وَاعْتَصِمُوا

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(11- қисмат)

2-мовриди дигарки тавассути иддайи табдил ба “илох” ва худойи дуруғин шуда, қонуни секуляристийи созмони милали муттахид астки онхам худойи аст ва мажмуъайи аз қавонинро тадвин кардаки милал, ахзоб ва гуруххойи мутахосим жихати халли мушкилотишон ба он панох мебаранд, ба хамин шевайики муслимин дар хенгоми мушкилот ва ихтилофотишон ба қонуни шариати аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва шўройи улил амри худ панох мебаранд.

Аллох таоло хам мефармоянд:

 يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُوْلِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌوَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا (نساء/۵۹)

Эй касоники иймон овардаид! Аз худо (қуръон) ва аз пайғамбар (суннат) итоат кунид, ва аз мутахассисин ва сохибони амри худ фармонбурдорий намойид ва агар дар чизи ихтилоф доштид онро ба худо ( бо арза ба қуръон) ва пайғамбари у ( ружуъ ба суннат) баргардонид агар ба худо ва рузи қиёмат иймон дорид. Ин кор барои шумо бехтар ва хуш фаржомтар аст.

Дар инжо аллох шарт гузошта, агар ба худо ва рузи ростохез иймон дорид. Ин бароитон бехтар аст. Агар ба чизхойи дигар иймон дорид мисли тоғутхойи секуляр ва яхудий ва ғейрих ин дигар хисобиш жудост. Чун аллох таоло фармуда: 

وَمَاكَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَامُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُّبِينًا (احزاب/۳۶)

-Хеч мард ва зани мўъмин, дар корики худо ва пайғамбариш доварий карда бошанд ( ва онро муқаррар намуда бошанд ва таъйин карда бошанд) ихтиёри аз худ дар он надоранд ( ва иродайи ишон бояд тобеъи иродайи аллох ва росулиш бошад). Хар каси хам аз дастури худо ва пайғамбариш сарпичий кунад, гирифтори гумрохий ва саргардоний комилан ошкори мешавад.

-Ва дар жойи дигари мефармояд:

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَايَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا (نساء/۶۵)

-Аммо, на! Ба парвардигорит сўгандки онон мўъмин ба шумор намеоянд ва танхо замони мўъмин ба хисоб меояндки туро дар ихтилофот ва даргирийхойи худ ба доварий биталабанд ва ба дунболи ин доварий хеч малоли дар дили худ аз доварики ту кардайи надошта бошанд ва комилан таслими (қазовати ту) бошанд. Комилан таслими қазовати худо ва росулиш бояд бошид.

(идома дорад……)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(58- қисм)

Мана булар умумий ўринлар бўлиб шахс бу борада ўзини хаддини била олади, ўзини илмини меъзонини яхши билади ва аллох унга берган илмни андозасича улар хақида сухбат қила олади.

Такфирни энг қуйи  даражаси унда ихтилоф мавжуд бўлган масалалар бўлади. Ундан бир оз юқорироқда шахслар мутахассисликка эга бўлмаган ва уни доирасига кира олмайдиган такфир қилиш туради. Шахсни бу борада илми йўқ, махсус бўлиб ўзига хос қозиларга тегишли, хар қандай киши уни доирасига кира олмайди.

Хозирги замонда хам дунёвий ишлар бўйича шундай ишлар борки, хар қандай одам бу ишларни ичига кира олмайди ва бу учун алохида мутахассисликка ва алохида қозиларга эхтиёж бор, мана бу борада хатто қозилар хам бир-биридан фарқ қилади. Такфир қилишни энг пастки даражаси уларда ихтилоф мавжуд бўлган ўринлар хисобланади.  Намоз ўқимаган киши кофир бўладими ё йўқми?- деган ўринга ўхшайди.  Бундан бошқа ўринлар хам мавжуд бўлиб улар хақида мутахассисликка эга қозилардан бошқа хеч қандай киши назар бера олмайди. Мана бу борада ўринлар жуда кўп, аммо бир тасаввур қилиб кўринглар хулулга эътиқод қилган Мансур халложга ўхшаган киши айтадики: мени устимдаги либосни остида мен ва аллохдан бошқа хеч нарса йўқ, мен ва аллох битта бўлдик. У мана бу сўзни ошкора хаммани олдида айтарди. Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар уни мухокамаси етти ярим  йилга чўзилади, бўлиб хам у мана бу муддат давомида зиндонда эмас, балки озод холда хаётини давом эттиради. Ва нихоят 21 мазхабни бошида турганлар мана бу шахсни муртад эканини тасдиқлаб имзо қўйишади, мана энди уни ўлдириш жоиз бўлади. Бу дегани, шундай ўринларга хам дуч келинадики, фақат мутахассис кишилар бу борада назар беришади, бошқа кишиларни раъйи бу ерда қабул қилинмайди. Демак, сен хам бир қара, сендаги мутахассислик қайси даражада бўлса ана ўша андоза бўйича олдинга харакат қил ва ўзингни саломатлигингни  бекорда-бекорга хатарга солма, ва саломатлигингни устида қимор ўйнама.

Мансур халлох хақида яна бир бор  айтиб ўтилиши керак бўлган нуқталардан бири шуки, бу хукмни 21 мазхабни бошидаги кишилар имзо қилишади, бу нима дегани? Яъни ўша замонда 21 та тирик мазхаб мавжуд бўлган. Хозирги пайтда мана бу ададдаги мазхаблар топилмайди. Бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, 21 мазхабни бошидагилар имзо қилибди,дегани уларнинг хаммаси мана бу шахс шу даражага етган,деб ижмоъ қилган холда имзо қилишган. Бир мазхабни ё бир мазхабни бошидаги шахсни ёки бир мужтахидни сўзи эмас,балки хамма мазхабларни мутахассислари биргалашиб шу назарни беришган. Хозир бир мазхабни ўзида юзлаб мужтахидлар мавжуд бўлиб, шахс улардан бирини сўзини олади ва мана шу бир нафарни сўзи билан бир эмас,балки ўзини мазхабидаги юзлаб мужтахидларни оғзига уради, бошқа мазхабларни эса ўша бир нафардан олган таъвили билан уради.

