وَاعْتَصِمُوا

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(22- қисмат)

Хамчунонки ошкор аст, шаб ва руз хам хизбишонро зикр мекунанд ва бо мухолифини хизбишон хам мухолифат ва душманий мекунанд. Магар мо жангхойи бейни секуляристхойи кофар ва муртадди кумала ва демократ дар хамон авоили инқилоби исломийи 57 эрон дар хўромонот ва соири манотиқро надидем? Ва жангхойи секуляристхойи хизби коргарони ужалон, екити, борзоний ва ……ро магар надидем? Магар хамин алъон тарафдорони жохил ва гумрохи онхоро намебинем?

Валоъ ва бароъи онхо хўвли михвари хизбишон мечархад, агар имруз хизбишон аз хизб ё хукумати хушиш омад, онхо хам хушишон меояд ва агар рузи баъад равобити хизб бо хамон хизб ва хукумат бад шуд, онхо хам эъломи бароат ва безорий мекунанд, ва чунончи бо дигар хам забонон ё хам мазхабхойишон иддаойи бародарий ва баробарий кунанд, танхо дар қолиби шуъор боқий мемонад. Барои инхо дуст ва душман, хуб ва бад, ахдоф ва орзухо ва ……ро хизб ва маромномайи хизбий таъйин мекунад, на аллох ва қонуни аллох. Хизб барои мушти инсони гумрохи жохил, ба “илох” табдил шудаки амалан парастида мешавад ва ба теъдоди ахзоби секуляр “илох” вужуд дорад ва ибодат мешаванд.

………………………

2-Мовриди мухимми дигарики табдил ба жибт ва “илох” шуданд, босаводхойи диний хастандки ба унвони ахбор, рохбон, кохон, шайх, мовлавий, мулло, момусто ва …….дар миёни мардум шинохта шуданд. Бадин маъники чун фалон шайх ё мулло гуфта пас комил ва тамом аст. Дар холики, мусалмон тобеъи далили ашхос аст, онхам бо далоили аз қонуни шариати аллох, на тобеъи худи ашхос. Инки фалоний гуфтаки ман тобеъи қуръон ва суннатам ва риш дирозий дорад, ё почайи шалвориш кутох аст ва сивок истефода мекунад, ё назди фалон шайх дарс хонда ва суханронийхойи зиёдий дорад, ё дар мохворахо барнома дорад, ва хамма уро мешносанд, ё осори мутаъаддиди дорад ва ………, танхо  бо дар назар гирифтани ин маворид , ашхосро муфтий ва хамма чизи худ бидонад ва ба бахонайи инки ман ховсалайи гаштан дунболи далил надорам ва худишро дар ақоид муқаллиди ин ашхос кунад, дар холики босавод аст ва тавони гаштан ба дунболи далилро хам дорад; хеч ек аз инхо наметавонанд жойгузини далил ва бурхон намешавандки ин босаводи диний бояд дар куфр ба тоғут ва иймон ба аллох ироя дихад.

Қарор нест харчи инхо бидуни далил гуфтанд халол аст, ту хам онро халол бидони; ё хар чиро харом карданд ту хам харомиш бидони. Ин ашхос маъсум нестандки хар чи гуфтанд хамони бошадки аллох дастури онро дода аст. Хеч ек аз инхо пайғамбар нестанд ва аллох ва росулиш саллаллоху алайхи васаллам ба мо дастур надодандки тобеъи бидуни далил фалон шахс шавем, агар дучори ин иштибох шудем дар ин сурат онхоро худо кардем чи бихохем чи нахохем.

(идома дорад…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(61- қисм)

Ха, мусулмонларнинг  бу хилдаги тафаккур қудрати  ва бу хил ақидавий қудрати, бир томондан мунофиқлар ва секулярзадалар учун хамма нарсани очиқ-ойдин қилиб берса, иккинчи томондан секулярзадалар учун мусулмонларни сафидан қочиш ва ажралишдан бошқа чорани қолдирмайди. Чунки улар фақат аслаха ва ўқни кучи билан мусулмонларга қарши бир иш қила олишларини  ва далилни,ақлни, сўзлашувни  воситасида эмас,балки  фақат аслахани ва ўқни кучи билан мусулмонларни устидан ғалаба қозонишларини  яхши билишади. Аслида улар  хамиша ёлғон билан бошқаларни фариб бериш учун мана бу нарсаларни иддаосини қилиб келишади, лекин хақиқатда эса уларда ўша далил,ақл, сўзлашув мавжуд эмас. Шу сабабли хам улар қўлга киритган хар қандай фурсатларида ўзлари тушиб қолган мана бу тангликдан чиқиб келишни исташади.

Улар хар қандай фурсатда мусулмонлар  билан бирга хамрох бўлишган  ва олдинга юришган сафарларидан ортга қайтишга харакат қилишади ва ортга қайтишга қарор қилишади. Ортга қайтаётган киши қайтадиган мақсади қаерда эканини ва қайтадиган жойини яхши билиши аниқ, тўғрими? Масалан бир шахс сафарга чиқишга қасд қилган,бу шахс албатта қаерга кетаётганини ва хатто қайси нарсани воситасида сафарга чиқишини хам яхши билади.

 Ислом динидан қўлини тортиб бир сўзни ё амални воситасида куфрга қайтмоқчи бўлган шахс, сафар қилиб босиб ўтган мана шунча йўлидан яна қайта ортга қайтишни хохлайди, шу сабабли хам бундай шахс ошкора қаерга қайтаётганини ва қайси нарсани воситасида қайтишини хам яхши билади. Уни воситасида қайтадиган нарсани ва агар бу сўзни айтса ортга қайтишини хам яхши билади, мана бу восита ё фалон амал уни ортга қайтишига сабаб бўлади. Яъни у қаерга қайтиб боришини ва қайси нарсани воситасида қайтиб боришини хам яхши билади. Агар сиз хозир бир шахардан бошқа бир шахарга бормоқчи бўлсангиз, қаерга боришни билмаслигингиз ё нимани воситасида бормоқчи эканингизни билмаслигингиз мумкинми? Мана бундай холатни  бўлиши мумкин эмас. Ортга қайтиш ва иртидод масаласига  мана бундай равиш билан аниқлик киритилиши  лозим.

