وَاعْتَصِمُوا

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(63- قیسم)

مَنَه شُو تَرتِیبدَه، اِسلام تَرِیخِیدَه جُودَه کوُپ عُمُومِی اِرتِدادلَر یوُز بِیرگن، لِیکِن مَنَه بُو 14 عَصر دَوامِیدَگِی اِرتِدادلَرنِی بَرچَه سِیگه اِیشارَه قِیلِیشنِی اِمکانِی یوُق.نَمُونَه  صِیفَتِیدَه خُراساندَگِی سِنباد خُرَّم دِین وَ مَزدَکِی ( اوُلَر اِیشتِراک حالَتِیدَگِی عَقِیدَه گه یَعنِی بوُگوُننِی تِیلِی بِیلَن اَیتگندَه ساسِیالِیستِیک عَقِیدَه گه اِیگه بوُلِیشگن اِیدِی، خُراساندَگِی عُمُومِی اِرتِداد شوُلَر تامانِیدَن عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی) تامانِیدَن اوُیُوشتِیرِیلگن اِرتِدادنِی کِیلتِیرسَه بوُلَه دِی،اوُزِینِی زَردوُشتِیلَرنِی وَعدَه قِیلِینگن کِیشِیسِی دِیب تَنِیشتِیرگن وَ پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن اوُستاز سَیس زَردوُشتِیلَر دِینِینِی کوُپ اِصلاحاتلَر بِیلَن تِیرِیلتِیرماقچِی بوُلِیب خُراساندَه ظُهُور قِیلَه دِی وَ عُمُومِی اِرتِدادنِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِی؛ اَوَّل پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن سوُنگرَه اِیسَه خُدالِیکنِی هَم اِدَّعا قِیلِیب چِیققَن نِقابلَنگن آق لِباسلِیلَر گوُرُوهِی تامانِیدَن ماوَراءُالنَّهردَه عَمَلگه آشِیرِیلگن عُمُومِی اِرتِدادنِی هَم کِیلتِیرسَه بوُلَه دِی، اوُلَر مال وَ بایلِیکنِی اِیشتِراکِیدَه مَزدَکِیلَر تَعلِماتِینِی تِیرِیلتِیرِیشگن بوُلِیب، مَنَه بُو مَزدَکِی شَخصگه اِیرگشگنلَر مَسجِدلَرنِی یاقِیب یُوبارِیشَر وَ عَیاللَرنِی اوُغِیرلَه شَر اِیدِیلَر، بُو اِیشلَرنِی کوُردلَرنِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی اوُجَلاننِی حِزبِی عِراقنِی کوُردِستانِیدَه وَ باشقَه توُرلِی- هِیل جایلَردَه قِیلِیشگن. بوُنِی هَمَّه یَحشِی بِیلَه دِی. آدَملَر اوُلَرنِی پَک نامِی بِیلَن یَحشِی تَنِیشَردِی. مَنَه بُو کِیمسَه لَر سابِق مَزدَکِیلَرنِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرُوچِیلَرِی اِیکَنلِیگِینِی تَصدِیقلَیدِیگن جوُدَه کوُپ دَلِیللَر،گوُواهلَر مَوجُود. خُراساندَگِی قِیزِیل لِباسلِیلَر هَم یَنَه باشقَه بِیر عُمُومِی اِرتِدادنِی یوُلگه قوُیُوچِیلَردَن بوُلِیشگن، اوُلَر هَم اَنَه اوُشَه مَزدَکِیلَرنِینگ اِیشتِراکِی عَقِیدَه لَرِینِی آلِیب کِیلِیشَه دِی وَ اِسلامدَگِی بَرچَه حَراملَرنِی حَلال قِیلِیب آزاد قِیلِیب آلِیشَه دِی وَ کوُنگِیللَرِی هاحلَه گن نَرسَه دَن اِبا قِیلِیشمَسدِی. حاضِردَه هَم هَمجِنسبازلَرنِینگ بَیراقلَرِیگه، بِیلگِیلَرِیگه بِیر اِعتِبار بِیرِینگلَر، اوُ حَقِیدَه تَحقَیق قِیلِینگلَر. اوُلَر هَمجِنسبازلَرنِی کوُچَه  نَمایِیشلَرِیدَه اوُزلَرِینِی بِیحَیالِیکلَرِینِی رَسمِی حالگه کِیلتِیرِیش اوُچُون اوُزلَرِینِی گوُرُوهلَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اوُلَرنِی بَیراقلَرِی بِیلَن چِیقِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی حُکمرانلِیگِی آستِیدَگِی دِیارلَردَه اوُلَر مَنَه شوُ مَزدَکِیلَرنِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرُوچِیلَرِی اِیکَنلِیکلَرِینِی کوُرسَه تِیشَردِی.

آذَربَیجاندَه، اِیراننِی کوُردِستانِینِی بِیر قِیسمِیدَه وَ توُرکِیَه دَه هَم بابَک خُرَّم دِین تامانِیدَن عُمُومِی اِرتِداد وُجُودگه کِیلتِیرِیلگن. اوُلَر حاضِرگِی دَوردَگِی کوُردلَرنِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِینِینگ مَفِیَه سِی اِیگه بوُلگن عَقِیدَه گه یَعنِی عَیاللَر آزادلِیگِی، جِنسِی آزادلِیک، باشقَه آزادلِیکلَرگه ……..اِیگه بوُلِیشگن. بابَک خُرَّم دِین اِیراننِی کوُردلَرِینِی بِیر قِیسمِیدَه، توُرکِیَه دَه، آذَربَیجاندَه باشلَه گن قِیامِی 20 یِیلگه چوُزِیلَه دِی، اوُ هَم بایلِیک، عَیاللَر وَ باشقَه نَرسَه لَردَگِی مُشتَرَکلِیکنِی یَعنِی مَزدَکِیلَرنِی عَقِیدَه سِینِی رِواجلَنتِیرگن اِیدِی. اوُلَر حوُددِی بوُگوُنگِی کوُندَگِی کامُّونِیستلَر، کوُمَلَه لَر، کوُردلَرنِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی اوُجَلاننِی عَقِیدَه سِیگه اوُحشَه گن نَرسَه نِی تَبلِیغ قِیلِیشَردِی.