Демак,бу ердаги масала нихоятда хатарли. Ўзингни маълумотингни меъзони қанча эканига бир қара, агар сенга фалончининг кофир ва муртад экани сен учун худди кундуз куни чиққан қуёшдек осмонни ўртасида соф маълум бўлган бўлса ва хеч қандай шак-шубха қолмаган бўлса, мана бу вақтда сен фалончи кофир ва муртад бўлди,дея оласан. Бир қарагин, худди шайтонни, фиръавнни,яхудийни,насронийни, мажусни, собеинни ва бир мушрик секулярни кофир эканини қайси даражада яхши билсанг, фалончи мусулмонни хам фалон жиноятга дучор бўлиб кофир бўлгани борасида хам шунчалик ишончинг комил бўлиши  лозим. Агар бунга ўша даражада ишонмайсанми? Демак олдинга харакат қилма,  кофир бўлмаган ёки хатто кофир эканлигига шубха қилинган  бир мусулмон кишини такфир қилишга борган тилингни кесиб ташлаганинг яхши; хатто агар мана бу шак бир озгина бўлса хам.

Мана бу борада, нихоятда диққат қилиш керак, бир мусулмонни кофир бўлганлиги осмондаги соф офтобдек ошкор бўлмагунича уни такфир қилишга  шошилмаслик лозим. Чунки мусулмонни нохақдан такфир қилиш гунохи билан хеч қандай гунохи кабирани муқояса қилиб бўлмайди. Мутахассисликка эга бўлмаган холатда, фақат меъзонсиз, мувозанатсиз инсонлар бу ишга қўл уради.

(давоми бор……)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(58- قیسم)

مَنَه بوُلَر عُمُومِی اوُرِینلَر بوُلِیب شَخص بُو بارَه دَه اوُزِینِی حَددِینِی بِیلَه آلَه دِی، اوُزِینِی عِلمِینِی مِعزانِینِی یَحشِی بِیلَه دِی وَاَلله اوُنگه بِیرگن عِلمنِی اَندازَه سِیچَه اوُلَر حَقِیدَه صُحبَت قِیلَه آلَه دِی.

تَکفِیرنِی اِنگ قوُیِی دَرَجَه سِی اوُندَه اِیختِلاف مَوجُود بوُلگن مَسَلَه لَر بوُلَه دِی. اوُندَن بِیر آز یوُقارِیراقدَه شَخصلَر مُتَخَصِّصلِیککَه اِیگه بوُلمَه گن وَ اوُنِی دائِرَه سِیگه کِیرَه آلمَیدِیگن تَکفِیر قِیلِیش توُرَه دِی. شَخصنِی بُو بارَه دَه عِلمِی یوُق، مَخصُوص بوُلِیب اوُزِیگه خاص قاضِیلَرگه تِیگِیشلِی، هَر قَندَی کِیشِی اوُنِی دائِرَه سِیگه کِیرَه آلمَیدِی.

حاضِرگِی زَماندَه هَم دُنیاوِی اِیشلَر بُویِیچَه شوُندَی اِیشلَر بارکِی، هَر قَندَی آدَم بُو اِیشلَرنِی اِیچِیگه کِیرَه آلمَیدِی وَ بُو اوُچُون اَلاهِیدَه مُتَخَصِّصلِیککَه وَ اَلاهِیدَه قاضِیلَرگه اِیختِیاج بار، مَنَه بُو بارَه دَه حَتَّی قاضِیلَر هَم بِیر- بِیرِیدَن فَرق قِیلَه دِی. تَکفِیر قِیلِیشنِی اِینگ پَستکِی دَرَجَه سِی اوُلَردَه اِیختِلاف مَوجُود بوُلگن اوُرِینلَر حِسابلَه نَدِی. نَماز اوُقِیمَه گن کِیشِی کافِر بُولَه دِیمِی یا یُوقمِی؟ – دِیگن اوُرِینگه اوُحشَیدِی. بُوندَن باشقَه اوُرِینلَر هَم مَوجُود بوُلِیب اوُلَر حَقِیدَه مُتَخَصِّصلِیککَه اِیگه قاضِیلَردَن باشقَه هِیچ قَندَی کِیشِی نَظَر بِیرَه آلمَیدِی. مَنَه بُو بارَه دَه اوُرِینلَر جُودَه کوُپ، اَمّا بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر حُلوُلگه اِعتِقاد قِیلگن مَنصُور حَلّاجگه اوُحشَه گن کِیشِی اَیتَه دِیکِی: مِینِی اوُستِیمدَگِی لِباسنِی آستِیدَه مِین وَ اَلله دَن باشقَه هِیچ نَرسَه یوُق، مِین وَ اَلله بِیتتَه بوُلدِیک. اوُ مَنَه بُو سوُزنِی آشکارَه هَمَّه نِی آلدِیدَه اَیتَردِی. اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر اوُنِی مُحاکَمَه سِی یِیتتِی یِیلگه چوُزِیلَه دِی، بوُلِیب هَم مَنَه بُو مُددَت دَوامِیدَه زِنداندَه اِیمَس، بَلکِی آزاد حالدَه حَیاتِینِی دَوام اِیتتِیرَه دِی. وَ نِهایَت 21 مَذهَبنِی باشِیدَه توُرگنلَر مَنَه بُو شَخصنِی مُرتَد اِیکَه نِینِی تَصدِیقلَب اِمضا قوُیِیشَه دِی، مَنَه اِیندِی اوُنِی اوُلدِیرِیش جائِز بوُلَه دِی. بُو دِیگه نِی، شوُندَی اوُرِینلَرگه هَم دوُچ کِیلِینَه دِیکِی، فَقَط مُتَخَصِّص کِیشِیلَر بُو بارَه دَه نَظَر بیِرِیشَه دِی، باشقَه کِیشِیلَرنِی رَعیِ بُو یِیردَه قَبُول قِیلِینمَیدِی. دِیمَک، سِین هَم بِیر قَرَه، سِیندَگِی مُتَخَصِّصلِیک قَیسِی دَرَجَه دَه بوُلسَه اَنَه اوُشَه اَندازَه بُویِیچَه آلدِینگه حَرَکَت قِیل وَ اوُزِینگنِی سَلامَتلِیگِینگنِی بِیکاردَن- بِیکارگه خَطَرگه سالمَه وَ سَلامَتلِیگِینگنِی اوُستِیدَه قِمار اوُینَه مَه.