Мисол тариқасида келтирганда, агар бир мукаллаф шахс шахарни ичида сафарга чиқмоқчи бўлса ва адашиб бошқа шахарга борадиган машинага ё автобусга чиқиб қолган бўлса, мана бу мукаллаф шахс хато қилган ва уни сўзини қабул қилса бўлади ва бу шахсни пиёда қилинади.  Хатто агар у ёлғон айтган тақдирда хам биринчи марта уни гапини қабул қилинади. Аммо агар иккинчи марта мана шу нарсага ўтириб сафарга чиқишни қасд қилган бўлсачи? Мана бу холатда, уни сўзини қабул қилиб бўлмайди. Нима учун? Чунки бу сафар огох бўлган холида ўтирган ва хақиқатда мана бу минтақадан шу  нарсани воситасида сафарга чиқишни қасд қилган.  

Аллох таоло мархамат қиладики: бир сўзни ё амални воситасида муртад бўлишни қасд қилган киши , мана бу икки нарсани воситасида ўзларининг мусулмонларни жамиятида қилаётган сафарларидан орқага қайтиб кетишяпган, улар нима қилаётганликларини жуда яхши билишади, ва улар илмга, огохликка, қасдга, ихтиёрга эга бўлган холда мана бундай сафарга чиқишган; бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, мана бундай шахс сафарга кетганлигини ва уларни қўшни бўлиб турган махалласидан бошқа жойга кўчиб кетганини хамма ошкора билади, мана бу шахсни хаётида содир бўлган ошкор ўзгаришни фахмлашган; шу сабабли хам мана бу шахсни яшаётган янги  ошкор маконни фахмлаш учун ўзига хос мутахассисликка хожат йўқ, балки саводли ё саводсиз, ёш ва қари, эркак ва аёл ё хар қандай инсон буни ташхис беришга ва бу шахс махалласини тарк қилиб бошқа жойга кўчиб кетганини фахмлашга қодир.

Демак, бу дунёда очиқ,ошкор суратда ўзини ихтиёри, истаги билан ислом динидан чиққан ва орқага қайтган муртад  кишини ўзгарган маконини хамма мусулмонлар ташхис беришга қодир бўлади. Мураккаб ташхисларга,қазоватларга ва шахсни тўртталик мархаладан ўтказишга эхтиёж бўладиган ўринларда хам, мана бу заминадаги қазоват, ахли фан бўлган мутахассислар томонидан ишонч билан амалга оширилади , натижада эса  мана бу шахслар, мутахассислар бошқалар хам мана бу ўзгартирилган маконни фахмлашларига имконият яратиб беришади. Яъни ахли фан мутахассислари ишонч билан мана бу маконни ошкор қилишади ва мана бу пайтда ўзгартирилган макон хамма учун ошкор ва равшан бўлади.

Агар мана бу шахс ўзини иртидодини ошкор қилмаса ва хеч ким уни иртидодидан хабардор бўлмаса, бу дунёда у муртадлар хукмига шомил бўлмайди ва уни қалбидаги ,ботиний эътиқоди билан уни хеч кимни иши йўқ, балки уни ошкор зохири меъёр бўлиб қолади. Чунки иртидод бу дунёда фақатгина ички, комилан шахсий жиноят хисобланмайди,балки ижтимоъий жиноят хисобланиб зохирий далилларга ва жиноятни исбот қилиш учун мустанадотларга эхтиёжи бор.

(давоми бор………)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(61- قیسم)

حَه،مُسُلمانلَرِنِینگ بُو هِیلدَگِی تَفَکُّر قُدرَتِی وَ بُو هِیل عَقِیدَه وِی قُدرَتِی، بِیر تاماندَن مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر اوُچُون هَمَّه نَرسَه نِی آچِیق- آیدِین قِیلِیب بِیرسَه، اِیککِینچِی تاماندَن سِکوُلارزَدَه لَر اوُچُون مُسُلمانلَرنِی صَفِیدَن قاچِیش وَ اَجرَه لِیشدَن باشقَه چارَه نِی قالدِیرمَیدِی. چوُنکِی اوُلَر فَقَط اَسلَحَه وَ اوُقنِی کوُچِی بِیلَن مُسُلمانلَرگه قَرشِی بِیر اِیش قِیلَه آلِیشلَرِینِی وَ دَلِیلنِی، عَقلنِی،سوُزلَه شوُنِی واسِیطَه سِیدَه اِیمَس،بَلکِی فَقَط اَسلَحَه نِی وَ اوُقنِی کوُچِی بِیلَن مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَن غَلَبَه قاذانِیشلَرِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی. اَصلِیدَه اوُلَر هَمِیشَه یالغان بِیلَن باشقَه لَرنِی فَرِیب بِیرِیش اوُچُون مَنَه بُو نَرسَه لَرنِی اِدَّعاسِینِی قِیلِیب کِیلِیشَه دِی، لِیکِن حَقِیقَتدَه اِیسَه اوُلَردَه اوُشَه دَلِیل، عَقل، سُوزلَه شُو مَوجُود اِیمَس. شُو سَبَبلِی هَم اوُلَر قوُلگه کِیرِیتگن هَر قَندَی فُرصَتلَرِیدَه اوُزلَرِی توُشِیب قالگن مَنَه بُو تَنگلِیکدَن چِیقِیب کِیلِیشنِی اِیستَه شَه دِی.

  اوُلَر هَر قَندَی فُرصَتدَه هَم مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بُولِیشگن وَ آلدِینگه یوُرِیشگن سَفَرلَرِیدَن آرتگه قَیتِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی وَ آرتگه قَیتِیشگه قَرار قِیلِیشَه دِی. آرتگه قَیتَه یاتگن کِیشِی قَیتَه دِیگن مَقصَدِی قَیِیردَه اِیکَه نِینِی وَ قَیتَه دِیگن جایِینِی یَحشِی بِیلِیشِی اَنِیق، توُغرِیمِی؟ مَثَلاً بِیر شَخص سَفَرگه چِیقِیشگه قَصد قِیلگن، بُو شَخص اَلبَتَّه قَیِیرگه کِیتَه یاتگه نِینِی وَ حَتَّی قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه سَفَرگه چِیقِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی.

