَر مِقیاسِی کِینگراق، شِددَتلِیراق، بوُزغوُنچِیراق وَ وَحشَتلِیراق بوُلَه دِی، حاضِرگِی کوُندَه هَم تِیپَه دَن یاغدِیرِیلَه دِیگن اَتام،حِیمِیَه وِی، اوُرانِییُوملِی، بِیر نِیچَه تاننَه لِی بامبَه لَر هَم چَقماق،زِلزِلَه گه اوُحشَش آسمانِی عَذابلَردِیک عَمَل قِیلَه دِی. بوُندَن تَشقَرِی تَفَرُّق عَذابِی مُسُلمانلَرنِی بوُنچَه لِیک زَلِیل، بِی اُبُهَت قِیلگنکِی، هَر قَندَی کافِر اوُزِی هاحلَه گن جِنایَتنِی قِیلِیشگه قوُل اوُرَه دِی، شوُ شَکلدَه آسمانِی وَ یِیردَگِی عَذابلَرنِی اوُزِیگه جَملَب آلگن، اوُ یِیللَر حَتَّی عَصرلَر دَوامِیدَه چوُزِیلِیشِی وَ بِیر نِیچَه نَسلنِی نابوُد قِیلِیب اوُزِی بِیلَن آلِیب کِیتِیشِی موُمکِین؛ بوُلِیب هَم بِیر چَقماق یا شِددَتلِی یامغِیر یا بِیر زِلزِیلَه بِیر وَقتنِی اوُزِیدَه خاص شَخصلَرنِی یا خاص بِیر نَسلنِی نابوُد قِیلَه دِی وَ کِییِینگِی نَسلگه تَأثِیر قِیلمَیدِی.

(دوامی بار…….)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] أخرجه أحمد ( 4 / 278 ) و هو و ابنه عبد الله في ” الزوائد ” ( 4 / 375 (و القضاعي ( 3 / 1) الألباني في “السلسلة الصحيحة” 2 / 276 :

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(34- قسمت)

قاعده ی کلی این است که نسبت به اهل قبله حسن ظن داشته باشیم و تا آنجایی که می توانیم برای مسلمین عذر بیاوریم، در این صورت مسلمین مجبورند و باید نسبت به همدیگر حسن ظن داشته باشند و اصول حسن ظن داشتن را یاد بگیرند. هم چنین باید روشنگرانه همدیگر را با خطاهامان پذیرا باشیم، چون همه ی ما صاحب خطا و اشتباه هستیم. پس باید همدیگر را تحمل کنیم و منافع همدیگر را رعایت کنیم. اما مسلمین مجبور نیستند کسانی که با آنان اختلاف منافع شدید و اختلاف نظر عمیق و اختلاف هدف واضحی دارند را در شورایشان به بهانه ی وحدت جا بدهند . بلکه شورا تنها می تواند با اینها پیمانهای موقتی یا مدت داری ببندد. مسأله ی شورای مسلمین، و تبعیت از اجماع واحد این شورا، و وحدت آگاهانه و هدفمند مسلمین چیزی است، و مسئله ی ائتلاف چیزدیگری است که هر کدامشان تابع شرایط خاص خودشان هستند .

 وحدت هدفمند تنها زمانی می تواند مولد و منبع قدرتی فراگیر و همیشگی بشود که متکی بر دو اصل  آگاهیهای عقیدتی، تصفیه و تزکیه و سپس بر اساس تربیت سازمانی و انضباطی و حرکتی باشد. زمانی که وحدت هدفمند در این مسیر در حرکت باشد می تواند به حیات طبیعی خودش در رشد و شکوفایی هر چه بیشتر ادامه بدهد. و برای اینکه «وحدت» چنین حرکت و جریانی از راهکارهای کم خطاتری برا ی حفظ و قوی تر کردن خودش بیشترین استفاده ها را ببرد، باید دین را به تدریج و سازماندهی شده یاد بگیرد، و از تاریخ زندگی «وحدت» در قرآن و سنت و از تاریخ زندگی «وحدت» از بعد از فوت رسول الله صلی الله علیه وسلم و از تاریخ زندگی «وحدت» سایر ملل غیر مسلمان و از تاریخ  زندگی «وحدت» خودش امور لازم را یاد بگیرد وبازخوانی کند و عبرت بگیرد. بله، به وحدت باید همچون یک موجود زنده ی بسیار تأثیر گذار نگاه کند و حیات و زندگی وحدت را در شرایط مختلف و جوامع مختلف بررسی کند و همچون یک نطفه و نوزاد برای زنده نگه داشتن، پرورش و تقویت آن و قرار دادن آن در مسیر تکامل از تمام تجربیات موجود استفاده کند. 

