مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

(4-قیسم)

بُو آیَت آچِیق- آیدِین اَساسِی بِیر نوُقطَه گه اِیشارَه قِیلَدِیکِی، مُنافِقلَر کافِردِیرلَر وَ بَشَر تامانِیدَن هِدایَت قِیلِینِیب بُولمَیدِی. اَلبَتَّه باشقَه جایلَردَه هَم مَنَه بُومُهِم نَرسَه گه اِیشارَه قِیلِینگن: «وَمِنَ النَّاسِ مَن یَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْیَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِینَ» (بقره/8)، آدَملَر آرَسِیدَه شُوندَی کِیشِیلَر هَم بارکِی، اوُزلَرِی مُؤمِن بُولمَگنلِیکلَرِی حالدَه “اَلله وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیمان کِیلتِیردِیک”، دِییدِیلَر. [1]

وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلاَّ أَنَّهُمْ کَفَرُواْ بِاللّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلاَ یَأْتُونَ الصَّلاَةَ إِلاَّ وَهُمْ کُسَالَى وَلاَ یُنفِقُونَ إِلاَّ وَهُمْ کَارِهُونَ (توبه/54)، قِیلگن اِنفاق- اِحسانلَرِی( اَلله دَرگاهِیدَه) قَبُول قِیلِینِیشِیدَن توُسگن نَرسَه فَقَط اوُلَرنِینگ اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِیمان کِیلتِیرمَگنلَرِی، نَمازگه فَقَط اِیرِینگن حاللَرِیدَه کِیلِیشلَرِی وَ اوُزلَرِی اِیستَمَگن حاللَرِیدَگِینَه اِنفاق – اِحسان قِیلگنلِیکلَرِیدِیر.

آیَتنِی اَیتِیشِیچَه: اوُلَرنِی نَفَقَه لَرِی – اِحسانلَرِینِی قَبُول بُولِیشِیگه مانِعلِیک قِیلگن نَرسَه، اوُلَرنِینگ اَلله وَ پَیغَمبَرِیگه کافِر بُولگنلِیکلَرِیدِیر. فَلاَ تُعْجِبْکَ أَمْوَالُهُمْ وَلاَ أَوْلاَدُهُمْ إِنَّمَا یُرِیدُ اللّهُ لِیُعَذِّبَهُم بِهَا فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ کَافِرُونَ ‏‏(توبه/55)، بَس، سِیزنِی اوُلَرنِینگ مالوُ- دُنیالَرِی وَ بالَه – چَقَه لَرِی قِیزِیقتِیرمَسِین! چوُنکِی اَلله اوُشَه نَرسَه لَر سَبَبلِی حَیاتوُ دُنیادَه اوُلَرنِی عَذاب – عُقوُبَتگه سالِیشنِی وَ کافِر بوُلگن حاللَرِیدَه جانلَرِی چِیقِیشِینِی اِیستَیدِی، حالاص.

شُو سَبَبلِی هَم مُنافِق بُولگن کِیشِیلَر قِیامَت کوُنِیگچَه اوُزگرِیشمَیدِی:  «فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فی قُلُوبِهِمْ إِلی یوْمِ یلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یکذِبُونَ» (توبه/77)، بَس، (صَدَقاتلَر بِیرُورمِیز)، دِیب آلله گه بِیرگن وَعدَه لَرِیگه خِلاف قِیلگنلَرِی وَ (اِیمان کِیلتِیرگنمِیز) دِیب یالغان گپِیرُوچِی بُولگنلَرِی سَبَبلِی ( اَلله) اوُلَرگه تا قِیامَت کوُنِیگه دِیللَرِیدَه نِفاق بوُلِیشِینِی عاقِبَت قِیلِیب قوُیدِی.

اَلله تَعالَی مُنافِقلَرنِی تا قِیامَت کوُنِیگچَه هَم شوُندَی حالَتدَه قالِیشلَرِینِی بَیان قِیلِیب بِیریَپتِی: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ*خَتَمَ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَعَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَعَلَىٰ أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (بقره/6-7)، کُفر یوُلِینِی توُتگن کِیمسَه لَر اِیسَه هاح ( اَلله نِی عَذابِیدَن) قوُرقِیتِینگ، هاح قوُرقِیتمَنگ، اوُلَرگه بَرابَردِیر- اِیمان کِیلتِیرمَیدِیلَر. *** اَلله اوُلَرنِینگ دِیللَرِینِی وَ قوُلاقلَرِینِی مُهرلَب قوُیگن. کوُزلَرِینِی اِیسَه پَردَه قاپلَب آلگن. اوُلَر اوُچُون بُویُوک عَذاب باردِیر.

اوُلَر مَنَه شُو قائِدَه گه شامِل بُولِیشَدِی، اوُلَرنِی آگاهلَنتِیرَسَنمِی یا آگاهلَنتِیرمَیسَنمِی فَرقِی یُوق، اِیمان کِیلتِیرمَیدِیلَر. شُونگه قَرَمَسدَن، اَلله تَعالَی مَنَه بُو کافِرلَرنِی اِیککِی دَستَه  صِیفَتِیدَه تَنِیشتِیرَدِی:

  1. اوُلَرنِینگ بِیر گوُرُوهِی شوُنگه اَساسلَنگن حالدَه اِیمان کِیلتِیرمَیدِیلَر،فَقَط ظاهِردَه اوُزلَرِینِی مُسُلمانلَرگه اوُحشَتِیشَدِی حالاص:«أُوْلَئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ وَكَانَ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا» (احزاب/19)، اوُلَر (صِیدقِیدِیلدَن) اِیمان کِیلتِیرمَگنلَر، بَس (شوُ سَبَبلِی ) اَلله اوُلَرنِی عَمَللَرِینِی بِیهُودَه کِیتکَزَدِی.
  2. مَنَه بُو کافِرلَرنِی باشقَه بِیر دَستَه سِی اِیسَه، اَوَّل مُسُلمان بُولِیشَدِی، سُونگرَه اِیسَه اِیمان هَم کِیلتِیرِیشَدِی، یَعنِی بِیر مَرحَلَه  یُوقارِیراقدَه توُرِیشَدِی، اَمّا آخِیرِیدَه کافِر بُولِیشَدِی. اوُلَر بِیرِینچِی مُسُلمان بُولِیش دَرَجَه سِیدَن هَم یُوقارِیگه چِیقِیشَدِی وَ اِیمان کِیلتِیرِیشَدِی، اَمّا اِیماندَن سُونگ کافِر بُولِیشَدِی. شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُلَرنِینگ قَلبلَرِیگه مُهر باسِیب قوُیِیلَدِی وَ قَلبلَرِی آلله نِی دِینِیگه نِسبَتاً تَفَقُّه، فَهملَشگه قادِر بُولمَیدِی:

-إِذَا جَاءکَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِینَ لَکَاذِبُونَ* اتَّخَذُوا أَیْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاء مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ*‏ ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا یَفْقَهُونَ» (منافقون/3-1)،(اِی مُحَمَّد)، قَچان مُنافِقلَر سِیزنِینگ آلدِینگِیزگه کِیلسَه لَر:”گوُواهلِیک بِیرَمِیزکِی،سِیز شَک – شُبهَه سِیز، اَلله نِینگ پَیغَمبَرِیسِیز دِیرلَر. اَلله، دَرحَقِیقَت، سِیز اوُزِینِینگ پَیغَمبَرِی اِیکَنلِیگِینگِیزنِی بِیلوُر، یَنَه اَلله اوُ مُنافِقلَرنِینگ شَک- شُبهَه سِیز یالغانچِی اِیکَنلِیکلَرِیگه هَم گوُواهلِیک بِیرُور. *** اوُلَر اوُزلَرِینِینگ (مُسُلمان اِیکَنلِیکلَرِی حَقِیدَه اِیچگن یالغان) قَسَملَرِینِی قَلقان قِیلِیشِیب آلِیب،(آدَملَرنِی) اَلله نِینگ یوُلِیدَن توُسَدِیلَر! اوُلَرنِینگ قِیلگوُچِی بُولگن عَمَللَرِی نَقَدَر یاماندِیر!*** بُونگه سَبَب اوُلَرنِینگ (تِیللَرِیدَه) اِیمان کِیلتِیرِیب، سُونگرَه (دِیللَرِیدَه) کافِر بُولگنلَرِیدِیر. بَس، اوُلَرنِینگ دِیللَرِی مُهرلَب قوُیِیلَدِی. اِیندِی اوُلَر (اِیماننِینگ حَقِیقَتِینِی) اَنگلَی آلمَسلَر!

– یَحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَکَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ وَمَا نَقَمُواْ إِلاَّ أَنْ أَغْنَاهُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ فَإِن یَتُوبُواْ یَکُ خَیْراً لَّهُمْ وَإِن یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِی الأَرْضِ مِن وَلِیٍّ وَلاَ نَصِیرٍ ‏(توبه/74)، اوُلَر (یَعنِی مُنافِقلَر سِیزگه یِیتِیب کِیلگن حَقارَت سُوزلَرِینِی) اَیتمَگنلِیکلَرِیگه قَسَم اِیچَه دِیلَر. حالبُوکِی، کُفر سُوزِیِنی اَنِیق اَیتگن اِیدِیلَر وَ اِسلامگه کِیلگنلَرِیدَن سُونگ یَنَه کُفرگه قَیتگن اِیدِیلَر هَمدَه اوُزلَرِی یِیتالمَگَن نَرسَه گه ( یَعنِی پَیغَمبَرلَر جانِیگه سُئِیقَصد قِیلِیشگه) قَصد قِیلگن اِیدِیلَر. اوُلَر (مُنافِقلَر) فَقَط اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِی اوُلَرنِی اوُز فَضلوُ کَرَمِیدَن (قَتتِیق اِیختِیاجلَرِی وَقتِیدَه غَنِیمَتلَر بِیلَن) بای – بَدَولَت قِیلِیب قوُیگنِی اوُچُونگِینَه ( اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِینِی) یامان کوُردِیلَر حالاص. بَس، اِیندِی اَگر تَوبَه قِیلسَه لَر، اوُزلَرِی اوُچُون یَحشِی بوُلوُر. اَگر یُوز اوُگِیرسَه لَر، اَلله اوُلَرنِی دُنیایُو آخِیرَتدَه اَلَملِی عَذاب بِیلَن عَذابلَر وَ اوُلَر اوُچُون یِیر یُوزِیدَه بِیران دوُست وَ یاردَمچِی بُولمَس!

دِققَت قِیلِینگلَر، اوُلَر اِیککِی گوُرُوه بُولِیشگن بِیرِی اَصلاً اِیمان کِیلتِیرمَگن کِیشِیلَر بُولِیب، اَوَّلدَن هَم اوُلَر فَقَط مُسُلمانلَرنِی قِیلِیقلَرِینِی قِیلِیب یُورِیشَردِی “اِیمان کِیلتِیرِیشمَگن”، باشقَه بِیر کِیمسَه لَر اِیسَه “اِیمان کِیلتِیرِیب سوُنگره کافر بولگندیلر” اَوَّلَ مُسُلمان بُولِیشَدِی، سُونگرَه کافِر بوُلِیشَدِی وَ مُسُلمانلَرنِی قِیلِیقلَرِینِی قِیلِیشَدِی، اوُلَر اوُزلَرِینِی اِسلامِی قالِبلَرِیدَه قالِیشَردِی، لِیکِن کافِر حالَتدَه، شُونِینگ اوُچُون هَم اَلله اوُلَرگه نِسبَتاً «آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا» جُملَه سِینِی اِیشلَتَدِی وَ اَیتدِیکِی: «کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ»، اوُلَر مُسُلمان بُولگنلَرِیدَن سُونگ کافِر بُولِیشَدِی.

(دوامی بار…..)


[1] یعنی به خدایی که خودش را قرآن و سنت صحیح معرفی کرده  و روز قیامتی که الله در قرآن و سنت صحیح شناسانده  باور ندارند حالا ممکن است خدایان توهمی یا قیامتهای توهمی و خیالی هم برای خودشان تراشیده باشند . 

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

(4- قسمت)

این آیه، صراحتاً به نکته ای اساسی اشاره می کند و آن این که، منافقین کافراند و قابل هدایت توسط بشر نیستند. البته در جاهای دیگری هم به این مهم اشاره دارد و می فرماید:

  • «وَمِنَ النَّاسِ مَن یَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْیَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِینَ» (بقره/8)، در میان مردم دسته‌هایی هستند که می‌گویند ما به خدا و روز رستاخیز باور داریم. در صورتی که باور ندارند.[1]
  • وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلاَّ أَنَّهُمْ کَفَرُواْ بِاللّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلاَ یَأْتُونَ الصَّلاَةَ إِلاَّ وَهُمْ کُسَالَى وَلاَ یُنفِقُونَ إِلاَّ وَهُمْ کَارِهُونَ (توبه/54)، آیه می گوید: هیچ‌چیز مانع پذیرش نفقات و بذل و بخشش‌هایشان نشده است جز این که آنان به خدا و پیغمبرش کافر هستند. 
  • فَلاَ تُعْجِبْکَ أَمْوَالُهُمْ وَلاَ أَوْلاَدُهُمْ إِنَّمَا یُرِیدُ اللّهُ لِیُعَذِّبَهُم بِهَا فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ کَافِرُونَ ‏‏(توبه/55)، زیادی اموال و اولاد (یعنی نیروی اقتصادی و انسانی) ایشان، تو را به شگفتی نیندازد. چرا که خداوند می‌خواهد آنان را در زندگی دنیا بدین وسیله معذّب کند و در حال کفر جان دهند و قالب تهی کنند.‏

به همین دلیل، کسانی که منافق می شوند تا روز قیامت تغییر نمی کنند: «فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فی قُلُوبِهِمْ إِلی یوْمِ یلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما کانُوا یکذِبُونَ» (توبه/77)، خداوند نفاق را در دل هایشان پدیدار و پایدار کرده تا روزی که خدا را در آن ملاقات می‌کنند. بدین خاطر است که پیمان خدا را شکستند و همچنین دروغ گفتند.‏ پس نفاق در دلشان است تا روز قیامت.

زمانی که الله تعالی منافقین را کافر معرفی می کند و می گوید تا روز قیامت هم همین طور هستند یعنی این ها هم در دنیا مشمول: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ*خَتَمَ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَعَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَعَلَىٰ أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ» (بقره/6-7)، می شوند، این ها مشمول همین قاعده می شوند و برای آن ها یکسان است چه  آن ها را بیم دهی و چه بیم ندهی، ایمان نمی‌آورند.‏ با این وجود، الله تعالی در دو دسته به معرفی این کفار می پردازد و آن ها را به دو دسته تقسیم می کند:

  1. عده ای از آن ها هستند که در همان اساس ایمان نمی آورند و تنها ادای مسلمین را درمی آورند: «أُوْلَئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمَالَهُمْ وَكَانَ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرًا» (احزاب/19)، آنان هرگز ایمان نیاورده‌اند، و لذا خدا اعمال ایشان را باطل و بی‌مزد می‌کند و این کار برای خدا آسان است.‏
  2.  دسته ای دیگر از این کفار، ابتدا مسلمان می شوند بعد ایمان هم می آورند، یعنی یک مرحله بالاتر، اما در نهایت کافر می شوند. این ها ابتدا از درجه ی مسلمان بودن هم بالاتر می روند و ایمان می آورند، اما به دنبال این ایمان، کافر می شوند. برای همین است که بر قلب هایشان مهر گذاشته می شود، و قلب هایشان دیگر قدرت تفقّه و فهمش را نسبت به دین الله از دست می دهد:
  3. إِذَا جَاءکَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِینَ لَکَاذِبُونَ* اتَّخَذُوا أَیْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَن سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاء مَا کَانُوا یَعْمَلُونَ*‏ ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا یَفْقَهُونَ» (منافقون/3)، بدین خاطر است کهایمان آورده‌اند و سپس کافر شده‌اند، پس بر دل هایشان مهر نهاده شد، و ایشان دیگر (حقیقت را درک نمی‌کنند و از ایمان چیزی) نمی‌فهمند.‏
  4. یَحْلِفُونَ بِاللّهِ مَا قَالُواْ وَلَقَدْ قَالُواْ کَلِمَةَ الْکُفْرِ وَکَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ وَهَمُّواْ بِمَا لَمْ یَنَالُواْ وَمَا نَقَمُواْ إِلاَّ أَنْ أَغْنَاهُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ مِن فَضْلِهِ فَإِن یَتُوبُواْ یَکُ خَیْراً لَّهُمْ وَإِن یَتَوَلَّوْا یُعَذِّبْهُمُ اللّهُ عَذَاباً أَلِیماً فِی الدُّنْیَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُمْ فِی الأَرْضِ مِن وَلِیٍّ وَلاَ نَصِیرٍ ‏(توبه/74)، منافقان به خدا سوگند می‌خورند که نگفته‌اند. در حالی که، قطعاً سخنان کفرآمیز گفته‌اند و پس از ایمان آوردن، به کفر برگشته‌اند و قصد انجام کاری کرده‌اند که بدان نرسیده‌اند (و آن کشتن پیغمبر به هنگام مراجعه از جنگ تَبوک بود).

دقت کردید، دو گروه بودند یکی کسانی بودند که اصلاً ایمان نیاوردند از همان اوایل ادای مسلمانان را درآوردند «لم یؤمنوا»، کسان دیگری بودند که «آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا» اول مسلمان شدند ایمان آوردند و بعد از آن کافر شدند و ادای مسلمانان را درآوردند و  در همان قالب اسلامیشان ماندند ولی کافر، که خدا با «آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا» آنها را اسم می برد یا می گوید «کَفَرُواْ بَعْدَ إِسْلاَمِهِمْ»، مسلمان شدند بعد کافر شدند. دسته ای مسلمان شدند بعد کافر شدند در همان درجه ی مسلمان بودنشان کافر شدند درجه ای از مسلمان بودن هم بالاتر رفتند ایمان آوردند «آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا» بعد کافر شدند. این ها دو دسته از کفار هستند.

(ادامه دارد……)


[1] یعنی به خدایی که خودش را قرآن و سنت صحیح معرفی کرده  و روز قیامتی که الله در قرآن و سنت صحیح شناسانده  باور ندارند حالا ممکن است خدایان توهمی یا قیامتهای توهمی و خیالی هم برای خودشان تراشیده باشند . 

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (25)

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (25)

15- د داخلي فساد په درلودلو سره، په محضی چه د حکومت ځواک له استرګو لري وونی،ټول مخلوقات که انسان وي، حیوانات او که طبیعت، له دوی د ظاهري فساد څخه خوندي نه دي:«وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ‏» (بقره/205)،او كله چې شاته وګرځي او پريږدي نو هڅه كوي چې په ځمكه كې فساد او هلاكت وكړي او (د انسانانو او حيواناتو) فصلونه او نسلونه تباه كړي او خداى فساد او تباهی نه خوښوي.
دا خلک په داسې حال کې چې د ژوند په هره برخه کې د قانون د ماتولو او له قانون څخه د تېښتې هڅه کوي، چې پر دوی باندې د قانون حاکمیت کمزوری وي او یا هم د مسلمانانو له خوا د څارنې واک نه وي او د وېرې ځواک نه وي چه دهغه له امله وډاریګی،د دوی له ظلم او فساد څخه هیڅ هم نه پاتې کیږي. نه ماشوم، نه ښځه، نه ګاونډی، نه د سوداګرۍ شریک، نه ملګری، نه د خلکو عزت، نه د خلکو ناموس، نه د خلکو ابرو، نه د خلکو او خپلوانو، نه د سفر ملګری، نه حیوان، نه حتی طبیعت. هیڅ مخلوق د دوی له فساد څخه خوندي نه دی، ځکه چې دوی د قانون لاس او د حکومت واک لرې ګوري او هیڅ ځواک اشتو نه لری چې دوی ویره او اطاعت وکړي.

Муқаддамот дарслари/ бешинчи дарс

Шаръий душманшиносий (3) умумий суратда тан олиш ва ички яширин кофирлар ё мунофиқлар ва секулярзодалар  билан муомала қилиш равиши

Муқаддамот дарслари/ бешинчи дарс

Шаръий душманшиносий (3) умумий суратда тан олиш ва ички яширин кофирлар ё мунофиқлар ва секулярзодалар  билан муомала қилиш равиши

(3-қисм)  

Шу назарга биноан луғат уламолари айтишганки: нифоқ калимаси “эътиқодга хилоф равишда матлабни изхор қилишлик” маъносидадир. ботинда кофирга ўхшаш куфрини пинхон қиладиган  ва зохирда мусулмонларга ўхшаш иймонини кўрсатадиган   кишига мунофиқ дейилади, ошкор эшикдан исломга кириб келади-да, мана бу эшикни бузмасдан ё ёпмасдан туриб бошқа эшикдан исломдан чиқиб кетади. Бу суратда, нифоқ нихоятда кенг маънони билдиради; забони амали билан бир хил бўлмаган хар қандай киши нифоқдан бир улушга эга хисобланади. [1][2]

Бизларни забонимизда ва умумий адабиётда мунофиқ калимаси учун “иккиюзли” сўзи билан таржима қилинади,”иккиюзли” эса арабчада “зул важхайн” сўзига тўғри келади. Аммо аллох таоло “зул важхайнни” ўрнига мунофиқ калимасидан фойдаланган, уни “нафақо” даги илдизи ёриқ,тунел, ер ости йўли маъноларига эга.

Нафақа ё инфоқ сўзлари сизларга таниш, яъни иқтисодий фосила сабабли вужудга келган  ёриқларни тўлдириш учун бериладиган молга айтилади. Нафақа ва инфоқ, эхтиёжи бор шахс билан иқтисодий имкониятларни касб қилишни ўртасидаги фосилани,ёриқни тўлдирадиган канал бўлиб, шахс бу канал орқали ўзини иқтисодий эхтиёжларини бартараф қилади ва у билан эхтиёжларини ўртасидаги фосилани,ёриқни тўлдиради.

 Аммо мунофиқ нафақа ва инфоқга хилоф равишда, бузғунчилик холатига эга бўлиб шахсий- рухий заминаларга қўшимча равишда, хукуматий- ижтимоъий, хатто иқтиқодий қатламларда хам ёриқни,фосилани вужудга келтиради, худди “ички хатар” ва “бузғунчи йўл”га ўхшаб амал қилади, бу холда бир кишига  “икки юзламачи” бўлганлиги боис мунофиқ дейилмайди. Агарчи “иккиюзламачи” бўлиш хам мунофиқларни белгиларидан хисобланса хам, жамиятда тафарруқ,ёриқ,тебранишни ижод қилиш учун ундан фойдаланса хам бундай дейилмайди. 

Улар диндан ва одамларни ахлоқларидан бир абзор сифатида фойдаланадиган душманнинг  хизматидаги ўз  вазифаларини бажариб юрган  душманни бешинчи устуни ва  манзилдан ташқаридаги манзил  ўғрилари  хисобланишади. Улар зарба уриш, мухолифат қилиш,фитна қилиш қасдида хақ тўнини кийиб олган мажмуъа,тўда бўлишади, аммо уларни  очиқчасига ўзларини душман эканликларини эълон қилишга журъатлари йўқ. Улар хар қандай ранг,либос ва қолибга туша олишади, худди куйган ёғга ўхшаб қандай идишга қуйсангиз ўша шакл ва қолибга тушишади.  Огох бўлмаган мусулмонларни  хузурида ўзларини ислохгар,ахли илм қилиб кўрсатишади, аслида эса шубхаларни ривожлантириш ва мусулмонларни ақидаси,иймонини булғаш бўйича  хар қандай фасоддан бадтарроқ ва хар қандай бузғунчидан вайронгарроқ бўлишган, мусулмонлар рисолат асридан тортиб хозирги кунгача омонда бўлишмаган ва қиёмат кунигача хам омонда бўлишмайди.