شُبهَه سِیز بابَک خُرَّم دِینگه اوُحشَه گنلَر خُراساندَه وَ باشقَه جایلَردَه 20 یِیل دَوامِیدَه مَنَه بُو اِیشنِی دَوام اِیتتِیرِیشدِی، اوُتگن عَصرلَردَه کوُردِستاندَگِی کُفر وَ سِکوُلار حِزبنِی اَوَّلگِی اَساسچِیسِی بوُلمِیش قاضِی مُحَمَّد هَم مَنَه بُو مِنطَقَه لَردَه عُمُومِی اِرتِداد جَرَیانِی یوُلگه قوُیگن کِیمسَه بوُلگن، حاضِرگِی دَوردَه اِیسَه مُسَیلَمَه یِی کَذّاب اوُجَلان، مُسُلمان کوُردلَرِیدَن عِبارَت جَمِیعیَتنِینگ  کَتتَه قِیسمِینِی اوُرتَه سِیدَه عُمُومِی اِرتِدادنِی باشقَه چَپ وَ لِیبِیرَل سِکوُلار گوُرُوهلَرنِی هَمراهلِیگِیدَه یوُلگه قوُیگن، مَنَه بُو بِیرکِیتِیب یَشِیرِیب بوُلمَیدِیگن نَرسَه. هِیچ کِیم بوُنِی پِنهان قِیلَه آلمَیدِی. اوُلَرنِینگ اوُتگن اوُن یِیللِیکلَردَن بُویان عُمُومِی اِرتِدادنِی باشلَشگنلِیگِی عَینِی حَقِیقَت بوُلِیب هِیچ کِیم کوُردلَرنِی آرَه سِیدَه اوُنِی اِنکار قِیلَه آلمَیدِی.

طَبَرِستاندَه هَم مازیار بِن قارن هَم خُرَّم دِیننِی وَ مَزدَکِیلَرنِی اِیشتِراکِی عَقِیدَه لَرِی بِیلَن بُو مِنطَقَه نِی آدَملَرِینِی آرَه سِیدَه عُمُومِی اِرتِدادنِی اوُیُوشتِیرگن وَ کوُردلَرنِی مُحَمَّد قاضِیسِیگه اوُحشَب اوُ هَم طَبَرِیستاندَگِی عُمُومِی اِرتِدادنِی اَساسچِیسِیگه اَیلَندِی. بِیه آفَرِید وَ اِسحاق توُرک هَم زَردُوشتِیلِیککَه قَیتِیش آرقَه لِی بُو اِیشنِی قِیلِیشَه دِی، اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزِینِی نَوبَتِیدَه اوُزلَرِی حُکمران بُولگن مِنطَقَه لَردَه خُراساندَه عُمُومِی اِرتِدادنِی یوُلگه قوُیِیشَه دِی.

مَنَه بوُلَرنِی اَکثَرِی اُمَوِیلَرنِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن عَبّاسِیلَرنِی قُدرَتگه کِیلِیشِینِی آرَه سِیدَگِی قُدرَت بوُشلِیغِی وُجُودگه کِیلگن دَورگه تِیگِیشلِیدِیر. مَنَه شوُ گوُرُوهلَر عَبّاسِیلَر یَنَه قَیتَه دَن حُکوُمَت قُدرَتِینِی قوُلگه کِیرِیتگچ یَنَه مُنافِقلَرنِی رَوِیشِیگه اوُتِیب آلِیشَه دِی، بَعضِی اوُرِینلَردَه اِسلامِی نِقابنِی چِیهرَه سِیگه توُتِیب آلگن غوُلّاتلَرنِی گوُرُوهلَریِگه کِیرِیب کِیتِیشدِی وَ قوُرامِیطَه، کِیرمانشاهنِی عَلِیُّ اللَّهِیلَرِی  وَ عِراقنِی یَزِیدِیلَرِی وَ باشقَه لَرگه اوُحشَش گوُرُوهلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدِی، دَرسِیمنِی اَطرافِیدَگِی عَلَوِیلَرگه اوُحشَه گنلَر هَم وُجُودگه کِیلدِی، بوُلِیب هَم بُولَر باشقَه بِیر شِیوَه بِیلَن مُسُلمانلَرنِی بِیر قِیسمِیدَه عُمُومِی اِرتِدادنِی بِیر نَوِینِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشَه دِیکِی، بِیزلَرنِی هوُرامِیلَرِیمِیزنِی بِیر قِیسمِی هَم مَنَه بُو مُصِیبَتدَن آماندَه قالِیشمَیدِی وَ حاضِردَه هَم اوُلَرنِینگ اَندَک، بِیر آز قِیسمِی هَلِی هَنوُز عَلِیُّ اللَّهِی غوُلّاتلَرِینِی عَقِیدَه لَرِیدَه قالِیب کِیتِیشگن.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(63- قسمت)

به همین ترتیب، ارتدادهای عمومی زیادی در تاریخ اسلام رخ داده است که نمی توان به همه ی آن ها در طول این 14 قرن اشاره کرد. برای نمونه می توان به ارتداد عمومی در خراسان توسط سنباد خرم دین و مزدکی (که آن ها عقاید اشتراکی یا به قول امروزی ها، سوسیالیستی داشتند و ارتداد عمومی در خراسان توسط آن ها انجام شد)، و استاذ سیس که خود را موعود زرتشت قلمداد می‌کرد و ادعای پیامبری داشت و در صدد بود که آیین زرتشتی را با برخی اصلاحات احیا کند در خراسان ظهور کرد و ارتداد عمومی به راه انداخت؛ یا می توان به ارتداد عمومی در ماوراءالنهر توسط گروه سپیدجامگان مقنّع که ادعای پیامبری و سپس خدائی می کرد و تعالیم مزدک را در اشتراک مال و ثروت زنده می کرد اشاره نمود و پیروان همین شخص مزدکی مساجد را به آتش می کشیدند و زنان را می دزدیدند،همان کاری که حزب مسیلمه ی کذاب کُردها اوجالان دختران را در کردستان عراق و جاهای مختلف می دزدند. همه این را می دانند. مردم به نام پَک این ها را می شناسند. شواهد و دلایل زیادی وجود دارد که این ها ادامه دهندگان راه همان مزدکیان سابق هستند. سرخ جامگان هم باز درخراسان، بانی یک ارتداد عمومی دیگری شدند که همان عقاید اشتراکی و اباحی گری مزدکی ها را با خودشان می آوردند، و تمام حرامهای اسلام رابرای خودشان حلال و آزاد کرده بودند و از هیچ چیزی که دلشان می خواست ابائی نداشتند. بروید همین الان هم پرچم ها و نمادهای به اصطلاح همجنس بازان را نگاه کنید در میان احزاب سکولاریست و مرتد کردستان، بروید نگاه کنید و تحقیق کنید. در راهپیمایی های همجنس بازها، با پرچم های آن ها و با رسمیت بخشیدن به اباحی گری ها در میان گروه های خودشان و در سرزمین هایی که تحت تسلط آن ها قرار گرفتند ادامه دهنده ی راه همین مزدکی ها هستند.

در آذربایجان و بخشهائی از کردستان ایران و ترکیه هم ارتداد عمومی توسط بابک خرمدین اتفاق افتاده بود. همان عقاید را داشت که الان همین دارودسته ی مافیایی اوجالان مسیلمه ی کذاب کردها همین عقاید را با خودشان تحت عنوان آزادی زنان، آزادی جنسی، آزادی … با خودشان حمل می کنند. بابک خرمدین در بخش هایی از کردهای ایران، ترکیه و آذربایجان قیامی را شروع کرد که مدت 20 سال طول کشید که این هم باز همان عقاید مزدکیان در اشتراک در ثروت و زنها و غیره را ترویج می کرد. چیزی شبیه همین که کمونیستهای امروزین چون کومله ها، مسلیمه ی کذاب کُردها اوجالان و دیگران آن را تبلیغ می کنند.