مَنصُور حَلّاج حَقِیدَه یَنَه بِیر بار اَیتِیب اوُتِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، بُو حُکمنِی 21 مَذهَبنِی باشِیدَگِی کِیشِیلَر اِمضا قِیلِیشَه دِی، بُو نِیمَه دِیگه نِی؟ یَعنِی اوُشَه زَماندَه 21 تَه تِیرِیک مَذهَب مَوجُود بوُلگن. حاضِرگِی پَیتدَه مَنَه بُو عَدَدَّه گِی مَذهَبلَر تاپِیلمَیدِی. بُو یِیردَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، 21 مَذهَبنِی باشِیدَگِیلَر اِمضا قِیلِیبدِی، دِیگه نِی اوُلَرنِینگ هَمَّه سِی مَنَه بوُ شَخص شوُ دَرَجَه گه یِیتگن، دِیب اِجماع قِیلگن حالدَه اِمضا قِیلِیشگن. بِیر مَذهَبنِی یا بِیر مَذهَبنِی باشِیدَگِی شَخصنِی یاکِی بِیر مُجتَهِدنِی سوُزِی اِیمَس، بَلکِی هَمَّه مَذهَبلَرنِی مُتَخَصِّصلَرِی بِیرگه لَه شِیب شوُ نَظَرنِی بِیرِیشگن. حاضِر بِیر مَذهَبنِی اوُزِیدَه یوُزلَب مُجتَهِدلَر مَوجُود بوُلِیب، شَخص اوُلَردَن بِیرِینِی سوُزِینِی آلَه دِی وَ مَنَه شُو بِیر نَفَرنِی سوُزِی بِیلَن بِیر اِیمَس، بَلکِی اوُزِینِی مَذهَبِیدَگِی یوُزلَب مُجتَهِدلَرنِی آغزِیگه اوُرَه دِی، باشقَه مَذهَبلَرنِی آغزِیگه اِیسَه اوُشَه بِیر نَفَردَن آلگن تَعوِیلِی بِیلَن اوُرَه دِی.

دِیمَک، بُو یِیردَگِی مَسَلَه نِهایَتدَه خَطَرلِی. اوُزِینگنِی مَعلوُماتِینگنِی مِعزانِی قَنچَه اِیکَه نِیگه بِیر قَرَه، اَگر سِینگه فَلانچِینِینگ کافِر وَ مُرتَد اِیکَه نِی سِین اوُچُون حُوددِی کوُندوُز کوُنِی چِیققَن قوُیاشدِیک آسماننِی اوُرتَه سِیدَه صاف مَعلوُم بُولسَه وَ هِیچ قَندَی شَک – شُبهَه قالمَه گن بوُلسَه، مَنَه بُو وَقتدَه سِین فَلانچِی کافِر وَ مُرتَد بوُلدِی، دِییَه آلَه سَن. بِیر قَرَه گِین، حوُددِی شَیطاننِی، فِرعَوننِی، یَهُودِینِی، نَصرانِینِی، مَجُوسنِی، صابِیئِننِی وَ بِیر مُشرِک سِکوُلارلَر کافِر اِیکَه نِینِی قَیسِی دَرَجَه دَه یَحشِی بِیلسَنگ، فَلانچِی مُسُلماننِی هَم فَلان جِنایَتگه دوُچار بوُلِیب کافِر بوُلگه نِی بارَه سِیدَه هَم شوُنچَه لِیک اِیشانجِینگ کامِل بوُلِیشِی لازِم. اَگر بولَرگه اوُشَه دَرَجَه دَه اِیشانمَیسَنمِی؟ دِیمَک آلدِینگه حَرَکَت قِیلمَه، کافِر بوُلمَه گن یاکِی حَتَّی کافِر اِیکَنلِیگِیگه شُبهَه قِیلِینگن بِیر مُسُلمان کِیشِینِی تَکفِیر قِیلِیشگه بارگن تِیلِینگنِی کِیسِیب تَشلَه گه نِینگ یَحشِی؛ حَتِّی اَگر مَنَه بُو شَک بِیر آزگِینَه بوُلسَه هَم.

مَنَه بُو بارَه دَه، نِهایَتدَه دِققَت قِیلِیش کِیرَک، بِیر مُسُلماننِی کافِر بُولگنلِیگِی آسماندَگِی صاف آفتابدِیک آشکار بوُلمَه گوُنِیچَه اوُنِی تَکفِیر قِیلِیشگه شاشِیلمَسلِیک لازِم. چوُنکِی مُسُلماننِی ناحَقدَن تَکفِیر قِیلِیش گوُناهِی بِیلَن هِیچ قَندَی گوُناهِی کَبِیرَه نِی مُقایَسَه قِیلِیب بوُلمَیدِی. مُتَخَصِّصلِیککَه اِیگه بوُلمَه گن حالَتدَه، فَقَط مِعزانسِیز، مُواظَنَتسِیز اِنسانلَر بوُ اِیشگه قوُل اوُرَه دِی.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(58- قسمت)

این ها موارد عمومی بودند که شخص می تواند حد خود را بداند، میزان علم خود را بداند و به همان اندازه ای که الله تعالی به او علم داده بتواند در مورد آن ها صحبت کند.

پایین ترین درجه ی تکفیر هم در مواردی است که در آن اختلاف وجود دارد. کمی بالاتر از آن این است که فرد تخصص ندارد که او دیگر قطعاً وارد آن نمی شود. در آن علم و تخصص ندارد، ویژه است، مربوط به قضات خاصی می شود و هر کسی نمی تواند وارد آن شود.