اِسلام دِینِیدَن قوُلِینِی تارتِیب بِیر سوُزنِی یا عَمَلنِی واسِیطَه سِیدَه کُفرگه قَیتماقچِی بوُلگن شَخص، سَفَر قِیلِیب باسِیب اوُتگن مَنَه شوُنچَه یوُلِیدَن یَنَه قَیتَه آرتگه قَیتِیشنِی هاحلَدِی، شُو سَبَبلِی هَم بوُندَی شَخص آشکارَه قَیِیرگه قَیتَه یاتگه نِینِی وَ قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه قَیتِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی. اوُنِی واسِیطَه سِیدَه قَیتَه دِیگن نَرسَه نِی وَ اَگر بُو سوُزنِی اَیتسَه آرتگه قَیتِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی، مَنَه بُو واسِیطَه یا فَلان عَمَل اوُنِی آرتگه قَیتِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی. یَعنِی اوُ قَیِیرگه قَیتِیب بارِیشِینِی وَ قَیسِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه قَیتِیب بارِیشِینِی هَم یَحشِی بِیلَه دِی. اَگر سِیز حاضِر بِیر شَهَردَن باشقَه بِیر شَهَرگه بارماقچِی بوُلسَنگِیز، قَیِیرگه بارِیشنِی بِیلمَسلِیگِینگِیز یا نِیمَه نِی واسِیطَه سِیدَه بارماقچِی اِیکَه نِینگِیزنِی بِیلمَسلِیگِینگِیز مُومکِینمِی؟ مَنَه بوُندَی حالَتنِی بوُلِیشِی موُمکِین اِیمَس. آرتگه قَیتِیش وَ اِرتِداد مَسَلَه سِیگه مَنَه بوُندَی رَوِیش بِیلَن اَنِیقلِیک کِیرِیتِیلِیشِی لازِم.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرگندَه، اَگر بِیر مُکَلَّف شَخص شَهَرنِی اِیچِیدَه سَفَرگه چِیقماقچِی بوُلسَه وَ اَدَه شِیب باشقَه شَهَرگه بارَه دِیگن مَشِینَه گه یا اَوتابوُسگه چِیقِیب قالگن بوُلسَه، مَنَه بُو مُکَلَّف شَخص خَطا قِیلگن وَ اوُنِی سوُزِینِی قَبُول قِیلسَه بوُلَه دِی وَ بُو شَخصنِی پِیادَه قِیلِینَه دِی. حَتّی اَگر اوُ یالغان اَیتگن تَقدِیردَه هَم بِیرِینچِی مَرتَه اوُنِی گه پِینِی قَبوُل قِیلِینَه دِی. اَمّا اَگر اِیککِینچِی مَرتَه مَنَه شُو نَرسَه گه اوُتِیرِیب سَفَرگه چِیقِیشنِی قَصد قِیلگن بُولسَه چِی؟ مَنَه بُو حالَتدَه، اوُنِی سوُزِینِی قَبوُل قِیلِیب بوُلمَیدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی بُو سَفَر آگاه بوُلگن حالِیدَه اوُتِیرگن وَ حَقِیقَتدَه مَنَه بُو مِنطَقَه دَن شوُ نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه سَفَرگه چِیقِیشنِی قَصد قِیلگن.

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی: بِیر سوُزنِی یا عَمَلنِی واسِیطَه سِیدَه مُرتَد بوُلِیشنِی قَصد قِیلگن کِیشِی، مَنَه بُو اِیککِی نَرسَه نِی واسِیطَه سِیدَه اوُزلَرِینِینگ مُسُلمانلَرنِی جَمِیعیَتِیدَه قِیلَه یاتگن سَفَرلَرِیدَن آرقَه گه قَیتِیب کِیتِیشیَپگن، اوُ نِیمَه قِیلَه یاتگنلِیکلَرِینِی جوُدَه یَحشِی بِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر عِلمگه، آگاهلِیککَه، قَصدگه، اِیختِیارگه اِیگه بوُلگن حالدَه مَنَه بوُندَی سَفَرگه چِیقِیشگن؛ بُو یِیردَگِی باشقَه بِیر نوُقطَه شوُکِی، مَنَه بوُندَی شَخص سَفَرگه کِیتگنلِیگِینِی وَ اوُلَرنِی قوُشنِی بوُلِیب توُرگن مَحَلَّه سِیدَن باشقَه جایگه کوُچِیب کِیتگه نِینِی هَمَّه آشکارَه بِیلَه دِی، مَنَه بُو شَخصنِی حَیاتِیدَه صادِر بُولگن آشکار اوُزگه رِیشنِی فَهملَشگن؛ شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بُو شَخصنِی یَشَه یاتگن یَنگِی آشکار مَکاننِی فَهملَشِی اوُچُون اوُزِیگه خاص مُتَخَصِّصلِیککَه حاجَت یوُق، بَلکِی سَوادلِی یا سَوادسِیز، یاش وَ قَرِی، اِیرکَک وَ عَیال یا هَر قَندَی اِنسان بوُنِی تَشخِیص بِیرِیشگه وَ بُو شَخص مَحَلَّه سِینِی تَرک قِیلِیب باشقَه جایگه کوُچِیب کِیتگه نِینِی فَهملَشگه قادِر.

دِیمَک، بُو دُنیادَه آچِیق، آشکار صوُرَتدَه اوُزِینِی اِیختِیارِی، اِیستَه گِی بِیلَن اِسلام دِینِیدَن چِیققَن وَ آرقَه گه قَیتگن مُرتَد کِیشِینِی اوُزگرگن مَکانِینِی هَمَّه مُسُلمانلَر تَشخِیص بِیرِیشگه قادِر بُولَه دِی. مُرَکَّب تَشخِیصلَرگه ، قَضاوَتلَرگه اِیختِیاج بوُلَه دِیگن اوُرِینلَردَه هَم، مَنَه بُو زَمِینَه دَگِی قَضاوَت، اَهلِی فَن بوُلگن مُتَخَصِّصلَر تامانِیدَن اِیشانچ بِیلَن عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی،نَتِیجَه دَه اِیسَه  مَنَه بُو شَخصلَر، مُتَخَصِّصلَر باشقَه لَر هَم مَنَه بُو اوُزگه رتِیرِیلگن مَکاننِی فَهملَشلَرِیگه اِمکانِیَت یَرَه تِیب بِیرِیشَه دِی. یَعنِی اَهلِی فَن مُتَخَصِّصلَرِی اِیشانچ بِیلَن مَنَه بُو مَکاننِی آشکار قِیلِیشَه دِی وَ مَنَه بُو پَیتدَه اوُزگرتِیرِیلگن مَکان هَمَّه اوُچُون آشکار وَ رَوشَن بوُلَه دِی.