عرض کردیم  که از نشانه ها و ویژگیهای بارز خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ یکی نظارت همگانی مردم بر حاکم و نهادهای حکومتی بود و دیگری رکن و قوه ی ای به نام شورا .

با از بین رفتن حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ اولین چیزی که از بین رفت نظارت مردمی بود، و این هم طبیعی است. چون زمانی که شاهیگری خشونت گرا- مُلْكًا عَاضًّا- و مستبد – مُلْكًا جَبْرِيّاً – حاکم می شود، مردم جرئت نقد کردن و رای مخالف را ندارند، مگر استثنائاتی خاص نباشد که اینها هم اکثرا به محدودیت و جنگ روانی و حتی زندان و سرکوب و در مواردی جنگ مسلحانه کشیده شده است. به دنبال آن خود به خود شورای اولی الامر و به اصطلاح عامه ی مردم شورایِ موحدِ اهلِ حل و عقدِ کلِ مسلمین هم نابود شد. با انهدام شورای اولی الامر واحد مسلمین که امت واحدی را تشکیل داده بود سومین چیزی که از بین رفت همین امت واحد بود و دهها و بلکه صدها امت ریز و درشت ازآن به وجود آمدند و هنوز در حال تکثیر هستند.

 با از بین رفتن امت واحد هم که اجماع واحدی ازآن بیرون می آمد چهارمین موردی که از بین رفت اجماع واحد مسلمین بود و با از بین رفتن این اجماع واحد صدها و بلکه هزاران اجماع مختلف درون گروهی و درون مذهبی و محلی و بومی جای اجماع واحد کل مسلمین را گرفت .

اجماع واحد ضامن تولید و حفظ جماعت واحد مسلمین بود . برای همین رسول الله صلی الله علیه وسلم مسلمین را به پیوستن به الْجَمَاعَةَ سفارش می کردند و از هر گونه دوری از الْجَمَاعَةَ و ایجاد تفرق نهی می کردند . عَلَيْكُمْ بِالْجَمَاعَةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْفُرْقَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ، مَنْ أَرَادَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ.[1]بر شما پیوستن به جماعت لازم و ضروریست، و برحذر باشيد از جدايي، که شيطان به همراه يک نفر تنها است و از دو نفر دور تر است، هرکه خواستار وسط بهشت است حتماً پايبند جماعت باشد.

و در جای دیگری به صراحت بیان می کند که: الْجَمَاعَةُ رَحْمَةٌ، وَالْفُرْقَةُعَذَابٌ “[2] جماعت رحمت و تفرقه عذاب است.  این هم تفسیر و روشنگری در مورد آیاتی است که به وحدت دستور می دهند و بخصوص زمانی که الله تعالی تفرق را عذابی در حد عذابهای آسمانی و زلزله معرفی می کند: قُلْ هُوَ الْقَادِرُعَلَى أَن یَبْعَثَ عَلَیْکُمْ عَذَاباً مِّن فَوْقِکُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِکُمْ أَوْ یَلْبِسَکُمْ شِیَعاً وَیُذِیقَ بَعْضَکُم بَأْسَ بَعْضٍ انظُرْ کَیْفَ نُصَرِّفُ الآیَاتِ لَعَلَّهُمْ یَفْقَهُونَ ‏(انعام/65) بگو: خدا می‌تواند که عذاب بزرگی از بالای سرتان و یا از زیر پاهایتان بر شما بگمارد و دسته‌دسته و پراکنده گردید و برخی از شما را به جان برخی دیگر اندازد و گرفتار همدیگر سازد . بنگر که چگونه آیات را بیان و روشن می‌گردانیم تا بلکه بفهمند.‏