در حال حاضر هم در مورد امورات دنیوی، پرونده هایی هستند که هر کسی نمی تواند وارد آن شود و نیاز به تخصص ویژه و قاضیان ویژه ای دارد حتی قاضیان هم در این زمینه با یکدیگر متفاوت هستند. اما، پایین ترین درجه ی تکفیر هم در مواردی است که در آن اختلاف وجود دارد. مانند اینکه کسی که نماز نمی خواند کافر می شود یا نه؟ و موارد دیگری که این ها نیاز به تخصص خاص توسط قاضیانی خاص دارد و هر کسی نمی تواند در این مسائل تخصصی رأی بدهد. موارد در این زمینه زیاد بودند اما، تصور کنید شخصی چون منصور حلاج معتقد به حلول بود و می گفت: در داخل این لباس من غیرِ الله چیزی در آن نیست، من و الله یکی شدیم. این حرف را آشکارا بین همه می گفت. تصور کنید محاکمه ی او هفت سال و نیم طول کشید، آن هم نه این که در زندان باشد بلکه، آزادانه زندگی خودش را می گذراند. در نهایت، 21 سر مذهب امضاء کردند که این شخص مرتد شده و الان کشتن او جایز است. این یعنی، مواردی پیش می آیند که فقط متخصصین می توانند در مورد آن رأی بدهند و قرار نیست همه در آن رأی دهند. پس، تو هم نگاه کن تخصص تو چقدر است همان اندازه برو جلو، و روی سلامت اسلام خودت ریسک الکی نکن، و روی اسلامت قمار نکن.

نکته ای که در مورد منصور حلاج لازم است دوباره یادآوری شود گفتیم که 21 سر مذهب امضاء کردند یعنی چه؟ یعنی در آن زمان، 21 مذهب زنده وجود داشتند. در حال حاضر که این تعداد هم نیستند. نکته ی دیگر این که همان 21 سر مذهب امضاء کردند یعنی به اجماع همه امضاء کردند که این فرد به چنین درجه ای رسیده است. متخصصین همه ی مذاهب نه فقط یک مذهب، یک سر مذهب یا یک مجتهد چنین حرفی را زده باشد. الان در یک مذهب خاص صدها مجتهد وجود دارند که شخص حرف یکی از آن ها را می گیرد و با حرف همان یک نفر، هیچ که 100 سر مذهب درون مذهب خودش را می کوبد، کل مذاهب دیگر را با همان یکی که گرفته می زند با تأویل همان یک نفر که گرفته است.

پس، مسأله خیلی خطرناک است. نگاه کن میزان معلومات تو چقدر است و چقدر مثل خورشید در روز صاف در وسط آسمان برایت معلوم شده و هیچ شک و شبهه ای برایت باقی نمانده که فلانی کافر و مرتد شده، آنوقت بگو فلانی کافر و مرتد شده است. ببین، همان طوری که میدانی شیطان، فرعون، یهودی، نصرانی، مجوس و صابئی و یک مشرک سکولار، کافر هستند به همان میزان یقین داری که فلان مسلمانی که دچار فلان جرم شده باز کافر شده است؟ اگر نیستی پیش نرو، زبانت را قیچی کنی بهتر از این است که آن را با تکفیر مسلمانی بچرخانی که کافر نباشد یا حتی در کفر او شک داشته باشی؛ حتی اگر این شک هم یک ذره باشد.

در این زمینه، باید نهایت دقت را به کار برد و تا زمانی که مثل آفتاب در آسمان صاف کافر بودن مسلمانی آشکار نشده است نباید در تکفیر او عجله کرد. چون تکفیر ناحق مسلمان، گناهی است که هیچ گناه کبیره ای با آن قابل مقایسه نیست. خطری است که در صورت عدم تخصص، تنها انسانهای نامیزان و نامتعادل به آن اقدام می کنند.

(ادامه دارد…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

(10- қисмат)

  Касоники чанин қонуниро невишта ва ё дар тадвини чанин қонуни мушорикат доштанд дар ин сурат, ба худ сифати худойи дода ва еки аз вижагихойи худоро ба худ доданд ва табдил ба “илох” шуданд, чун чанин кори танхо хаққи аллох аст; онхойи хамки ба чанин қонуни раъй доданд, мисли ин астки бигуянд дин ва қонуни аллох ба дардимон намехурад ва онро намехохем ва ба худо ва “илохи” ғейри аз аллох дар ин моврид эътироф кардандки бароишон қонун невишта аст. Дар қуръон ва суннат омада астки:

  أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ تَبارَکَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمينَ (اعراف/۵۴)

Огох бошидки танхо у меофаринад ва танхо у фармон медихад.

إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ (یوسف/۷۶)

Танхо хукм ва фармон аз он аллох аст.

أَمْ لَهُمْ شُرَکاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ مالَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ (شوری/۲۱)

Шояд онон шурако ва маъбудхойиро дорандки барои ишон диниро падид овардандки худо бидон ижоза надода астки бароишон шаръ таъйин кунад ( ва худо аз он бехабар аст?)

وَاللَّهُ يَحْکُمُ لامُعَقِّبَ لِحُکْمِهِ (رعد/۴۱)

Ва худованд хукм мекунад ва фармониш хечгуна родеъ ва монеъ надорад.

Аммо, аъзойи порламони секуляристийки аз тарафи мардуми жохил интихоб шуданд рози нестандки аллох ба танхоий доройи ин хаққи қонунгузорий бошад. Ба хамин далил бо гирифтан ва ихтисос додани хаққи қонунгузорийки аз сифоти аллох аст ба худ, худро шабихи аллох жо зада ва ба жойи аллох ва мустақил аз аллох тибқи хостахойи худ ва хавойи нафси худ ва хостахойи мардум, шуруъ мекунанд ба қонунгузорий, халол ва харом таъйин кардан аз ин озод ва мамнуъ ва халол харомики карданд, ва барои тамоми умури зиндагий қонун таъйин мекунанд хамчунонки аллох барои тамоми умури зиндагийи мо қонун таъйин карда, ва мардумони хамки бо раъйи худ чанин мовжудоти секуляриро ба унвони намояндайи худ интихоб намуданд ба ин амр қонеъ набудандки фақат аллох, худованди онхо бошад. Ба хамин далил ин худовандони дуруғинро жихати паст ва мақоми худоён интихоб мекунандки, дар ибодатгохи порламон дастуротишон содир мешавад.