 اَگر مَنَه بُو شَخص اوُزِینِی اِرتِدادِینِی آشکار قِیلمَسَه وَ هِیچ کِیم اوُنِی اِرتِدادِیدَن خَبَردار بوُلمَسَه، بُو دُنیادَه اوُ مُرتَدلَر حُکمِیگه شامِل بوُلمَیدِی وَ اوُنِی قَلبِیدَگِی، باطِینِی اِعتِقادِی بِیلَن  هِیچ کِیمنِی اِیشِی یوُق، بَلکِی اوُنِی آشکار ظاهِرِی مِعیارِی بوُلِیب قالَه دِی. چوُنکِی اِرتِداد بُو دُنیادَه فَقَطگِینَه اِیچکِی، کامِلاً شَخصِی جِنایَت حِسابلَنمَیدِی، بَلکِی اِجتِمائِی جِنایَت حِسابلَه نِیب ظاهِرِی دَلِیللَرگه وَ جِنایَتنِی اِثبات قِیلِیش اوُچُون مُستَنَدلَرگه اِیختِیاجِی بار.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(61- قسمت)

بله، همین قدرت استدلال و همین قدرت عقیدتی مسلمین از یکطرف همه چیز را برای منافقین و سکولارزده ها روشن و واضح می کند و از طرف دیگر هیچ راه چاره ای جز فرار و جدا شدن از صف مسلمین برای سکولارزده ها باقی نمی ماند، چون می دانند تنها با زبان اسلحه و گلوله می توانند علیه مسلمین کاری انجام دهند و تنها با زبان اسلحه و گلوله می توانند بر مسلمین غلبه پیدا کنند نه با زبان دلیل، عقل و گفتگو. چیزی که همیشه به دروغ و برای فریب دیگران ادعای آن را دارند در حالی که از هر دلیل، عقل و گفتگویی بری هستند. به همین دلیل این ها هر فرصتی که برایشان پیش بیاید می خواهند از این تنگنایی که در آن قرار گرفته اند بیرون بیایند.

 این ها در هر فرصتی سعی می کنند از سفری که با مسلمین همراه بوده اند و به جلو رفته اند آگاهانه می خواهند که به عقب برگردند و تصمیم می گیرند که برگردند به عقب. مشخص است کسی که می خواهد برگردد می داند مقصدش کجاست و به کجا برمی گردد، درست است؟ مثلاً شخصی که قصد مسافرت دارد قطعاً می داند به کجا می خواهد برود و حتی وسیله ای که می خواهد با آن مسافرت کند را هم خوب تشخیص می دهد.

شخصی که می خواهد از دین اسلام دست بردارد و به وسیله ی گفتار یا عملی به کفر برگردد، می خواهد اینهمه مسافرتی که رفته دوباره به عقب برگردد، برای همین چنین شخصی آشکارا می داند به کجا می خواهد برگردد و با چه وسیله ای هم برمی گردد. وسیله اش را هم می داند، می داند اگر این حرف را بزند به عقب برمی گردد، همین وسیله ی او می شود یا فلان عمل را انجام دهد به عقب برمی گردد. هم می داند به کجا برمی گردد و هم وسیله اش را می داند که با چه وسیله ای می خواهد برگردد. مگر ممکن شما همین الان بخواهید از شهری به شهر دیگری بروید نفهمید که به کجا می خواهید بروید یا با چه وسیله ای می خواهید بروید؟ چنین چیزی غیر ممکن است. اینگونه باید مسأله ی برگشت و ارتداد واضح شود.

به عنوان مثال، اگر شخص مکلفی قصد مسافرت درون شهری داشته باشد و به اشتباه سوار اتوبوس و ماشین شهر دیگری شود، این شخص مکلف اشتباه کرده و می توان حرفش را قبول کرد و او را پیاده نمود. حتی اگر دروغ هم بگوید باز برای بار اول می توان حرفش را قبول کرد. اما، اگر دوباره سوار همان وسیله شد و قصد مسافرت داشت چطور؟ در این صورت، نمی توان حرفش را قبول کرد. چرا؟ چون این بار آگاهانه سوار شده و واقعاً قصد مسافرت به خارج از این منطقه با همین وسیله را دارد.

الله تعالی می فرماید: کسانی که قصد دارند به وسیله ی سخن یا عملی مرتد شوند، و با این دو وسیله مسافرت خودشان را از جامعه ی مسلمین به عقب شروع کرده اند و به عقب بر می گردند، آگاه هستند که دارند چکار می کنند، و از روی علم، آگاهی، عمد و اختیار اقدام به چنین مسافرتی می کنند؛ و نکته دیگر اینکه، همه آشکارا می دانند که چنین شخصی مسافرت کرده و از جامعه و محل و همسایگی آن ها به محل دیگری کوچ کرده، و این تغییر آشکاری که در زندگی شخص رخ داده را فهمیده اند؛ برای همین است که فهمیدن تغییر مکانِ آشکارِ محل زندگی این شخص نیاز به تخصص خاصی ندارد بلکه، برای باسواد و بی سواد، پیر و جوان ، زن و مرد و هر انسانی قابل تشخیص است که این شخص این محل را ترک کرده و به جای دیگری مسافرت و کوچ نموده است.

پس، در دنیا مرتد کسی است که، به صورت علنی و آشکار، با میل و اختیار خود از دین اسلام خارج می شود و به عقب برمی گردد و همه ی مسلمین این تغییر مکان را می توانند تشخیص دهند. و درمواردی هم که نیاز به تشخیص و قضاوت پیچیده و گذراندن شخص از مراحل چهارگانه دارد باز قضاوت در این زمینه که توسط متخصصین اهل فن با یقین انجام شده این افراد و متخصصین این امکان را به دیگران می دهند که دیگران هم این تغییر مکان را متوجه شوند. یعنی متخصصین اهل فن  با یقین این تغییر مکان را آشکار می کنند و آنوقت است که این تغییر مکان برای عموم هم روشن و آشکار می شود.

اگر چنین شخصی ارتداد خودش را علنی نکند و کسی از ارتداد او باخبر نشود، در دنیا مشمول حکم مرتدین نمی شود و کسی کاری به قلب و اعتقاد درونی او ندارد بلکه، ظاهر آشکار او معیار قرار می گیرد. چون ارتداد در دنیا فقط یک جرم درونی و کاملاً شخصی نیست بلکه، جرمی اجتماعی است و نیاز به قرائن ظاهری، دلایل و مستندات برای اثبات جرم دارد.

