وَاعْتَصِمُوا

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(18- қисмат)

Абу Довуд аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят мекунадки аллох мутаол муслиминро аз таъассуб ба нажод ва қовмгероий ва ифтихор ба ниёкони мужрим, дур карда ва инсонхо ё мўъмин ба қонуни шариати аллох хастанд ё фожири бадбахтики ба чизхойи дигари дил хуш карданд. Мефармоянд:

  «إِنَّ اللَّهَ قَدْ أَذْهَبَ عَنْکُمْ عُبِّیَّهَ الْجَاهِلِیَّهِ وَفَخْرَهَا بِالْآبَاءِ، إِنَّمَا هُوَ مُؤْمِنٌ تَقِیٌّ وَفَاجِرٌ شَقِیٌّ، النَّاسُ کُلُّهُمْ بَنُو آدَمَ وَآدَمُ خُلِقَ مِنْ تُرَابٍ»

Аллох таоло таъассуби жохилият ва ифтихор ба падаронро аз шумо дур карда аст;фард ё мўъмин пархезкор аст ; ё фосиқи бадбахт, мардуми хамма аз фарзандони одам хастанд ва одам аз хок офарида шуда аст.

Инсонхо ё мўъмин ба қонуни шариати аллох хастанд ва кофар ба тоғут, ё мўъмин ба тоғут хастанд ва кофар ба қонун ва шариати аллохки садхо “илох” барои худ тўвлид карданд мисли нажодгероийки насаб ва нажоди уро ба жойи намерасонад. Чунончи Муслим аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ривоят кардаки мефармояд:

«مَنْ بَطَّأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ یُسْرِعْ بِهِ نَسَبُهُ»

Касики амалиш уро ба ақаб биндозад, насабиш уро ба жойи намерасонад. Қовмиятгероий шуморо ба жойи намерасонад.

Намунайи айнийи ин қонун ва суннати аллохро дар ду аммуйи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мебинем; Хамза саййидиш шухадо ва Абу Лахаби нафрин шуда дар қуръон ва манфур назди тамоми мўъминин ва бандагони аллох дар хамин дунё то рузи қиёматки, дар хамин дунё ваъдайи оташи жаханнам хам ба у дода мешавад.

Насаби хар ду аммуйи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам еки аст, аммо Хамза куфр ба тоғут мекунад ва ба қонуни шариати аллох иймон меоварад аммо, Абу Лахаб ба тоғут иймон меоварад ва ба қонуни шариати аллох кофар мешавад. Насаби Абу Лахаб аммуйи пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам уро ба жойи нарасонд ва нажотиш надод балки хўр ва залилиш намуд аммо, куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ба касони чун Салмон форсий розиаллоху анху ва Жобон курдий розиаллоху анху ва Абу Басир курдий розиаллоху анху иззат ва шарофат дод; хатто Салмон форсийро жузъи ахли байти пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам қарор дод.

Секуляристхойи қовмиятгеро ва нажодпарасти атрофи мо ба ниёкони хуби худ, чун Салмон форсий ё Жобон курдий ё Салохиддин Айюбий ё солихони қовми худ ифтихор накарда ва намекунанд. Хатто исми аз аз падар ё падарбузурги солихи худ хам намеоваранд. Оё дидаид исми аз падарбузурги худ биёваранд хатто агар инсони солихи буда аст? На, балки, ниёкони инхо куффори мажхули дар торихи бостон ва осори ба жой мондайи пур аз шак ва гумон ва ғейри яқиний жустажу мешавад ва қовмиятийи хиёлий тасаввур мешавадки дар шайтонпарастони язидий ва ғуллоти алиюллохий ва ахзоби муртадди секуляри маъосир хулоса шуда аст. Ин мухтавойи хамон қовмгероий ва нажодпарастий астки тоғутхойи секуляри муртади махаллий ба хамрохи дорудастайи мунофиқин (секулярзадахо) аз тариқи расонахойи мохвораий ва конолхойи ижтимоий вориди халқуми муслимин карданд ва муслиминро вориди доирайи иймон ба чанин жибти, бут ва илохи карданд.

(идома дорад…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(17- қисмат)
Ин қовм ва хеши наздики бандаки- аз аллох мутаол хосторам бо ин ақидаш уро накушад ва ба у фурсати тўвба бидихад, ва хидоятиш кунад- дар жавоб гуфт: ман чанин пайғамбариро қабул надорам. Ба хамин рохатий. Росулуллох саллаллоху алайхи васалламро рад кард, онхам ба нафъи олати таносули падаришки ин нажодро ба у расонда аст.
Чунонки гуфта шуд, шайтон муассиси нажодпарастий буд ва ин пешниход ва сифориши росулуллох саллаллоху алайхи васаллам паёми ба тамоми нажодпарастон ва пейравони шайтон астки бо зинда намудан ва ёрий расондан ба фарханги жохилият,”илох”и нажодро дар баробари хукми аллох мепарастанд ва олати таносули падаришонро меъёр қарор медиханд, на аллох ва росулуллох ва қонуни шариати аллохро.

Бале, табдил кардани нажод ва қовмият ба жибт ва илох, инсони намозхўн ва хажруро ба чаноно даражайи мерасонадки Мухаммад росулуллох саллаллоху алайхи васалламро рад кунад. Аммо, ин тамоми ончи нестки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди касони гуфтаки нажод ва насабро бартар аз хамма чиз медонанд ва ба он ифтихор хам мекунанд:

Термизий аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди ононки насабро мояйи ифтихор медонанд ривоят мекунадки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«لَیَنْتَهِیَنَّ أَقْوَامٌ یَفْتَخِرُونَ بِآبَائِهِمْ الَّذِینَ مَاتُوا… أَوْ لَیَکُونُنَّ أَهْوَنَ عَلَی اللَّهِ مِنْ الْجُعَلِ الَّذِی یُدَهّدِهُ الْخِرَاءَ بِأَنْفِهِ»
Касоники ба падарон ва ниёкони мурдайи худ ифтихор мекунанд, ба қовмият ва нажоди худишон ифтихор мекунанд, бояд аз ин кор даст бикашанд ва тамомиш кунанд, ва дар суратики даст бардор набошанд, назди аллох таоло аз сускхойики саргин ва касофатро бо бинийи худ меғалтонад, пасттар хоханд буд. Ин харфи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аст.