(идома дорад……) 

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(9- қисмат)

“илох” ва худойи нохақ ва ботил хам яъни: хавойи нафс ва тамоми хотирот, қавонин, барномахо, конол, ва  ибодатхойики аз жониби ғейри аллох барои махлуқоти аллох ба вужуд омаданд ва ба жойи вижагихо ва сифоти аллох ва қавонин ва барномахойи аллох қарор гирифтандки лозим медонем ба чанд мовриди он ишора кунем мисли:

 1-Бисёри аз одоб ва русуми гузаштахо ё соири милал дар замони холки, мухолифати ошкори бо қонуни шариати аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам доранд. Дар ин сурат, худи ин одоб ва русумки халофи шаръи хастанд, табдил ба худо шуда ва иддайи аз мардуми жохил хам бо анжом ддани ин одоб ва русум онхоро ибодат мекунанд. Мисли сурох кардани бадан ё захмий кардани он тавассути иддайи аз мардум ба нияти ибодат. Дар холики аллох мутаол ба сирохат аз садама задан ба бадан нахий карда аст. Ин одоб ва русуми жохилий дар асоси тахти унвони “тойпусом” еки аз жашнхойи хундухойи мушрик ё секуляр астки ашхос барои инки нишон диханд чиқадар ба еки аз худоёни хиндухо тахти унвони “мавругон” эътиқод доранд чанин корхойиро анжом медиханд.

 Ё иддайи бо баргузорийи хурофоти марбут ба чохоршанба сурий, ровшан кардани оташ ва паридан руйи он ё дўври он тавоф кардан ба сурати оддий ё хамрох бо рақс ва пойкубий, ё нажас донистани адад 13 ва пейравий аз ийди пурими яхудийхойи рузи сездах ба дар хам берун мераванд ва ……..тавассути жохилиятики дар қолиби нўвруз табдил ба “илох” шуда хамма ва хамма мехоханд нишон дихандки барои табиат ва сарневишти инсонхо дар соли жадид, дар кинори худованди мутаол асар гузорийи мустақил бар зиндагийи онхо ва жахон вужуд дорад, мехоханд бигуянд чизхойи дигари хам хастки метавонад мустақил аз аллох дар зиндагийи онхо таъсир бигузорад ва ин яъни жохилият, ширк ва “илох”и дар кинори аллох таолоки ибодат мешавад.

2-Еки дигар аз худоёни дуруғин, касони хастандки иқдом ба қонунгузорийи ғейри шаръий мекунанд. Аваз кардани қонуни аллох бо қонун ва барномайи дигар. Қонуни сохта шуда тавассути башар ё дини секуляризмики айнан чизи мисли шаръ ва дин аст. Барнома ва қонуни мактуб шудайи бар халофи қонуни шариати аллох астки , дар он рох ва расми идорайи зиндагийи фардий, ижтимоъий, иқтисодий, сиёсий, омузиш ва парвариш, амр ва нахий, хад ва худуд, арзиш ва зидди арзиш , мужозот ва тамоми умури ижроийи марбут ба зиндагийи дақиқан дар он мушаххас шуда аст.

(идома дорад……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

(8- қисмат)

Имоми Мовардий  рохимахуллох ривоят мекунадки секуляристхо ( мушрикин- ахзоб) мегуфтанд: мо сесад ва шаст бут доремки бо хамма онхо хануз ниёзхойи мо бартараф намешавад, холо чигуна ек “илох”и вохид ниёзхойи хамма халқро бартараф кунад?!  ^[1]

Табдил ба “жибт” ё “илох” кардан, яъни шахсиро, қонун ё барномайиро, ё дар кул махлуқиро, жойгузини зот, сифот, афъол ё еки аз вижагихо ва ибодоти мухтасси аллох кунид; холо ин жойгузини дар баъзи маворид бошад ё дар тамоми маворид. Яъни фақат еки аз вижагихойи мухлуқотиш бидихид, ё чандин вижаги, ё тамоми вижагихойи аллохро ба махлуқ бидихид, дар хар сурат он чизро дар он мавориди хос жойгузини аллох кардайи ва пейруйи “илохи” ғейри аз аллох шудайи.

Дар ин заминайи “илох” созий, лозим аст тўвзихи мухтасари дода шавадки аллох бар хақ кист? Ва худойи ботил чист? Магар худойи дуруғин хам доремки аллох дастур дода онро инкор кунем ва ба он куфр кунем? Чигуна хар “жибти”  ва чизики табдил ба “илох” мешавад дар воқеъ вижагихойи аллох ба он дода шуда, ва аллох ва худойи ботили мешавад дар кинори аллох мутаолки дар куфр ба тоғут ва дар хамон қадами аввал вуруд ба ислом ва қисмати аввали шаходатайн яъни “ла илаха” бояд рад шавад ва зери по гузошта шавад?

Дар кул, худо яъни он сарчишмайики манхаж ва қонуни идорайи зиндагийи даруний ва дунёйи худитро аз он гирифтайи ё еки аз ибодатхойи қалбий, забоний, баданий ва молийи худитро барояш анжом додайи ва дар мовқеъи ниёз ба у мурожаъа мекуни ва аз у истиъонат ва ёрий межуйи , холо он “илох” ва худо, “илох” ва худойи хақ бошад ё ботил.

Худойи хақ яъни аллох; зотики ман ва шумо ва тамоми мавжудотро халқ карда, молики тамоми жахон ва молики рузи қиёмат аст, розиқ, идора кунанда ва  хоким ва қонун гузор аст, меронанда ва зинда кунандайи хаммайи мо ва тамоми махлуқоти астки бояд бимиранд ва дубора зинда шаванд, ва хисоб ва китоб, жазо ва подош, бехишт ва жаханнам хам дар ихтиёриш қарор дорад ва бар хамма чиз, қудрати мутлақ ва номутанохий дорад ва хаққи қонунгузорий ва таъйини хукмро хам дар инхисори худиш қарор дода аст.

Дар ин сурат , худойики сохиби он хамма азамат ва қудрат бошад, танхо хамин худо шойистайи он астки ибодат шавад ва танхо хамин худо шойистагий дорадки аз у харф шинаво шавад. Ба хамин далил, ин аллох барои офаридахо ва махлуқотиш барнома , қонун ва шариати қарор додаки ислом аст ва ба мо амр кардаки тамоми ибодотхойимон дар ин дунё яъни мудирияти умури даруний ва забоний ва кор, зиндагийи шахсий, зиндагийи хонуводагий, зиндагийи ижтимоий, хукумат, иқтисод, омузиш ва парвариш ва тамоми умури зиндагийи дунёвийи мон ва хатто равиши маргимон хам мухтасси у ва дар масири қавонини у бошад.

    قُلْ إِنَّ صَلاتي‏ وَنُسُکي‏ وَمَحْيايَ وَمَماتي ‏لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ(انعام/۱۶۲)

Пас, хар мовжудики натавонист холиқ шавад хақ надорадки омир ( амр ва нахий кунанда) бошад.