(ادامه دارد……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(21- қисмат)

2-Мовриди дигарики дар миёни муслимин тавассути ахзоби секуляри дохилий ва дорудастайи мунофиқини бумий ё секулярзадахо табдил ба жибт ва “илох” шуданд марзхойи астки тавассути сойкис ва пику таррохий шуданд ва парчамхойики бар ин сарзаминхо тахмил шудандки; бониёни жиноят ва тақсими сарзаминхойи муслимин ва хатто ақвоми ек мантақайи мушаххас шуданд. Ақвоми чун курдхо, тожикхо, балучхо ва ……жолиб аст бидонидки намоди аксари парчамхойи ин кишвархо хам нишон аз новъи тутампарастийи жохилият аст. Еки буз ва еки иқоб гузоштанд хамон чизхойики ба унвони тутам мепарастидандки дар жохилияти худишон ба он эхтиром мегузоштанд. Мисли намодики курдхойи секуляри эрон ва ироқ ва ……аломат ва намоди шайтонпарастхойи язидийки бар сардари лолиш истефода мекунандро расман намоди парчами худишон карданд ва ин расман намоди шайтонпарастий аст. Хамон шиклироки ба шикли хуршид дароварданд дақиқан бар сардари лолиш қарор дорадки қиблайи шайтонпарастхойи язидий аст ва хам акнун, муслимини бечора хамонро дар хонаш нигах медорад ва гохи ба он таъзим мекунад ва эхтиром мегузорад ва онро ба унвони намоди хамнажодхо ва ватани худиш ба жойи аллох пазирофта аст.

Мовриди дигар табдил намудани авлиёйи аллох ва солихин ба жибт ва “илох” мебошад. Дар холики инхо аз чанин “илох”созий бехабар буда ва рози ба он нестанд. Мисли Ийсо ибни Марям ва соири пайғамбарон алайхимуссалом ва бисёри аз обидин ва авлиёйи солихи аллох. Инхо ба чанин “илох”созий рози нестанд ва дар рузи қиёмат хам аз чанин касони бароат мекунанд. Аммо касони дар хамин дунё онхоро табдил ба худо ва илох карданд.

2-Хизб ва маромномайи хизбики тавассути иддайи табдил ба илох ва худойи дуруғин шуда аст инхам еки аз “илох”хойи навзухури сарзаминхойи исломий аст, хизбики ба жойи аллох, шариат ва қонун ва барномайи вижа, онхам бар халофи қонуни шариати аллох, барои худиш невишта ва мардумро ба суйи хизб ва маромномайи худ даъват мекунанд. Мардумони хамки ин бахш аз қавонинишро ба жойи қавонини аллох пазирофтанд, ба хамин андоза аз қавонини аллох худишонро дур карданд, ва бидуни таважжух ба қонуни шариати аллох банда ва абди хизб ва маромномайи хизбий шуданд ва дар рохи хизб ва қавонини куфрий ва секуляристийи он хозир хастанд мушкилоти зиёдийро тахаммул кунанд ва хатто худишонро дар рохи хизб хам бидиханд.

Барои мо оддий шудаки хийли аз атрофиёни мо ба хотири фалон хизби секуляр аз мо, аз хохар ва бародаришон ва қовм ва хеши худишон хам мегузоранд, фард аз аллох ва қуръон ва суннати сахих ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва онхамма аимма ва бузургони солих ва ахли фиқх ба нафъи еки аз ахзоби дини секуляризм мегузорад пас гузашт аз мо оддист.
(идома дорад…..)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(20 қисмат)

Диққат кунид, аллох мутаол дар инжо нагуфта яхуд ва насоро пейваста бо шумо межанганд. Магар надидаем дар тули торих баъди аз ислом ва аз замоники ислом омада то кунун секуляристхо бо мо жангиданд? Дар атрофи чин ва хинд ё дар хар жойики буда ва ле, дар марохили дидемки насоро бо мо нажангиданд ва яхуд хам дар марохили нажангида,яъни қитол накарданд на инки дар забони бо мо нажангида бошанд. Аммо, секуляристхо тахти унвонхойи мухталиф,пейваста бо мо жангиданд ва то рузи қиёмат хам бо мо хоханд жангид то мо аз динимон ( хамон мафохими чохоргонайи дин ё кулли ислом) даст бикашем.

Ватан барои секуляристхо табдил ба “жибт” ва илохи шуда, то дар пушти ин “илох”и  оммапасанд, қавонин ва ахдофи еки аз ахзоби дини секуляризмро ба пеш бибаранд. Ин воқеияти астки мо солхост дар куфристони ироқ тавассути дорудастайи муздур ва секуляри борзоний ва хам акнун дар куфристони сурия тавассути муздурони секуляри хизби коргарони ужалон бо он даст ва панжа нарм мекунем. Ек чашм банди ва сахарики иддайи зиёдийро ба коми жохилият ва иймон ба тоғутхо ва жибт ва ибодати “илох” нажод ва пойбандий ба қавонини дини секуляризм кашонда аст ва ин комилан бо ватан дустий тафовути жовхарий дорад.

Ватан дустий ек ихсос аст, аммо мухтавойи ватанпарастийи коммунистхо ек қонун ва барномайи аст дар баробари қонун ва хукми аллох мутаол. Бо инки хар шахси нисбат ба махалли таваллуд ва рушди худ ихсоси хосси дорад аммо, ин ихсос боис намешавадки аз куффори хоким бар он сарзамин химоят кунад. Замоники ин куффор бо диктоторийи секуляристийи худ монеъи зиндагийи исломийи ту мешаванд, ва замоники дастури хижрат содир мешавад, ин хок монеъ намешавадки натавонид онро тарк кунид, балки бо вужуди ихсосики нисбат ба  он дорид, ватани шумо жойи астки қонуни шариати аллох дар он пиёда ва татбиқ мешавад. Ва фарқи намекунад ин қонуни шариат тавассути еки аз фирақ ва мазохиби исломий татбиқ ва ижро мешавад ё тавассути шўройи тамоми фирақ ва мазохиби исломий ва ижмоъи вохиди муслимин. Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам чи ихсоси нисбат ба ватаниш, макка дошт бо инки мардуми макка ва мадина араб буданд,аммо, ин боис нашудки аз куффори хоким бар ватани худиш дифоъ кунад. Балки, зиндагий дар дорул исломро дар он шароит пазирофт ва ватанишро рахо кард. Инсонхо ду даста бештар нестанд ё дустони аллох ё душманони аллох; ва ватан ва нажод наметавонад мохияти онхо ва равиши бархурди мо бо онхоро тағйир дихад.