بدون شک، مثل همین بابک خرمدین که در خراسان و جاهای دیگر به مدت 20 سال این کار را کرد، قاضی محمد هم بنیانگذار اولین حزب سکولار و کفری در کردستان در قرون گذشته، کسی بود که جریان ارتداد عمومی در این مناطق را به راه انداخت و هم اکنون اوجالان، مسیلمه ی کذابی است که اسباب ارتداد عمومی در بخش عظیمی از جمعیت کُردهای مسلمان را به همراه سایر گروه های سکولار چپ و لیبرال فراهم کرده است، این غیر قابل کتمان و پوشاندن است. کسی نمی تواند آن را بپوشاند. ارتداد عمومی واقعیتی است که این ها از دهه های گذشته تاکنون شروع کرده اند، کسی نمی تواند آن را در میان کردها انکار کند.

در طبرستان هم مازیار بن قارن، باز همان باورهای خرم دینان و مزدکی های اشتراکی را بانی ارتدادی عمومی در میان مردم این منطقه کرد، و مثل قاضی محمد کردها، او هم بنیانگذار و بانی ارتداد عمومی در طبرستان شد. به آفرید و اسحاق ترک هم با برگشت به زرتشتی گری هر یک به نوبه ی خودشان بانی ارتداد عمومی در مناطق تحت نفوذ خودشان در خراسان شدند.

اکثر این ها مربوط به زمانی بود که خلاء قدرتی بین نابودی امویان تا قدرت گیری عباسیان به وجود آمده بود. همین گروهها با قدرت گیری حکومت عباسیان دوباره به روش منافقین برگشتند، و در مواردی در گروههای غلاتی خزیدند که نقاب اسلامی به چهره داشتند و گروههایی چون قرامطه، علی اللهی های کرمانشاه، یزیدی های عراق و غیره را به وجود آوردند،ع لوی های اطراف درسیم و … را به وجود آوردند و باز این ها به شیوه ای دیگر، نوعی ارتداد عمومی را در بخشی از مسلمین به وجود آوردند که بخشی از هورامی های ما هم از این مصیبت در امان نماندند و هم اکنون هم عده ای ناچیز و اندکی از آن ها هنوز بر باورهای غلات علی اللهی باقی مانده اند.

(ادامه دارد……)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

(27- қисмат)

Ба хамин далил астки уламойи қадим ва жадид ба дор ва даста ва сарбоз ва пейравони тоғут гуфтанд: ансори тавоғит ё аъванут тавоғит; барои мисол: фиръавн ва сарбозонишро овардандки аллох дар мовридишон мефармояд:

 وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتادِ (فجر/۱۰)

Ва фиръавники доройи миххо буд. Яъни фиръавники сохиби сарбозони будки мисли мих, хукм ва қудратишро дар хамма жо мохкам карда буданд.

Табақайи севум ё золъи севумро тазвир ташкил медихадки гох аз зар ва зур хам хидматиш барои тоғутхо ва зарариш барои мўъминин бештар буда аст.

Тазвиргарон, босаводхойи шариатхойи осмоний ва секуляристхоки ба унвони ахбор, рохбон, хохом, кохон, мовлавий, шайх, мулло, момуста, устод, диплом, лисонс, фовқи лисонс, доктор ва қарнхост дар миёни мардум шинохта шуда хастанд. Қуръон ба ровшаний ва ба тафсил дар мовриди ин дин фурушон ва авомфарибони секуляр сухбат карда аммо достон ва хотироти торихийи еки аз пизишкони миср хам хастки ин рузхо миёни иддайи шойеъ шуда аст ва метавонад дар шинохти еки аз ин офатхойики дар ихтиёри секуляристий мисли фиръавн буданд дар шинохти ин мовжудот ба мо кўмак кунад. Достони тахти унвони синуха ё синухики гуфта мешавад дар қарни дахум қабли аз торихи насроний, яъни хўвл ва хўши се хазор соли пеш зиндагий карда аст.

Дар бахши аз ин хотироти синуха, мо ба тоғути секуляр ба номи “умфисис” ва тирожди зиндагийи еки аз бузургон ва ашрофи миср ба номи “ихнотун” бар мехурем:

“синухи” дар қисмати аз хотироти худ чанин менависад: рузи машғули қадам задан дар хиёбонхойи миср будамки дар ин замон “ихнотун” роки марди ник сурат, шариф ва сирватманд буд дар холики дар хуни худ меғалтид ва даст ва пойишро қатъ карда  ва бинийи вайро бурида буданд, нақш бар замин дидам. Дар бадани вай хеч жойи солимики аз захми тиғ ва ё зарбахойи шаллоқ дар амон монда бошад ёфт намешуд. Ва бо марг хам фосилайи чандоний надошт. Чун “ихнотун”ро бадин холат мушохада намудам, уро ба маризхонайи худ бурдам то уро аз марг нажот дихам ва мегуяд наздик ба ду мох у ба хуш наёмад. Вақтики ба хуш омад достони худро ингуна бароям баён намуд:

“фиръавн (умфисис) аз ман хоста будки аз куллияйи заминхо ва хар чи дорад хаммаро ба у бидихад ва хамчунин занон, ғуломон, канизон ва хаммаро ба у бибахшад. У хам аз умфисис мехохадки ек дахум аз сирватишро ба бибахшад то битавонад гузарони зиндагий кунад аммо, ин фиръавни секулярки худишро худо медонист рози намешавад. Ва дастхо ва похояшро мебурад ва уро шаллоқ зада ва лахт дар хиёбон рахо мекунад. Рузхо мегузашт ва ихнотун дар холики бо фақр ва бенавоий даст ва панжа нарм мекард ба интиқом аз фиръавни золим ва лав ба дасти каси дигари умид баста буд. Умидвор будки интиқомишро аз у бигирад ё ба дасти худиш ё каси дигари аз у интиқом бигирад. Билахара, фиръавн мурд. Синуха мегуяд ва ман хам ба унвони бузург ва раиси синфи пизишкон дар маросими вафоти у ширкат кардам. Кохинхо дар сўгворийи фиръавн, ин рохиби бузург, хитобахойи видоъ ва худохофизий мехонданд. Хануз сухононишонро дар дил дорамки мегуфтанд: “эй мардуми миср, осмонхо ва заминхо бо фиқдони қалби бузург рубару шуд. Қалбики ба миср ва сокинони он аом аз инсон ва хайвон ва набот ва жимод ишқ меварзид у барои ятимон падар, барои фуқаро дасти кўмак, барои мардум бародар, ва барои миср мажд ва азамат буд. У одилтарин ва мехрабонтарин худоён буд, ва пеш аз дигарон мардуми мисрро дуст медошт. Умфисис моро тарк гуфт то ба худоёни дигар бипейвандад, ва мардумро дар торикий рахо кард.