Улар ислом ва иймон  эшиги ,тунел ва ер ости йўллари билан куфр тунели, ёриқларини орасида саргардон бўлиб қолишган.  Аллох таоло уларни фотиха сурасида “золлин” яъни адашганлар деб таништирган, аммо бу ерда аллох таоло  барча мўъминларнинг турли-хил назарларига хотима бериш ва хамма бир хил назарга эга бўлиши ва хамма улар хақида бир хил кўз- қарашга эга бўлсин учун уларни “золлин” ва саргардон дейиш билан бирга асосийроқ нуқтага таъкид қилиб ишора қилади:

«فَمَا لَکُمْ فِی الْمُنَافِقِینَ فِئَتَیْنِ وَاللّهُ أَرْکَسَهُم بِمَا کَسَبُواْ أَتُرِیدُونَ أَن تَهْدُواْ مَنْ أَضَلَّ اللّهُ وَمَن یُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِیلاً» ‏(نساء/88)،

(Эй мўъминлар), нега сизлар мунофиқлар тўғрисида икки гурухга бўлиниб олдингиз? Ахир, аллох уларни ўз қилмишлари сабабли ( куфр ва нифоққа) қайтарди-ку?! Ёки аллох адаштирган кимсаларни тўғри йўлга солмоқчимисизлар? Кимники аллох адаштириб қўйган бўлса, унинг учун харгиз йўл топа олмайсиз!

(давоми бор……)


[1]– المعجم الوسیط، ص ۹۴۲

[2]– قاموس قرآن، ج ۷، ص ۹۸

مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

(3-قیسم)

شُو نَظَرگه بِینائاً لوُغَت اوُلامالَرِی اَیتِیشگنکِی: نِفاق کَلِیمَه سِی “اِعتِقادگه خِلاف رَوِیشدَه مَطلَبنِی اِظهار قِیلِیشلِیک” مَعناسِیدَه دِیر. باطِندَه کافِرگه اوُحشَش اِیمانِینِی کوُرسَتَدِیگن کِیشِیگه مُنافِق دِییِیلَدِی، آشکار اِیشِیکدَن اِسلامگه کِیرِیب کِیلَدِی- دَه، مَنَه بُو اِیشِیکنِی بوُزمَسدَن یا یاپمَسدَن توُرِیب باشقَه اِیشِیکدَن اِسلامدَن چِیقِیب کِیتَدِی. بُو صُورَتدَه، نِفاق نِهایَتدَه کِینگ مَعنانِی بِیلدِیرَدِی؛ زَبانِی عَمَلِی بِیلَن بِیر هِیل بوُلمَگن هَر قَندَی کِیشِی نِفاقدَن بِیر اوُلوُشگه اِیگه حِسابلَنَدِی. [1][2]

بِیزلَرنِی زَبانِیمِیزدَه وَ عُمُومِی اَدَبِیاتدَه مُنافِق کَلِیمَه سِی اوُچُون “اِیککِی یُوزلِی” سُوزِی بِیلَن تَرجِمَه قِیلِینَدِی،”اِیککِی یوُزلِی” اِیسَه عَرَبچَدَه “ذوُالوَجهَین” سوُزِیگه توُغرِی کِیلَدِی. اَمّا اَلله تَعالَی “ذوُ الوَجهَین”نِی اوُرنِیگه مُنافِق کَلِیمَه سِیدَن فایدَلَنگن، اوُنِی “نَفَقَ”دَگِی اِیلدِیزِی یارِیق، توُنِیل، یِیر آستِی یوُلِی مَعنالَرِیگه اِیگه.

نَفَقَ یا اِنفاق سوُزلَریی سِیزلَرگه تَنِیش، یَعنِی اِقتِصادِی فاصِیلَه سَبَبلِی وُجُودگه کِیلگن یارِیقلَرنِی توُلدِیرِیش اوُچُون بِیرِیلَدِیگن مالگه اَیتِیلَدِی. نَفَقَ وَ اِنفاق، اِیختِیاجِی بار شَخص بِیلَن اِقتِصادِی اِمکانِیَتلَرنِی کَسب قِیلِیشنِی اوُرتَسِیدَگِی فاصِیلَه نِی ، یارِیقنِی توُلدِیرَدِیگن کَنَل بوُلِیب، شَخص بُو کَنَل آرقَلِی اوُزِینِی اِقتِصادِی اِیختِیاجلَرِینِی بَرطَرَف قِیلَدِی وَ اوُ بِیلَن اِیختِیاجلَرِینِی اوُرتَسِیدَگِی فاصِیلَه نِی ، یارِیقنِی توُلدِیرَدِی.

اَمّا مُنافِق نَفَقَ و َاِنفاقگه خِلاف رَوِیشدَه، بُوزغوُنچِیلِیک حالَتِیگه اِیگه بوُلِیب شَخصِی- رُوحِی زَمِینَه لَرگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه حُکوُمَتِی- اِجتِمائِی، حَتّی اِقتِصادِی قَتلَملَردَه هَم یارِیقنِی، فاصِیلَه نِی وُجُودگه کِیلتِیرَدِی، حوُددِی”اِیچکِی خَطَر” وَ “بوُزغوُنچِی یُول”گه اوُحشَب عَمَل قِیلَدِی، بُو حالدَه بِیر کِیشِیگه “اِیککِی یُوزلَمَچِی” بُولگنلِیگِی بائِث مُنافِق دِییِیلَدِیمِی. اَگرچِی “اِیککِی یُوزلَمَچِی” بُولِیش هَم مُنافِقلَرنِی بِیلگِیلَرِیدَن حِسابلَنسَه هَم، جَمِیعیَتدَه تَفَرُّق، یارِیق، تِیبرَنِیشنِی اِیجاد قِیلِیش اوُچُون اوُندَن فایدَلَنسَه هَم بُوندَی دِییِیلمَیدِی.

اوُلَر دِیندَن وَ آدَملَرنِی اَخلاقلَرِیدَن بِیر اَبزار صِیفَتِیدَه فایدَلَنَدِیگن دُشمَننِینگ حِذمَتِیدَگِی اوُز وَظِیفَه لَرِینِی بَجَرِیب یُورگن دُشمَننِی بِیشِینچِی اوُستوُنِی وَ مَنزِیلدَن تَشقَرِیدَگِی مَنزِیل اوُغرِیلَرِی حِسابلَنِیشَدِی. اوُلَر ضَربَه اوُرِیش، مُخالِفَت قِیلِیش، فِتنَه قِیلِیش قَصدِیدَه حَق توُنِینِی کیییب مَجمُوعَه، توُدَه بُولِیشَدِی، اَمّا اوُلَرنِی آچِیقچَه سِیگه اوُزلَرِینِی دُشمَن اِیکَنلِیکلَرِینِی اِعلان قِیلِیشگه جُرعَتلَرِی یُوق. اوُلَر هَر قَندَی رَنگ، لِباس وَ قالِبگه توُشَه آلِیشَدِی، حُوددِی کوُیگن یاغگه اوُحشَب قَندی اِیدِیشگه قوُیسَنگِیز اوُشَه شَکل وَ قالِبگه توُشِیشَدِی. آگاه بُولمَگن مُسُلمانلَرنِی حُضُورِیدَه اوُزلَرِینِی اِصلاحگر، اَهلِی عِلم قِیلِیب کوُرسَتِیشَدِی، اَصلِیدَه اِیسَه شُبهَه لَرنِی رِواجلَنتِیرِیش وَ مُسُلمانلَرنِی عَقِیدَه سِی، اِیمانِینِی بوُلغَش بوُیِیچَه هَر قَندَی فَساددَن بَتتَرراق وَ هَر قَندَی بوُزغوُنچِیدَن وَیرانگرراق بُولِیشگن، مُسُلمانلَر رِسالَت عَصرِیدَن تارتِیب حاضِرگِی کوُنگچَه آماندَه بُولِیشمَگن وَ قِیامَت کوُنِیگچَه هَم آماندَه بوُلِیشمَیدِی.