Бале нажодпарастий ва қовмгероий аз вижагихойи жавомеъи ақабмонда ва аз сифоти инсонхойи жохил ва нодони махсуб мешавадки жойгох ва арзишишон бештар аз ин набудаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба онхо сифориш мекунад ва он корро бо олати таносули падаришон анжом бидиханд, ва онхоро ба суски ташбех мекунадки саргин ва касофатро бо бинийи худ меғалтонанд балки, аз ин суск хам назди аллох пасттар медонад.
(идома дорад…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(16- қисмат)

Ёдам меояд дар ин дидори охари бо еки аз аз наздиконамки худро тарафдори еки аз ахзоби секуляр медонад, ишон ба сирохат мегуфтки барои ман миллият ва нажод матрах аст ва фалон баччайи курдро аз фалон сахобийи пайғамбар бештар дуст дорам, онхам фақат ба хотири нажоди курдияш. Сухбатхойиш дар мовриди мўъминин бисёр хушнав бисёр дур аз воқеиятхо, ва танхо мубтани бар дуруғхойи конолхойи мохворайи секуляристхо ва тоғутхойи махаллий ва жахоний буд, бо шинохтики аз ин банда худо доштам, таржих медодам вориди жадл нашавам, чун тамоми маълумоти амсоли инхо бар асоси дуруғи расонахо ва “нажод” бано шуда ба хамин далил замоники ин банда худо аз сукути банда жихати хамла ба мўъминин ва татхири курдхойи секуляр ба хотири нажодишон суъистефода мекард ва куллан ба терори шахсиятийи мўъминини мужохид ва хамла ба қонуни шариати аллох мепардохт ёди сухани имоми Молик рохимахуллох офтодамки мегуяд: “агар шахси бо ту жидол кард, суннатро барояш  баён кун ва бо у жидал накун,чироки замоники суннатро барояш баён намуди, хужжатро бар алайхи у қарор додайи, пас агар боз жидол кард дигар бо ту жидол намекунад балки бо аллох жидол мекунад; пас суннатро баён кун ва ба василайи суннат жидол накун чироки касики суннат барояш баён шуд бояд  бе жидол  қабул кунад.”

Бар ин асос бар ин лахза ва мутаносиб ба суханони ин қовм ва хеши наздикам лозим буд ривоятхойи Убай ибни Каъаб аз росулуллох саллаллоху алайхи васалламроки имоми Ахмад ва Насоий ва дигарон ривоят карданд, барояш бихонамки амри аст аз росулуллох саллаллоху алайхи васалламки бояд дар марохили хосси ба хар касики чанин ба суйи жохилият даъват мекунад, бидуни киноя ва сарих гуфта шавад:

  « فَأَعْضُوهُ بِهِنَّ أَبِيهِ وَلَا تُكَنُّوا»[1]

“буру олати падаритро гоз бигир,ва ин каломро сарих бигуйид.”

Пайғамбарики аллох мутаол дар мовриди ахлоқи пасандидаш мефармояд:

  وَإِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم/4)

Ва қабли аз баъсат хам куффор ба ахлоқи никуйи ин пайғамбар гувохий доданд, чигуна мумкин аст чанин каламайиро бар забон биёварад?

Замоники зулми шахс ба худиш ва шумо ва дигар муслимин ба хадди мерасадки намешавад бо мудоро ва нармиш ва қовли лаййин бо у муомала ва бархурд кард, дар марохили лозим мешавадки жихати бедорийи шахс ба у шўки ворид кард ва бадихойишро барояш ба забон биёвари то бифахмадки чи хаст? Ва дар чи жойгохи қарор гирифта аст? Инхам дар воқеъ барои ин ашхоси гуфтамонийи

 «بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»

аст. Аллох мутаол мефармоянд:

لَّا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَن ظُلِمَ ۚ وَكَانَ اللَّهُ سَمِيعًا عَلِيمًا(نساء/148)

Худованд дуст надорад( ки афроди башар) забони ба бадгуйи ва гуфтори зишт гушоянд, магар он касики мовриди ситам қарор гирифта бошад ва худо шинавойи огох аст.

(идома дорад…….)

