وَاعْتَصِمُوا

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(29- қисм)  

Мана бу холатда бизлар душманларимизга қарши муқобила қилишимиз учун ва жиходимизни,муборазамизни олдинга суришимиз ва мақсадларимизга етишимиз учун учта мухим абзорга ва учта мухим каналга эхтиёжимиз бор:

1-Нубувват манхажига асосланган хилофат аввалги ва энг мухим абзор ва восита хисобланади.

2-Нубувват манхажига асосланган хилофат мавжуд бўлмаган пайтда исломий изтирорий бадал хукумат уни вазифасини бажаради.

 3-Мужохидларнинг вохид шўроси эса нубувват манхажига асосланган хилофат ва исломий изтирорий бадал хукумат мавжуд бўлмаган пайтда ўзини вазифасини бажаради.

Мана бу “уч абзордан” ташқари хамма вохид ижмоъга асосланган вохид раъйни ироя бериб вохид умматни ва вохид жамоатни  ташкил қилишади,мусулмонлар учун бундан бошқа аллох ваъда берган нусратни, ғалабани қўлга киритишга ёрдам берадиган  хеч қандай абзор мавжуд эмас, мана бу огохона,мақсадли, харакатли  “уч абзордан” бошқа нарсаларни хаммаси мусулмонларнинг  кучини бекорга кетишига,залилликка,сустликка, тафарруққа сабаб бўлади. 

 Вохид жамоатни ташкил қиладиган мана бу уч абзор мавжуд бўлмаса ёки сиз хам бу абзорларни бирини ташкил қилишда фаол бўлишга қодир бўлмаган бўлсангиз, залиллик ва пастлик, хақорат, нобуд бўлиш, мағлубиятдан бошқа нарсани келтирадиган адашган йўллардан узоқлашганингиз маъқул, яъни мана бу “уч абзордан” бири турли-хил холатда мусулмонларнинг вохид жамоатига намояндалик қилиб вужудга келгунича узоқлашиб турасиз: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам Хузайфа розиаллоху анхунинг мусулмонлар дучор бўладиган иккита ёмонлик хақидаги саволига жавоб бериб, мусулмонларни орасидаги икки гурухга ишора қиладиларки:  

     «قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ»  و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Хузайфа ибни Ямон розиаллоху анху айтадики: одамлар росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан яхшилик хақида сўрашарди; лекин мен ёмонлик хақида у кишидан сўрардим, чунки мабодо унга гирифтор бўлиб қолишдан қўрқардим.

مَخَافَةَ أَنْ يُدْرِكَنِي.

Арз қилдим: эй росули худо, бизлар жохилиятда ва ёмонликда бўлганмиз! Худованд бизларга яхшиликни жўнатди, мана бу яхшилик ва хидоятдан сўнг ёмонлик келадими? У киши  буни жавобига мархамат қилдилар: ха. Шунда айтдимки: мана бу ёмонликдан сўнг яхшилик келадими? Мархамат қилдилар: ха, лекин унда бир нав булғаниш бўлади. Арз қилдим: ундаги булғаниш нимада бўлади? Мархамат қилдилар: шундай бир қавм келадики, улар мени хидоятимдан (суннат ва дин) бошқа нарсага  одамларни йўллашади, уларни баъзи ишлари (маъруф ва баъзилари мункар) бўлади.

.قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ؛

шунда айтдимки: мана бу яхшиликдан сўнг ёмонлик келадими? Мархамат қилдилар: ха, жаханнамни дарвозаларида турадиган даъватчилар келишади,

  دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ

кимки уларни даъватини қабул қилса, уни жаханнамга ташлашади; арз қилдим: эй худони росули, уларни бизларга сифатлаб берасизми? Мархамат қилдилар: улар бизларни жинсимиздан бўлишади ва бизларни  тилимизда гаплашишади; айтдимки: агар уларга дучор бўлсам, мени нималарга буюрган бўлардингиз? Мархамат қилдилар: мусулмонларни жамоати ва имомларини лозим тут.

 تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ .

айтдимки: агар мусулмонларни жамоати ва имоми бўлмасачи?

 فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ ،

Мархамат қилдилар: бу холатда хамма гурухлардан ва фирқалардан четлан,  бир дарахтни танасини махкам ушлаб тур, сен то ўлиминг келгунича  мана шу холатда тургин.  

قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ

бизлар бир неча йил мобайнида хар иккала гурухни кўрдик, улар ўзларини муборазаларида булғанишга эга эдилар ва оли саъуднинг муфтиларига ва дорул куфрларда сокин бўлган китобхона муфтиларига тақлид қилганликлари сабабли, жохиллик ва кина, ноўрин нафрат, шошқалоқлик ва бошқа нафсоний булғанишлар билан росулуллох саллаллоху алайхи васалламни шеваларидан бошқа жиход ва мубораза йўлидан юришган ва одамларни хам росулуллох саллаллоху алайхи васалламни шеваларидан бошқа нарсага йўллашади, улар хам яхши сифатларга ва хам мункар, ёмон сифатларга эгадурлар.

   قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ.

Бошқа бир даста эса  кўп сонли,тарқоқ ахзоблар ва мунофиқлар, секулярзадалар тўдасидан иборат, улар ошкора диний шиорлар ва оятларни нотўғри таъвил ва тафсир қилиш, хамда сўз  ўйини билан одамларни жаханнам сари даъват қилишади.

 دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ.

Ха, аллох таоло фақат мусулмонларнинг вохид жамоатини тан олади ва буни росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хидоятларида деб билади ва ўзининг ғалабасини хам танхо мусулмонларнинг вохид жамоатига насиб қилади. Ва шуни хам яхши биламизки, мана бу вохид жамоат хам фақат учта канал орқали, яъни “уч абзор” нубувват манхажига асосланган хилофат, исломий изтирорий бадал хукумат ва мужохидларнинг вохид шўросини мажлиси орқали вужудга келади, бошқа канал орқали вохид жамоатни вужудга келтиришни имкони йўқ.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(29- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه بِیزلَر دُشمَنلَرِیمِیزگه قَرشِی مُقابِیلَه قِیلِیشِیمِیز اوُچُون وَ جِهادِیمِیزنِی، مُبارَزَه مِیزنِی آلدِینگه  سوُرِیشِیمِیز وَ مَقصَدلَرِیمِیزگه یِیتِیشِیمِیز اوُچُون اوُچتَه مُهِم اَبزارگه وَ اوُچتَه مُهِم کَنَلگه اِیختِیاجِیمِیز بار:

1- نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت اَوَّلگِی وَ اِینگ مُهِم اَبزار وَ واسِیطَه حِسابلَه نَه دِی.

2- نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت مَوجُود  بوُلمَه گن پَیتدَه اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت اوُنِی وَظِیفَه سِینِی بَجَرَه دِی.

3- مُجاهِدلَرنِینگ واحِد شوُراسِی اِیسَه نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت وَ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت مَوجُود بوُلمَه گن پَیتدَه اوُزِینِی وَظِیفَه سِینِی بَجَرَه دِی.

مَنَه بُو “اوُچ اَبزاردَن” تَشقَه رِی هَمَّه واحِد اِجماعگه اَساسلَنگن واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرِیب واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیشَه دِی، مُسُلمانلَر اوُچُون بوُندَن باشقَه اَلله وَعدَه بِیرگن نُصرَتنِی، غَلَبَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیشگه یاردَم بِیرَه دِیگن هِیچ قَندَی اَبزار مَوجُود اِیمَس، مَنَه بوُ آگاهانَه، مَقصَدلِی، حَرَکَتلِی “اوُچ اَبزاردَن” باشقَه نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِی مُسُلمانلَرنِینگ کوُچِینِی بِیکارگه کِیتِیشِیگه، زَلِیللِیککَه، سُوستلِیککَه، تَفَرُّققَه سَبَب بوُلَه دِی.

واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلَه دِیگن مَنَه بُو اوُچ اَبزار مَوجُود بوُلمَسَه یاکِی سِیز هَم بُو اَبزارلَرنِی بِیرِینِی تَشکِیل قِیلِیشدَه فَعال بوُلِیشگه قادِر بوُلمَه گن بوُلسَنگِیز، زَلِیللِیک وَ پَستلِیک، حَقارَت، نابوُد بوُلِیش، مَغلوُبِیَتدَن باشقَه نَرسَه نِی کِیلتِیرَه دِیگن اَدَشگن یوُللَردَن اوُزاقلَشگه نِینگِیز مَعقوُل، یَعنِی مَنَه بُو “اوُچ اَبزاردَن”  بِیرِی توُرلِی- هِیل حالَتدَه مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِیگه نَمایَندَه لِیک قِیلِیب وُجُودگه کِیلگوُنِیچَه اوُزاقلَه شِیب توُرَه سِیز: رَسوُل الله صلی الله علیه وَسَلَّم حُذَیفَه رَضِیَ الله عَنهُ نِینگ مُسُلمان دوُچار بوُلَه دِیگن اِیککِیتَه یامانلِیک حَقِیدَگِی سَوالِیگه جَواب بِیرِیب، مُسُلمانلَرنِی آرَه سِیدَگِی اِیککِی گوُرُوهگه اِیشارَه قِیلَه دِیلَرکِی:   «قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ»  و «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ“

حُذَیفَه اِبنِ یَمان رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی: آدَملَر رَسُول الله صلی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمدَن یَحشِیلِیک حَقِیدَه سُورَه شَردِی؛ لِیکِن مِین یامانلِیک حَقِیدَه اوُ کِیشِیدَن سُورَردِیم، چوُنکِی مَبادا اوُنگه گِیرِیفتار بوُلِیب قالِیشدَن قوُرقَردِیم.   مَخَافَةَ أَنْ يُدْرِكَنِي عَرض قِیلدِیم: یا رَسُولِی خُدا، بِیزلَر جاهِلِیَتدَه وَ یامانلِیکدَه بوُلگنمِیز!  خُداوَند بِیزلَرگه یَحشِیلِیکنِی جوُنَتدِی، مَنَه بُو یَحشِیلِیک وَ هِدایَتدَن سُونگ یامانلِیک کِیلَه دِیمِی؟ اوُ کِیشِی بوُنِی جَوابِیگه مَرحَمَت قِیلدِیلَر:حَه. شوُندَه اَیتدِیمکِی: مَنَه بُو یامانلِیکدَن سُونگ یَحشِیلِیک کِیلَه دِیمِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: حَه، لِیکِن اوُندَه بِیر نَوع بوُلغَه نِیش بوُلَه دِی. عَرض قِیلدِیم:  اوُندَگِی بُولغَه نِیش نِیمَه دَه بوُلَه دِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: شوُندَی بِیر قَوم کِیلَه دِیکِی، اوُلَر مِینِی هِدایَتِیمدَن (سُنَّت وَ دِین) باشقَه نَرسَه گه آدَملَرنِی یوُللَشَه دِی، اوُلَرنِی بَعضِی اِیشلَرِی ( مَعرُوف وَ بَعضِیلَرِی مُنکَر) بوُلَه دِی.  قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ شوُندَه اَیتدِیمکِی: مَنَه بُو یَحشِلِیکدَن سوُنگ یامانلِیک کِیلَه دِیمِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: حَه، جَهَنَّمنِی دَروازَه لَرِیدَه تُورَه دِیگن دَعوَتچِیلَر کِیلِیشَه دِی، دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ کِیمکِی اوُلَرنِی دَعوَتِینِی قَبوُل قِیلسَه، اوُنِی جَهَنَّمگه تَشلَه شَه دِی؛ عَرض قِیلدِیم: اِی خُدانِی رَسُولِی، اوُلَرنِی بِیزلَرگه صِیفَتلَب بِیرَه سِیزمِی؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: اوُلَر بِیزلَرنِی جِنسِیمِیزدَن بوُلِیشَه دِی وَ بِیزلَرنِی تِیلِیمِیزدَه گپلَه شِیشَه دِی؛ اَیتدِیمکِی: اَگر اوُلَرگه دوُچار بُولسَم، مِینِی نِیمَه لَرگه بوُیوُرگن بوُلَردِینگِیز؟ مَرحَمَت قِیلدِیلَر: مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِی وَ اِماملَرِینِی لازِم توُت. تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ . اَیتدِیمکِی: اَگر مُسُلمانلَرنِی جَماعَتِی وَ اِمامِی بوُلمَه سَچِی؟ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ ، مَرحَمَت قِیلدِیلَر: بُو حالَتدَه هَمَّه گوُرُوهلَردَن وَ فِرقَه لَردَن چِیتلَن، بِیر دَرَختنِی تَنَه سِینِی مَحکَم اوُشلَب توُر، سِین تا اوُلِیمِینگ کِیلگوُنِیچَه مَنَه شُو حالَتدَه توُرگِین.  قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ[1]

بِیزلَر بِیر نِیچَه یِیل مابَینِیدَه هَر اِیککَه لَه گوُرُوهنِی کوُردِیک، اوُلَر اوُزلَرِینِی مُبارَزَه لَرِیدَه بوُلغَه نِیشگه اِیگه اِیدِیلَر وَ آلِ سَعوُدنِینگ مُفتِیلَرِیگه وَ دارُ الکُفرلَردَه ساکِن بوُلگن کِتابخانَه مُفتِیلَرِیگه تَقلِید قِیلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی، جاهِللِیک وَ کِینَه، نااوُرِین نَفرَت، شاشقَه لاقلِیک وَ باشقَه نَفسانِی بوُلغَه نِیشلَر بِیلَن رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی شِیوَه لَرِیدَن باشقَه جِهاد وَ مُبارَزَه یوُلِیدَن یوُرِیشگن وَ آدَملَرنِی هَم رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی شِیوَه لَرِیدِن باشقَه نَرسَه گه یوُللَشَه دِی، اوُلَر هَم یَحشِی صِیفَتلَرگه هَم  مُنکَر، یامان صِیفَتلَرگه اِیگه دوُرلَر.   قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ. باشقَه بِیر دَستَه اِیسَه کوُپ سانلِی، تَرقاق اَحزابلَر وَ مُنافِقلَر، سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِیدَن عِبارَت، اوُلَر آشکارَه دِینِی شِیعارلَر وَ آیَتلَرنِی ناتوُغرِی تَعوِیل وَ تَفسِیر قِیلِیش، هَمدَه سُوز اوُیِینِی بِیلَن آدَملَرنِی جَهَنَّم سَرِی دَعوَت قِیلِیشَه دِی.  دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ.

حَه، اَلله تَعالَی فَقَط مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِینِی تَن آلَه دِی وَ بُونِی رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی هِدایَتلَرِیدَه دِیب بِیلَه دِی وَ اوُزِینِینگ غَلَبَه سِینِی هَم تَنها مُسُلمانلَرنِینگ واحِد جَماعَتِیگه نَصِیب قِیلَه دِی. وَ بوُنِی هَم یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، مَنَه بُو واحِد جَماعَت هَم فَقَط اوُچتَه کَنَل آرقَه لِی، یَعنِی ” اوُچ اَبزار” نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَت، اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَت وَ مُجاهِدلَرنِینگ واحِد شوُراسِینِی مَجلِیسِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلَه دِی، باشقَه کَنَل آرقَه لِی واحِد جَماعَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشنِی اِمکانِی یوُق.

(دوامی بار…….)

---

[1] متفق علیه / البخاري في صحيحه واللفظ له في كتاب الفتن – بَاب كَيْفَ الْأَمْرُ إِذَا لَمْ تَكُنْ جَمَاعَةٌ (وكذا رواه مسلم وابن ماجه

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(29- قسمت)

در این صورت ما برای مقابله با دشمنانمان و برای پیش بردن جهادمان و مبارزاتمان و رسیدن به اهدافمان به سه ابزار مهم و سه کانال مهم نیازمندیم :

1-   خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ که اولین و مهمترین ابزار و وسیله ست

2-   حکومت بدیل اضطراری اسلامی که در زمان نبود خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ انجام وظیفه می کند

3-   شورای واحد مجاهدین که در صورت نبود خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و حکومت بدیل اضطراری اسلامی انجام وظیفه می کند .

غیر از این «سه ابزار» که همه یک رای واحدی را بر اساس اجماع واحدشان ارائه می دهند و امت واحدی را تشکیل می دهند و جماعت واحدی را تشکیل می دهند دیگر هیچ ابزار دیگری برای مسلمین وجود ندارد که بتواند به پیروزی و نصرتی که الله وعده اش را داده دست پیدا کند، و هر چه بعد از این «سه ابزار» آگاهانه، هدفمند و حرکتی وجود دارد کلا تفرق و سستی و ذلیلی و هدر رفتن انرژی مسلمین است.

زمانی که این «سه ابزار» وجود نداشتند که جماعت واحد را تشکیل بدهند و یا شما هم نتوانستید در تولید یکی از این ابزارها فعال باشید بهترین راه این است که از تمام راههای انحرافی دیگر که غیر از ذلیلی و پستی و حقارت و نابودی و شکست چیزی در بر ندارند دوری کنید تا زمانی که یکی از این «سه ابزار» که در حالتهای مختلف نمایندگی جماعت واحد مسلمین را می کنند به وجود بیایند:  رسول الله صلی الله علیه وسلم در پاسخ به سوال حذیفه رضی الله عنه در معرفی دو تا از شرهائی که دامنگیر مسلمین می شوند به دو گروه در میان مسلمین  اشاره می کند یکی «قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ» و دیگری «دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ» اشاره می کند .