 واقعا برای کسی که ذره ای اهل فهم باشد باید بداند که عذاب تفرق بدون شک از عذابهائی که از بالای سر و زیر پاهای ما نازل می شوند بسیار خطرناکتر، دامنه دارتر، شدیدتر، مخربتر و وحشتناکتر بوده است که هم اکنون هم از بالای سر مثل بمبارانهای اتمی و شیمایی و اورانیومی و بمبهای چند تنی و خوشه ای و غیره شبیه عذابهای آسمانی مثل صاعقه و غیره و از زیر پا با انواع مین گذاریها  شبیه عذاب زلزله عمل می کنند . علاوه بر این عذاب تفرقی که این طوری مسلمین را ذلیل و بی ابهت کرده است که هر کافری این جرئت را به خودش می دهد دست به هر جنایتی بزند به این شکل عذابهای آسمانی و زمینی را در خودش جمع کرده است و ممکن است سالها و حتی قرنها طول بکشد و نسلهای متعددی را به کام نابودی بکشاند؛ در حالی که یک صاعقه یا یک باران شدید یا یک زلزله تنها در یک زمان خاص افراد و یا نسل خاصی را نابود می کند و به نسلهای بعدی منتقل نمی شود .

(دوامی بار……)

---

[1] الترمذي، ابن ماجه، أحمد

[2] أخرجه أحمد ( 4 / 278 ) و هو و ابنه عبد الله في ” الزوائد ” ( 4 / 375 (و القضاعي ( 3 / 1) الألباني في “السلسلة الصحيحة” 2 / 276 :

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(96- қисмат)

Мисли зиёрати қубурки ба далили фарохам набудани замина ва муқаддамоти он ибтидо нахий шуд ва сипас ижоза дода шуд

كُنْتُ نَهَيْتُكُمْ عَنْ زِيارَة القُبُورِ فَزُوروها”[1]

Далили ин ижозаро хам баён мекунад масалан мефармояд:

«فَإِنَّ فِيهَا عِبْرَةً»[2]

Ё мефармояд:

«فَإِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ، وَتَدْمَعُ الْعَيْنَ، وَتُذَكِّرُ الآخِرَةَ، وَلا تَقُولُوا هَجْرًا»[3]

Мебинемки бо ин хамма фавоидики дар зиёрати қубур вужуд дорад росулуллох саллаллоху алайхи васаллам то замони фарохам шудани муқаддамотиш сабр мекунад, ва замоники заминахойи ақидатий ва равоний онро фарохам мекунад ижоза медихад дар ин кори хейр ширкат кунанд.

Ин дар воқеъ дар пеш гирифтани ек равиши тадрижийи ислохгарий дар жомеъа аст. Ин ислохот бо онки дар хенгоми худиш орзуйи хар мусалмони мужохиди хастанд; аммо анжоми онхо дар ғейри замони худиш, бо вазоифи жиходий ва муборизотийи мужохидин ба хеч важх созгор нестанд, хукми тахриб ва боздорандагиро доранд.

Иддайи аз бародарони мухлис ва содиқи мо зарфияти инхамма сабрро надоранд ва беморийи “ тахкими зудхенгом марохили санавия шариат” дар зехнишон ришайи амиқий дорад, ва наметавонанд то замони худиш барои раъйи шўро самъ ва тоах дошта бошанд, ва ин бесабри хаддиақалиш ин астки дар равиши бархурди бо вазъи мовжуд бо сусти ва камрағбатий ва тасмимоти шўроро амалий мекунанд, ва каждор ва мариз амал мекунанд, ва хатто мунжар ба новъи безори нисбат ба инзибот ва самъ ва тоах ва новъи худбузургбини ва такаббур мешавадки, бо такаббур хеч вақт оромиш ва сулх хамрох нестки, аксари авқот ин дустони номутаодили мо иншиқоқ пейдо мекунанд ё барои худишон дорудастайи дигари месозандки торих нишон дода аст хамиша мунжар ба шикаст ва дилсарди ва пушаймони онхо шуда аст, ё гушагирий мекунанд ва хаммаш ғор мезананд ва ирод мегиранд.

Аммо онхоики мемонанд ва кинорагирий намекунанд ё дорудастайи жадидий намесозанд, ошкоро боиси бахам хурдани стротежихойи дур ва наздик ва хатто хунсо шудани токтикхойи таъйин шудайи шўро ва ижоди ихтилоли жиддий дар кори созмонхойи мухталифи шўро ва хатто муталоши шудани комили онхо мешаванд, рухияйи размандагий ва екпорчагий миёни шўроро суст ва ё хатто онро нобуд мекунанд, мардумики хукми об барои мохи ( мужохид)ро доранд ва бояд тибқи равиши анбиё бо эхтиёт ва систематик бо инхирофоти ақидатий ва рафторий онхо бархурдор бишавадро, аз шўро жудо мекунанд, шўро ва созмонхойи вобаста ба онро аз вазоифи таъйин шудайи жиходий худиш мунхариф мекунанд, ва дар натижа нехзати мужохидинро ба шикаст мекашонанд.