---

[1]قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَعْضُوهُ بِهِنَّ أَبِيهِ وَلَا تُكَنُّوا»رواه البخاري في (الأدب المفرد) [963/1 بتحقيقي ] ، والنسائي في (السنن الكبرى) (5/272) [8864] و (6/242) [10812] وفي (عمل اليوم والليلة) [976] ، وأحمد في (المسند) (5/136) وابنه في (زوائد المسند) (5/136) ، وابن أبي شيبة في (المصنف) (15/33) [19030] أو (7/456) [37183] ، وأبو عبيد القاسم بن سلام في (غريب الحديث) (3/163) [422] و (3/288) [467] (ط مجمع اللغة العربية) ، والحربي في (الغريب) (3/919) ، والطحاوي في (شرح مشكل الآثار) [3204] و [3207] ، والهيثم بن كليب الشاشي في (مسنده) (3/374) [1499] ، وابن حبان في [3153الإحسان] أو [736 موارد] ، والطبراني في (المعجم الكبير) (1/198-199) [532] ، والقطيعي في (جزء الألف دينار) [209] ، وأبو نعيم في (معرفة الصحابة) [756] ، والبغوي في (شرح السنة) (13/120-121) [3541] ، والضياء المقدسي في (المختارة) [1242] و [1244] ، والمزي في (تهذيب الكمال) (19/339-330) و (19/330) النسائي في ((السنن الكبرى)) (8864) واللفظ له، وأحمد (21234) / آلبانی ، تخريج مشكاة المصابيح 4828/شعيب الأرناؤوط: تخريج المسند 21236 / الألباني ، السلسلة الصحيحة269 / تخريج صحيح ابن حبان 3153 / ابن حجر العسقلاني: تخريج مشكاة المصابيح 4/404  / الألباني : السلسلة الصحيحة1/538 / محمد الأمين الشنقيطي: أضواء البيان3/527 / السخاوي: الأجوبة المرضية2/623 / شعيب الأرناؤوط: تخريج المسند21233 / السيوطي: الجامع الصغير629 / الألباني: صحيح الجامع567 / أخرجه أحمد (21271)، والنسائي في ((السنن الكبرى)) (10810)، والطبراني (1/198) (534) باختلاف يسير.ابن تيمية في منهاج السنة:قال أهل العلم: يجوز التصريح باسم العورة للحاجة والمصلحة… كما في حديث أبي بن كعب عن النبي صلى الله عليه وسلم قال: من تعزى بعزاء الجاهلية فأعضوه بهن أبيه ولا تكنوا.انتهى،

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(59- қисм)

Айтиб ўтганимиздек инсон шароб ичган  ё ўғрилик қилган, зино қилган ё бошқа гунохларни қилган пайтида, мана буларни хаммаси мусулмон шахснинг кофир бўлишига боис бўлмайди ва шахс мана бу катта гунохлар билан бирга барибир ислом доирасида қолади,модомики у бу гунохларни халол демас экан. Аммо агар бир киши мусулмон кишининг аниқ касаллигига ташхис бериш, аниқ тахлиллар бўйича бепарволик қилса,камчиликка йўл қўйса ва бир мусулмонни жохилона такфир қилса ва бу мусулмон кофир бўлмаса, хукм мана бу хукмни содир қилган кишини ўзига қайтиб келади, аллох сақласин. Бир мусулмон учун мана бу гунохдан кўра хам баттароқ гунох топиладими?

У ўзини кофир деган; қуйидаги жиноятга биноан  мана бу шахсни ўзи кофир бўлади:

 1-Аллохга нисбатан ёлғонни нисбатлашлик. Чунки аллох мана шахсни кофир демаган,аммо мана бу мувозанатсиз бечора эса: йўқ,бу кофир бўлган ,дейди. Яъни аллох таоло мана бу ишни харом эканини мархамат қилган,аммо бу бечора айтадики: йўқ бу халол. Яъни амалда аллох эмас,мен рост айтяпман,дейди. Биродарлар! Такфир қилиш худони иши; худди халол ва харом қилиш худони иши бўлганига ўхшаш.

2-Мусулмон кишини шундай бир жиноятда муттахам қиляптики, агар у бу жиноятга дучор бўлмаган бўлса бу уни ўзига қайтади. Яъни куфр уни ўзига қайтади, олдин хам айтиб ўтганимиздек, мана бундан кўра бу дунёда хатарлироқ хавф мавжуд эмас.

Мана бундай мувозанатсиз,меъзонсиз рухий беморлар томонидан такфир қилинган имоми Нававий рохимахуллох айтадики: агар бир мусулмон эй кофир!-деса, уни асосламасдан туриб ўзи кофир бўлади; чунки у исломни куфр деб номлади.” Имоми Нававий рохимахуллох нима деганларига бир эътибор беринглар.

Бу ерда шу нарса маълум бўляптики, хар қандай холатда, ўзини қиёматига ахамият берадиган мусулмон барча жиноятлардан юқорида жойлашган мана бу катта жиноятдан пархез қилиши лозим, шунингдек ўзлари хохлаган ё хохламаган холда,  аллох таоло тахдидли лафзлар билан улар хақида мархамат қилган кишиларни сафига ўзларини қўйиб  олишдан қўрқсинлар:

 «إِنَّ الَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفَاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَالآخِرَةِ» (نور/۱۹)،

Албатта иймон келтирган кишилар ўртасида бузуқликлар ёйилишини истайдиган кимсалар учун дунёда хам, охиратда хам аламли азоб бордир.

Бир мусулмон учун мусулмон биродарини такфир қилишдан хам кўра баттарроқ фохишалик ва мусулмонларни ўртасида тафарруқни ёйишдан кўра хам ёмонроқ иш борми?  Мана бу тафарруқ хозиргача қони каъбадан кўра юқори даражада  турадиган  минглаб мусулмонларни жонини олди, минглаб мусулмонларни қони тўкилишига сабаб бўлди. Бир мусулмонни ўлдириш жинояти оғирми ё каъбани хароб қилишми? Бўлиб хам хар куни ўнлаб мусулмонларни ўлдирилаётганини кўриб турибмиз, уларни такфир қилишади ва ўлдиришади. Агар бир кунни ўзида каъбани ўн марталаб бузиб яна қайтадан қуришганда хам, буни гунохи бир мусулмонни ўлдиришдан кўра енгилроқ келган бўларди. Демак, мана бундан кўра хам баттарроқ бўлган қандай фохишалик бор?