حذيفه بن يمان رضي الله عنه می گويد: مردم از رسول الله صلي الله عليه و سلم در مورد خير سؤال مي كردند؛ ولي من از شر و بدي از ایشان مي پرسيدم تا مبادا به آن گرفتار شوم.مَخَافَةَ أَنْ يُدْرِكَنِي.عرض كردم:اي رسول خدا، ما در جاهليت و شر بوديم! خداوند اين خير را براي ما فرستاد، آيا بعد از اين خير و هدايت شري خواهد آمد؟ در جواب فرمود: آري، گفتم: آيا بعد از آن شر، خير خواهد آمد؟ فرمود: بلي، لیکن در آن نوعي آلودگي وجود دارد.عرض كردم: آلودگي آن در چيست؟ فرمود :قومي خواهد آمد كه به غير از هدايت (سنت و دین) من ديگران را راهنمايي مي كند، برخي از کارهای شان (معروف و برخي ديگر منكر) است.قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ؛ گفتم: آيا بعد از آن خير شري خواهد آمد؟ فرمود:آری، دعوتگراني هستند كه بر دروازه هاي جهنم قرار دارند دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ هركس دعوت آن ها را بپذيرد او را در آن مي اندازند؛عرض كردم: اي رسول خدا، آن ها را براي مان توصيف نماييد؟ فرمود:آن ها از جنس ما هستند و با زبان ما سخن مي گويند؛گفتم اگر آن ها را درک نمودم چه دستوري به من مي دهيد؟ فرمود:با جماعت مسلمانان و امام شان باش. تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ . گفتم: اگر مسلمانان جماعت و امام نداشتند؟فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ ، فرمود : در آن صورت از همه گروه ها و فرقه ها دوري گزين اگر شده تنه ی درختي را محکم بگير تا مرگت فرا رسد، و تو بر همان حال باشی . قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ[1]

ما در این چند ساله هر دو گروه را دیده ایم، گروهی که در مبارزاتشان آلودگی دارند، و به دلیل تقلید نابجا از مفتی های آل سعود و مفتی های کتابخانه ای ساکن در دارالکفر، جهل، تند روی، کینه و نفرت نابجا و سایر آلودگی های نفسانی، مسیری غیر از مسیر جهاد و مبارزه به شیوه ی رسول الله صلی الله علیه وسلم را می روند و به مسیری غیر از شیوه ی رسول الله صلی الله علیه وسلم مردم را راهنمائی می کنند که هم صفات خوب و پسندیده ای دارند و هم صفات منکر و ناپسندی دارند . قَوْمٌ يَهْدُونَ بِغَيْرِ هَدْيِي، تَعْرِفُ مِنْهُمْ وَتُنْكِرُ. و دسته ی دیگر احزاب متعدد و متفرق و دارو دسته ی منافقین و سکولار زده ها هستند که آشکارا با شعارهای دینی و با تأویل و تفسیر غلط آیات و بازی با کلمات مردم را به سوی جهنم دعوت می کنند . دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ.

بله، تنها الله تعالی جماعت واحد مسلمین را به رسمیت می شناسد و این راهدایت رسول الله صلی الله علیه وسلم می داند و پیروزی خودش را هم تنها نصیب جماعت واحد مسلمین می کند. و می دانیم  که تنها این جماعت واحد هم از طریق آن سه کانال و«سه ابزار»  خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ، حکومت بدیل اضطراری اسلامی و مجلس واحد شورای مجاهدین به وجود می آید، و هیچ راه دیگری برای تولید جماعت واحد از کانال دیگری وجود ندارد.

(ادامه دارد…….)

---

[1] متفق علیه / البخاري في صحيحه واللفظ له في كتاب الفتن – بَاب كَيْفَ الْأَمْرُ إِذَا لَمْ تَكُنْ جَمَاعَةٌ (وكذا رواه مسلم وابن ماجه

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(86- қисмат)

Холо дар баробари ин рохкорхо мумкин аст дастайи аз бародарон ва хохарони моки дар жомеъайи жохилий ба баъзи аз сифати мунофиқин ва секулярзадахо олуда шуданд ва хануз натавонистанд худишонро аз ин сифоти фосид ва олуда кунанда пок кунанд, ва бо худишон ин олудагийхо ва вирусхоро ба дохили жунбуши муслимин мунтақил карданд вужуд дошта бошандки мумкин аст муқаддамайи садамоти жиддий ба “ иродайи шўроий” ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин бишавад.

Ба унвони мисол назди ин муслимин олуда ва мариз ва заифул иймон ғийбат бисёр ночиз ва беарзиш шуморда мешавад ва ба рохати муртакибиш мешаванд, ва шойеъаро бидуни таважжух ва ба авоқиби он ба хамрохи ғийбат дахан ба дахан мечархонанд, суъизон бо тажассуси бемоврид дар ризтарин харакоти бародарон ва хохарон ба унвони мод бароишон дар меояд, агар тобеъи ек тафсир ё ижтиходи хосси бошанд аслан чашми дидани содиқонайи мухолифони худишон дар ек тафсир ё мазхаб дигарро надоранд ва ба махзи вуқуъи кучактарин ихтилофи назарий ба жойи мудоро ва нишон додани ихва ва азиллах ва рухамо ва бархурди муносиб бо назариёти мухолиф ва хифзи иттиходи амал алайхи жохилият, дар ибтидо барчасб зани ва тухматзанихоро оғоз мекунанд, ва ба мурур душманий ва кина жойи

 « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ»

 Ва жойи

« رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ»

« أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ»

ро мегирад, ва нихоятан бо бузург жилва додани ихтилофоти ночиз ва жузъий бо хазфгероий ё тафарруқ тамом мешавад. Анжоми ин қабил аксул амалхо ва олудагийхо бояд тавассути муслимин дур рехта бишаванд ва ба жомеъайи жохилият вогузор бишаванд.

Шакки нестки манбаъ ва сарчишмайи тамоми ин олудагийхо ва инхирофотро бояд дар ду жо жустажу кард:

-еки дар миёни мунофиқин ва секулярзадахоки иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бо худишон оварданд.

-дигари дар кутохийи шўрохойи жамоатхойи дар фарханги кардани омузишхойи равиши интиқод ва  худинтиқодий дар миёни хаммасирони ин шўро.

Худи шўрохойи кучак дар мавориди мисли ахзоб ва гуруххойи жохилий кучактарин эътирозоти мужохидин ва муборизинро бо равишхойи хушунатомиз ва иръобгероёна ва тахдидомиз посух додандки, ағлаб ба дилсардийи мужохид ва кинорагири ва ё тафарруқ ва жудо шудан, тафтиши назар ва ба вужуд омадани марзбандихойи козиб, худи хамин шўрохойи кучак табдил ба улгуйи носуносиби шуданд, ва поягузори суннатхойи ғалати шудандки садамоти азимиро ба “ иродайи шўроий” ва кулли жараён ва тамоми зер мажмуъахойи он шўро дар он мантақа ворид карда, ва хатто соири муслимини хориж аз ин шўроро хам бо фожиа рубару карда, ва дар нахоят тифлики мерафт ба рушди табиий худиш идома бидихад ва табдил ба инсони тавонманд ва қудратманд бишавадро сиқт мекунанд.

Мовриди дигарики ба кутохи шўройи жамоатхойи кучак бармегардад ин астки мусалмоники худишро тобеъи ин шўро ва “ иродайи шўроий” мекунад дар воқеъ мисли кудаки тоза ба дунё омадайи астки ниёз ба муроқибат ва нигахдори ва фарохам кардан асбоби рушд ва тараққи, ва бахусус ниёзманди “ эътимод ба нафс”, ва жиловгири кардан аз асбоби беморий ва заъаф аст, то битавонад ба вазифи асосий амал кунад.” Эътимод ба нафс” пас аз ақида бузургтарин омил ва абзори зохирийи вахдат дар тамоми ашколи рахбарият, танзимот, амал ва зермажмуъахойи шўрост.

Шўро лозим астки барои хифз ва нигахдори аз вахдат ва “ иродайи шўроий” ба сурати жиддий тадорукоти лозимро дар панохи еки аз се абзори шаръий фарохам кунад, ва бо омузишхойи амалий ва коргоххойи омузиший ба сурати проктик зери мажмуъахойи худишро ба зарурати хифзи вахдат ва “ иродайи шўроий” тарғиб ва ташвиқ кунад, ва барои хифзи вахдат ва “ иродайи шўроий” даст ба иқдомоти пешгирона бизанад.