Еки аз асбобхойи тўлиди беморийи “ тахкими зудхенгоми марохили санавия шариат” ин астки ин азизон қаблан ба шиддат ба “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик “ дучор шуданд.

Ин “ беморийи тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” дар тахлили авзоъи куллийи мовжуд ва хидояти умур монеъи бузурги ижод мекунад. Чун дучор шудан ба ингуна беморий, ногузир ё ба иншиқоқ ва тажзия мунжар мешавад ё ба ноумидий ва ёс ва гох ба терорхойи кури дохилий. Дучор шудани афроди жамоат ба ин “ бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” маъмулан мунтахий ба пургуйихойи беасос ё суъзон нисбат ба хамдигар ва ё ғолибан мунжар ба даргирихо ва ихтилофоти ғейри усулий ва аз хам пўшидани созмони шўро ва жамоат мешавад.

Касоники ба ин” бемори тахассус дар масоили риз ва рахо кардани масоили асосий ва стротежик” мубтало шуданд дар интиқодоти худишон масоили аслий ва зербаноий ва увлавиятхойи аслий жиход ва жамоат ва шўро ва хатто хукумат ва “ се абзор”ро нодида мегиранд, ва таважжухи худишонро фақат ба масоили фаръий ва риз даража чандум махдуд мекунанд, ва агар бихоханд ба тахлили масоили бипардозан тахлил ва арзёбийи онхо бештар шабихи тахлили куча бозорий сабки саронаий мубтазил аст, чиро? Чун дар ин замина тахассус надоранд ва тахассусишон дар масоили риз, жузъий ва дасти чандум астки ниёзи рузи муслимин нест, ва увлавияти алъони муслимин нест, ва ба дарди алъони муслимин намехурад, ва посухи барои суъоли алъони муслимин нест.

(идома дорад……..)

---

[1]أخرجه الترمذي، أبواب الجنائز عن رسول الله -صلى الله عليه وسلم-، باب ما جاء في الرخصة في زيارة القبور، برقم (1054)، والنسائي، كتاب الأشربة، باب الإذن في شيء منها، برقم (5652)، وابن ماجه، أبواب الجنائز، باب ما جاء في زيارة قبور المشركين، برقم (1571)، وصححه الألباني في صحيح الجامع، برقم (2475).

[2]مسند الإمام أحمد (3/ 38) ومستدرك الحاكم (1/ 708) برقم 1426، وقال الحاكم: صحيح على شرط مسلم ووافقه الذهبي، قال الشيخ محمد ناصر الدين الألباني رحمه الله في أحكام الجنائز وبدعها، ص228: وهو كما قالا.

[3](1/ 711)فقد روى الحاكم في المستدرك من حديث أنس بن مالك رضي الله عنه وأصله في صحيح مسلمبرقم 1433، وقال محققوه: هو حديث حسن صحيح

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(95- қисм)

Дар ин заминаи тахияйи муқаддамот ва фарохам шудани замина муносиб ва расидани замони муносибиш мисолхо зиёданд, масалан намоз хондани ек зан ниёзи ба муқаддамоти дорад, мисли мардхо дар холати табиияш бояд вузуъ бигирад, ба самти қибла боистад ва дар шароити вижа зан дар холати қарор мегирадки наметавонад намоз бихонад чи расид ба соири маворидиш ва танхо бояд сабр кунад  то замони муносибиш бирасад. Ин холати жабрие ва дасти худи шахс нест, аммо мавориди хам пеш меоядки боз бояд то рафъ шудани холати изтирорийки пеш омада аст сабр кард.

Масалан намешавад интизор дошта бошемки  мардхойи аксаран бемор ва гурсна ва номутаодил ва номезон аз назари жинсийи атрофи мо, робитайи солим бо занхойи мусалмон дошта бошанд. Инхо хануз аз лахози жинсий гурснанд ва аз гурснагийи жинсий ранж мебаранд, ек инсон ба шиддат гурсна чигуна бо маводди хўроки нигох мекунад? Буйи маводди хўрокиро читури хис мекунад? Шикл ва хайбати чизхоики шабихи хўрок хастандро читури мебинад? Замоники шумо гурсна хастид ек хамбургерро бисёр кучактар аз андозайи воқеиш мебинид, ек коса обгуштро бисёр камтар аз андозайи воқеияш мебинид, аммо замоники сир бошид хамон хамбургер ё хамон коса хийли бузург ба назаритон мерасад, хатто мумкин аст чанд луқмайи кучак хам барои шумо бузург ба назар бирасад.