(идома дорад……)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(60- қисм)

Такфир қилиш хам бир ибодат, уни арзимаган нарса деб хисоблаб бўлмайди; шу билан бирга у хазиллашиб бўлмайдиган хавфли,нихоятда сезгир вазифа хам хисобланади. Мана бу граната жисмни нобуд қилди; ноўрин такфир қилиш эса иймонни нобуд қилади, мана бу нихоятда хатарлидир.

Шу билан бирга хатарли иртидод жараёни  якка суратда хам амалга оширилиши мумкин умумий суратда хам амалга оширилиши мумкин, уни умумий шаклига мухтасар суратда ишора қиламиз. Иншааллох.

Мунофиқ ва секулярзадаларни мусулмонларга итоат қилишга мажбур қилган нарса нима? Қудрат. Улар бу қудратнинг камайиб, заифлашиб бораётганини ёки заифлашиб, йўқолиб бораётганини қанчалик англаб етмасинлар, ўзларини шу даражада кўрсатадилар ва нихоят  куфрларини ошкор қиладилар. Бу росулуллох саллаллоху алайхи васалламнини умрларини охирларида, касаллик ва вафотлари пайтида  ва вужудга келган хокимият бўшлиғида содир бўлган воқеа эди. Ва худди шу тарзда, тарих давомида мусулмонлар ўртасида хокимият бўшлиғи юзага келганда, улар ўзларини ифода этганлар.

Бу ердаги ажойиб нуқталардан бири шуки, бу нуқтага олдин хам бир неча марта ишора қилиб ўтдик, улар огох холларида илмга эга бўлиб туриб ва ўзларини ихтиёрлари ,хохишлари билан сафларини жудо қилиб олишади ва орқага қайтишади, шу сабабли хам уларда хеч қандай узр йўқ:

 كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (آل عمران/86)،

Иймон келтириб, пайғамбарнинг хақ пайғамбар эканлигига гувох бўлишгандан кейин ва уларга далил- оятлар келганидан кейин кофир бўлган кимсаларни аллох қандай қилиб хидоят қилсин?! Аллох зулм қилгувчи қавмни хидоят қилмайди.

‏إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ‏ (محمد/25)،

Албатта ўзларига хидоят (йўли) аниқ-равшан  бўлганидан кейин яна ортларига (куфрга) қайтиб кетган кимсаларга (бу ишларини) шайтон чиройли қилиб кўрсатди ва улар учун (пуч орзу-хаёлларни) узун қилиб қўйди. 

Худди шундай узун орзу-хаёллар  бугунги кундаги секуляристларда хам бор, бизларни минтақамиздаги секуляристларда хам ўн йиллардан буён бу орзулар мавжуд, аммо улар бу орзуларга хеч қачон ета олмайдилар. Иншааллох.

 Демак, мана булар учун хақ очиқ-ойдин бўлган,

«جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ» و «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى»

Ва улар аллохни шариатидаги қонунлар хақидаги ёки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам борасидаги хамма нарсани комил билишади ва улар хеч қандай узрга эга хам эмаслар, аммо шунча илмга эга бўлишларига қарамасдан орқага қайтишади

 «ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ»

Иймондан куфр томонга чекинишади ва мусулмонларни дунёсидан кофирларни дунёсига қайтишади. Уларнинг мана бу қайтишлари турли-хил далилларга эга бўлиши мумкин, аммо аслида уни хақиқий қўзғатувчиси бошқа нарсадир.

Ислом хокимият қудратидан ташқари баъзи вақтларда эга бўладиган ва баъзи вақтларда эса уни қўлдан бой берадиган,кўринмас,юмшоқ ва худди сувга ўхшайдиган қудратли,хаётий бир қудратга хам эга, у аста-секинлик билан энг махкам тошларни хам тешади ва мустахкам ақидаларни хам нобуд қилади.

Ислом ва аллохни шариатидаги қонунлар озод бир сўзлашувда шунчалик очиқ-ойдин қудратга эга бўладики, уни харгиз мағлубиятга учратиб бўлмайди. Ибни Хазм рохимахуллохни сўзига кўра, қилич гохида биз билан бирга гохида эса бизга қарши, аммо хужжат бундай эмас; хужжат хамиша бизни тарафимизда ва бизларни мухолифларимизни сўзларини нобуд қилгувчидир.

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(60- قیسم)

تَکفِیر قِیلِیش بِیر عِبادَت، اوُنِی اَرزِیمَه گن نَرسَه دِیب حِسابلَب بوُلمَیدِی؛ شُو بِیلَن بِیرگه اوُ هَزِیللَه شِیب بوُلمَیدِیگن حَوفلِی، نِهایَتدَه سِیزگِیر وَظِیفَه هَم حِسابلَه نَدِی. مَنَه بُو کرَه نَه تَه جِسمنِی نابوُد قِیلدِی؛ نااوُرِین تَکفِیر قِیلِیش اِیسَه اِیماننِی نابوُد قِیلَه دِی، مَنَه بوُ نِهایَتدَه خَطَرلِیدِیر.

شُو بِیلَن بِیرگه خَطَرلِی اِرتِداد جَرَیانِی  یَککَه صُورَتدَه هَم عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی موُمکِین عُمُومِی صُورَتدَه هَم عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی موُمکِین، اوُنِی عُمُومِی شَکلِیگه مُختَصَر صُورَتدَه اِیشارَه قِیلَه مِیز. اِنشاءَالله.

مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرنِی مُسُلمانلَرگه اِطاعَت قِیلِیشگه مَجبُور قِیلگن نَرسَه نِیمَه؟ قُدرَت. اوُلَر بُو قُدرَتنِینگ کَمَه یِیب، ضَعِیفلَه شِیب بارَه یاتگه نِینِی یاکِی ضَعِیفلَه شِیب، یُوقالِیب بارَه یاتگه نِینِی قَنچَه لِیک اَنگلَب یِیتمَه سِینلَر، اوُزلَرِینِی شوُ دَرَجَه دَه کوُرسَتَه دِیلَر وَ نِهایَت کُفرلَرِینِی آشکار قِیلَه دِیلَر. بُو رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِی عُمرلَرِینِی آخِیرلَرِیدَه، کَسَللِیک وَ وَفاتلَرِی پَیتِیدَه، حاکِمِیَت بوُشلِیغِیدَه  صادِر بوُلگن واقِیعَه اِیدِی. وَ حوُددِی شوُ طَرزدَه، تَرِیخ دَوامِیدَه مُسُلمانلَر اوُرتَه سِیدَه حاکِمِیَت بوُشلِیغِی یوُزَه گه کِیلگندَه، اوُلَر اوُزلَرِینِی اِفادَه اِیتگنلَر.