Бизни афғон биродарларимиздан бирини таърифлаб беришича, у совет социалистларининг  секуляристлари  ва уларнинг махаллий хизматкорларига қарши жангда афғонистонни Самангон минтақасида мужохидларни қўмондони эди, бир мужохид мулло гранатани янги кўрган пайтлари эди, уни қанчалик қудрати борлигини билмасди. Мана бу гранатани олиб келган кишилар ,бу гранатани қанчалик кучи кўплигини изох беришади ва айтишадики: масалан агар бу халқани тортадиган бўлсанг душманга мана бунча зарар етказади. Мана бу мулло мужохид граната хақида кўп маълумотга эга эмас эди, бошқалар у билан хазиллашишяпти деб ўйлаган эди. Шу сабабли хам бошқалар фахмламаган холда гранатани халқасини тортади, бошқалар буни фахмламай қолишади, у қўлини тепага кўтариб дўстларига қарайди ва айтадики: бу шунчалик зарар келтира оладими? Уни дўстлари айтишадики: у хануз гапириб турган холида қўлидаги граната портлаб кетди ва мана бу муллони қўлини узиб ташлади ва уни юзи,қўллари ва баданига хам,хатто баъзи бир атрофидагиларга хам зарар еткизди.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

59- قیسم)

اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک اِنسان شَراب اِیچگن یا اوُغرِیلِیک قِیلگن، زِنا قِیلگن یا باشقَه گوُناهلَرنِی قِیلگن پَیتِیدَه، مَنَه بوُلَرنِی هَمَّه سِینِی مُسُلمان شَخصنِینگ کافِر بوُلِیشِیگه بائِث بوُلمَیدِی وَ شَخص مَنَه بوُ کَتتَه گوُناهلَر بِیلَن بِیرگه بَرِیبِیر اِسلام دائِرَه سِیدَه قالَه دِی، مادامِیکِی اوُ بُو گوُناهلَرنِی حَلال دِیمَس اِیکَن. اَمّا اَگر بِیر کِیشِی مُسُلمان کِیشِینِینگ اَنِیق کَسَللِیگِیگه تَشخِیص بِیرِیش،اَنِیق تَحلِیللَر بوُیِیچَه بِیپَروالِیک قِیلسَه، کَمچِیلِیککَه یوُل قوُیسَه وَ بِیر مُسُلماننِی جاهِلانَه تَکفِیر قِیلسَه وَ بُو مُسُلمان کافِر بوُلمَه سَه، حُکم مَنَه بُو حُکمنِی صادِر قِیلگن کِیشِینِی اوُزِیگه قَیتِیب کِیلَه دِی، اَلله سَقلَه سِین. بِیر مُسُلمان اوُچُون مَنَه بُو گوُناهدَن کوُرَه هَم بَتتَرراق گوُناه تاپِیلَه دِیمِی؟

اوُ اوُزِینِی کافِر دِیگن؛ قوُیِیدَگِی جِنایَتگه بِینائاً مَنَه بُو شَخصنِی اوُزِی کافِر بُولَه دِی:

1. اَلله گه نِسبَتاً یالغاننِی نِسبَتلَشلِیک. چُونکِی اَلله مَنَه بُو شَخصنِی کافِر دِیمَه گن، اَمّا مَنَه بُو مُواظَنَتسِیز اِیسَه: یوُق ،بُو کافِر بوُلگن ، دِییدِی. یَعنِی اَلله تَعالَی مَنَه بُو اِیشنِی حَرام اِیکَه نِینِی مَرحَمَت قِیلگن، اَمّا بُو بِیچارَه اَیتَه دِیکِی: یوُق بوُ حَلال. یَعنِی عَمَلدَه اَلله اِیمَس، مِین راست اَیتیَپمَن،دِییدِی. بِرادَرلشر! تَکفِیر قِیلیش خُدانِی اِیشِی؛ حوُددِی حَلال وَ حَرام قِیلِیش خُدانِی اِیشِی بوُلگه نِیگه اوُحشَش.
2.  مُسُلمان کِیشِینِی شوُندَی بِیر جِنایَتدَه مُتَّحَم قِیلِیپَتِیکِی، اَگر اوُ بوُ جِنایَتگه دوُچار بوُلمَه گن بوُلسَه بُو اوُنِی اوُزِیگه قَیتَه دِی. یَعنِی کُفر اوُنِی اوُزِیگه قَیتَه دِی، آلدِین هَم اَیتِیب اوُتگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بوُندَن کوُرَه بُو دُنیادَه خَطَرلِیراق حَوف مَوجُود اِیمَس.

مَنَه بوُندَی مُواظَنَتسِیز، مِعزانسِیز رُوحِی بِیمارلَر تامانِیدَن تَکفِیر قِیلِینگن اِمامِی نَوَوِی رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی: اَگر بِیر مُسُلمان اِی کافِر!- دِیسَه، اوُنِی اَساسلَه مَسدَن توُرِیب اوُزِی کافِر بُولَه دِی؛ چوُنکِی اوُ اِسلامنِی کُفر دِیب ناملَه دِی.” [1]   اِمامِی نَوَوِی رَحِمَهُ الله نِیمَه دِیگنلَرِیگه بِیر اِعتِبار بِیرِینگلَر.

بُو یِیردَه شُو نَرسَه مَعلوُم بوُلِیَپتِیکِی، هَر قَندَی حالَتدَه ، اوُینِی قِیامَتِیگه اَهَمِیَت بِیرَه دِیگن مُسُلمان بَرچَه جِنایَتلَردَن یوُقارِیدَه جایلَشگن مَنَه بُو کَتتَه جِنایَتدَن پَرهِیز قِیلِیش لازِم، شوُنِینگدِیک اوُزلَرِی هاحلَه گن یا هاحلَه مَه گن حالدَه، اَلله تَعالَی تَحدِیدلِی لَفظلَر بِیلَن اوُلَر حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگن کِیشِیلَرنِی صَفِیگه اوُزلَرِینِی قوُیِیب آلِیشدَن قوُرقسِینلَر:     «إِنَّ الَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفَاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَالآخِرَةِ» (نور/۱۹)  اَلبَتَّه اِیمان کِیلتِیرگن کِیشِیلَر اوُرتَه سِیدَه بوُزُوقلِیکلَر یایِیلِیشِینِی اِیستَیدِیگن کِیمسَه لَر اوُچُون دُنیادَه هَم، آخِیرَتدَه هَم اَلَملِی عَذاب باردِیر.