أَلَا لَهُ الْخَلْقُ وَالْأَمْرُ ۗ تَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ(اعراف/54)

Бояд аллох омир бошад чун холиқ аст, худиш хар чизиро ба андоза ва кейфияти муайян халқ карда ва мушкилот ва рохи халхойи умури ин мовжудотро медонад ва танхо худиш чигунагийи идора ва контроли онхоро медонад; дар ин сурат, мовжуди дигари ғейри аз аллох хаққи қонун гузорий надорад.

(идома дорад…….)

---

[1] ماوردی، تفسیر النکت والعیون ، ج 6 ص 370./  لنا ثلاثمائة وستون صنماً لا تقوم بحوائجنا , فكيف يقوم إله واحِد بحوائج الخلق كلهم.

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(7- қисмат)

Касоники метавонанд малоика ё еки аз пайғамбарон, авлиёйи мурда, инсони зинда ё хар махлуқи дигариро аз хаддики бароишон таъйин шуда болотар бибаранд онхоро ба “илох” табдил кунанд. Дар ин сурат, “жибт” луғати аст умумий ва фарогир ва барои хар махлуқики еки аз вижагихойи хосси аллох ба он дода шуда ва дар ин вижагий мисли худо ва жойгузини аллох дар хейр расондан ё дафъи зарар тасаввур шуда ва бо қудрати рубубиятики ба ин “жибт” табдил шуда ба “илох” доданд мисли аллох аз он пазирофта мешавад. Хамин пазириш яъни ибодат кардани ин махлуқ доройи сифати рубубият дар вижагий ва сифотики махсуси аллох аст, мисли касики дар баробари қонуни аллох, дар порламони худ мисли дорун надвайи қурайш ё сақифайи бани соидайи ясриб ё порламонхойи кунунийи секуляристхо қонуни дуруст мекунад ва адойи аллохро дар қонунгузорий дар меоворад ва ба порламон сифати аллох медихад, яъни сифати қонунгузорийро ва ахкоми хуружийи ин порламонро хам мепазирад; дар ин сурат, чанин порламони мисли хамон санг, чуб ва хок табдил шуда ба “илох”.

Бо онки куффори пинхони дохилий барои мо қобили ташхис нестанд  аммо баъди аз шайтон тоғутхойики бояд ба онхо куфр кунем барои мо комилан мушаххас ва махдуд хастанд ва дар миёни инсонхо шомили 5 даста аслий:   

1-الَّذِينَ هَادُوا 2- وَالصَّابِئِينَ3-  وَالنَّصَارَىٰ 4-  وَالْمَجُوسَ 5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (حج/17)

Ва дастайи муртаддин:

مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ (مائده/54)

Хастандки бояд ба онхо куфр бикунем ва муртаддин хам маъмулан баъди аз иртидод ба еки аз “куффори панжгона” йи аслий мулхақ мешаванд, аммо “жибт” ва “илох” хойики тавассути ин тоғутхо тўлид шуданд теъдоди зиёдий хастандки шояд натавон хаммайи ин “илох” хойи тўлид шуда тавассути тамоми ин куффорро баршуморад. Фақат кофий аст тасаввур кунидки дар миёни қурайш ба теъдоди рузхойи сол “илох” ро кинор бигузоранд ва таслими ек “илох”и тўлид шуда буд ва секуляристхо ( мушрикин- ахзоб) қурайш аз инки инхамма “илох” ро кинор бигузоранд ва таслими ек “аллох”и вохид бишаванд таъажжуб мекарданд ва мегуфтанд:

أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَٰهًا وَاحِدًا ۖ إِنَّ هَٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ(ص/5)

Оё у ба жойи ин хамма худоён, ба худойи вохиди мўътақид аст ва ба жойи инхамма илох ек илохро қарор медихад? Воқеан ин (харфики мезанад) чизи ажиби аст.(идома дорад…….

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(57- қисм)

Мана бу шахсни жинояти шароб ичаётган ёки ўғирлик қилаётган, одамларни молини еяётган,зино қилаётган, ғийбат қилаётган ёки бошқа гунохи кабираларни қилаётган ва мана буларни харом эканлигини биладиган  мусулмон шахсни жиноятидан кўра нихоятда баттарроқдир.  Энг камида шахс мана бу жиноятларни харом эканини билади ва уларни қилади,лекин кофир бўлмайди ва бу дунёда бир манфаъатга эга бўлади, аммо ахмоқлик, кина сабабли комил ишончга эга бўлмаган холда такфир қилаётган бечора кимса  эса бу дунёда хеч қандай лаззатга хам эга бўлмайди, хақиқатда эса бу бечора шахс ўзини такфир қилган бўлади. Сизни назарингизда мана бу даражада ўзини дунё ва қиёматига зулм қилган кимса топиладими? Ўзига мана шу даражада ахамият бермайдиган кимса борми? Ўзини шунчалик хор,залил, паст қийматсиз қиладиган кимса топиладими? Албатта бундай инсон мавжуд эмас.

Чунки ошкор кофирлар энг камида мана бу дунёда жисмоний лаззатлардан бахраманд бўлишади, аммо бу бечорани жинояти шу даражадаки, у учун дунёвий лаззат хам насиб  этмайди, фақат асаб бузарликлар ва  ички, рафторий  хавотирлар қолади  холос. Ўғирлик қилган ўғри  хам бу дунёда бир нарсага эга бўлади ва бу дунёда ундан фойдалана олади,аммо мана бу бечорага эса зарар ва зиёндан бошқа нарса қолмайди. Дўстлар қани айтингларчи, у нимани қўлга киритди? Хеч нарса.

Демак, такфир қилиш ё кофир дейишлик, аллох уни кофир деган кимсани кофир дейишлигингдир. Масалан бир яхудийга,насронийга, мажусийга, собеинга ё мушрик ё секулярга кофир деганингга ўхшайди. Ёки қилган иши ё сўзи билан мустахақ бўлган бир мусулмонга ё мўъминга хам кофир дейишлигингга ўхшайди.

Ёки аллох таоло қуйидагича мархамат қилган пайтида:

«لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ»ۚ.