اوُلَر اِسلام وَ اِیمان اِیشِیگِی، توُنِیل وَ یِیر آستِی یُوللَرِی بِیلَن کُفر توُنِیلِی، یارِیقلَرِینِی آرَسِیدَه سَرگردان بوُلِیب قالِیشگن.  اَلله تَعالَی اوُلَرنِی فاتِحَه سُورَه سِیدَه “ضالِّین” یَعنِی اَدَشگنلَردِیب تَنِیشتِیرگن، اَمّا بُو یِیردَه اَلله تَعالَی بَرچَه مُؤمِنلَرنِینگ توُرلِی- هِیل نَظَرلَرِیگه خاتِیمَه بِیرِیش وَ هَمَّه بِیر هِیل نَظَرگه اِیگه بوُلِیشِی وَ هَمَّه اوُلَر حَقِیدَه بِیر هِیل کوُز-قَرَشگه اِیگه بوُلسِین اوُچُون اوُلَرنِی “ضالِّین” وَ سَرگردان دِییِیش بِیلَن بِیرگه اَساسِیراق نوُقطَه گه تَأکِید قِیلِیب اِیشارَه قِیلَدِی: «فَمَا لَکُمْ فِی الْمُنَافِقِینَ فِئَتَیْنِ وَاللّهُ أَرْکَسَهُم بِمَا کَسَبُواْ أَتُرِیدُونَ أَن تَهْدُواْ مَنْ أَضَلَّ اللّهُ وَمَن یُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِیلاً» ‏(نساء/88)،(اِی مُؤمِنلَر)، نِیگه سِیزلَر مُنافِقلَر توُغرِیسِیدَه اِیککِی گوُرُوهگه بُولِینِیب آلدِینگِیز؟ اَخِیر، اَلله اوُلَرنِی اوُز قِیلمِیشلَرِی سَبَبلِی ( کُفر وَنِفاقگه) قَیتَرَدِی-کوُ؟! یاکِی اَلله اَدَشتِیرگن کِیمسَه لَرنِی توُغرِی یُولگه سالماقچِیمِیسِیزلَر؟ کِیمنِیکِی اَلله اَدَشتِیرِیب قوُیگن بُولسَه، اوُنِینگ  اوُچُون هَرگِیز یُول تاپَه آلمَیسِیز!

(دوامی بار……..)


[1]– المعجم الوسیط، ص ۹۴۲

[2]– قاموس قرآن، ج ۷، ص ۹۸

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

(3-قسمت)

با این نگرش، علمای لغت شناس گفته اند: کلمه ی نفاق به معنای «اظهار کردن مطلبی بر خلاف اعتقاد» است.[1] و منافق کسی است که در باطن کافر، و در ظاهر شبیه مسلمین[2]اظهار ایمان می کند و کفر باطنی خود را پنهان می کند. از یک درِ آشکاری وارد اسلام می شود، و بدون تخریب یا بستن این در، از یک در دیگری از اسلام خارج می شود. در این صورت، نفاق دارای معانی گسترده ای است؛ مثلاً هر کسی که زبان او با عملش هماهنگ نباشد، سهمی از نفاق دارد.

 آنچه در زبان ما و در ادبیات رایج برای منافق ترجمه شده واژه ی «دورو» می باشد، که در زبان عربی «دورو» معادل «ذو الوجهین» است. اما، الله تعالی به جای «ذو الوجهین» از کلمه ی منافق استفاده کرده که ریشه در «نَفَقَ» به معنی شکاف، تونل و راهرو دارد.

شما با کلماتی چون نفقه و انفاق برخورد کردید. یعنی پرداخت مال برای پر کردن شکاف ها و فاصله های اقتصادی به وجود آمده. نفقه و انفاق، کانال هایی هستند که شکاف و فاصله ی بین شخص نیازمند با کسب امکانات اقتصادی را پر می کند، و شخص از این کانال می تواند نیازهای اقتصادی خود را برطرف کند و فاصله و شکاف به وجود آمده ی بین او با نیازهایش را پر نماید.

منافق، بر خلاف نفقه و انفاق، حالت تخریبی دارد و علاوه بر زمینه های روانی- فردی، اصطلاحی حکومتی- اجتماعی است که در نهادهای حکومتی و اجتماعی و حتی اقتصادی شکاف ایجاد می کند، و همچون یک «تهدید داخلی» و «خط انحرافی» عمل می نماید.

در این صورت، صرف «دورو» بودن به کسی منافق گفته نمی شود. هر چند که «دو رو» بودن هم یکی از ویژگی های منافق است که به عنوان یک ابزار در کنار ویژگی ها و ابزارهای دیگر، در جهت ایجاد شکاف، تفرق و تزلزل در جامعه از آن استفاده می کند.

این ها با استفاده ی ابزاری از دین و اخلاقیات مردم، دزدان خانگی و ستون پنجم دشمنان خارج از خانه هستند که در خدمت دشمنان انجام وظیفه می کنند. مجموعه و دارودسته ‌ای هستند که به قصد ضربه‌زدن، مخالفت‌كردن و توطئه‌كردن زير پوشش حق به وجود آمده اند، بدون اين كه اين شجاعت را داشته باشند كه صريحاً اعلام كنند ما دشمنيم. این ها در هر رنگ و لباسی و قالبی در می آیند. این ها مثل روغن سوخته در هر ظرفی که ریخته شوند به همان شکل و قالب درمی آیند. نزد مسلمین نا آگاه چنان وانمود می کنند که اهل علم و اصلاح گری هستند، در حالی که با ترویج شبهات، و آلوده کردن عقاید و ایمان مسلمین از هر مفسدی بدتر هستند و از هر مخربی ویرانگر تر بوده اند، و مسلمین از عصر رسالت تاکنون و طبعاً تا روز قیامت از بلا و مصیب آن ها به دور نبوده و نخواهند بود.

این ها بین در و دالان و تونل ایمان و اسلام، و در و دالان و تونل کفر و کافری سرگردان اند. الله تعالی همچنان که در سوره ی فاتحه آن ها را «ضالین» یعنی گمراهان و سرگردان ها معرفی کرده، برای این که دیدگاه های مختلف مؤمنین در مورد منافقین تمام شود و همه یک رأی شوند، و همه یک دیدگاه در مورد این ها داشته باشند باز، ضمن «ضالین» و سرگردان نامیدن آن ها به نکته ی اساسی تری اشاره و تأکید می کند و می فرماید: «فَمَا لَکُمْ فِی الْمُنَافِقِینَ فِئَتَیْنِ وَاللّهُ أَرْکَسَهُم بِمَا کَسَبُواْ أَتُرِیدُونَ أَن تَهْدُواْ مَنْ أَضَلَّ اللّهُ وَمَن یُضْلِلِ اللّهُ فَلَن تَجِدَ لَهُ سَبِیلاً» ‏(نساء/88)، شما (ای مؤمنان) چرا درباره ی منافقان دو دسته شده‌اید (و می‌گویید: آیا آنان جزو مؤمنان یا از زمره ی کافران اند؟ صحیح است با آنان بجنگیم یا نجنگیم‌؟ قابل هدایت اند یا اهل شقاوت اند؟) و حال آن که خداوند به سبب اعمالشان، افکار آنان را واژگونه کرده و به قهقرا کشانده است. آیا می‌خواهید کسی را هدایت نمایید که خداوند (بر اثر کردار زشت) او را گمراه و سرگردان کرده (و نعمت هدایت را از او گرفته است)؟ هر که خدا او را گمراه و سرگردان کند، راهی برای او (به سوی هدایت) نخواهی یافت.