بِیر مُسُلمان اوُچُون مُسُلمان بِرادَرِینِی تَکفِیر قِیلِیشدَن هَم کوُرَه بَتتَرراق فاحِیشَه لِیک وَ مُسُلماننِی اوُرتَه سِیدَه تَفَرُّقنِی یاِیِیشدَن کوُرَه هَم یامانراق اِیش بارمِی؟ مَنَه بُو تَفَرُّق حاضِرگه چَه قانِی کَعبَه دَن یوُقارِی دَرَجَه دَه توُرَه دِیگن مِینگلَب مُسُلمانلَرنِی جانِینِی آلدِی، مِینگلَب مُسُلمانلَرنِی قانِی توُکِیلِیشِیگه سَبَب بُولدِی. بِیر مُسُلماننِی اوُلدِیرِیش جِنایَتِی آغِیرمِی یا کَعبَه نِی خَراب قِیلِیشمِی؟ بوُلِیب هَم هَر کوُنِی اوُنلَب مُسُلمانلَرنِی اوُلدِیرِیلَه یاتگه نِینِی کوُرِیب توُرِیبمِیز، اوُلَرنِی تَکفِیر قِیلِیشِه دِی وَ اوُلدِیرِیشَه دِی. اَگر بِیر کوُننِی اوُزِیدَه کَعبَه نِی اوُن مَرتَه لَب بوُزِیب یَنَه  قَیتَه دَن قوُرِیشگندَه هَم، بوُنِی گوُناهِی بِیر مُسُلماننِی اوُلدِیرِیشدَن کُورَه یِینگِیلراق کِیلگن بوُلَردِی. دِیمَک، مَنَه بوُندَن کوُرَه هَم بَتتَرراق بوُلگن قَندَی فاحِیشَه لِیک بار؟

بِیزنِی اَفغان بِرادَرلَرِیمِیزدَن بِیرِینِی تَعرِیفلَب بِیرِیشِیچَه، اوُ ساوِیت ساسِیالِیستلَرِینِینگ سِکوُلارِیستلَرِی وَ اوُلَرنِینگ مَحَلِّی حِذمَتکارلَرِیگه قَرشِی جَنگدَه اَفغانِستاننِی سَمَنگان مِنطَقَه سِیدَه مُجاهِدلَرنِی قوُماندانِی اِیدِی، بِیر مُجاهِد مُلّا گرَه نَه تَه نِی یَنگِی کوُرگن پَیتلَرِی اِیدِی، اوُنِی قَنچَه لِیک قُدرَتِی بارلِیگِینِی بِیلمَسدِی. مَنَه بُو گرَه نَه تَه نِی آلِیب کِیلگن کِیشِیلَر، بُو گرَه نَه تَه نِی قَنچَه لِیک کوُچِی کوُپلِیگِینِی اِیضاح بِیرِیشَه دِی وَ اَیتِیشَه دِیکِی: مَثَلاً اَگر بُو حَلقَه نِی تارتَه دِیگن بوُلسَنگ دُشمَنگه مَنَه بوُنچَه ضَرَر یِیتکَه زَدِی. مَنَه بُو مُلّا مُجاهِد گرَه نَه تَه حَقِیدَه کوُپ مَعلوُماتگه اِیگه اِیمَس اِیدِی. باشقَه لَر اوُ بِیلَن هَزِیللَه شِیشیَپتِی دِیب اوُیلَه گن اِیدِی. شوُ سَبَبلِی هَم باشقَه لَر فَهملَه مَه گن حالدَه گرَه نَه تَه نِی حَلقَه سِینِی تارتَه دِی، باشقَه لَر بُونِی فَهملَه مَی قالِیشَه دِی، اوُ قوُلِینِی تِیپَه گه کوُتَه رِیب دوُستلَرِیگه قَرَیدِی وَ اَیتَه دِیکِی: بُو شوُنچَه لِیک ضَرَر کِیلتِیرَه آلَه دِیمِی؟ اوُنِی دوُستلَرِی اَیتِیشَه دِیکِی: اوُ هَنوُز گه پِیرِیب توُرگن حالِیدَه قوُلِیدَگِی گرَه نَه تَه پارتلَب کِیتَدِی وَ مَنَه بوُ مُلّانِی قوُلِینِی اوُزِیب تَشلَه دِی وَ اوُنِی یوُزِی، قوُللَرِی وَ بَدَنِیگه هَم، حَتَّی بَعضِی بِیر اَطرافِیدَگِیلَرگه هَم ضَرَر یِیتکَزدِی.