بُو یِیردَگِی عَجایِیب نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، بُو نوُقطَه گه آلدِین هَم بِیر نِیچَه مَرتَه اِشارَه قِیلِیب اوُتدِیک، اوُلَر آگاه حاللَرِیدَه عِلمگه اِیگه بوُلِیب توُرِیب وَ اوُزلَرِینِی اِیختِیارلَرِی، هاحِیشلَرِی بِیلَن صَفلَرِینِی جوُدا قِیلِیب آلِیشَه دِی وَ آرقَه گه قَیتِیشَه دِی،شوُ سَبَبلِی هَم اوُلَردَه هِیچ قَندَی عُذر یوُق:  

• كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (آل عمران/86)،) اِیمان کِیلتِیرِیب، پَیغَمبَرنِینگ حَق پَیغَمبَر اِیکَنلِیگِیگه گوُواه بوُلِیشگندَن کِییِین وَ اوُلَرگه دَلِیل- آیَتلَر کِیلگه نِیدَن کِییِین کافِر بُولگن کِیمسَه لَرنِی اَلله قَندَی قِیلِیب هِدایَت قِیلسِین؟! اَلله ظُلم قِیلگوُچِی قَومنِی هِدایَت قِیلمَیدِی.
• ‏إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ‏ (محمد/25)، ) اَلبَتَّه اوُزلَرِیگه هِدایَت (یوُلِی) اَنِیق- رَوشَن بوُلگه نِیدَن کِییِین یَنَه آرتلَرِیگه (کُفرگه) قَیتِیب کِیتگن کِیمسَه لَرگه ( بُو اِیشلَرِینِی) شَیطان چِیرایلِی قِیلِیب کوُرسَتَدِی وَ اوُلَر اوُچُون (پوُچ آرزُو- خَیاللَرنِی) اوُزُون قِیلِیب قوُیدِی.   حوُددِی شوُندَی اوُزُون آرزُو- خَیاللَر بوُگوُنگِی کوُندَگِی سِکوُلارِیستلَردَه هَم بار، بِیزلَرنِی مِنطَقَه مِیزدَگِی سِکوُلارِیستلَردَه هَم اوُن یِیللَردَن بوُیان بُو آرزُولَر مَوجُود، اَمّا اوُلَر بُو آرزُولَرگه هِیچ قَچان یِیتَه آلمَیدِیلَر. اِنشاءَلله.

دِیمَک، مَنَه بوُلَر اوُچُون حَق آچِیق- آیدِین بوُلگن،  «جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ» و «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى» وَ اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر حَقِیدَه یاکِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّنِی بارَه سِیدَگِی هَمَّه نَرسَه نِی کامِل بِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر هِیچ قَندَی عُذرگه اِیگه هَم اِیمَسلَر،اَمّا شوُنچَه عِلمگه اِیگه بوُلِیشلَرِیگه قَرَمَسدَن آرقَه گه قَیتِیشَه دِی. «ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ» اِیماندَن کُفر تامانگه چِیکِینِیشَه دِی وَ مُسُلمانلَرنِی دُنیاسِیدَن کافِرلَرنِی دُنیاسِیگه قَیتِیشَه دِی. اوُلَرنِینگ مَنَه بُو قَیتِیشلَرِی توُرلِی- هِیل دَلِیللَرگه اِیگه بوُلِیشِی موُمکِین، اَمّا اَصلِیدَه اوُنِی حَقِیقِی قوُزغَه تُوچِیسِی باشقَه نَرسَه دِیر.

اِسلام حاکِمِیَت قُدرَتِیدَن تَشقَرِی بَعضِی وَقتلَردَه اِیگه بوُلَه دِیگن وَ بَعضِی وَقتلَردَه اِیسَه اوُنِی قوُلدَن بای بِیرَه دِیگن،کوُرِینمَس، یوُمشاق وَ حُوددِی سوُوگه اوُحشَیدِیگن قُدرَتلِی،حَیاتِی بِیر قُدرَتگه اِیگه ، اوُ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اِینگ مَحکَم تاشلَرنِی هَم تِیشَه دِی وَ مُستَحکَم عَقِیدَه لَرنِی هَم نابوُد قِیلَه دِی.

اِسلام وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر آزاد بِیر سوُزلَه شوُدَه شوُنچَه لِیک آچِیق- آیدِین قُدرَتگه اِیگه بوُلَه دِیکِی، اوُنِی هَرگِیز مَغلوُبِیَتگه اوُچرَه تِیب بوُلمَیدِی. اِبنِ حَزم رَحِمَهَ الله نِی سوُزِیگه کوُرَه، قِیلِیچ گاهِیدَه بِیز بِیلَن بِیرگه گاهِیدَه اِیسَه بِیزگه قَرشِی، اَمّا حُجَّت بوُندَی اِیمَس؛ حُجَّت هَمِیشَه بِیزنِی طرَفِیمِیزدَه وَ بِیزلَرنِی مُخالِفلَرِیمِیزنِی سوُزلَرِینِی نابوُد قِیلگوُچِیدِیر.

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(60- قسمت)

تکفیر کردن، عبادت است و نمی توان آن را دست کم گرفت؛ وظیفه ی حساس و خطرناکی هم هست که نمی توان با آن شوخی کرد. این نارنجک، جسم را نابود کرد؛ تکفیر نابجا، ایمان را نابود می کند و این خیلی خطرناک است.

با این وجود پدیده ی خطرناک ارتداد هم ممکن است به صورت فردی انجام شود و هم به صورت عمومی که سعی می شود به صورت مختصر به شکل عمومی آن اشاره شود. ان شاء الله.

گفتیم آنچه منافقین و سکولارزده ها را مطیعِ چموشِ مسلمین کرده چیست؟ قدرت. این ها به هر میزان متوجه شوند این قدرت کم و ضعیف شده، و یا در حال ضعف و از بین رفتن است، به همان میزان خودشان را نشان می دهند، و در نهایت کفر خودشان را آشکار می کنند. این اتفاقی بود که در اواخر عمر رسول الله صلی الله علیه وسلم و در هنگام بیماری ایشان و فوت ایشان و خلاء قدرتی که به وجود آمده بود اتفاق افتاد؛ و به همین ترتیب، در طول تاریخ هرگاه خلاء قدرتی در میان مسلمین به وجود آمده این ها ابراز وجود کرده اند.

