دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(120- қисмат)

Вақти лажбозий доим шуда аст худованд дар қуръон мегуяд:

«ذرهُم»،

Рахойишон кун.

«فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ» (توبه/95)

Пас аз онон руйи гардон бишавид. Ё дар мовриди мунофиқин ва секулярзадахойики ба ин сифати куффор олуда шуданд мефармояд:

:« فَإِن جَآؤُوکَ فَاحْکُم بَیْنَهُم أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِن تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَن یَضُرُّوکَ شَیْئاً »)مائده/ 42)

Агар ишон назди ту омаданд ( ва довари аз ту хостанд) дар миёнишон довари кун ё аз ишон руйи бигардон ва ( кори ба довари онон надошта бош) агар аз онон руйи бигардони, хеч зиёни наметавонанд ба ту бирасонанд.

Дар ин сурат лажожат на танхо нафсро табох мекунад, балки осори беруний ва ижтимоий хам дорад ва ба мужтамаъ ва мухит хам сароят мекунад, ва мужтамаъро хам олуда мекунад. Чанин ашхоси таъодули даруний надорад ва дар умури шахсий, хонуводагий ва ижтимойишон дар бухрон ба сар мебаранд, агар ба баъзи аз бародаронимон мегуйем номутаодил ва номезон дар воқеъ бахши аз воқеиятхойи ақидатий ва рафторийи онхоро баён кардем. Хар чандки аксарияти ин бародарони номезон ва номутаодили мо омили жахли онхоро ба хам масир шудан бо лажужхо кашонда аст.

 Барои чандимин бор арз мекунамки ин сифати хатарноки лажбозий моли куффор аст на моли муслимин, ин сифат мисли тафарруқ моли куффор аст на моли  муслимин

(وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ).

Холо агар муслимин ба он олуда шуданд. Дар ин сифати хосси худишонро шабихи куффор карданд ва дар ин сифати хосси мисли куффор шуданд.

عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ»[1]

Ташбих ба қовм дар ингуна маворид аст на дар либос пушидан ва амома сар кардан ва риш гузоштан ва соири мавориди инчуниники фарқи миёни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо соири аъроби мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд надошт. Ва агар ғарибайи вориди жамъи мешуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар он жамъ хузур дошт мегуфт: росулуллох кудом еки аз шумо хастанд?

Замоники аллох таоло дар мовриди ахли китоб мефармояд:

:الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَأَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ (بقره/146)

Ононки бадишон китоби ( осмоний) додем, уро ( Мухаммад ва пайғамбари хотамро , хуб) мешносанд, бидон гунаки писарони худро мешносанд, ва бархи аз онон бегумон хақро пинхон медоранд, дар холики медонанд. Яъни каси метавонад ин қадар лажбоз ва хақситиз  бишавадки – бидуни дар назар гирифтани хуб ва бад ва бидуни дар назар гирифтани авоқиб ва суд ва зиён – бигуяд ин фарзанди ман фарзандам нест, дар холики фарзандиш аст ва худиш хам ба ин яқин дорад. Танхо ек мутакаббири лажбоз метавонад инқадар фосид ва золим бошад ва худишро болотар аз они бидонадки таслими хақ бишавад, ва худишро болотар аз хаққи бидонадки аллох таоло фристода аст.

Бародарони моки огохона дар ин сифати хатарноки лажбозий, лажожат, хақгуризий, хақситизий худишонро шабихи куффор карданд бояд зуд дар фикри халос шудан аз ин олудаги бошанд, ва гарна бояд мунтазири самарот ва соири натоиж ва олудагихойи равоний ва рафторийи ин манбаъи шар хам бошандки, ин олудагихойи ноши аз лажожат ва лажбозий еки аз азимтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст. Ба унвони мисол:

-каси медонад ва яқин дорадки секуляризм хам дини астки рақиби аслийи дини ислом аст, ва ин секуляристхо хамиша бо муслимин межанганд то муслимин  даст аз чохор мафхуми аслийи дини ислом бардоранд ва муртадишон кунанд, аммо ба мейли худиш аз секуляристхо ва демокрасийи онхо химоят мекунад ва ошкоро вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминро нишона меравад.

– каси медонад ва яқин дорадки душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ва 4 ахли қибла кудомхо хастанд аммо чун аз фалон қовм ва мазхаб бадишон меояд ва танаффур дорад, ба мейли худиш, ин душманшиносийи шаръий ва даража бандийи душманонро бахам бирезад, ва хатто дар мавориди ба нафъи душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ошкоро бар алайхи муслимини ахли қибла вориди жанги равоний ё мусаллахона мешавад чизики мо хам акнун хам дар Сурия ва Афғонистон ва Сумоли ва ғейрих мебинем.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه أبو داود

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(119- қисмат)

Шахси мусалмон дар хамон қадами аввали вуруди ба исломиш бо “ на” , “ла” вориди ислом мешавад. Бо “ ла илаха” ва куфр ба тоғут дари вурудиро боз мекунад. Дар хамин ибтидойи амр тамоми қавонин ва барномахо ва бояд ва набоядхо ва озодийхо ва мамнуъиятхойироки мухолифи қонуни шариати аллох бошандро меандозанд дур ва раддишон мекунанд; баъадки ин корро карданд ва дарро боз карданд вориди хонайи ислом мешаванд ва “ иллаллох” ва иймон ба аллохро ба забон меоваранд ва дар баробари тамоми қавонини шариати аллох мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегирандки рузона чандин бор бо “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” таъаххуд медиханд тобеъи қонуни шариати аллох бошанд.