(دوامی بار……)

---

[1]-النووی، 1412ق، ص 65

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(59- قسمت)

گفتیم زمانی که انسان مشروب می خورد یا مرتکب دزدی، زنا و غیره می شود، تمامی اینها باعث کافر شدن شخص مسلمان نمی شوند و شخص با وجود این گناهان بزرگ، باز در دایره ی اسلام می ماند مادام که آنها را حلال نداند. اما، اگر کسی در آزمایش دقیق و تشخیص دقیق بیماری یک مسلمان سهل انگاری نماید و جاهلانه یک مسلمان را تکفیر کند و این مسلمان کافر نباشد حکم به خودش برمی گردد، پناه بر الله. آیا گناهی بالاتر این برای یک مسلمان وجود دارد؟

خودش را کافر کرده؛ این شخص، خودش کافر می شود به جرم:

1. نسبت دروغ دادن به الله. چون، خداوند این شخص را کافر ندانسته اما این بیچاره ی نامیزان می گوید: نه، این کافر است. یعنی الله متعال فرموده این امر حرام است اما این بیچاره می گوید: نه حلال است. یعنی عملاً می گوید من راست می گویم نه الله. برادران! تکفیر، کارِ خداست؛ همچنانکه حلال و حرام کردن کارِ خداست.
2. مسلمان را به جرمی متهم می کند که اگر در وی نباشد به خودش برمی گردد. یعنی کفر به خودش برگشته، همچنانکه عرض شد ریسکی خطرناکتر از این در دنیا وجود ندارد.

امام نووی رحمه الله که اخیراً توسط عده ای از همین بیماران روانیِ نامتعادل و نامیزان تکفیر شده می گوید: «چنانچه مسلمانی بگوید: ‌ای کافر! بدون آن­که آن را توجیه کند،خودش کافر می‌شود؛ زیرا او اسلام را کفر نامیده است».[1] نگاه کنید امام نووی رحمه الله چه می گوید.

این را می رساند که در هر صورت، شایسته و لازم است مسلمانی که به قیامت خود اهمیت می دهد، از این جرم بسیار بزرگی که بالاتر از تمام جرمهاست پرهیز کند، و همچنین بترسند از اینکه خواسته یا ناخواسته خودشان را در ردیف کسانی قرار داده اند که الله تعالی با لفظ تهدید آمیزی در مورد آن ها می فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ یحِبُّونَ أَنْ تَشِیعَ الْفَاحِشَةُ فِی الَّذِینَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ فِی الدُّنْیا وَالآخِرَةِ» (نور/۱۹)، بی‌گمان کسانی که دوست می‌دارند گناهان بزرگی در میان اهل ایمان گسترش یابد، در دنیا و آخرت عذابی دردناک خواهند دید .

برای یک مسلمان چه فاحشه ای بدتر از تکفیر برادر مسلمانش و گسترش تفرق در میان مسلمین وجود دارد؟ تفرقی که تاکنون جان هزاران مسلمان را گرفته، خون هزاران مسلمان را هدر داده، خون مسلمانی که بالاتر از کعبه است. مگر کشتن یک مسلمان جرمش سنگین تر است یا خراب کردن کعبه؟ در حالی که روزانه می بینیم ده ها مسلمان را می کشند، تکفیر می کنند و می کشند. اگر ده ها بار در روز کعبه را درست می کردند و خراب می کردند هنوز جرم آن سبک تر از کشتن مسلمان بود. پس، چه فاحشه ای بدتر از این وجود دارد.

 یکی از برادران افغانی ما تعریف می کرد که یکی از فرماندهای مجاهدین در جنگ با سکولاریستهای سوسیالیست شوروی و مزدوران محلی آن در منطقه ی سمنگان افغانستان، این مجاهد، ملائی بود که تازه با چیزی مثل نارنجک آشنا شده بود و به قدرت تخریبی آن آشنایی نداشت. کسانی که این نارنجک را آورده بودند توضیح دادند که این نارنجکِ کوچک قدرت تخریبی زیادی دارد و مثلاً اگر حلقه ی آن را بکشی می تواند اینقدر به دشمن صدمه بزند. این ملای مجاهد، آگاهی چندانی در مورد این نارنجکِ کوچک نداشت و خیال می کرد این ها با او شوخی می کنند. برای همین، بدون اینکه دیگران بفهمند ضامن نارنجک را کشید، دیگران نفهمیدند و دستش را بالا گرفت و رو کرد به دوستان و گفت: یعنی این می تواند اینقدر صدمه بزند؟ این دوستمان می گوید: هنوز در حال صحبت کردن بود که نارنجک منفجر شد و دست این ملای فرمانده را قطع کرد و طبعاً صدمات دیگری هم به کل سرو صورت و بدنش وارد کرد و حتی بعضی از افراد اطراف او هم قطعاً صدمه دیدند. 

(ادامه دارد…..)

---

[1]-النووی، 1412ق، ص 65

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(15- қисмат)
Дар сунани Довуд омадаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
لَیسَ مِنّا مَن دَعا إلی عَصَبِیةٍ، و لَیسَ مِنّا مَن قاتَلَ (عَلی) عَصَبِیةٍ، و لَیسَ مِنّا مَن ماتَ عَلی عَصَبِیةٍ ،
Аз мо нест касики ба қовмгероий даъват кунад, ва ё дар ин рох бижангад ва ё бо чанин тафаккури бимирад ва аз дунё биравад. Ин каломи рохматул лилаъламин аст барои чанин касоники “илохи” ба номи нажодгероийро барои худ тарошиданд.
Замоники бейни ду нафар аз мусалмонон, ек мухожир ва ек ансор мушожарайи дар гирифт ва хар кудом қовми худишро ба кўмак талабид, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд:
«أَبِدَعْوَی الجَاهِلیةِ وأنا بَیْنَ أَظْهُرِکُمْ »
Оё дар холики ман бейни шумо хастам фарёди жохилона сар медихид?
Мо аз қовми худ дифоъ мекунем то замоники дар масири шариати аллох бошанд ва гунохкор набошанд ва худимон бо ин дифоъ гунохкор нашавем. Дар хамин сунани Абу Довуд омадаки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд:
«خَیرُکمُ المُدافِعُ عَن عَشیرَتِهِ ما لَم یأثَمْ» ،
Бехтарини шумо каси астки аз аширайи худ дифоъ кунад, ба шарти онки бо ин кор муртакиби гунохи нашавад.