Аллох таоло мана бу шева билан мўъминларни бир дастасини такфир қилади ва уларга айтадики, иймон келтирганингиздан кейин кофир бўлдингиз. Мусулмон ва иймонли  бўлишдан кейин кофир бўлишликдир. Аммо кўриб турганимиздек, мана бу мунофиқлар ва секулярзадалар баъзи бир далилларга кўра муртадларни хукмига шомил бўлишмайди ва ўлдирилмайди, балки олдин изохлаб берганимиздек “эхтиёт бўлиш” хукмига шомил бўлишади,

«لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ».

Хар қандай холатда хам,такфир қилиш ва кофир дейишлик аллох ўзини шариатида кофир деган шахсларга хукмни содир қилишдан иборат. Такфир қилиш борасида фалончини раъйи,ақли ё фалончи учун жойгох йўқ, у аниқ шаръий хукм бўлиб фақат ва фақат аллох томонидан бир далилга эга бўлиш керак. Уни хам даражалари ва мартабалари бўлиб ундаги энг мухим масалаларни бири ўша шахсга равшан ва ошкор бўлишлигидир. Яъни мана бу шахс учун ишонч билан хеч қандай шубхасиз мана бундай кишиларнинг кофир эканликлари собит бўлган бўлиши лозим. Худди аллох таоло қуръонда уларни такфир қилган кишиларга ўхшайди. Шайтонга,фиръавнга ёки исломдан бошқа динни қабул қилган кишига ўхшайди, ахли китобни ва шибхи ахли китобни кофирлари ёки мушрик кофирлар хам шуларга ўхшайди, фақат бугунги кунда уларга секуляристлар дейилади.

Ўзига хос ва умумий бўлган нарсаларни биладиган кишиларни такфир қилишлик. Жиноятчи шахс хам ғайри мужрим шахс хам, агар бир киши мана бу сўзларни айтса ё амални қилса ошкора ислом динидан чиқишини яхши билади, мукаллаф бўлган кишига ўхшайди, агар  мукаллаф шахс жаннат,жаханнамни мавжуд эканини инкор қилса; ёки зино халол деса ва уни ўзи мана бу жараён хақида комилан огох бўлса, ёки шароб халол деса,хамжинсбозлик халол деса ёки европадагиларни ўртасида хозирги пайтда ривожланиб кетган  хайвонлар билан никохланишни  халол деса, мана шунга ўхшаган хос ва умумий кишиларни барчасига равшан бўлган масалалардир, мана бу нарсаларда шубха қиладиган  хеч қандай мукаллаф инсон топилмайди.  Бу ерда агар бир киши уни илми хаммага ошкор бўлган мана бундай ошкор жиноятларни қилса, мана бу кимсаларни хамма кофир дея олади, худди боғ эгасини иймонли дўстига ўхшаб боғни эгаси қиёматни инкор қилган пайтида унга айтадики: сени яратган зотга нисбатан сен кофир бўлдингми?

 «قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَيُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلا» (كهف/37).

(давоми бор……..)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(57- قیسم)

مَنَه بُو شَخصنِی جِنایَتِی شَراب اِیچَه یاتگن یاکِی اوُغِیرلِیک قِیلَه یاتگن آدَملَرنِی مالِینِی یِییَه یاتگن، زِنا قِیلَه یاتگن، غِیبَت قِیلَه یاتگن یاکِی باشقَه گوُناهِی کَبِیرَه لَرنِی قِیلَه یاتگن وَ مَنَه بوُلَرنِی حَرام اِیکَنلِیگِینِی بِیلَه دِیگن مُسُلمان شَخصنِی جِنایَتِیدَن کوُرَه نِهایَتدَه بَتتَرراقدِیر. اِینگ کَمِیدَه شَخص مَنَه بُو جِنایَتلَرنِی حَرام اِیکَه نِینِی بِیلَه دِی وَ اوُلَرنِی قِیلَه دِی، لِیکِن کافِر بُولمَیدِی وَ بُو دُنیادَه بِیر مَنفَعَتگه اِیگه بوُلَه دِی، اَمّا اَخماقلِیک، کِینَه سَبَبلِی کامِل اِیشانچگه اِیگه بوُلمَه گن حالَتدَه تَکفِیر قِیلَیاتگن بِیچارَه کِیمسَه اِیسَه بُو دُنیادَه هِیچ قَندَی لَذذَتگه هَم اِیگه بوُلمَیدِی، حَقِیقَتدَه اِیسَه بوُ بِیچارَه شَخص اوُزِینِی تَکفِیر قِیلگن بوُلَه دِی. سِیزنِی نَظَرِینگِیزدَه مَنَه بُو دَرَجَه دَه اوُزِینِی دُنیا وَ قِیامَتِیگه ظُلم قِیلگن کِیمسَه تاپِیلَه دِیمِی؟ اوُزِیگه مَنَه شوُ دَرَجَه دَه اَهَمِیَت بِیرمَیدِیگن کِیمسَه بارمِی؟ اوُزِینِی شوُنچَه لِیک حار، زَلِیل، پَست قِیمَتسِیز قِیلَه دِیگن کِیمسَه تاپِیلَه دِیمِی؟ اَلبَتَّه بُوندَی اِنسان مَوجُود اِیمَس.

چوُنکِی آشکار کافِرلَر اِینگ کَمِیدَه مَنَه بُو دُنیادَه جِسمانِی لَذذَتلَردَن بَهرَمَند بُولِیشَه دِی، اَمّا بوُ بِیچارَه نِی جِنایَتِی شُو دَرَجَه دَکِی، اوُ اوُچُون دُنیاوِی لَذذَت هَم نَصِیب اِیتمَیدِی، فَقَط عَصَب بوُزَرلِیکلَر وَ اِیچکِی،رَفتارِی خَواطِرلَر قالَه دِی خالاص. اوُغِیرلِیک قِیلگن اوُغرِی هَم بُو دُنیادَه بِیر نَرسَه گه اِیگه بوُلَه دِی وَ بُو دُنیادَه اوُندَن فایدَه لَنَه آلَه دِی، اَمّا مَنَه بُو بِیچارَه گه اِیسَه ضَرَر وَ زِیاندَن باشقَه نَرسَه قالمَیدِی. دوُستلَر قَنِی اَیتِینگلَرچِی، اوُ نِیمَه نِی قوُلگه کِیرِیتَدِی؟ هِیچ نَرسَه.