(ادامه دارد……)


[1]– المعجم الوسیط، ص ۹۴۲

[2]– قاموس قرآن، ج ۷، ص ۹۸

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (24)

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (24)

13- دوی د خلکو څخه ویره لري، او له خلکو حیا او شرمېږي او خپل بد کارونه له دوی نه پټوي، خو له الله تعالی نه يې نه پټوي:
«يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلَا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لَا يَرْضَى مِنَ الْقَوْلِ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطًا» (نساء/ 108)،
دوی کولی شي خپل خیانت له خلکو پټ کړي، مګر دوی نشي کولی د خدای څخه پټ کړي چې تل ورسره وي. كله چې دوى په پټه په داسې خبرې باندې اتفاق وكړي چې الله پرې راضي نه دى او الله په هغو كارونو ښه خبر دى.دغو سیکولرزدهو الله او غیب نړۍ هېره کړې ده،او دوی په توحیدي معنوی مسایلو باور نه لري او د دوی ټول حیا او ویره د دوی له ظاهري قدرتونو څخه ده.

دا خلک د خلکو په منځ کې د واک د شتون له امله د خلکو د سترګو په وړاندې ګناهونه نه کوي (که هغه دولتي واک وي یا ټولنیز او ولسي ځواک) مګر په اسانۍ سره په یوازیتوب او پټو کې ګناهونه کوي.او د لوی خدای ته پام نه کوي ترڅو د هغه څخه لږ ویره ولري. سیکولرزدهو او منافقینو لپاره د خلکو څخه ویره او د خلکو رضایت ترلاسه کول د الله له وېرې او د الله له رضا څخه ډېر مهم او لوی دی.

14- له الله څخه زیات د اسلامي حکومت له مجاهدینو څخه ویریږي: «لَأَنْتُمْ أَشَدُّ رَهْبَةً فِي صُدُورِهِمْ مِنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَا يَفْقَهُونَ» (حشر/۱۳). له همدې امله موږ ګورو چې دوی خپل ملګري له مسلمانانو سره په دوکه او دروغجنو وعدو د جګړې لپاره لیږي، خو دوی یوازې پریږدي او د طاغوت او ښکاره کافرانو د کلاګانو شاته ځانونه پټوي.

په همدې یو یا دوه کاله جګړه وړاندې کې کردستان، عراق، سعودي عربستان، متحده عربي اماراتو، قطر، بحرین، افغانستان، پاکستان، یمن، مصراو داسې نور چې دغو هیوادونو پیل کړي و، ایا تاسو لیدلي چې اهل سنت ته منسوب سیکولر ملایان څومره په جګړه کې وژل شوي وي؟یا ټپي شي؟یا په هر صورت د جګړې محاذونو ته لاړ شئ؟هیڅ نه.

خو شپه او ورځ به يې په جعلي اسلامي ادبياتو سره بې وزله پيروان او هېوادوال جادو کړل. او هغوی د اسلام ضد د بهانو او جهالت سره قصاب خانې ته لېږل.او دوی لیږي .دا پټ کافران، منافقین او سیکولرزدهو د مسلمانانو د خوشالولو پروا نه کوي، ځکه دوی د اسلامي ورورولۍ،«إنَّمَا المُؤمِنُونَ إخوَة» “انما المؤمنین اخوة” او د شریعت په نورو بنسټونو باور نه لري. 
او په ځینو مواردو کې د دوی دسیسه دا ده چې د مسلمانانو له انرژۍ څخه ناوړه ګټه پورته کړي او که په راتلونکي کې حالات بدل شي نو د مسلمانانو له غبرګون څخه به خوندي وي. دوی اخپل کفر نه اښکار کول دوېرې او د واهمه د مخامخ کیدو جرئت نه لرل او دا له اسلامي حکومت سره په ښکاره دښمني ده.نه د الله نه ویره.
دوی له الله څخه زیات له ځواکمنو مسلمانانو څخه ویریږي. حتی په خپلو شخصي اړیکو کې، دوی د مسلمانانو له ځواک څخه ډیر ویره لري چې دوی له الله څخه ویره ولري. دوی له واک څخه ډارېږي، له هر هغه چا څخه چې واک لري.که د مسلمانانو ځواک او د حکومت ځواک نه وي نو د الله له وېرې پرته به هر جرم وکړي او له الله نه به هیڅ شرم و نه کړي.

Муқаддамот дарслари/ бешинчи дарс

Шаръий душманшиносий (3) умумий суратда тан олиш ва ички яширин кофирлар ё мунофиқлар ва секулярзодалар  билан муомала қилиш равиши

Муқаддамот дарслари/ бешинчи дарс

Шаръий душманшиносий (3) умумий суратда тан олиш ва ички яширин кофирлар ё мунофиқлар ва секулярзодалар  билан муомала қилиш равиши

(2-қисм)

Аммо нима учун ўзларини мусулмонларни орасида яшириб олган кофирларни мунофиқ ,деб номланган? Улар қандай кишилар бўлишади?

Ибни Манзур лисонул арабни эгаси айтадики: нифоқ ва мунофиқ калималари исломий калималар бўлиб,араблар олдин ундан фойдаланишмасди. “мунофиқ” сўзини илдизи хам нафақодан келиб чиққан, канал маъносидир, икки эшикдан иборат бўлган йўлак,тунел, ертўлани билдиради, мана бу каналлардан яшириниш ё баъзи бир нарсаларни қўлга киритиш ё қочиш учун ишлатилган. [1]

Аллох таоло мархамат қиладики:

«وَإِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُم بِآيَةٍ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَىٰ ۚ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِينَ» (انعام/35).

Агар сизга уларнинг юз ўгиришлари оғир ботиб (сабр қила олмасангиз),у холда ерга (кириб кетадиган) бирон тешик ёки осмонга ( чиқиб кетадиган) бирон нарвон истаб, уларга оят мўъжиза (топиб) келтиришга қодир бўлсангиз ( шундай қилаверинг). Агар аллох хохлаганда албатта уларни хидоят устида бирлаштирган бўлур эди-ку! Бас, харгиз жохиллардан бўлманг!

Илми луғатни аксар катта кишилари, мунофиқларни илдизини сахрони сичқони бўлмиш “ярбуъ”ни ёки сассиқкўзанни иши билан изохлаб беришади. Ярбуъ ўзини кириб чиқиши учун бир эшикка эга, аммо мана бу эшик билан бирга инида қазиб қўйган тунеллар орқали узоқроқ қисматда яна бир ёки бир неча эшикларни хам эхтиёт юзасидан қўйиб қўяди. У мана бу эхтиётий эшикларни ерни юзига тешмасдан қўйиб қўяди, бир нозик деворни қолдиради, энди бу нозик девор тушиб кетадиган даражада юпқа хам бўлмайди,балки агар бир куни хатарга тушиб қоладиган бўлса, бошини бир уриш билан уни ёриб чиқадиган даражада қилади,натижада бу йўлдан қочиб кетади. Ошкора эшикдан кириб яширин эшикдан қочиб кетишга,арабларда нафақо,дейилади; яъни яширин,ички,махфий йўл…….баъзиларни айтишича эса: ярбуъни яширин,махфий тешигини номи хам ” нафақоъ” бўлиб “мунофиқ калимаси хам шундан келиб чиққан.

Мунофиқ хам ўзи учун икки эшик қўйиб қўйган; биринчиси  аслий, зохирий эшик бўлиб, ислом томонга очилади; иккинчи яширин,махфий эшик эса бир ёки бир неча чиқиш эшигига эга бўлиб, эхтиёт учун қўйиб қўйилган ва ундан хеч кимни хабари йўқ. Ошкор зохирдаги эшик исломдир; ундан киради ва яширин эшик бўлмиш(секуляризмни қонунлари, дастурлари)ни эса эхтиёт учун ўзини қаттиқчилик кунларига сақлаб қўяди, ўзига ўхшаганлар яъни инсонларни орасида фақат уни ўзи бундан хабардор, бу эшикдан чиқиб кета олади,бу куфр ва кофирлик эшигидир. Энди мана бу эшикдан куфр ва кофирлик ўлими билан чиқиши хам мумкин ё ундан муртад бўлиб чиқиши хам мумкин ёки ўзини куфрини ошкор қилиб чиқиши хам мумкин.