(идома дорад…….)

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(26- қисмат)

Куфр ва бебовар шудан ба тоғут, нисф, муқаддима ва аввалин пилла ва склети аввалин табақайи ақида ва ислом буда аст; бар ин асос чун аъроб ба алфоз ва мафохим ва истелохоти қуръоний комилан ошно буданд хамма медонистандки гуфтани “ла илаха иллаллох” танхо ба забон овардани ек жумла ба теъдоди каламоти бекорбурд нест, ин каламот корбурд доранд. Чун қуръон ба забони онхо нозил шуда буд ва медонистандки “ла илаха” ва дунболи он”иллаллох” аз онхо чи мехохад?

 Пас, агар кофари қасд дорад мусалмон шавад, ибтидо бояд “ла илаха”ро бар забон биёварад ва тамоми тоғутхо ва худоёни дуруғин ва ботили онхоро инкор кунад ва ба онхо кофар ва бебовар шавад, ва ба дунболи он “иллаллох” ро бар забон биёварад ва ахли тўвхид шавад. Замоники таслими чанин қонун нашуд ва аз тоғут дурий кард, он вақт астки мархалайи баъдий пеш меояд; яъни иймон. Ва худованд ба чанин бандагони башорот додаки:

  وَالَّذينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها وَأَنابُوا إِلَي اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْري‏ فَبَشِّرْعِبادِ(زمر/۱۷)

Касоники аз ибодоти тоғут дурий мекунанд, ва ба суйи худо боз мегарданд, ишонро башорот бод, пас мужда биде ба бандагонам.

…………….

Ровшан шудки,

“илох”созий яъни хар махлуқ ё барномайиро жойгузини аллох ва қонун ва барномаш куни холо ин жойгузини дар баъзи аз маворид ва вижагихо бошад ё дар тамоми вижагихоки, баъзихо дар рубубият ва зоти аллох жойгузинхойи қарор медиханд ё қавонинро жойгузин мекунанд. Дар хар сурат, аввалин қадам дар вуруд ба доирайи ислом ва муслимин, куфр ва бебовар шудан ба тоғут аст. Аммо, куфр ба тоғут хам ба хамин содагийхо нест ва касони хастандки саъй мекунанд нагузоранд мардум ба даражайи куфр ба тоғут бирасанд ва ё агар ба ин даража расиданд аз тоғутхо химоят кунандки уламойи бузургвор, баржастатарин пуштибонони тоғутхоро дар мусалласи “зар ва зур ва тазвир” ном бурданд. Аз “зар ва зур ва тазвир” ба унвони бузургтарин хомиён ва пуштибонони тоғутхо ном бурда шуданд.

Зар: дар қуръон яъни мулло ва сармоядорон, сирватмандони хастандки шуракойи воқеъийи тоғутхо дар чаповули сирватхойи мардуманд. Имруза ба унвони кортелхо, тирастхо ва …….дар буржувази,

Копитализми навин ва хатто сармоядороийи довлатий мисли: чин, кубо, кўра шимолий ва амсоли он мушохада кардаид.

Зур: аз тариқи низомиён, пуштибонони тоғутхо, низомиён хам мудофеъини тоғутанд ва дар рохи онхо межанганд. Ба хамин далил, дар қуръон ба унвони кофар маърифий шуданд ва худованд мефармоянд:

  الَّذينَ آمَنُوا يُقاتِلُونَ في‏سَبيلِ اللَّهِ وَالَّذينَ کَفَرُوا يُقاتِلُونَ في‏سَبيلِ الطَّاغُوتِ فَقاتِلُوا أَوْلِياءَ الشَّيْطانِ إِنَّ کَيْدَ الشَّيْطانِ کانَ ضَعيفاً(نساء/۷۶)

Касоники иймон оварданд, дар рохи аллох межанганд ва касоники куфр пешаанд, дар рохи шайтон межанганд. Пас, бо ёрони шайтон бижангид, бегумон нейранги шайтон хамиша заъиф буда аст.

(идома дорад……)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(62- қисм)

 Нима учун ижтимоъий жиноят хисобланади? Чунки шахс ошкора муртад бўлган пайтида бошқа мусулмонларни маънавий хуқуқларига, иймонига,ишончларига ошкора зарба урган жиноятчи бўлади.  Унга ислом динига киришда мажбурланмайди,деб айтилган,

«لا اکرَاهَ فِی الدِّین»،

Динга кириш бўйича мажбур қилинмайди, аммо агар кирган бўлсанг энди ундан чиқиб кета олмайсан, ўзингни истагинг бўйича хохлаган ишингни қила олмайсан. Мана буни  далилларидан бири шуки, ислом динидан чиқишлик мусулмон кишини шубхага солади ва мусулмонларни сафини заифлаштириш ва ошкор кофирларни жибхасини мустахкамлаш учун рухий жангларни йўлга қўяди ва душманни фойдасига  мусулмонларнинг  эса  иймонига,иродасига қарши  ўзини манфий таъсирини кўрсатади. Бу худди сен билан қарордод имзолаган бир кишини мисолига ўхшайди, мана бу киши бирданига ишни ўртасида қарордодни бажаришдан бош тортади ва ўзини ишига кетиб қолади. Мана бундай иш сизга зарар келтиради. Энди сиз қилаётган ишдан бир киши кетиб қолиши мумкин, унда зарар хам камроқ бўлади, аммо ишда ишлаётганларни хаммаси ишни ташлаб кетиб қолишлари хам  мумкин, бу холатда уни зарари хам кўпроқ бўлиши табиий.

Мана бу суратда, иртидод хам якка суратда бўлиши мумкин, унда уни мусулмонларга нисбатан хатари хам камроқ бўлади, баъзи жойларда эса кўпчиликдан иборат бўлиб катта минтақани қамраб олган  бўлиши мумкин, бу холатда мана бу жараён бир макондаги мусулмонлар дучор бўлишлари мумкин бўлган мусибатли,қўрқинчли балолардан хисобланади. Махсусан мана бу муртадлар қудрат ва хукуматга эга  бўлишганда мусибат кучлироқ  бўлади.

Мунофиқ ва секулярзадалар тўдасининг умумий муртад бўлиши борасида росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларидан кейинги даврда жуда кўп гувохлар топилган, мана бу  иртидодни миқёси шу даражада бўлган эдики, барча араблар муртад бўлибди деб ўйлардинг:

-Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху айтадики:

 “إنَّ العَرَبَ قَد ارتدَّت عَلَى أعقَابِهَا كُفَّارًا”

дархақиқат араблар ортга қайтишди ва кофир бўлишди.

-Анас розиаллоху анху айтадики:

 “إرتَدَّت العَرَب”

яъни араблар муртад бўлишди.