Собиқин ва пештозон ва шўрохойи мухталиф имруза бештар аз хар замони ба иттиход ва амали муштарак ва “ иродайи шўроий” тахти пушиши еки аз се абзори шаръий ниёзманданд, ва лозим аст гушзад бишавадки харгуна кутохийи онхоки мунжар ба харгуна тафарруқ ва чанд дастаги миёни ахли қибла ва хам пеймонони суннатийи онхо бишавад дар воқеъ жибхайи жохилиятро тақвият карда ва кулли муслиминро заиф хохад кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(85- қисмат)

Дар чанин шароити мухимтарин вазифа героиши ба ташкили жибхайи вохид бо тамоми ахли қибла ва харакат ба суйи шўройи вохид ва “ иродайи шўроий” аз коноли еки аз абзорхойи шаръийи мажлиси шўройи мужохидин ё хукумати бадили изтирорийи исломий аст, дар чанин шароити чун танхо аз тариқи вахдат ва ташкили шўро мешавад ба тақвияти жибхайи муслимин кўмак кард бояд қавий кардани жибхайи ислом аз коноли еки аз ин абзорхойи шаръийро бар “ хар чизи” бартари бибахшем.

Дар инжо танхо қавий кардани жибхайи ислом астки мухим аст на тамоюлот ва хавохишхойи нафсоний ва такаббур. Замоники Умар ибни Хаттоб Холид ибни Валидро аз рахбари артеши муслимин азл кард бидуни кучактарин мухолифати барои жонишини худиш Абу Убайда бехтарин мушовир ва насихатгар ва мисли ек сарбози мутиъ дар баробари фармондайи жадидиш самъ ва тоах дошт. Холо фақат кофий астки бисёри аз дустон ками дар заъфи иймони худишон шак кунанд ва аз худишон бипурсанд дар баробари нахий аз тафарруқ ва героиши ба вахдат ва касби иззат ва қудрати хукуматий аз коноли еки аз абзорхойи шаръий ва “ иродайи шўроий” то чи хад бо аъмолишон нишон додандки содиқ хастанд ва дар ростойи дастуроти қонуни шариати аллох дар ин замина харакат мекунанд? Лозим аст ба худишон биёянд ва лахзайи дар аъмолишон шак кунанд. Лозим аст агар яқин дорандки қавий кардани жибхайи исломро бар “ хар чизи” бартари мебахшанд ва дар баробари жибхайи муттахид душманони шумора ек ва хатто душманони шумора ду ва се қасди хидмати ба жибхайи муслимин ва “ иродайи шўроий” муслимин аз коноли еки аз се абзори шаръийро доранд:

-бояд дар маворидики ихтилофи хатмий аст ва хануз шўройи барои еки кардани ин ихтилофот ташкил нашуда аст, гузашт ва амр ба маъруф ва нахий аз мункари шаръий дошта бошем, ва сахтгири ва қотиъиятро дар ин масоили ихтилофий ва ижтиходий сирфан дар доирайи вужуди худимон махдуд кунем.

-бояд худимонро дар ёдгири омузишхойи зарурий дар чигунаги бархурд бо мухолифонимон ташвиқ кунем, ва масоили чун тоб овари, мудирияти хашм ва дур рехтани лажбози ва ғейрихро дар коргоххойи хосси омузиши шаръий ба сурати проктик ва амалий ёд бигирем.

-бояд яқин дошта бошемки хам бардоштхойи мо ва хам бардоштхо ва тафосири соирин аз манобеъи шаръий то замони ташкили шўройи улил амри мантақаий ва жахоний хужжати нисбий хастанд на мутлақ, ва хеч шахси ва тафсири қобили парастиш нест. Чун агар хар шахси ё тафсириро мутлақ донистид, ва аз девори анкабутий  ва беасоси онхо рахо нашуди, дар воқеъ онхоро ба жойи қонуни шариати аллох парастиш кардид.

-бояд ижоза надихем ек мисқол зарра такаббур ба қалб ва аъмоли мо рох пейдо кунад. Такаббур яъни бастани рохи сулх ва маваддах ва боз кардани роххойи хушунат ва даргирий.

-лозим аст аз суъизон, пеш довари ва бидуни далил ва илм ба дигарон тухмат задан, ғийбат кардан ва тажассус пархез бишавад.

• .يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ (حجرات/12)

-илова бар ин маворид, тамоми амр ба маъруф ва нахий аз мункар мо бояд ба шеваи бошадки мунжар ба мункари бузургтари нашавад. Тамоми нахий аз мункархойи мо бояд дар масири героиш ба вахдат ва пархез аз тафарруқ бошад.

Бо баррасийи мужаддади сенориойи бархурди саййидина Хорун ва Мусо бо қазияи гусола парасти қовми бани исроил ошкоро мутаважжих мешавемки ширки тафарруқ барои жомеъайи муслимин бузуругтарин мункари астки мумкин аст вужуд дошта бошад. бале ширки тафарруқ барои жомеъайи муслимин аз ширки гусола парасти то расидани рахбари мовриди қабули хамма бештар ва хатарноктар аст. Ва намешавад то замони расидани ин рахбарияти мовриди пазириши хамма бо ширки бузургтари ба жанг бо ширки кучактари рафт ва ширки бузургтариро жойгузини ширки кучактари кард. Барои хамин бояд ба хотири мункароти бисёр жузъий ва риз ва ё ихтилофоти фиқхий ва фаръий бо бародар ва хохарони мухолифимон, аз жарихадор кардани авотиф ва ихсоси ононки боис мешавад аз хамсафар шудан бо мо ба самти вахдат ва қудрат ва ташкили шўройи улил амри вохид ва хукумати исломий ва уммати вохид ва ижмоъи вохид ва жамоати вохид мунсариф бишаванд, ва пушаймон бишаванд, ва ё ду дил бишаванд, ва ё ек зарра шак кунанд ва суст бишаванд ва ба “ иродайи шўроийи” мо аз коноли се абзор садамайи ворид бишавад башиддат пархез кунем.

-таважжух ба ин мухимки:

خیرالنَّاسِ أَنْفَعُهُمْ لِلنَّاسِ .

Ва бояд дар сухбат кардан ва даъват ба маъруф ва нахий аз мункар хадаф нафъ расондан бошад ва агар лаззати хаст дар нафъ расондан бошад на дар ғалаба дар хариф ва пуч нишон додани рохи у ва махкум кардани он. Иштибохики хийлихо ба он дучор мешаванд.

(идома дорад…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(28- қисм)

Аллох таоло шариатидаги қонунларни душманларига нисбатан қандай  муносабатда бўлиш бўйича, жиходга рухсат берилган биринчи оятни ўзидаёқ тезлик билан бу жангнинг дунёвий кўзга кўринган самарасига ишора қилади, нусрат ва ғалаба; ва мархамат қиладики:

أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ‏(حج/39)

Хужумга учраётган зотларга мазлум бўлганлари сабабли ( жанг қилиш) изни берилди. Албатта аллох уларни ғолиб қилишга қодирдир. Аллохнинг ўзини душманларини зўравонликка асосланган муносабатига нисбатан умумий қоидаси шундай бўлган. Ғалаба. Ва аллох таоло ғалабани душманнинг эмас,балки  мусулмонларнинг хаққи деб хисоблайди; у зотнинг ўзи душманларини қаршисидаги дўстларини қўллаб қувватлашни,ёрдам беришни ўзига вожиб қилган: 

 «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷)

Аниқки, биз сизлан илгари хам пайғамбарларни ўз қавмларига  юборганмиз. Бас, улар (қавмларига) аниқ- равшан хужжатлар келтирганлар. Сўнг биз жиноят қилган кимсалардан интиқом олганмиз ва иймон келтирган зотларни ғолиб қилиш бизнинг зиммамиздаги хақ бўлган.

 «وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/40)

Албатта аллох ўзига ( яъни динига) ёрдам берадиган зотларни ғолиб қилур. Шубхасиз, аллох кучли,қудратлидир.

«وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳)

Аниқки, бизнинг пайғамбар бўлган бандаларимиз хақида: “шак-шубхасиз улар қўллаб- қувватлантиргувчилардир ва шак-шубхасиз бизнинг қўшинимиз (яъни пайғамбарлар ва уларга иймон келтирган кишилар) ғолиб бўлгувчидирлар”, деган сўзимиз ўтган – собит бўлгандир.

Аммо буни баробарида сизлар шундай ўтираверинглар ва кутиб туринглар,турмуш қурмаган холда бола нозил бўлишини ёки хали экмасдан туриб хосилни қўлга киритишни фикрида бўлинглар,деб мархамат қилмади, балки  мана бу мақсадларга етиш учун фойдаланиш лозим бўлган асбобларни қўйиб қўйди; бизлар асбобларга алданиб қолмаймиз ва асбобларни кўплиги хам бизларни ғурурлантириб юбормайди, балки мана бу асбобларни мухайё қилишлик орқали бизлар аллохга таваккал қиламиз ва аллохни қадарини кутамиз.  Бизлар турмуш қурамиз ва шундан сўнг болали бўлиш учун аллохга таваккал қиламиз.