Хар қандай холатда хам, уларни ишлари ана ўша ярбуъни ишига ўхшайди, чунки унга ўхшаб уйида бир неча эшикни сақлаб қўяди ва оқибатда тўрга тушиб қолмайди ва қочишга улгуради. Улар жамиятга ўхшаш ижтимоъий жараёнда мана шу ярбуъга ёки сахрони кўр сичқонига ўхшаш рафторга эгадирлар, ўзларини нифоқ жараёнлари билан машхурдирлар; чунки мунофиқлар барзахда хақ ва ботилни орасида харакатланиб юришади ва саргандондирлар, улар хатарни хис қилган пайтларида расво бўлган вақтида ўзларини асл чехраларини фош қилишади, улар сўз ўйинлари, ёлғончилик, ёлғон бахоналар, мусулмонларни фикрлари, хиссиётлари билан ўйнашиш, ёлғон қасам ичишлар, ўзини мазлум қилиб кўрсатиш ва бошқа ишлар билан ўзларини учун қочишга янги йўлларни вужудга келтиришади, одамлардан қўрққанликлари сабабли ўзларига тегишли масалалар борасида очиқ,шаффоф фазога тушишликни хам исташмайди.

(давоми бор……)


[1]– ابن منظور، لسان العرب، ج 3، ص 355

مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

مُقَدّمات دَرسلَرِی / بِیشِینچِی دَرس

شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (3) عُمُومِی صوُرَتدَه تَن آلِیش وَ اِیچکِی یَشِیرِین کافِرلَر یا مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش رَوِیشِی

  • قیسم)

اَمّا نِیمَه اوُچُون اوُزلَرِینِی مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَه یَشِیرِیب آلگن کافِرلَرنِی مُنافِق، دِیب ناملَگن؟ اوُلَر قَندَی کِیشِیلَر بوُلِیشَدِی؟

اِبنِ مَنضُور لِسانُ العَرَبنِی اِیگه سِی اَیتَدِیکِی: نِفاق وَ مُنافِق کَلِیمَه لَرِی اِسلامِی کَلِیمَه لَر بوُلِیب، عَرَبلَر آلدِین اوُندَن فایدَلَنِیشمَسدِی. “مُنافِق” سوُزِینِی اِیلدِیزِی هَم نَفَقَ دَن کِیلِیب چِیققَن، کَنَل مَعناسِیدَه دِیر، اِیککِی اِیشِیکدَن عِبارَت بُولگن یوُلَک، توُنِیل، یِیرتوُلَه نِی بِیلدِیرَدِی، مَنَه بُو کَنَللَردَن یَشِیرِینِیش یا بَعضِی بِیر نَرسَه لَرنِی قوُلگه کِیرِیتِیش یا قاچِیش اوُچُون اِیشلَتِیلگن. [1]

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:

«وَإِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُم بِآيَةٍ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَىٰ ۚ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِينَ» (انعام/35).  اَگر سِیزگه اوُلَرنِینگ یُوز اوُگِیرِیشلَرِی آغِیر باتِیب (صَبر قِیلَه آلمَسَنگِیز)، اوُ حالدَه یِیرگه (کِیرِیب کِیتَدِیگن) بِیران تِیشِیک یاکِی آسمانگه (چِیقِیب کِیتَدِیگن) بِیران نَروان اِیستَب، اوُلَرگه آیَت مُعجِیزَه (تاپِیب) کِیلتِیرِیشگه قادِر بُولسَنگِیز ( شوُندَی قِیلَوِیرِینگ). اَگر اَلله هاحلَگندَه اَلبَتَّه اوُلَرنِی هِدایَت اوُستِیدَه بِیرلَشتِیرگن بُولوُر اِیدِی- کوُ! بَس، هَرگِیز جاهِللَردَن بُولمَنگ!

عِلم لوُغَتنِی اَکثَرِ کَتتَه کِیشِیلَرِی، مُنافِقلَرنِی اِیلدِیزِینِی صَحرانِی سِیچقانِی بُولمِیش “یَربُوع”نِی یاکِی سَسِّیق کوُزَننِی اِیشِی بِیلَن اِیضاخلَب بِیرِیشَدِی. یَربُوع اوُزِینِی کِیرِیب چِیقِیشِی اوُچُون بِیر اِیشِیککَه اِیگه، اَمّا مَنَه بُو اِیشِیک بِیلَن بِیرگه اِینِیدَن قَزِیب قوُیگن توُنِیللَر آرقَلِی اوُزاقراق قِسمَتدَه یَنَه بِیر یاکِی بِیر نِیچَه اِیشِیکلَرنِی هَم اِیختِیاط یوُزَسِیدَن قوُیِیب قوُیَه دِی. اوُ مَنَه بُو اِیختِیاطِی اِیشِیکلَرنِی یِیرنِی یوُزِیگه  تِیشمَسدَن قوُیِیب قوُیَه دِی، بِیر نازِیک دِیوارنِی قالدِیرَدِی، اِیندِی بوُ نازِیک دِیوار توُشِیب کِیتَدِیگن دَرَجَه دَه یُوپقَه هَم بُولمَیدِی، بَلکِی اَگر بِیر کوُنِی خَطَرگه توُشِیب قالَدِیگن بُولسَه، باشِینِی بِیر اوُرِیش بِیلَن اوُنِی یارِیب چِیقَدِیگن دَرَجَه دَه قِیلَدِی، نَتِیجَه دَه بُو یوُلدَن قاچِیب کِیتَدِی. آشکارَه اِیشِیکدَن کِیرِیب یَشِیرِین اِیشِیکدَن قاچِیب کِیتِیشگه، عَرَبلَردَه نَفَقاً، دِییِیلَدِی؛ یَعنِی یَشِیرِین، اِیچکِی، مَخفِی یُول……بَعضِیلَرنِی اَیتِیشِیچَه اِیسَه: یَربُوع نِی یَشِیرِین، مَخفِی تِیشِیگِینِی نامِی هَم “نافَقاء” بوُلِیب “مُنافِق” کَلِیمَه سِی هَم شوُندَن کِیلِیب چِیققَن.

مُنافِق هَم اوُزِی اوُچُون اِیککِی اِیشِیک قوُیِیب قوُیگن؛ بِیرِینچِیسِی اَصلِی، ظاهِرِی اِیشِیک بوُلِیب، اِسلام تامانگه آچِیلَدِی؛ اِیککِینچِی یَشِیرِین، مَخفِی اِیشِیک اِیسَه بِیر یاکِی بِیر نِیچَه چِیقِیش اِیشِیگِیگه اِیگه بُولِیب، اِیختِیاط اوُچُون قوُیِیب قوُیِیلگن وَ اوُندَن هِیچ کِیمنِی خَبَرِی یُوق. آشکار ظاهِردَگِی اِیشِیک اِسلامدِیر؛ اوُندَن کِیرَدِی وَ یَشِیرِین اِیشِیک بُولمِیش (سِکوُلارِیزمنِی قانوُنلَرِی، دَستوُرلَرِی)نِی اِیسَه اِیختِیاط اوُچُون اوُزِینِی قَتتِیقچِیلِیک کوُنلَرِیگه سَقلَب قوُیَه دِی،اوُزِیگه اوُحشَگنلَر یَعنِی اِنسانلَرنِی آرَسِیدَه فَقَط اوُنِی اوُزِی بُوندَن خَبَردار، بُو اِیشِیکدَن چِیقِیب کِیتَه آلَدِی، بُو کُفر وَ کافِرلِیک اِیشِیگِیدِیر. اِیندِی مَنَه بُو اِیشِیکدَن کُفر وَ کافِرلِیک اوُلِیمِی بِیلَن چِیقِیشِی هَم مُومکِین یا اوُندَن مُرتَد بُولِیب چِیقِیشِی هَم مُومکِین یاکِی اوُزِینِی کُفرِینِی آشکار قِیلِیب چِیقِیشِی هَم مُومکِین.