Бале, хам акнун аксаран мардхойи мусалмон дар ин холат гурснагийи шадиди жинсий хастанд, ва то замоники ин холати гурснагийи шадид бартараф нашавад намешавад равиши иртиботи исломий миёни зан ва мардро татбиқ дод, занхо наметавонанд дар миёни чанин гурснагон ва номутаодилхо ва номезонхойи интизор дошта бошандки мисли бозори пойтахти муслимин дар замони Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху раиси бозор бишаванд, ё мардони сахоба читури бо занони сахоба бархурд мекарданд мардони алъон хам хамонтури бо онон бархурд кунанд. На, бидуни дар назар гирифтани истиснооти чанин интизори аз чанин мардони ек таваххум аст чиро? Чун бархалофи сахоба ва тобеин ва хатто қарнхойи баъад мардхойи имрузий мариз ва  ба шиддат гурсна хастанд, ибтидо бояд мардхо аз коноли шаръий он сир бишаванд, ва аз ин мархалайи жинсий абур кунанд, баъад интизор дошта бошемки мисли ек инсони солим ва мутаодил бархурд кунанд.

Тараф ба шиддат ба маводди мухаддир мўътод аст то замони бартараф шудани ин олудаги наметавонид аз у интизор дошта бошидки ек вазифаро мисли инсонхойи солим анжом бидихад, бояд ибтидо заминахойи тарки эътиёдишро фарохам кунид баъадки пок шуд онвақт астки мисли ек инсони солим аз у интизор дорид. Жомеъайи муслимин ба анвоъи олудагихойи ақидатий ва рафторий мўътод шуда ва тарки эътиёди инон дар замоники мовриди анвоъи тахожумоти мусаллахона ва таблиғоти куффори муттахиди секуляри жахоний ва муртаддини махаллий ва мунофиқин ва секулярзадахойи бумий қарор гирифтанд бисёр мушкилтар ва бисёр замонбартар аз тарки эътиёди ек шахс ба маводди мухаддир аст ва бояд ба тадриж ва қадам ба қадам ба жилов рафт.

Ё тараф афсурда аст ё тарсу аст ё бадгумон аст ё васвос аст ё бачча аст ва шабхо  жойишро хис мекунад ё соири маворидики ислохи онхо ниёз ба замон дорад ва бояд ба сурати тадрижий ва бо фарохам шудани муқаддамоти аз ин мархала гузашт. Касоники “ замонбар” будан ва “ тадрижий “ рад кардани ин ихтилолотро намепазиранд танхо худишонро ранж намедиханд балки зиндагиро барои атрофиёнишон хам сахт ва гох ғейри қобили тахаммул мекунанд ва ижоза намедиханд шахс марохили такомулишро тей кунад ва қасд доранд ек бачча ширхўрро мажбур кунандки худишро касиф накунад ва шир додани бу уро машрут кунанд ба инки худишро касиф накунад.

Ин холати боздоранда ва мухарриб дар миёни шўрохо ва жамоатхо ва хукуматхо ба “ тахкими зудхенгоми марохили санавия шариат” машхур аст. Хадафи аввалия ва фоврийи ташкили жомеъайи исломий пиёда кардани

  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Яъни аз бейн бурдани гурснагий ва фарохам кардани рифохи умумий бо тахияйи 5 ниёзи асосий яъни хўрок ва пўшок ва маскан ва бехдошт ва омузиш барои хамма ва аз бейн бурдани тарс ва ижоди амният ва хифзи сутунхойи асосийи жомеъа ( дин, жон , насл , обру,ақл ва мол ва ғейрих) барои тамоми инсонхойи мусалмон ва хатто кофаристки дар ин жомеъайи муслимин ба сар мебаранд, ва тахкими бақияйи мавориди шариат, жузви мавориди хастандки ниёз ба тадриж ва вазъи мовжуд инсонхойи дорадки ба мурури замон тавассути находхойи тахти пушиши хукуматийи исломий ва шўройи улил амри он омадагихойи лозимро барои ижроий кардани ин ахком пейдо карданд.

(идома дорад……..)