-Ибни Касир рохимахуллох ва ибни Хишом рохимахуллох ибни Исхоқ рохимахуллохдан ривоят қилишганки: ”  Наждда  пайғамбарликни иддаъо қилган  Хувайлид асадийни фарзанди Тулайха рахбарлигидаги асад ва ғатафон қабилалари муртад бўлишди; ямомада мусайламайи каззоб рахбарлигидаги бани ханифа қабиласи муртад бўлишди, пайғамбарликни иддаъо қилган хорис тамимийни қизи Сажжох рахбарлигидаги тамим қабиласи мусайламага никохланади  ва муртад бўлади, фазора қабиласи хам увайна рахбарлигида муртад бўлишади, бахрайндаги робиъа ва бакр ибни воил қабилалари хам нўъмонни фарзанди мунзирни рахбарлигида муртад бўлишди, хазрамавтдаги кинда қабиласи ашъас ибни қайс киндийни рахбарлигида муртад бўлди ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни вафотларидан олдин ўлдирилган асвад ансийни рахбарлигидаги аннас ва мурод қабилалари,музхаж қабиласи хам яманда муртад бўлишди. Сувайлам ва қузоъани бир неча тоифаси хам муртад бўлишди.

Ибни Усайрни ёзишича: “Усомани қўл  остидаги лашкар Абу Бакрни фармони бўйича жўнатилди, баъзи бир қабилаларни хаммаси баъзиларини бир қисми муртад бўлишди, сақиф ва қурайшдан ташқари бошқа қабилалар муртад бўлишди”.  Мана шу тарихчи қўшимча қиладики: “пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламни рихлатларидан сўнг пайғамбарни қўмондонлари хар тарафдан келиб араблар қўзғалон қилгани ва муртад бўлишгани хақида хабар беришарди.”      

Демак,мана бу ва бунга ўхшаган жуда кўп далилларни бизга кўрсатиб беришича, очиқ-ойдин кўриниб турганидек, хилма-хил қабилаларни ўртасидаги умумий иртидод росулуллох саллаллоху алайхи васалламни умрларини охирида, у зотнинг вафотлари пайтида юз берган. Аммо бу қабилаларни хаммаси ёки бу диёрдаги хамма одамлар муртад бўлишди деган маънода эмасди, балки аксар қабилаларни орасида ўзларини иймонларида собит қадам турган  содиқ мўъминлар хам бўлишган,аммо хар қандай суратда қудратни кўпроқ ,ошкор қисми муртадларни қўлида бўлган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам собит қадам бўлиб турган қабилаларга нома ёзиб буйруқ берган эдиларки, мана бу қамраб олувчи балони қаршисида ўзингизни  муносабатингизни  билдиришингиз керак. Ямандаги эронликлар ўзларини иймонларида собит қадам бўлиб қолишади ва яманни, бахрайнни ва арабистон сахросини катта қисмини  ишғол қилиб олган ёлғончи пайғамбарларни бири бўлмиш асвад унсийни ўлдиришга муваффақ бўлишади. Абу Бакр розиаллоху анху хам собит қадам турганларга  мана бу равишдаги номалар  ёзишни давом эттиради.

(давоми бор……)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(62- قیسم)

نِیمَه اوُچُون اِجتِمائِی جِنایَت حِسابلَه نَدِی؟ چوُنکِی شَخص آشکارَه مُرتَد بُولگن پَیتِیدَه باشقَه مُسُلمانلَرنِی مَعنَه وِی حُقوُقلَرِیگه، اِیمانِیگه، اِیشانچلَرِیگه آشکارَه ضَربَه اوُرگن جِنایَتچِی بوُلَه دِی. اوُنگه اِسلام دِینِیگه کِیرِیشدَه مَجبُورلَنمَیدِی، دِیب اَیتِیلگن، «لا اکرَاهَ فِی الدِّین»، دِینگه کِیرِیش بُویِیچَه مَجبُور قِیلِینمَیدِی، اَمّا اَگر کِیرگن بوُلسَنگ اِیندِی اوُندَن چِیقِیب کِیتَه آلمَیسَن،اوُزِینگنِی اِیستَه گِینگ بُویِیچَه هاحلَه گن اِیشِینگنِی قِیلَه آلمَیسَن.مَنَه بوُنِی  دَلِیللَرِیدَن بِیرِی شوُکِی، اِسلام دِینِیدَن چِیقِیشلِیک مُسُلمان کِیشِینِی شُبهَه گه سالَه دِی  وَ مُسُلمانلَرنِی صَفِینِی ضَعِیفلَشتِیرِیش وَ آشکار کافِرلَرنِی جِبهَه سِینِی مُستَحکَملَش اوُچُون رُوحِی جَنگلَرنِی یوُلگه قوُیَه دِی وَ دُشمَننِی فایدَه سِیگه مُسُلمانلَرنِینگ اِیسَه اِیمانِیگه، اِرادَه سِیگه قَرشِی اوُزِینِی مَنفِی تَأثِیرِینِی کوُرسَه تَه دِی. بُو حوُددِی سِین بِیلَن قَرارداد اِمضالَه گن بِیر کِیشِینِی مِثالِیگه اوُحشَیدِی، مَنَه بُو کِیشِی بِیردَه نِیگه اِیشنِی اوُرتَه سِیدَه قَراردادنِی بَجَه رِیشدَن باش تارتَه دِی وَ اوُزِینِی اِیشِیگه کِیتِیب قالَه دِی. مَنَه بوُندَی اِیش سِیزگه ضَرَر کِیلتِیرَه دِی. اِیندِی سِیز قِیلَه یاتگن اِیشدَن بِیر کِیشِی کِیتِیب قالِیشِی موُمکِین،اوُندَه ضَرَر هَم کَمراق بوُلَه دِی، اَمّا اِیشدَه اِیشلَه یاتگنلَرنِی هَمَّه سِی اِیشنِی تَشلَب کِیتِیب قالِیشلَرِی هَم موُمکِین، بُو حالَتدَه اوُنِی ضَرَرِی هَم کوُپراق بوُلِیشِی طَبِیعِی.

مَنَه بُو صُورَتدَه، اِرتِداد هَم یَککَه صُورَتدَه بوُلِیشِی موُمکِین، اوُندَه اوُنِی مُسُلمانلَرگه نِسبَتاً خَطَرِی هَم کَمراق بوُلَه دِی، بَعضِی جایلَردَه اِیسَه کوُپچِیلِیکدَن عِبارَت بوُلِیب کَتتَه مِنطَقَه نِی قَمرَب آلگن بوُلِیشِی موُمکِین، بُو حالَتدَه مَنَه بُو جَرَیان بِیر مَکاندَگِی مُسُلمانلَر دوُچار بوُلِیشلَرِی موُمکِین بُولگن مُصِیبَتلِی، قوُرقِینچلِی بَلالَردَن حِسابلَه نَدِی. مَخصُوصاً مَنَه بُو مُرتَدلَر قُدرَت وَ حُکوُمَتگه اِیگه بوُلِیشگندَه مُصِیبَت کوُچلِیراق بوُلَه دِی.

مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِینِینگ مُرتَد بوُلِیشِی بارَه سِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن کِییِینگِی دَوردَه جوُدَه کوُپ گوُواهلَر تاپِیلگن، مَنَه بُو اِرتِدادنِی مِقیاسِی شوُ دَرَجَه دَه بوُلگن اِیدِیکِی، بَرچَه عَرَبلَر مُرتَد بوُلِیبدِی دِیب اوُیلَردِینگ:

• عُمَر اِبنِ خَطّاب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:    “إنَّ العَرَبَ قَد ارتدَّت عَلَى أعقَابِهَا كُفَّارًا”  دَرحَقِیقَت عَرَبلَر آرتگه قَیتِیشدِی وَ کافِر بوُلِیشدِی. 
• اَنَس رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:  “إرتَدَّت العَرَب”  یَعنِی عَرَبلَر مُرتَد بوُلِیشدِی. 
• اِبنِ کَثِیر رَحِمَهُ الله وَ اِبنِ هِشام رَحِمَهُ الله اِبنِ اِسحاق رَحِمَهُ الله دَن رِوایَت قِیلِیشگنکِی: “نَجددَه پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن خُوَیلِد اَسَدِینِی فَرزَندِی طُلَیحَه رَهبَرلِیگِیدَگِی اَسَد وَ غَطَفان قَبِیلَه لَرِی مُرتَد بوُلِیشدِی؛ یَمامَه دَه مُسَیلَمَه یِی کَذّاب رَهبَرلِیگِیدَگِی بَنِی حَنِیفَه قَبِیلَه سِی مُرتَد بوُلِیشدِی، پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن حارِث تَمِیمِینِی قِیزِی سَجّاح رَهبَرلِیگِیدَگِی تَمِیم قَبِیلَه سِی مُسَیلَمَه گه نِکاهلَه نَدِی وَ مُرتَد بوُلَه دِی، فَزارَه قَبِیلَه سِی هَم عُوَیینَه رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلِیشَه دِی، بَحرَیندَگِی رابِیعَه وَ بَکر اِبنِ وائِل قَبِیلَه لَرِی هَم نُعماننِی فَرزَندِی مُنذِیرنِی رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلِیشدِی، حَضرَمَوتدَگِی کِیندَه قَبِیلَه سِی اَشعَث اِبنِ قَیس کِیندِینِی رَهبَرلِیگِیدَه مُرتَد بوُلدِی وَ رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی وَفاتلَرِیدَن آلدِین اوُلدِیرِیلگن اَسوَد عَنسِینِی رَهبَرلِیگِیدَگِی عَناس وَ مُوراد قَبِیلَه لَرِی،مَزحَج قَبِیلَه سِی هَم یَمَندَه مُرتَد بوُلِیشدِی. سُوَیلِم وَ قوُضاعَه نِی بِیر نِیچَه طائِفَه سِی هَم مُرتَد بوُلِیشدِی. 

اِبنِ اُثَیرنِی یازِیشِیچَه: “اُسامَه نِی قوُل آستِیدَگِی لَشکَر اَبُو بَکرنِی فَرمانِی بُویِیچَه جوُنَه تِیلدِی، بَعضِی بِیر قَبِیلَه لَرنِی هَمَّه سِی بَعضِیلَرِینِی بِیر قِیسمِی مُرتَد بوُلِیشدِی،ثَقِیف وَ قُرَیشدَن تَشقَرِی باشقَه قَبِیلَه لَر مُرتَد بوُلِیشدِی.” [1] مَنَه بُو تَرِیخچِی قوُشِیمچَه قِیلَه دِیکِی: “پَیغَمبَرِیمِیز صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رِحلَتلَرِیدَن سُونگ پَیغَمبَرنِی قوُماندانلَرِی هَر طَرَفدَن کِیلِیب عَرَبلَر قوُزغَلان قِیلگه نِی وَ مُرتَد بوُلِیشگه نِی حَقِیدَه خَبَر بِیرِیشَردِی.” [2]

دِیمَک، مَنَه بُو وَ بوُنگه اوُحشَه گن جوُدَه کوُپ دَلِیللَرنِی بِیزگه کوُرسَه تِیب بِیرِیشِیچَه، آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگه نِیدِیک، هِیلمَه – هِیل قَبِیلَه لَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی عُمُومِی اِرتِداد رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی عُمرلَرِینِی آخِیرِیدَه، اوُ ذاتنِینگ وَفاتلَرِی پَیتِیدَه یوُز بِیرگن. اَمّا بُو قَبِیلَه لَرنِی هَمَّه سِی یاکِی بوُ دِیاردَگِی هَمَّه آدَملَر مُرتَد بوُلِیشدِی دِیگن مَعنادَه اِیمَسدِی، بَلکِی اَکثَر قَبِیلَه لَرنِی آرَه سِیدَه اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِیدَه ثابِت قَدَم توُرگن صادِق مُؤمِنلَر هَم بوُلِیشگن، اَمّا هَر قَندَی صُورَتدَه قُدرَتنِی کوُپراق،آشکار قِیسمِی مُرتَدلَرنِی قوُلِیدَه بوُلگن اِیدِی. رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم ثابِت قَدَم بوُلِیب توُرگن قَبِیلَه لَرگه نامَه یازِیب بوُیرُوق بِیرگن اِیدِیلَرکِی، مَنَه بوُ قَمرَب آلوُوچِی بَلانِی قَرشِیسِیدَه اوُزِینگِیزنِی مُناسَبَتِینگِیزنِی بِیلدِیرِیشِینگِیز کِیرَک. یَمَندَگِی اِیرانلِیکلَر اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِیدَه ثابِت قَدَم بوُلِیب قالِیشَه دِی وَ یَمَننِی، بَحرَیننِی وَ عَرَبِستاننِی صَحراسِینِی کَتتَه قِیسمِینِی اِیشغال قِیلِیب آلگن یالغانچِی پَیغَمبَرلَرنِی بِیرِی بوُلمِیش اَسوَد عُنسِینِی اوُلدِیرِیشگه مُوَفَّق بوُلِیشَه دِی. اَبُو بَکر رَضِیَ الله عَنهُ هَم ثابِت قَدَم توُرگنلَرگه مَنَه بُو رَوِیشدَگِی نامَه لَر یازِیشنِی دَوام اِیتتِیرَه دِی.

(دوامی بار…..)