هَر قَندَی حالَتدَه هَم، اوُلَرنِی اِیشلَرِی اَنَه اوُشَه یَربُوع نِی اِیشِیگه اوُحشَیدِی، چُونکِی اوُنگه اوُحشَب اوُیِیدَه بِیر نِیچَه اِیشِیکنِی سَقلَب قوُیَه دِی وَ عاقِبَتدَه توُرگه توُشِیب قالمَیدِی وَ قاچِیشگه اوُلگوُرَدِی. اوُلَر جَمِیعیَتگه اوُحشَش اِجتِمائِی جَرَیاندَه مَنَه شُو یَربُوعگه یاکِی صَحرانِی کوُر سِیچقانِیگه اوُحشَش رَفتارگه اِیگه دِیرلَر، اوُزلَرِینِی نِفاق جَرَیانلَرِی بِیلَن مَشهُوردِیرلَر؛ چُونکِی مُنافِقلَر بَرزَخدَه حَق وَ باطِلنِی آرَسِیدَه حَرَکَتلَنِیب یوُرِیشَدِی وَ سَرگنداندِیرلَر، اوُلَر خَطَرنِی حِیس قِیلگن پَیتلَرِیدَه رَسوا بُولگن وَقتِیدَه اوُزلَرِینِی اَصل چِیهرَه لَرِینِی فاش قِیلِیشَدِی، اوُلَر سُوز اوُیِینلَرِی، یالغانچِیلِیک، یالغان بَهانَه لَر، مُسُلمانلَرنِی فِکرلَرِی، حِسِّیاتلَرِی بِیلَن اوُینَشِیش، یالغان قَسَم اِیچِیشلَر، اوُزِینِی مَظلوُم قِیلِیب کوُرسَتِیش وَ باشقَه اِیشلَر بِیلَن اوُزلَرِی اوُچُون قاچِیشگه یَنگِی یُوللَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشَدِی، آدَملَردَن قوُرققَنلِیکلَرِی سَبَبلِی اوُزلَرِیگه تِیگِیشلِی مَسَلَه لَر بارَسِیدَه آچِیق، شَفّاف فَضاگه توُشِیشلِیکنِی هَم اِیستَشمَیدِی. (دوامی بار…..


[1]– ابن منظور، لسان العرب، ج 3، ص 355

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

درس های مقدماتی/ درس پنجم

دشمن شناسی شرعی (3)/ شناسائی اجمالی و روش برخورد با کفار پنهان داخلی یا منافقین و سکولارزده ها 

(2-قسمت)

اما به چه دلیل کفاری که در میان مسلمین خودشان را قایم و پنهان کرده اند منافق نامیده شده اند؟ و این ها چه کسانی هستند؟

ابن منظور، صاحب لسان العرب می گوید: کلمه ی نفاق و منافق، کلماتی صرفاً اسلامی هستند که عرب قبلاً از آن ها استفاده نکرده است.[1] واژه ی «منافق» از ریشه نَفَق، به معنای کانال، راهرو و تونل زیر زمینی است که  دو در یا بیشتر داره، و از این کانال ها برای استتار یا نفوذ و پیش روی یا فرار استفاده می‌کنند.

الله تعالی می فرماید: «وَإِن كَانَ كَبُرَ عَلَيْكَ إِعْرَاضُهُمْ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَن تَبْتَغِيَ نَفَقًا فِي الْأَرْضِ أَوْ سُلَّمًا فِي السَّمَاءِ فَتَأْتِيَهُم بِآيَةٍ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَجَمَعَهُمْ عَلَى الْهُدَىٰ ۚ فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْجَاهِلِينَ» (انعام/35).

«نَفَقاً» در اینجا یعنی دالان، دهلیز، تونل. یعنی اگر رویگردانی از این ها برای تو سخت و سنگین است، چنان که می‌توانی (جهت اقناع آنان راهی پیدا کنی مثلاً) دالان یا تونلی در زمین بزنی و یا نردبانی به سوی آسمان بگذاری و دلیلی برای (ایمان آوردن) این ها بیاوری (چنین کن. امّا، بدان که این لجوجان تو را تصدیق نمی‌کنند و ایمان نمی‌آورند). ولی اگر خدا بخواهد آنان را (قهراً و جبراً) بر هدایت جمع خواهد کرد. پس از زمره ی کسانی مباش که (حکم خدا و سنّت او را درباره ی مردم) نمی‌دانند.‏

 بیشتر بزرگان علم لغت، ریشه ی منافقین را با کار «يَربوع» که شبيه موش صحرايی يا راسو است توضیح می دهند. يربوع یک درِ معمولی و آشکار برای رفت و آمد خودش دارد. اما در کنار این درِ محل رفت و آمد خود، از طریق تونل هایی که در خانه اش زده در یک نقطه یا نقاط دوردست تری، در یا درهای دیگری هم برای احتیاط می کند. این درهای احتیاطی را طوری به سمت سطح زمین می کند که سوراخ نشود، بلکه یک قشر نازک باقی می گذارد، نه آن قدر نازک که خود قشر خراب شود و پایین بیاید، بلکه در این حد که اگر روزی خطری از در آشکار (که همه می دانند) پیدا شد، او بتواند با سرش محکم به این قشر بزند و آن را خراب کند و فرار نماید. این که از این درِ آشکار و شناخته شده وارد می شود، اما  از آن درِ پنهانی خارج شود، عرب به این می گوید: نافقاً؛ یعنی یک راه مخفی درونی پوشیده … . عده ای هم گفته اند که: نام سوراخ مخفیيربوع «نافقاء» است که کلمه ی «منافق» هم از همین واژه گرفته شده است.

منافق، دو در و دو راهرو برای خودش قرار داده؛ یک درِ ورودی که ظاهری است و به راهرو و تونل اصلی باز می شود که اسلام است؛ و یک راهرو و تونل انحرافی و پنهان دیگری که دارای یک درِ خروجی است که باید فرض کنیم درِ پنهانی، احتیاطی و اصلی است که برای خودش نگه داشته و کسی از آن خبر ندارد. درِ ظاهری و آشکار، اسلام است؛ که از آن وارد می شود و درِ پنهانی (همچون برنامه و قانون های دیگری چون دین سکولاریسم) که برای روزِ مبادا برای خودش نگه داشته، و در میان همنوعان (کلاً انسان ها)، تنها خودش از آن خبر دارد، و از آن خارج می شود، این در درِ کفر و کافری می باشد. حالا، با مرگ از این درِ کفر و کافری خارج می شود، یا از این در مثل یک مرتد خارج می شود و کفر خودش را آشکار می کند. 

در هر صورت، کار این ها مثل کار يربوع است که با ایجاد سوراخ‌های متعدد در زمین، همواره راه گریزی برای خودشان دارند، کمتر به دام می‌افتند و دم به تله می‌دهند. از این رو، جریان اجتماعی که در یک جامعه شکل می‌گیرد و خصوصیات رفتاری همین يربوع و شبه موش‌ها را دارد، به جریان نفاق مشهور شده است؛ چون، منافقان همواره در برزخ میان حق و باطل حرکت می‌کنند و سرگردان اند، زمانی که احساس خطر کردند و نزدیک بود که رسوا شوند و چهره ی اصلی شان فاش شود، با زبان بازی، دروغگویی، توجیهات دروغین، به بازی گرفتن افکار و شعور مسلمین، سوگندهای دروغین، مظلوم نمایی و غیره راه فرار جدیدی برای خودشان به وجود می آورند، و به خاطر ترسی که از مردم دارند هرگز حاضر نیستند در یک فضای شفاف و روشن مسائل مربوط به آن ها بررسی شود.

(ادامه دارد…….)


[1]– ابن منظور، لسان العرب، ج 3، ص 355