 Бизлар асбобларни мухайё қилганимиздан сўнг дуо қиламиз:

 رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ  «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193)

Парвардигоро, албатта биз: “парвардигорингизга иймон келтирингиз!”- деб иймонга чорлаган жарчи (Мухаммад алайхиссаломнинг нидоларини) эшитдигу иймон келтирдик. Парвардигоро, бизнинг гунохларимизни мағфират қил, қилган ёмонликларимизни (сахифайи аъмолимиздан) ўчиргил ва бизларни яхшилар билан бирга вафот топдиргил!

Бизлар дорини мухайё қиламиз ва ундан фойдаланамиз, шундан сўнг аллох таолодан бизларга саломатлигимизни қайтаришини сўраймиз. Шу тартибда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам инсонларни хаётини идора қилиш бўйича 3 нафардан кўпроқ кишиларнинг бир макондан бошқа бир маконга  сафарга чиққанларида “дастур вахдатига” ва “буйруқ вахдатига” ва “амал вахдатига” буюрганлар, у киши мархамат қилганларки:

  إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ

“агар уч нафар сафарга чиқадиган бўлса, улар ўзларидан бир кишини амир қилиб танлашлари керак.” Яъни бу кичик мақсадга етиш учун кичик бир умматни ва кичик бир жамоатни вужудга келтириш деганидур. Энди жохилий жамиятдан исломий жамиятга сафар қилиш учун хам шубхасиз буйруқ вахдатига ва дастур вахдатига ва хамда амал вахдатига эхтиёж бор. Мана бу харакатларни ва сафарларни хаммасида вахдат мақсадга етиш йўлидаги  бир абзор хисобланади. Ундан кейин келадиган тузатишлар ва ташкиллаштиришлар мана бу онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдатни қамраб олади.

Тузатишлар ва ташкиллаштиришлар ёнғоқни пўсти бўладиган бўлса, онгли ва мақсадли,харакатланувчи вахдат уни мағзи хисобланади, агар мана бу мағиз мавжуд бўлмайдиган бўлса, яъни ичи қоп-қора хеч нарсага ярамайдиган холда бўлса, мана бу ташкиллаштиришлар, тузатишлар яъни уни пўсти беарзиш, пуч бўлади, хатто бошқа жамоатлар ва ахзобларга жуда зарарли хам бўлади; чунки мана бу ташкилот ва пўст уларга шундай бир қудрат берадики, бу қудрат мусулмонларни вахдатига зарба урилишига ва ташкилотзадалик,ташкилотпарастлик, фирқасозлик ширки,хизбсозлик,мазхабсозлик,хамда “хар бир хизб ўзини олдидаги нарса билан хурсанд бўлиши” томонга харакат қилинишига боис бўлади.

Мана бундай зарарларни олдини олиш учун аллох таоло фақат вохид шўрони ва  вохид умматни ва вохид жамоатни расман тан олади ва ўзини қўллаб-қувватлашини хам кўп сонли умматларга ва тарқоқ жамоатларга эмас,балки  танхо мусулмонларни вохид жамоатига шомил қилади, бу яъни мусулмонларнинг мубораза қилиш  энергиясини марказлаштириш ва уларнинг мубораза ,жиход бўйича энергиясининг  бекорга сарф бўлишини олдини олиш  учун, ана ўшанча кўп сонли,кичик,тарқоқ ташкилотларни ўрнига  бирлашган,тартибли,вахдатгаро,огохона,мақсадли ташкилот сари харакат қилиш демакдир, бизлар барча кичик ташкилотларнинг  ёки барча кичик шўроларнинг бир ташкилотда ва бир катта шўрода   жамланишидаги мана бу мархалани, вохид улил амр шўроси ва вохид уммат ва вохид ижмоъ ва вохид жамоат томонга қўйилган аввалги қадам деб биламиз, буни қобилияти бир кичик қадам бўлиши хам мумкин ёки катта бир қадам бўлиши хам мумкин. Унинг кичик  қадами бир қанча жамоатлардан ташкил топган вохид шўрони исломий изтирорий бадал хукуматга айланиши бўлса, катта қадами нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиши бўлади, бу ана ўша харакатларнинг  асл мақсади,хадафи хисобланади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

(28- قیسم)

اَلله تَعالَی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی دُشمَنلَرِیگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش بوُیِیچَه، جِهادگه رُحصَت بِیرِیلگن بِیرِینچِی آیَتنِی اوُزِیدَه یاق تِیزلِیک بِیلَن بُو جَنگنِینگ دُنیاوِی کوُزگه کوُرِینگن ثَمَرَه سِیگه اِیشارَه قِیلَه دِی، نُصرَت وَ غَلَبَه؛ وَ مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ‏(حج/39)  هُجُومگه اوُچرَیاتگن ذاتلَرگه مَظلوُم بوُلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی ( جَنگ قِیلِیش) عِذنِی بِیرِیلدِی. اَلبَتَّه اَلله اوُلَرنِی غالِب قِیلِیشگه قادِردِیر. اَلله نِینگ اوُزِینِی دُشمَنلَرِینِی زُورَوانلِیککَه اَساسلَنگن مُناسَبَتِیگه نِسبَتاً عُمُومِی قائِدَه سِی شوُندَی بوُلگن. غَلَبَه. وَ اَلله تَعالَی غَلَبَه نِی دُشمَننِینگ اِیمَس، بَلکِی مُسُلمانلَرنِینگ حَققِی دِیب حِسابلَیدِی؛ اوُ ذاتنِینگ اوُزِی دُشمَنلَرِینِی قَرشِیسِیدَگِی دُوستلَرِینِی قوُللَب قُوَّتلَشنِی، یاردَم بِیرِیشنِی اوُزِیگه واجِب قِیلگن:

 – «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷) اَنِیقکِی، بِیز سِیزلَر اِیلگه رِی هَم پَیغَمبَرلَرنِی اوُز قَوملَرِیگه یوُبارگنمِیز. بَس، اوُلَر (قَوملَرِیگه) اَنِیق- رَوشَن حُجَّتلَر کِیلتِیرگنلَر. سُونگ بِیز جِنایَت قِیلگن کِیمسَه لَردَن اِنتِقام آلگنمِیز وَ اِیمان کِیلتِیرگن ذاتلَرنِی غالِب قِیلِیش بِیزنِینگ زِمَّه مِیزدَگِی حَق بوُلگن. 

 – «وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/40) اَلبَتَّه اَلله اوُزِیگه ( یَعنِی دِینِیگه) یاردَم بِیرَه دِیگن ذاتلَرنِی غالِب قِیلوُر. شُبهَه سِیز، اَلله کوُچلِی، قُدرَتلِیدِیر.

– «وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳)  اَنِیقکِی، بِیز پَیغَمبَر بوُلگن بَندَه لَرِیمِیز حَقِیدَه: “شَک – شُبهَه سِیز اوُلَر قوُللَب – قُوَّتلَنتِیرگوُچِیلَردِیر وَ شَک – شُبهَه سِیز بِیزنِینگ قوُشِینِیمِیز ( یَعنِی پَیغَمبَرلَر وَ اوُلَرگه اِیمان کِیلتِیرگن کِیشِیلَر) غالِب بوُلگوُچِیدِیرلَر”، دِیگن سوُزِیمِیز اوُتگن – ثابِت بوُلگندِیر.

اَمّا بُونِی بَرابَرِیدَه سِیزلَر شوُندَی اوُتِیرَه وِیرِینگلَر وَ کوُتِیب توُرِینگلَر، توُرمُوش قوُرمَه گن حالدَه بالَه نازِیل بوُلِیشِینِی یاکِی هَلِی اِیکمَسدَن توُرِیب حاصِیلنِی قوُلگه کِیرِیتِیشنِی فِکرِیدَه بوُلِینگلَر، دِیب مَرحَمَت قِیلمَه دِی، بَلکِی مَنَه بُو مَقصَدلَرگه یِیتِیش اوُچُون فایدَه لَه نِیش لازِم بوُلگن اَسبابلَرنِی قوُیِیب قوُیدِی؛ بِیزلَر اَسبابلَرگه اَلدَه نِیب قالمَیمِیز وَ اَسبابلَرنِی کوُپلِیگِی هَم بِیزلَرنِی غُرُورلَنتِیرِیب یوُبارمَیدِی، بَلکِی مَنَه بُو اَسبابلَرنِی مُهَیّا قِیلِیشلِیک آرقَه لِی بِیزلَر اَلله گه تَوَکَّل قِیلَه مِیز وَ اَلله نِی قَدَرِینِی کوُتَه مِیز. بِیزلَر توُرمُوش قوُرَه مِیز وَ شوُندَن سوُنگ بالَه لِی بوُلِیش اوُچُون اَلله گه تَوَکَّل قِیلَه مِیز.