Оё шумоки аз куффор ва муртаддини секуляри чун туркия (узви ното) ба бахонайи турк буданиш химоят мекуни муртакиби гунохи нашуди? Оё шумоки аз ахзоби кофар ва муртадди секуляри чун кумалахо, демократхо, пас мондахойи толибоний ва гурухи борзоний ва коммунистхойи хизби коргарони ужалон ва соири ахзоби хоин химоят мекуни, дучори бузургтарин гунох дар шариат нашуди? Оё медоники хеч гунохи дар шариат ба пойи ин гунохи химоят аз куффори секуляр ва муртаддини махаллий намерасад?

Бечора,агар дуст дори гунох бикуни буру гунохи бикунки дар дунё суди бароят дошта бошад ва бо он кофар нашави, тамоми гунохони кабира мисли: нушидани шароб, дуздий ва моли мардум хурдан, рибо хурий, инхирофоти жинсий ва …….ро анжом бидихи модомики онхоро халол надони кофар намешави ва дар нихояти амр, иншааллох, ахли бехишт хохи буд; аммо агар 1- огохона, 2- амдан,3- ба мейли худит ва ихтиёрий муртакиби ин гунох ва журми химоят аз куффори жахоний ва муртаддини секуляри махаллий шавики хаммагий бар алайхи қонуни шариати аллох ва мўъминин межанганд, аз доирайи ислом хориж мешави. Ками фикр кун ,бибин арзиши онро дорад? Арзиши онро дорадки дунё ва қиёмати худро ба хотири иймон ба “илохи” миллийгероий ва ноцианализм бибози? Арзиши онро дорадки дар кинори касони қарор бигирики олати таносулийи падаронишонро жойгузини қуръон ва суннати сахих ва соири манобеъи исломий карданд?
(идома дорад……..)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

14- қисмат)

Паёми қуръон ин астки дустий бо дустони аллох ( мўъминин) ва душманий бо душманони аллох (кофарон) дар холики, ноцианализм мубтаний бар қовмият ва нажодпарастий мухолиф бо дастури парвардигор аст, алъон бояд ба ин тарафдорони жохилият ва “илох”тарошон бигуем:
قُلْ أَأَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ(بقره/140)
Бигу оё шумо донотар хастид ё аллох?
Чун аллох таоло бидуни дар назар гирифтани нажод ва қовм ва хеши мефармояд:
«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَعَدُوَّکُمْ أَوْلِیَاءَ تُلْقُونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ»(ممتحنه/1)
Эй касоники иймон овардаид! Душмани ман ва душмани худитонро сарпараст нагиридки нисбат ба онхо изхори маваддат кунид.

«وَمَنْ یَفْعَلْهُ مِنْکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِیلِ» (ممتحنه/1)
Ва хар каси аз шумо чанин кунад, қатъан рохи ростро гум карда аст.
Чун аллох мутаол ба сирохат фармуда:
لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ(مجادله/22)
Хеч қовмиро намеёбики ба аллох ва рузи қиёмат иймон оварда бошанд дар холики бо касоники бо аллох ва росулиш мухолифат карданд дустий кунанд, хар чанд онхо падарон ё писарон ё бародарон ё хувишонишон бошанд.

Валоъ бо куффори секуляр дар нихоят боиси пейравий кардан ва итоат кардан аз ахзоб ва хукуматхойи секуляр ва кофар ва тоғути махаллий шуда, ва инхамма мусибатики ақвоми мухталиф чун курдхо ва балучхо ва аъроб ва туркхо ва ғейрих онро мушохада намуданд натижайи хамин валоъ ва дар нихоят итоат аст. Аллох мутаол мефармояд:
یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنْ تُطِیعُوا الَّذِینَ کَفَرُوا یَرُدُّوکُمْ عَلَی أَعْقَابِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِینَ (آل عمران/149)
Эй мўъминон! Агар аз кофарон пейравий кунид, шуморо ба ақаб бармегардонанд ва онгох хисоратзада бозмегардид.