---

[1]– ابن اثیر، الکامل، ج 2، ص 342

[2]– همان، ص 343

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(62- قسمت)

 چرا جرمی اجتماعی است؟ چون، زمانی که شخص آشکارا و علنی مرتد میشود مجرمی است که آشکارا به حقوق معنوی و ایمان و باورهای سایر مسلمین صدمه زده است. به او گفته شده اجباری در داخل شدن به اسلام وجود ندارد«لا اکرَاهَ فِی الدِّین»، «فی»در داخل شدن به دین اجباری وجود ندارد اما، اگر وارد شدی دیگر نمی توانی خارج شوی، نمی توانی هر کاری را به میل خودت انجام دهی. یکی از دلایل این شرط این است که خروج از دین اسلام برای مسلمین ایجاد شبهه می کند و جنگی روانی را در تضعیف صف مسلمین و تقویت جبهه ی کفار آشکار به راه می اندازد، و بر ایمان و اراده ی مسلمین تأثیر منفی می گذارد به نفع دشمنانشان. مثل کسانی که یک قراردادی با تو بسته اند و وسط کار یک دفعه زیر همه ی شروط موجود در قرارداد می زنند و دنبال کارشان می روند. چنین کاری به شما صدمه می زند. حالا ممکن است در کاری که شما انجام دادید یک نفر برود که صدمه ی آن کمتر است اما، ممکن است همه زیر همه چیز بزنند و همه بروند که قطعاً صدمه ی آن بیشتر است.

در این صورت، ارتداد هم ممکن است به صورت فردی و موردی باشد، که خطر کمتری برای مسلمین دارد و جاهایی هم ممکن است به صورت جمعی و فراگیر باشد که این ترسناكترين و مصيبت بارترين بلائی است که مسلمین یک مکان ممکن است به آن دچار شوند. بخصوص زمانی که این مرتدین صاحب قدرت و حکومت هم شوند.

در زمینه ی مرتد شدن عمومیِ دارودسته ی منافقین و سکولارزده ها در زمان وفات رسول الله صلی الله علیه وسلم شواهد زیادی وجود دارد، و این فراگیری به نحوی بوده که خیال می کردی کل عرب مرتد شده اند:

• عمربن خطاب رضی الله عنه می گوید:”إنَّ العَرَبَ قَد ارتدَّت عَلَى أعقَابِهَا كُفَّارًا“به درستی كه عرب به عقب برگشتند و كافر شدند.
• انس رضی الله عنه می گوید: “إرتَدَّت العَرَب” يعنی عرب مرتد شدند.
• ابن كثير رحمه الله و ابن هشام رحمه الله از ابن اسحاق رحمه الله روايت كرده اند كه: “قبيله ی اسد و غَطفان در نجد به رهبری طُلَیحَةِ فرزند خُویلِد اسدی كه ادعای پيامبری می كرد مرتد شدند؛ و قبيله ی بنی حنيفه در يمامه به رهبری مسيلمه ی کذاب مرتد شدند، و قبيله ی تميم به رهبری سجّاح دختر حارث تميمی كه ادعای پيامبری می كرد و با مسيلمه ازدواج كرد مرتد شدند، قبيله ی فزاره هم به رهبری عُويينه مرتد شدند و قبايل ربيعه و بكربن وائل در بحرين به رهبری منذر فرزند نعمان مرتد شدند و قبايل كِنده در حضرموت به رهبری اشعث بن قيس كِندی مرتد شدند و مُزحج و در ميان آنها قبيله ی عناس و مراد در يمن به رهبری اَسْود عَنْسی كه قبل از وفات رسول الله صلی الله عليه وسلم به قتل رسيد مرتد شدند، و چند طايفه از سُويلم و قُضاعه هم مرتد شدند.

ابن اثیر می نویسد: «چون سپاه اسامه به فرمان ابوبکر عازم شد در هر قبیله ای به تمامی یا برخی از آنها مرتد شدند و به غیر از ثقیف و قریش سایر قبایل مرتد شدند».[1]همین مورخ اضافه می کند: «بعد از رحلت پیامبر صلی الله علیه وسلم فرمانداران پیامبر از هر کران فرا رسیدند و گزارش می دادند که اعراب شورش کرده و مرتد شده اند».[2]

پس، این دلایل و دلایل زیاد دیگری به ما می رساند که چیز واضحی است که ارتداد عمومی در میان قبایل مختلف در انتهای عمر رسول الله صلی الله علیه وسلم و هنگام مرگ این بزرگوار رخ داده است. اما، این به این معنی نیست که کل قبیله یا قبایل یا مردمان آن سرزمین مرتد شدند، بلکه، در میان اکثر قبایل مؤمنین راستینی هم وجود داشتند که بر ایمان خود ثابت قدم مانده بودند اما، در هر صورت قدرت غالب و آشکار با مرتدین بود. رسول الله صلی الله علیه وسلم به ثابت قدمان قبایل نامه نوشت و دستور داد که در برابر این بلای فراگیر واکنش نشان دهند. ایرانیها در یمن بر ایمان خود ثابت قدم ماندند و توانستند اَسْود عَنْسی یکی از پیامبران دروغین را که بخشهای زیادی از یمن، بحرین و صحرای عربستان را اشغال کرده بود به قتل برسانند. ابوبکر رضی الله عنه هم همین شیوه ی نامه نگاری را با ثابت قدمان ادامه داد.

(ادامه دارد…….)

---

[1]– ابن اثیر، الکامل، ج 2، ص 342

[2]– همان، ص 343

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.
 

(25- қисмат)

Шарт астки ибтидо шахс бояд баъди аз шайтон тамоми тоғутхо ва “куффори аслийи шиш гона”: 1-аллазина хаду , 2- вассобеин,3-ваннасоро,4-валмажус, 5-валлазина ашроку (хаж/17) ва 6- дастайи муртаддин:

مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ (مائده/54)

Ва тамоми худоён ва қавонини башарийи тўлид шуда тавассути ин тоғутхоро нафий ва рад кунад, бо тей кардани ин мархала астки новбат ба исботи аллох ва иймон ба аллох ва қонун ва шариати аллох мерасад; ва то замоники шахс ин шартро анжом надода наметавонад иддао кунадки исломи комилро пазирофта аст.

Танхо дар сурати куфр ба тоғут ва рад кардани тамоми илоххойи тўлид шуда тавассути ин тоғутхо ва сипас иймон ба аллох астки “ла илаха” ва “иллаллох” сурат воқеий ва айний ба худиш мегирад. Дар оёти қуръон, каламоти

 «لَا تُطِعْ» (احزاب/۱)، «لاتُطیعُوا»(شعراء/۱۵۱)، «لاتَتَّبِع»‏ (مائده/۴۹)‏ و «لاتَتَّبِعُوا» (بقره/۱۶۸)

бисёр ба чашм мехурадки дастур ба адами пейравий аз тоғутхост. Хамчунонки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

«مَنْ قال لا إِلهَ إِلاَّ اللَّهُ محمدا رسولُ اللَّه، وَكَفَرَ بِما يُعْبَدُ مِنْ دُونِ اللَّهِ، حَرُمَ مالُهُ وَدَمُهُ، وَحِسابُهُ على اللَّه تعالى»[1]

Хар каси бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох ва кофар ва бебовар гардад нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мегардад, дар ин сурат астки хун ва молиш бар муслимин харом мешавад ва даруни қалбиш хам амри аст марбат ба аллохки мо чизи аз он намедонем.