بِیزلَر اَسبابلَرنِی مُهَیّا قِیلگه نِیمِیزدَن سُونگ دُعا قِیلَه مِیز:     رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ  «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193)  پَروَردِیگارا، اَلبَتَّه بِیز : پَروَردِیگارِینگِیزگه اِیمان کِیلتِیرِینگِیز! ” – دِیب اِیمانگه چارلَه گن جَرچِی ( مُحَمَّد عَلَیهِ السَّلامنِینگ نِدالَرِینِی ) اِیشِیتدِیگوُ اِیمان کِیلتِیردِیک. پَروَردِیگارا، بِیزنِینگ گوُناهلَرِیمِیزنِی مَغفِرَت قِیل، قِیلگن یامانلِیکلَرِیمِیزنِی (صَحِیفَه یِی اَعمالِیمِیزدَن) اوُچِیرگِیل وَ بِیزلَرنِی یَحشِیلَر بِیلَن بِیرگه وَفات تاپدِیرگِیل!

بِیزلَر دارِینِی مُهَیّا قِیلَه مِیز وَ اوُندَن فایدَه لَه نَه مِیز، شوُندَن سوُنگ اَلله تَعالَی دَن بِیزلَرگه سَلامَتلِیگِیمِیزنِی قَیتَه رِیشِینِی سوُرَیمِیز. شُو تَرتِیبدَه رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِنسانلَرنِی بِیر مَکاندَن باشقَه بِیر مَکانگه سَفَرگه چِیققَنلَرِیدَه “دَستوُر وَحدَتِیگه” وَ  “بوُیرُوق وَحدَتِیگه” وَ “عَمَل وَحدَتِیگه” بوُیوُرگنلَر، اوُ کِیشِی مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:   إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ[1]  اَگر اوُچ نَفَر سَفَرگه چِیقَه دِیگن بوُلسَه، اوُلَر اوُزلَرِیدَن بِیر کِیشِینِی اَمِیر قِیلِیب تَنلَشلَرِی کِیرَک.” یَعنِی بُو  کِیچِیک مَقصَدگه یِیتِیش اوُچُون هَم کِیچِیک بِیر اوُمَّتنِی وَ کِیچِیک بِیر جَماعَتنِی وُجوُدگه کِیلتِیرِیش دِیگه نِیدوُر. اِیندِی جاهِلِی جَمِیعیَتدَن اِسلامِی جَمِیعیَتگه سَفَر قِیلِیش اوُچوُن هَم شُبهَه سِیز بوُیرُوق وَحدَتِیگه وَ دَستوُر وَحدَتِیگه هَمدَه  عَمَل وَحدَتِیگه اِیختِیاج بار. مَنَه بُو حَرَکَتلَرنِی وَ سَفَرلَرنِی هَمَّه سِیدَه وَحدَت مَقصَدگه یِیتِیش یوُلِیدَگِی بِیر اَبزار حِسابلَه نَه دِی. اوُندَن کِییِین کِیلَه دِیگن توُزَه تِیشلَر وَ تَشکِیللَشتِیرِیشلَر مَنَه بُو آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی قَمرَب آلَه دِی.

توُزَه تِیشلَر وَ تَشکِیللَشتِیرِیشلَر یانغاقنِی پوُستِی بوُلَه دِیگن بوُلسَه، آنگلِی وَ مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت اوُنِی مَغزِی حِسابلَه نَه دِی، اَگر مَنَه بُو مَغِیز مَوجُود بوُلمَیدِیگن بوُلسَه، یَعنِی اِیچِی قاپ – قارَه هِیچ نَرسَه گه یَرَمَیدِیگن حالدَه بوُلسَه، مَنَه بُو تَشکِیللَشتِیرِیشلَر، توُزَه تِیشلَر یَعنِی اوُنِی پوُستِی بِی اَرزِیش، پوُچ بوُلَه دِی، حَتَّی باشقَه جَماعَتلَر وَ اَحزابلَرگه جوُدَه ضَرَرلِی هَم بوُلَه دِی؛ چوُنکِی مَنَه بوُ تَشکِیلات وَ پوُست اوُلَرگه شوُندَی بِیر قُدرَت بِیرَه دِیکِی، بُو قدُرَت مُسُلمانلَرنِی وَحدَتِیگه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگه وَ تَشکِیلاتزَه لِیک، تَشکِیلات پَرَستلِیک، فِرقَه سازلِیک شِیرکِی، حِزبسازلِیک، مَذهَبسازلِیک، هَمدَه ” هَر بِیر حِزب اوُزِینِی آلدِیدَگِی نَرسَه بِیلَن حُرسَند بوُلِیشِی” تامانگه حَرَکَت قِیلِینِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی. 

 مَنَه بوُندَی ضَرَرلَرنِی آلدِینِی آلِیش اوُچُون هَم اَلله تَعالَی فَقَط واحِد شوُرانِی وَ واحِد اوُمَّتنِی وَ واحِد جَماعَتنِی رَسماً تَن آلَه دِی وَ اوُزِینِی قوُللَب – قُوَّتلَه شِینِی هَم کوُپ سانلِی اوُمَّتلَرگه وَ تَرقاق جَماعَتلَرگه اِیمَس، بَلکِی تَنها مُسُلمانلَرنِی واحِد جَماعَتِیگه  شامِل قِیلَه دِی، بُو یَعنِی مُسُلمانلَرنِینگ مُبارَزَه قِیلِیش اِینِیرگِیَه سِینِی مَرکَزلَشتِیرِیش وَ اوُلَرنِینگ مُبارَزَه،جِهاد بُویِیچَه   اِینِیرگِیَه سِینِینگ بِیکارگه صَرف بوُلِیشِینِی آلدِینِی آلِیش اوُچُون، اَنَه اوُشَنچَه کوُپ سانلِی، کِیچِیک، تَرقاق تَشکِیلاتلَرنِی اوُرنِیگه بِیرلَشگن،تَرتِیبلِی، وَحدَتگرا، آگاهانَه، مَقصَدلِی تَشکِیلات سَرِی حَرَکَت قِیلِیش دِیمَکدِیر، بِیزلَر بَرچَه کِیچِیک تَشکِیلاتلَرنِینگ یاکِی بَرچَه کِیچِیک شوُرالَرنِینگ بِیر  تَشکِیلاتدَه وَ بِیر کَتتَه شوُرادَه جَملَه نِیشِیدَگِی مَنَه بُو مَرحَلَه نِی، واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِی وَ واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَت تامانگه قوُیِیلگن اَوَّلگِی قَدَم دِیب بِیلَه مِیز، بوُنِی قابِیلِیَتِی بِیر کِیچِیک قَدَم بوُلِیشِی هَم موُمکِین یاکِی کَتتَه بِیر قَدَم بوُلِیشِی هَم موُمکِین. اوُنِینگ کِیچِیک قَدَمِی بِیر قَنچَه جَماعَتلَردَن تَشکِیل تاپگن واحِد شوُرانِی اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتگه اَیلَه نِیشِی بوُلسَه، کَتتَه قَدَمِی نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن خِلافَتگه اَیلَه نِیشِی  بُولَه دِی، بُو اَنَه اوُشَه حَرَکَتلَرنِینگ اَصل مَقصَدِی،هَدَفِی حِسابلَه نَه دِی.

(دوامی بار……)

---

[1] أخرجه أبو داود [رقم/2608]، وأبو عوانة في صحيحه [4/ 514]، والطبراني في الأوسط [8/ رقم/ 8093]، والدارقطني في «الأفراد والغرائب/أفراده» [2/231/الطبعة التدمرية]، والطحاوي في المشكل [12/ 38]، والبيهقي في سننه [رقم/10131]، والبغوي في «شرح السنة» [11/22-23]، وابن عبد البر في التمهيد [7/20]، الألباني في ” السلسلة الصحيحة ” 3 / 314 : /  الترمذی  وغيرهم

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(28- قسمت)

 الله تعالی در برخورد با دشمنان قانون شریعتش در همان اولین آیه ای که اجازه ی جهاد در آن داده شده است فورا به ثمره ی برجسته ی دنیوی این جنگ می پردازد، نصر و پیروزی؛  و می فرمایند: أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ‏(حج/39) و خداوند توانا است بر این که ایشان را پیروز کند.‏ قاعده ی کلی الله در برخورد قهرآمیز و خشونت طلبانه با دشمنانش همین بوده است . پیروزی. و الله تعالی  پیروزی را حق مسلمین می داند نه دشمنان آنها؛ و خودش، یاری کردن و پیروز کردن دوستانش بر دشمنان را بر خودش واجب کرده است:

• «وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلاً إِلَى قَوْمِهِمْ فَجَاؤُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا وَکَانَ حَقّاً عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ» (روم/ ۴۷) «ما قبل از تو پیغمبرانی را به سوی اقوامشان فرستاده‌ایم و آنان دلائل واضح و آشکاری برای این اقوام آورده‌اند. پس ما از مجرمین انتقام گرفته‌ایم ( و مؤمنان را یاری کرده‌ایم ) و همواره یاری مؤمنان بر ما واجب بوده است‏».
• «وَلَیَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن یَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِیٌّ عَزِیزٌ (حج/ ۴) «و مسلماً الله یاری می‌کند کسی‌ که (دین) او را یاری دهد، بی‌گمان الله قوی پیروزمند است.
• «وَلَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِینَ -إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ – وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ» (صافات/ ۱۷۱-۱۷۳) «و به راستی وعده ما برای بندگان فرستاده ما از پیش صادر شده است. که هر آینه آنها یاری شدگانند. و بی‌گمان لشکر ما پیروزند».