نکته ی جالب این جریان که چندین بار به آن اشاره کردیم این است که این ها آگاهانه و از روی علم  و با میل و اختیار، صف خود را جدا می کنند و به عقب بر می گردند به همین دلیل هیچ عذری هم ندارند:

• ‏كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ (آل عمران/86)،‏ چگونه خداوند گروهی را رهنمون می كند كه بعد از ايمانشان و بعد از آن كه گواهی دادند به اين كه پيغمبر بر حق است و دلائل روشنی برای آنان آمد، كافر شدند؟ و خداوند گروه ستمكاران را هدايت نخواهد كرد
• ‏إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطَانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَأَمْلَى لَهُمْ‏ (محمد/25)، اینجا مهم این است مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى، كسانی كه بعد از روشن شدن هدايت، به كفر و ضلال پيشين خود برمی گردند، بدان خاطر است كه شیطان كارهايشان را در نظرشان می‌آرايد   و آن ها را با آرزوهای طولانی فریب می‌دهد. همین آرزوهای طولانی که همین سکولارزده ها هم اکنون هم دارند و سکولاریست ها هم ده ها سال است در منطقه ی ما دارند و هیچ وقت به آن نمی رسند . إن شاءالله.

پس، این ها حق برایشان واضع و روشن شده «جَاءَهُمُ الْبَيِّنَاتُ» و «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى» هم شده اند و کاملاً همه چیز را در مورد قانون شریعت الله و رسول الله صلی الله علیه وسلم می دانند و عذری ندارند اما، با تمام این آگاهیها به عقب برمی گردند «ارْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِهِمْ» و از ایمان به کفر عقب نشینی می کنند و از دنیای مسلمین به دنیای کافرین برمی گردند. این برگشت آن ها ممکن است دلایل مختلفی داشته باشد اما محرک اصلی آن چیز دیگری است.

می دانیم که اسلام، علاوه بر قدرت حاکمیت که ممکن است بعضی وقتها داشته باشد یا آن را ازدست بدهد و این قدرت دست به دست شود، دارای یک قدرت نامرئی و نرمی است که مثل آب همیشگی و مثل آب قدرتمند و حیاتی می باشد و به تدریج محکمترین سنگها را هم سوراخ می کند و محکمترین باورها و عقاید را نیز نابود می سازد.

اسلام و قانون شریعت الله در یک گفتگوی آزاد به اندازه ای واضح، روشن و قدرتمند است که هرگز شکست نمی خورد. به قول ابن حزم رحمه الله، شمشیر گاه با ماست و گاه علیه ما، اما برهان اینگونه نیست؛ برهان همیشه از آن ماست و نابودگر سخنان مخالفان ما.

(ادامه دارد…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(19- қисмат)  

2-Мовриди дигари ватан парастий ва шоунизм астки ин хам табдил ба “жибт” ва илохи шуда аст.

Сарзамин аз нигохи шаръий ё дорул ислом аст : яъни сарзаминики бар асоси қонуни шариати аллох идора мешавад холо, ин шариати аллох ё бар асоси шўро аст ва тамоми фирақи исломий дар он дахолат доранд ва ижмоъи вохиди муслимин аст ё бар асоси еки аз мазохиби исломий, ва рахбари чанин сарзамини хам бояд мусалмон бошад; ё дорул куфр аст: яъни сарзаминики бар асоси қонуни куфрийи еки аз куффори панжгонайи 1- аллазина хаду, 2- вассоибин,3-ваннасоро,4- валмажус ,5- валлазина ашроку (хаж/ 17) идора мешавад.

Меъёри дорул ислом ва дорул куфр, қонун аст. Дар инжо мухим нестки сокинони дорул ислом хамма мусалмон бошанд ё на. Дорул куфр хам хаминтури аст. Мухим қонуни асосийи хоким бар он жомеъа аст, на афроди он жомеъа, ва хукм шомили сарзамин мешавад на афроди жомеъа. Замоники мегуем дорул куфри туркия, манзур ин нестки мардуми хамма кофар хастанд, дарул куфри курдистони ироқ манзур ин нестки мардуми он кофар хастанд балки, қонуни асосийи он бар асоси дини секуляризм ( мушрикин- ахзоб) ва куфр бано шуда аст.

Холо шумо ватанитро бо тамаркуз бар нажодики аз олати таносули падарит бехит расида ба унвони ек ниқоб бар чехра мезани ва ахзоби секуляр ва дин фурушоники бо секуляристзхо хастанд ва дини секуляризмки дар пушти ин ниқоби худ махфий намуданд нодида бигири, ва валоъйи худро багунайи ба ин ватан олуда мебахшики хозир мешави жон ва мол ва номуси худро қурбониш куни, хатто дини исломи ва қуръон ва суннати сахихро дар рохиш медихи, онро муқаддас медони то онжоки иддайи аз хамин ифротихо ба номи ватан қасам мехуранд. Масалан мегуянд ба курдистон қасам , ё ба хоки фалонжо қасам. Бидуни таважжух ба хақ ва ботил, ислом ва куфр, қонуни шариат ва қонуни дини секуляризм ва ….., аз душманониш бадит биёяд ва аз дустони чанин ватани хушит биёяд; бидуни дар назар гирифтани ислом ва куфр. Қонуни шариати аллох ва қонуни куфр ва секуляризмро дар назар нагирид аз дустони ин ватан хушит биёяд ва аз душманониш бадит биёяд хар чандки дустони ин ватан,мулки товус (шайтон), язидийхо, амрико ва ё еки аз хукуматхойи кофар ва жинояткори мантақаий ё жахоний бошад.

Ба назари шумо ин  мусалмон магар намедонадки секуляристхо душмани шумора еки онхо хастанд. Аллох мутаол ба сирохат дар ин замина мефармояд:

 «لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُوا وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ قَالُوا إِنَّا نَصَارَی» (مائده/82)

Бидуни шак ва ба таъкид, яхудиён ва секуляристхо ( мушрикин- ахзоб) ро аз хаммайи мардум дар душманий бо мўъминон сахттар хохи ёфт. Ва хамин секуляристхо ба сурати мусаллахона то рузи қиёмат бо мо межанганд то мо аз “маъоний ва мафохими чохоргона” динимон даст бардорем. Аллох мутаол мефармоянд:

«وَلَا یَزَالُونَ یُقَاتِلُونَکُمْ حَتَّی یَرُدُّوکُمْ عَنْ دِینِکُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا» (بقره/217)

Ва онхо( секуляристхо) пейваста бо шумо межанганд то агар битавонанд, шуморо аз динитон бозгардонанд.

(идома дорад……)