دِیمَک، تَکفِیر قِیلِیش یا کافِر دِییِیشلِیک، اَلله اوُنِی کافِر دِیگن کِیمسَه نِی کافِر دِییِیشلِیگِینگدِیر. مَثَلاً بِیر یَهُودِیگه، نَصرانِیگه، مَجوُسِیگه، صابِیئِنگه یا مُشرِک یا سِکوُلارگه کافِر دِیگه نِینگگه اوُحشَیدِی. یاکِی قِیلگن اِیشِی یا سوُزِی بِیلَن مُستَحَق بُولگن بِیر مُسُلمانگه یا مُؤمِنگه هَم کافِر دِییِیشلِیگِینگ گه اوُحشَیدِی.

یاکِی اَلله تَعالَی قوُیِیدَگِیچَه مَرحَمَت قِیلگن پَیتِیدَه:  «لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ»ۚ. اَلله تَعالَی مَنَه بُو شِیوَه بِیلَن مُؤمِنلَرنِی بِیر دَستَه سِینِی تَکفِیر قِیلَه دِی وَ اوُلَرگه اَیتَه دِیکِی، اِیمان کِیلتِیرگه نِینگِیزدَن کِییِین کافِر بوُلدِینگِیز. مُسُلمان وَ اِیمانلِی بوُلِیشدَن کِییِین کافِر بوُلِیشلِیکدِیر. اَمّا کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بُو مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بَعضِی بِیر دَلِیللَرگه کوُرَه مُرتَدلَرنِی حُکمِیگه شامِل بوُلِیشمَیدِی وَ اوُلدِیرِیلمَیدِی، بَلکِی آلدِین اِیضاحلَب بِیرگه نِیمِیزدِیک ” اِیختِیاط بوُلِیش” حُکمِیگه شامِل بوُلِیشَه دِی،  «لَا تَعْتَذِرُوا قَدْ كَفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ».

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، تَکفِیر قِیلِیش وَ کافِر دِییِیشلِیک اَلله اوُزِینِی شَرِیعَتِیدَه کافِر دِیگن شَخصلَرگه حُکمنِی صادِر قِیلِیشدَن عِبارَت. تَکفِیر قِیلِیش بارَه سِیدَه فَلانچِینِی رَعیِی، عَقلِی یا فَلانچِی اوُچُون جایگاه یوُق، اوُ اَنِیق شَرعِی حُکم بوُلِیب فَقَط وَ فَقَط اَلله تامانِیدَن بِیر دَلِیلگه اِیگه بوُلِیش کِیرَک. اوُنِی هَم دَرَجَه لَرِی وَ مَرتَبَه لَرِی بوُلِیب اوُندَگِی اِینگ مُهِم مَسَلَه لَرنِی بِیرِی اوُشَه شَخصگه رَوشَن وَ آشکار بوُلِیشلِیگِیدِیر. یَعنِی مَنَه بُو شَخص اوُچُون اِیشانچ بِیلَن هِیچ قَندَی شُبهَه سِیز مَنَه بوُندَی کِیشِیلَرنِینگ کافِر اِیکَنلِیکلَرِی ثابِت بوُلگن بوُلِیشِی لازِم. حوُددِی اَلله تَعالَی قُرآندَه اوُلَرنِی تَکفِیر قِیلگن کِیشِیلَرگه اوُحشَیدِی.شَیطانگه، فِرعَونگه یاکِی اِسلامدَن باشقَه دِیننِی قَبوُل قِیلگن کِیشِیگه اوُحشَیدِی، اَهلِی کِتابنِی وَ شِبهِ اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی یاکِی مُشرِک کافِرلَر هَم شوُلَرگه اوُحشَیدِی، فَقَط بوُگوُنگِی کوُندَه اوُلَرگه سِکوُلارِیستلَر دِییِیلَه دِی.

اوُزِیگه خاص وَ عُمُومِی بوُلگن نَرسَه لَرنِی بِیلَه دِیگن کِیشِیلَرنِی تَکفِیر قِیلِیشلِیک. جِنایَتچِی شَخص هَم غَیرِی مُجرِیم شَخص هَم، اَگر بِیر کِیشِی مَنَه بُو سوُزلَرنِی اَیتسَه یا عَمَلنِی قِیلسَه آشکارَه اِسلام دِینِیدَن چِیقِیشِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، مُکَلَّف بُولگن کِیشِیگه اوُحشَیدِی، اَگر مُکَلَّف شَخص جَنَّت، جَهَنَّمنِی مَوجُود اِیکَه نِینِی اِنکار قِیلسَه؛ یاکِی زِنا حَلال دِیسَه وَ اوُنِی اوُزِی مَنَه بوُ جَرَیان حَقِیدَه کامِلاً آگاه بُولسَه، یاکِی شَراب حَلال دِیسَه، هَمجِنسبازلِیک حَلال دِیسَه یاکِی یِیوراپَه دَگِیلَرنِی اوُرتَه سِیدَه حاضِرگِی پَیتدَه رِواجلَه نِیب کِیتگن حَیوانلَر بِیلَن نِکاهلَه نِیش حَلال دِیسَه، مَنَه شوُنگه اوُحشَه گن خاص وَ عُمُومِی کِیشِیلَرنِی بَرچَه سِیگه رَوشَن بوُلگن مَسَلَه لَردِیر، مَنَه بُو نَرسَه لَردَه شُبهَه قِیلَه دِیگن هِیچ قَندَی مُکَلَّف اِنسان تاپِیلمَیدِی. بُو یِیردَه اَگر بِیر کِیشِی اوُنِی عِلمِی هَمَّه گه آشکار بوُلگن مَنَه بوُندَی آشکار جِنایَتلَرنِی قِیلسَه، مَنَه بوُ کِیمسَه لَرنِی هَمَّه کافِر دِییَه آلَه دِی، حوُددِی باغ اِیگه سِینِی اِیمانلِی دوُستِیگه اوُحشَب باغنِی اِیگه سِی قِیامَتنِی اِنکار قِیلگن پَیتِیدَه اوُنگه اَیتَه دِیکِی: سِینیِ یَرَتگن ذاتگه نِسبَتاً سِین کافِر بوُلدِینگمِی؟   «قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَيُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلا» (كهف/37).)

(دوامی بار……)