Диққат кунид дар мовриди ек кофар сухбат мекунемки мехохад вориди ислом шавад на мусалмоники олуда шуда аст. Кофарики бигуяд ла илаха иллаллох ва Мухамммадур росулуллох аммо нисбат ба тамоми ончи ғейри аз аллох ибодат мешавад яъни куфр ба тоғут надошта бошад дар ин сурат, хун ва молиш бар муслимин харом намешавад; чун чанин шахси аслан вориди ислом нашуда аст. Аммо агар вориди ислом шавад ва бебовар ба тоғут хам набошад ва ле мо надонем дар қалбиш чи мегузорад мисли мунофиқин ё куффори пинхони дохилий адойи муслиминро дар ибодатхойи зохирий дар биёварад; дар ин сурат, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфта дар қалбиш амри марбут ба худост ва мо чизи аз он намедонем ва кори ба қалбиш надорем. Аммо, агар зохиран ва ошкоран куфр ба тоғут надошта бошад наметавонем чанин шахсиро вориди доирайи ислом кунем. Мо наметавонем касиро мусалмон бидонемки бигуяд яхудийхо ё зардўштийхо ё секуляристхо ё насроний ва собеинро қабул дорем ва ба онхо куфр накарда бошад.

(идома дорад……)

---

[1]مسلم23/ الألباني، صحيح الجامع 6438

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(24- қисмат)

Аллох мутаол дар мовриди секуляристхойи дахрий ( ё ба қовли имруз мо коммунист, мотериялист, отеист ва амсоли он) ки хавойи нафси худишонро “илох” ва маъбуди худ қарор доданд мефармояд:    

أفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ(جاثیه/23)

Хеч дидайи касироки хаво ва хаваси худро ба худойи худ гирифта аст, ва бо вужуди огохий( аз хақ ва ботил,хавопарастий мекунад ва ба хамин далил) худо уро гумрох сохта аст, ва бар гуш ва дили у мухр гузошта аст ва бар чишмиш пардайи андохта аст?! Пас чи каси жуз худо метавонад уро рохнамоий кунад? ( ва худо хам аз вай ругардон аст) оё панд намегирид?

Баъзи вақтхо инсонхойи вужуд дорандки, чанд худоро ба сурати хамзамон мепарастанд, чанд “илох”ро ба сурати пейваста барои худ тарошиданд, худойи миллат ва нажод ба хамрохи худойи ватан, ба хамрохи худойи хизб ва маромномайи хизбий, ба хамрохи худойи созмони милал, ба хамрохи худойики аз авлиёйи худо ва малоика ва ……..барои худ тарошиданд. Инхо чандин худоро ба хамрохи аллох таоло мепарастанд. “ла илаха иллаллох” хаммайи ин илоххоро рад мекунад хамчунонки бештар аз 360 “илохи” қурайш ва соири “илох”хойи ақвоми дигарро рад кард.

Инсон то замоники пей набурд ибтидо чигуна аз тамоми ин худоёни дуруғин бароат кунад ва куфр ба онхо дошта бошад ва онхоро рад кунад хунуз натавониста худишро ба муфоди “ла илаха” пойбанд кунадки, аввалин қисмати “ла илаха иллаллох” аст. Барои хамин астки наметавонад мисли ек муваххид дар зиндагийи шахсий ва ижтимоий, сиёсий, иқтисодий, фархангий, омузиший, тарбиятий ва соири умури зиндагийи моддий ва маънавияш, аллох ва қонуни шариати аллохро ба танхоий ба кор бибарад, наметавонад ва тавоноийи анжоми онро надорад чун куфр ба тоғут накарда аст ва табъан “илох”хойи мухталифи тоғутхоро рад накарда аст ба хамин далил наметавонад ба муфоди таъаххудики дар намозиш тахти унвони

  «‏إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‏»

ба аллох тало дода пойбанд бошад.(идома дорад……..

 
Дарсхойи муқаддамотий/ дарси севум: шинохти тоғут, аввалин қадам дар вуруд ба ислом
 

 
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир  хўромий.

(23- қисмат)  

Имоми Шофеъий рохимахуллох дар дужо дар китоби “аррисалах”и худ гуфтанд:

    «لیس لأحد دون رسول الله صلی الله علیه وسلم أن یقول إلا بالإستدلال»

Ғейри аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хеч шахси дигари хақ надорад бидуни ирояйи далил назар бидихад. Яъни эътибори шаръийи ороъ ва фатово мубтаний бар далил аз аллох ва росулиш мебошад на ашхос; ва баъди аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хеч шахси чанон жойгохи нахохад доштки шахсиятиш пуштивонайи сихати назаротиш бошад. Мо метавонем бигуем чун росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда пас хақ аст, хақ хам хамин аст ва ниёзи ба далил надорем аммо хеч шахси дигари ингуна нест ва бояд хатман далил ироя дихад.

Ек рувийдоди торихийро дар суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бароитон баён мекунам. Диққат кунид: муфассири бузург имоми Фахриддин Розий рохимахуллох дар тафсири худиш меоварадки Адий ибни Хотам розиаллоху анху мегуяд: назди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам омадам дар холики дар гарданам салиби буд; пайғамбар ба ман фармуд: эй Адий ин чист? Ин бутро дур биндоз, сипас шанидамки ин ояро мехонад

 «اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ»

(онхо) донишмандон ва рохибони худишро маъбудхойи ба жойи худо қарор доданд, ва (хамчунин) масих фарзанди Марямро гуфтам мо ахбор ва рохбонро ибодат намекунем, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд: бале (ибодат мекунид) харгох онон халолиро харом мекарданд ва ё харомиро халол мекарданд, ишон ба гуфтахойи онон эътимод ва яқин мекарданд; ин ибодат кардани онхост.

Ширк дар тоат яъни қарор додани қонунгузорий баробар бо аллох таоло ё қарор додани ширки дар ташриъ ва қонунгузорий барои аллох таоло ( мисли тавоғити секуляри асри моки порламони секуляр  ба рох андохтанд ва дин фурушоники ба нафъи инхо фатво тўлид мекунанд), ширк дар тоат яъни рози шудан ба хукми чанин тавоғити ва бо мейли худи ахкоми инхо дар мовриди озод ва мамнуъ ,халол ва харом, хал намудани мушкилоти қазоий ва ……..пазирофта шаванд ва огохона ва амдан ва бидуни ижборий тан ба ин қавонини зидди шаръий дода шавад ва аз онхо эъломи ризоят шавад. Дар ин сурат, боз дар итоат аз аллох ширк тўлид шуда ва илохи тарошида шуда аст дар баробари аллох мутаол.

Инхо ба изофайи хавойи нафс( ки шахс худишро ба воситайи ончики дорад бениёз аз аллох медонад) бахши аз жибтхо, “илох” хо ва худоёни хастандки дар фарханги жохилийи мардум роиж шуданд, ва аллох мутаол хам ба хамрохи ин худоёни дуруғин ва мутаъаддид, тавассути иддайи касири аз мардум ибодат мешавад!

(идома дорад……)