اما در برابر نفرموده است شما همین طوری بنشینید و منتظر بمانیند و بدون ازدواج منتظر نازل شدن بچه یا بدون کشت منتظر برداشت باشید، بلکه برای رسیدن به این هدف اسبابی را قرار داده است که باید از آنها استفاده بشود؛ ما فریفته ی اسباب نمی شویم، اسبابِ زیاد ما را مغرور نمی کند، بلکه با تهیه ی این اسباب بر الله توکل می کنیم و منتظر قدر الهی می شویم . ما ازدواج می کنیم و بعد برای بچه دار شدن بر الله توکل می کنیم .  

دعا کردنهای ما هم پس از فراهم کردن اسباب است: رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ  «فَآمَنَّا» رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ (آل عمران/193)  پروردگارا ! ما از منادی شنیدیم که (مردم را) به ایمان به پروردگارشان می‌خواند و ما ایمان آوردیم (اکنون که چنین است( پروردگارا ! گناهانمان را بیامرز و بدیهایمان را بپوشان و ما را با نیکان بمیران .‏

ما دارو را تهیه می کنیم و ازآن استفاده می کنیم و بعد از الله تعالی می خواهیم که سلامتی را به مان برگرداند . به همین ترتیب رسول الله صلی الله صلی الله علیه وسلم برای اداره ی زندگی انسانها در مسافرت از 3 نفر به بالا از مکانی به مکان دیگر دستور به «وحدت دستور» و «وحدت فرماندهی» و «وحدت عمل» داده است و می فرماید: إِذَا خرج ثَلاثَةً فِي سَفَرٍ، فَلْيُؤَمِّرُوا أَحَدَهُمْ[1]  «هرگاه سه نفر برای سفری خارج شوند، باید یکنفر را بر خود امیر سازند.»  این یعنی تولید یک امت کوچک و یک جماعت کوچک برای رسیدن به یک هدف کوچک. حالا برای مسافرت از جامعه ی جاهلی به جامعه ی اسلامی هم بدون شک نیاز به وحدت فرماندهی و وحدت دستور و وحدت عمل وجود دارد . وحدت در تمام این حرکتها و مسافرتها یک ابزار است برای رسیدن به هدف. تنظیمات و سازماندهی های بعدی پوشش این وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی است.

 سازماندهی و تنظیمات پوسته ی گردو هستند و وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی مغز این گردو است، اگر این مغز نباشد و درون سیاه و به درد نخور باشد این سازماندهی و تنظیمات و پوسته هم بی ارزش و پوچ است، حتی برای جماعتها و احزاب بسیار مضر هم می شود؛ چون این تشکیلات و پوسته قدرتی به آنها می دهد که باعث ضربه زدن به وحدت مسلمین و حرکت به سمت و سوی  تشکیلات زدگی و تشکیلات پرستی و شرک فرقه سازی و حزب سازی و مذهب سازی و « كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» می شود .

برای جلوگیری از چنین آسیبهائی الله تعالی تنها شورای واحد و امت واحد و جماعت واحد را به رسمیت می شناسد، و پشتیبانی خودش را تنها مشمول جماعت واحد مسلمین می کند نه امتهای متعدد و جماعتهای متعدد و متفرق، و این یعنی حرکت به سمت و سوی یک سازمان منسجم و منظم وحدت گرای آگاهانه و هدفمند، برای  متمرکز کردن انرژی مبارزاتی مسلمین، و جلوگیری کردن از هدر رفتن انرژی مبارزاتی و جهادی آنها به جای آنهمه سازمانهای کوچک متفرق و متعدد ضعیف.

ما این مرحله ی تجمع تمام سازمانهای کوچک یا جمع شدن تمام شوراهای کوچک در یک سازمان و یک شورای بزرگ را اولین قدم به سمت و سوی شورای اولی الامر واحد و امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد می دانیم که این توانائی را دارد یا یک قدم کوچک بردارد یا یک قدم بزرگ . قدم کوچک آن تبدیل شدن این شورای واحد متشکل از جماعتهای متعدد به یک حکومت بدیل اضطراری اسلامی است و قدم بزرگتر آن تبدیل شدن آن به  خِلاَفَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  است که غایت و هدف این تلاشها محسوب می شود .

(ادامه دارد…….)

---

[1] أخرجه أبو داود [رقم/2608]، وأبو عوانة في صحيحه [4/ 514]، والطبراني في الأوسط [8/ رقم/ 8093]، والدارقطني في «الأفراد والغرائب/أفراده» [2/231/الطبعة التدمرية]، والطحاوي في المشكل [12/ 38]، والبيهقي في سننه [رقم/10131]، والبغوي في «شرح السنة» [11/22-23]، وابن عبد البر في التمهيد [7/20]، الألباني في ” السلسلة الصحيحة ” 3 / 314 : /  الترمذی  وغيرهم

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(84- қисмат)  

Мо намехохем дар тарафи каси қарор гирем. Агар каси аз мо бипурсад шумо дар кудом тараф қарор гирифтид? Посух медихем: мо дар мовзеъи ислом ва дар мовзеъи жиходи исломий ва харакат ба самти ташкили шўройи улил амри жахоний ва уммати вохид ва жамоати вохид аз коноли еки аз се абзори шаръий қарор дорем, ва бар ин боваремки ек хатмашийи ексон ва хамгун дар шўро ва “ иродайи шўроий” ба хеч важх танаввуъи бардоштхо ва тафосирро нафий намекунад.

Танхо касони наметавонанд ин танаввуъро дар  шўройи қабул кунандки ба нисбатхойи худишонро ба такаббур олуда карда бошанд ва рухияйи азамат талабийро дар худишон махор накарда бошанд. Мо дигар оқилтар аз они хастемки дар тули ин хамма сол тажрубайи жиходий ва муборизоти жахонийи ислом дар гузашта ва хол ба ин амри воқиф нашуда бошемки дифоъи аз тафосир даруни гурухий ва жузъийи худ, ва муборизайи сарсахтона бахотири он, еки аз хасоис асили муслимин шуда, ва бояд барасоси рохнамудхойи шўро ва “ иродайи шўроий” хатмаши ва сиёсати худимонро батури мустақил таъйин кунем ва ижро кунем то интури амри жиход ва такмили сохтумони мажлиси вохиди шўройи мужохидин ё хукумати бадили изтирорийи исломий ва “ иродайи шўроий”ро ба пеш бибарем ва ин сохтумонро комилиш кунем ба нахвики ин сохтумонам макони амн барои хамма бишавад.

Ин сохтумони шўро ва “ иродайи шўроий” ки қарор аст такмил бишавад ва хаммайи тафосир ва героишот ва мазохиби фиқхийи суннатий ва модернро  дар худиш жо бидихад, ва дар нихоят бо ижмоъи вохидиш ек раъйи вохидиро ба хамма ироя бидихад, наметавонад аз рухияйи жанохий талабийи мазхабий ва героишоти ноцианалисти бархурдор бошад,балки бидуни дар назар гирифтани жанохи мазхабий ё нажоди хосси, танхо ба рухияйи хамкорий ва хамбастагийи бейни мўъминин арзиш мегузорад, ва ба тажрубиёти дигар жунбушхойи исломий эхтиром мегузорад, ва зарурий медонадки аз хамма биёмузад то  раъйи сахих ва муносибиро ироя бидихад. Инхам яъни “ иродайи шўроий” ва муттахид шудани бо екдигар ва хамкорийи бар асоси хуқуқи ексон ва тахкими ин хуқуқ ва хамкорий.