«بَلِ اللَّهُ مَوْلَاکُمْ وَهُوَ خَیْرُ النَّاصِرِینَ» (آل عمران/150)
Балки, фақат аллох мавло ва сарпарасти шумост ва хам у бехтарин ёрий кунандагон аст.
(идома дорад……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(13- қисмат)
3-Еки дигар аз илоххо ва худоёни дуруғиники тавассути секуляристхо чанди аст дар миёни миллатхойи мухталифи исломий ба унвони хувият жихати зарба задан ба хувияти исломий роиж шуда, ақидайи миллийгероий ва ноцианализм астки бар нажод ва ончики аз олати таносили падарон ба онхо мунтақил шуда бано шуда аст. Он хам худойи дигари астки бисёри аз мардум онро мепарастанд. Хамчун курдийгарий, арабийгарий, туркийгарий, хўромийгарий, паштугарий, тожикийгарий ва омозиғийгарий ва тавориқгарий ва банголийгарий ва моловиёийгарий ва ………
Аввалин касики иддаойи бартарийи нажодий карда шайтон буд дар баробари одам, яъни муъассиси нажод парастий дар баробари хукми аллох шайтон буд:
قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلَّا تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ ۖ قَالَ أَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ (اعراف/12)
(Аллох таоло ба шайтон)гуфт: чи чизи туро боздошт ва монеъ аз он шудки сужда бибари, вақтики ман ба у дастур додам? (шайтон) гуфт: ман аз у бехтарам. Чироки маро аз оташ офаридайи ва уро аз хок.
Ба ин шикл аввалин жарақахойи жойгузин кардани қонун ва хукми ба жойи қонуни шариати аллох ё хамон дини секуляризм тавассути шайтон зада шуд онхам бо бахона кардани масоили нажодий. Дақиқан хамон корики имруза нажодгероён ва миллий герохойи миёни муслимин жихати муқобила бо қавонини шариати аллох ва бо пас заминайи еки аз ахзоби мутаъаддиди дини секуляризм анжомиш медиханд. Жихати пархез аз ин жохилият ва тоғутхойики иддайи ба жойи қонуни аллох онро табдил ба илох карданд ва онро мепарастанд, аллох мутаол мефармоянд:
یا أیُّهَا النّاسُ إِنَّا خَلَقناکُم مَن ذَکَرٍ وَ أُنثَی وَ جَعَنَاکُم شُعُوباً وقَبَائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکرَمَکُم عِندَاللّهِ أَتقَاکُم إِنَّ اللهَ عَلیم خبیر(حجرات/ 13)
Геромитарини шумо назди худо пархезкортарини шумост. Аммо иддайи бо пушт кардан ба ин асли мухим, тоғут ва “илох”и қовмият ва нажодро жойгузин мекунанд, ва меъёри хамма чи мешавад қовмият ва нажод.
Барои намуна, чун шумо курд хастид бар ту вожиб кардандки бояд курдро дуст дошта боши! Чиро?Чун курд аст, хамин. Холо ин курд мусалмон аст ё кофар ва муртад, аллох параст аст ё язидийи шайтон параст, покдоман аст ё бебанду бор, золим аст ё одил; ин сифат мухим нестанд, модомики курд аст аз тамоми хуқуқ бархурдор мешавад ва бояд пуштибоний шавад ва ту хам бояд барои пийрузиш талош куни, холо агар касики дар муқобили ин курд қарор гирифта, ситамдидайи ғейри курд ё муваххиди ектопарасти бошадки дар баробари ек муртадди секуляри курд ё куффори секуляри жахоний қарор гирифта ва хохони татбиқи қонуни шариат дар жомеъа бошад, боз бояд аз ин курди секуляр ва муртад химоят куни, чиро? Чун ба жойи қуръон ва суннати сахих ва онхамма фиқхи пуёйи мазохиби мухталифи исломий меъёр шуда аст “ олати таносули” падаронишонки нажодро ба онхо расонда аст. Воқеан барои инсон ва қовми нанг ва мояйи хижолат астки ба жойи қуръон ва суннати сахих ва онхамма фиқхи пуёйи исломий чанин чизиро жойгузин мекунад. Шумо интизор дорид аллох ба чанин инсон ё қовми мужрими иззат бидихад? Харгиз. Ва шумо руз ба руз залилийи бештари ин секуляристхойи курдро ба унвони ек ибрат ва мисол мебинид мисли секуляристхо афғон ва балуч ва турк ва араб ва ғейрих.
(идома дорад…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(12- қисмат)

Барномахо ва қавонини созмони милал назди иддайи аз тоғутхойи махаллий сарзаминхойи мусалмон нишин ба чанон жойгохи расидки хозир хастанд ба нафъи он, қавонин ва барномахойи шариати аллохро нез кинор бигузоранд, хатто кутуби дарсийи худишонро ба нафъи тоғути созмони милал тағйир диханд. Агар ним нигохий ба чигунагийи татбиқи мавориди 2030 дар кутуби дарсийи режими фосиди оли саъуд биндозид, метавонид ба умқи нуфузи тоғути созмони милал дар еки аз аслийтарин сарзаминхойи ишғол шудайи муслимин, сарзамини вахий, сарзамини харамайни шарифайн, сарзамини росулуллох саллаллоху алайхи васалламки тахти ишғоли даст нишондахойи амрико ва режими сехюнийтий даромада пей бибарид. 

…………….

2-Мовриди дигарики тавассути иддайи табдил ба “илох” ва худойи дуруғин шуда нажод ва равобити хешовандий аст. Назди иддайи аз мардум нажод ва қовм ва хеши хам табдил ба бути шудаки парастида мешавад ва барои худиш илохи шуда аст. Бадин маъники чун фалоний  қовм ва хеши ман аст ва аз фомил ва тоифайи ман аст, ба хамин далил ман аз у хушам меояд ва талош мекунам пийруз шавад, хар чандки кофар ва муртад хам бошад,кофар ё муртад буданиш мухим нест ва таъсири дар равобит надорад ва харгиз уро ба нафъи шахси дигари хатто агар он шахс мусалмон буда ва хақ хам бо у бошад рахо намекунанд ва агар ба ин хеши золим ё кофар ё муртад чизики мустахаққи уст гуфта шавад норохат ва дилтанг мешаванд ва вокунишхойи дигариро нишон медихандки мо дидаем. Дар холики аллох мутаол ба таъкид баён мекунад:

  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ(حجرات/10)

Ба дурусти ва ба таъкид ва дар хақиқат, танхо мўъминон бо хам хохар ва бародаранд, пас миёни бародаронишонро созиш дихид ва аз аллох пархез кунид шояд мовриди рахмат қарор гирид.

Дар рузи қиёмат хам хеч қовм ва хеши дар дарди каси намехурад ва сахнахойи қиёмат гўёйи чанин воқеияти аст ва чизи дигариро ба мо нишон намедихад, аллох мутаол мефармоянд:

  يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ * وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ * وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ * لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ *

Рузики одами аз бародариш ва аз модариш ва падариш ва хамсариш ва писариш фарор мекунад, дар он руз хар каси аз он кори астки уро ба худиш машғул карда аст. ( абаса 34-37)  ин вазъи астки дар қиёмат мо дар он меофтем. Оё шойиста нестки мувозиби худимон бошем?

(идома дорад…….)