Ин хатмаш на танхо бо жиход ва инқилоб ва сохтумони сарзамини мо балки бо хостахойи шўрохойи махаллий ва мантақаий соири милали исломий ва хатто бо хостахойи ғейри мусалмонони ахли китоб ва шибхи ахли китоб хамки хул ва хуши

« أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Бо мо хаммасир шуданд комилан мунтабиқ аст. Илова бар он, жараён ва сейри такомули авзоъи инқилобийи жахони ислом ва ек силсила воқеийки дар ин чанд соли гузашта дар жунбушхойи исломий  иттфоқ офтоданд барои чандимин бор ва ба каррот ва ба вузух нишон додандки ин хатмаши “ иродайи шўроий” ва вахдат талабийи мо кўмаки аст ба бартараф кардани мушкилотики имруза дар жунбуши исломийи муслимин ба вужуд омада аст, ва кўмаки аст ба расидан ба екпорчаги воқеий ва расидан ба ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохид, ва рохкори амалий аст барои халос шудан аз тафарруқ ва умматхойи мутаъаддид ва жамоатхойи мутаъаддид.

Холо то замони ташкили шўройи улил амри муваххид ва бозгашти ижмоъи вохид ва жамоати вохид бояд читури бо ихтилофотики хатмий хастанд бархурд кард? Ва аз “ иродайи шўроийи” муслимин дифоъ кард? Ин ихтилофот хатмий хастанд, чиро? Чун:

-инсонхо ба андоза ақл ва илм ва вусъатики доранд дар мезони дарк ва ижтиходотишон доройи қувват ва заъафхойи табиий хастанд ва танхо дар шўро астки ин заъафхо бартараф мешаванд.

-илова ба ин инсонхо мутаносиб бо ниёзхойишон дар холи пешрафти ғейри қобили инкори хастанд ва намешавад жилови ин пешрафтро гирифт барои хамин мутаносиб бо вазъи мовжуди тафосир ва бардоштхойи мухтилифи аз манобеъи шаръий ба вужуд меояндки , инхо хам танхо дар шўро астки еки мешаванд.

-холо агар абзор ва василайи барои хамоханг кардани ин назариёти мухталиф ва бардоштхойи мутафарриқ ва тафсирхойи гуногун вужуд надошта бошад пейдоиши ихтилоф амри хатмий ва ғейри қобили ижтиноб мешавад, ва харгиз намешавад раъй ва тафсири екиро ё раъй ва тафсири мазхаб ва хизбиро бар раъй ва тафсири дигарон тахмил кард.

Ин хамон кори будки имоми Молик рохимахуллох дар баробари дархости Абу Жаъфар Мансур аббосий анжом дод ва рози нашуд ба инки раъй ва мазхаби у мазхаби расмий бишавад ва бар дигарон тахмил бишавад ва чанин кориро моя фитна ва тафарруқи бештар медонист. Имоми Шофеъий рохимахуллох хам ба сирохат ба дарки дурустики аз ислом ва шўро дошт эълом мекунадки “ раъйи ман дуруст аст аммо эхтимоли иштибох нез дорад ва раъйи ғейри ман ба назарам хатост аммо эхтимоли сихатро нез дорад.” Яъни оғо ва хонуми мухтарам мо хужжати мутлақ нестем, ман башари хастам бо хусусиёти башарийки еки аз вижагихойи ин башар нисбий будани андиша ва бардоштхо ва тафосириш аст ва танхо шўро ва ижмоъи вохиди он астки барои он аср хужжати мутлақ мешавад на раъйи афроди мухталиф.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(83- қисмат)

Бо ин вужуд, бо қарнхо тажруба ва бечорагий барои куллия муслимин, имруз хам, дар миёни баъзи аз жамоатхойи исломий сарзаминхойи мусалмоннишин, дар бисёри аз нуқот, хануз падидахойи вужуд дорадки нишон медихад бархи аз фирақ ва тафосир қасд доранд бинишхо ва хатмаши даруний худишон руба тафосир ва героишоти дигар тахмил кунанд, ва бар онон фишор меоваранд, ва дар умури фардий ва шахсийи онон хам дахолат мекунанд. Чиро? Чун ин тафосир намехоханд бинишхо ва хатмашихойи фардий ва даруний онхороки хийли жузъий хам хастанд ё иртиботи ба масоили муштараки руз ахли қибла надорандро бипазиранд.

Албатта миллати мусалмони мо хам аз ин қоида мустасно набуда ва тажрубиёти талхи дошта аст. Аммо жунбуши харакат ба самти шўройи улил амри мо ва жунбуши харакат ба самти хукумати исломий ала минхажин нубуввати моки дар кинори еки аз се абзорхо ва бо риояти пеш заминахойи вахдати огохона, хадафманд ва огохона чун “ иродайи шўроий” , зомини ташкили шўройи улил амри жахоний ва зомини тўлиди дуборайи уммати вохид ва жамоати вохид аст, лагади жононайи бар аносири фирқасоз фирқапараст ва зидди вахдат зада аст, ва тафаккур ва андишахойи масмум ва номутаодил ва номезонишонро аз худиш дур карда ва берун рехта аст. Чун дар ин замони дигар бо вужуди тажрубиёти мутаъаддиди талх ва вахшатноки гузашта ва замони хозир тахаммулиш барои жунбуши бедорийи исломий ва шўройи муслимин душвор аст.

Тафосир, мазохиб, жамоатхо ва героишоти исломий мухталиф бояд муштаракан дар панохи еки аз “ се абзор” дар мовриди масоили мухиммики мовриди таважжухи хамма онхост бар асоси арзёбий ва натижагирихойи муштаракики бо хам дар шўройи вохид ба тавофуқ расиданд, тасмим бигиранд ва амал кунанд, фақат интури вахдати ирода ва вахдати амал тазмин мешавад.

Хеч жамоат ва гурух ва тафосир ва бардошти тобеъи шўройи хақ надорадки дар муносаботиш бо героишоти бародар ба зехнигарий мубтало бишавад ва сабуксарона дар мовриди геройишоти исломий бародар қазоват кунад, ва бахотири инки тафсири дар умури фардий худиш ба харфи онхо гуш намедихад ва тафсир ва таъвил ва назархойи дигари аз дини ислом дорад нисбат ба у бо пеш довари бархурд кунад ва ба “ иродайи шўроийи” ахли қибла садама бизанад.

Хеч жамоат ва  гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро мужоз нест рафтор ва кордори тафосири бародарро фақат аз ин ру чун масалан бо назари онхо тавофуқ надорад бо ислом муттазод талақий кунад. Хамчун хечкас хақ надорад ва мужоз нестки бар тафосир ва героишоти бародарики дар порайи аз масоили жузъийи фардий мовзеъи мустақилли доранд аз руйи хаво ва хавас барчасб бизанад. Бархи ба жараёни вахдатталаби жунбуши шўройи муслимин ва ба бархи аз тафосир итикатхойи мисли хавориж, такфирий, рофизий, муржиъа, суфийгарий ва ғейрих мезанандки, инхо лоиттилоат ва арожифи пеш нестандки, дар дарси қаблимон дар мовриди даража банди душманон ба иллати ва чироийи пешдоиши ин барчасбхо ишороти кардем.

Дар ин сурат жунбуши харакат ба самти вахдат ва харакат ба самти такомули шўрохи то шўройи улил амри жахоний ва ижмоъи вохид ва уммати вохид ва жамоати вохиди исломий қотиъона танхо аз “ ислом” ва “ иродайи шўроийи” тахти пушиши абзорхойи шаръийи хукумати бадили изтирорийи исломий ё абзори мажлиси шўройи мужохидин дифоъ мекунад, аз ин ру мо муслимин алайхи тамоми нигаришхо ва дидгоххойи мунхариф кунанда ва рангоранг бапо хостаем ва алайхи онхо жиход ва мубориза мекунем.

Хеч жамоат ва гурух ва тафсир ва бардошти тобеъи шўро набояд иғроқ кунанд ва тамоми он чизики худишон анжом медихандро дуруст бидонанд ва ончи дигарон анжом медихандро нодуруст бидонанд. Бейни мужохидиники барои амри муштараки жиход ва мубориза мекунанд набояд чанин намудхо ва нишонахойи бисёр носолимро тахмил кард. Рохнамойи куллияи муслимини жахон қуръон, суннати сахих ва шўройи улил амри вохиди жахоний аст.

 Бо вужуди ин, бадалили адами вужуди шўройи улил амри жахонийи ислом ва бадалили набуди ижмоъи вохид ноши аз ин шўро, онон метавонанд кам ва пеш тафосири мухталифи дар мовриди ин ё он масалайи жузъий дошта бошанд. Ва ле дар ин маворид хам боз лозим астки нисбат ба хам бо хусни тафохум рубару бишаванд, ва содиқона масоилро муштаракан матрах кунанд ва барои екпорчаги талош кунанд. Чанин рафтори ек вазифа диний астки куллияи муслимин бояд нисбат ба хамдигар ва посдорий аз “ иродайи шўроий” тахти пушиши еки аз “ се абзор” хойи шаръий риоятиш кунанд.

(идома дорад……)