Дар инжо бояд пазирофтки аллох таъйин кунад чи чизи хуб аст ва чи чизи бад аст? Чи чизи арзиш аст ва чи чизи зидди арзиш аст? Чи чизи қонуний аст ва чи чизи ғейри қонуний?, чи чизи озод аст ва чи чизи мамнуъ? Ё бо лажбозий ва такаббур ин хаққи мухтасси аллохро ба хавойи нафси худит ва ба бадтарин махлуқоти аллох медихид?

Дар хар сурат лажожати дар қуръон ба лафзи лажжу омада аст, мисли инки аллох таоло мефармояд:

«لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ» (مومنون/75)،

«بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ» (ملک/21)

Аммо каламоти дигарий хам хастандки хамин маъниро доранд мисли : исрор, дар мовриди қовми Нух мефармояд:

:«وَأصَرُّوُا وَاستَكبَروُا»

Каламайи дигари анид аст. Анид хам чандин бор дар қуръон ба кор рафта аз жумла:

وَتِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ(هود/59).

Ва ин ( қовми) од будки оёти парвардигоришонро инкор карданд ва фристодагонишро нофармоний намуданд ва ба дунболи фармони хар зургуйи ситизажуйи рафтанд.

أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ 

• (ба он ду фаришта хитоб мешавад) хар кофари сарсахтиро дар жаханнам фуру афконид.(ق/ 24)

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا (مدثر/16)

Ва ле чун у дар баробари оёти мо анид буд.

Возих ва ровшан астки сифати лажбозий ва анидий ва исрори бар ботил аз сифати куффор аст на муслимин. Ин хам медонем гунохики аз руйи жахолат бошад бахшида мешавад мисли гунохи одам, аммо гунохики аз руйи лажожат бошад бахшида намешавад мисли гунохи нажодгероий ва такаббури шайтон.

Инсони лажбоз – мисли шайтон- кори ба хақ ва ботил, хуб ва бад, суд ва зиён ва ғейрих надорад. Барои хамин астки аллох таоло мефармояд:

:«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

Чиро? Чун вақти хақро ба онхо мегуйи ё хар чи онхоро насихат куни онхо мегуянд:

:«سَمِعْنا وَ عَصَيْنا»

Шанидем, ва ле нофармоний кардем яхудийхо ба саййидина Мусо мегуфтанд:

:«وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ» (اعراف/132)

Гуфтанд: хар андоза барои мо мўъжиза биёвари ( ва хар новъи аз мўъжизот бинамойи) то моро бидон жоду куни, мо ба ту иймон намеоварем. Барои хамин худованд бароишон тўфони – малах – шипиш – қурбоға ва хун фристод ба хар чи даст мезанад хун мешуд. Худованд дар дунё инхоро бароишон фристод. Дар қиёмат хам вазъи ногувори доранд:

«سَوَاء عَلَیْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصٍ ‏» (ابراهیم/21)

Бироимон ексон астки дод ва бедод кунем ё сабр кунем рохи нажот ва гуризий барои мо нест.

Одами мутакаббири лажбоз лиёқати хамма новъ бадбахтиро дорад. Чун такаббур ва лажбозий манбаъ ва сарчишмайи хаммайи бадбахтихойи инсон аст. Ва хар жо такаббур ва лажбозий хаст илова бар аз бейн рафтани сулх ва оромиш; тафарруқ, тамасхара дигарон, интиқомгирийи ғейри шаръий, жанг ва даргирийи мусаллахона ё равоний ё хар ду бо хам, чашм ва хам чашми, табйъияти ғалат аз суннатхойи гузаштагон ва миллатхойи маъосири дигар ва садхо беморийи дигар хам хаст. Дар инжо дигар аммаротун биссуъ бар шахс хоким мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(118- қисмат)

Хар жо ин мовжудияти нацианализм вужуд доранд оромиш аз бейн меравад ва жанг ва зулм жойишро мегирад, холо агар аз дастиш бар биёяд ин жанг ва зулмро аз тариқи аслаха бар мухолифиш тахмил мекунад хамон корики гитлери секуляр дар европо кард ё мустафо камол пошойи секуляр дар Туркия кард ё Саддам Хусайни секуляр дар Ироқ кард ва ё хамин даст нишондахойи секуляри иқлими курдистони Ироқ ва курдистони Сурия доранд анжомиш медиханд, ё агар бо жанги гарм ва аслаха натавонистанд; онро бо жанги нарм ва сард ва равоний ба пеш мебарандки аз худи бартар бини нажодий ва тахқир ва тўвхин ба нажоди дигарон шуруъ мешавад то ба тўвхин ва тахқири дини мухолиф хам кашонда мешавад.

Мо дар хамин жанги бейни артеши секуляристхойи кофари иттиходияйи европо ното аз коноли хукумати секуляри Туркия бо секуляристхойи муртад хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхо – дар афрайн, дидемки муртаддини секуляри курдистон чигуна қуръонхойи муслиминро сузонданд ва ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом фахшхойи ракики номусий доданд.

Ин секуляристхойи муртадин курд медонанд ва яқин дорандки аввалан худишон дар хоки иттиходияйи европо зиндагий мекунанд, ва артеши иттиходияйи европо нотоки худишон дар он сокин хастанд аз коноли Туркия еки аз муттахидонишон дар ното омада аст ба жанг бо секуляристхойи муртадди ужалон хам новкарони суннатийи Русия ва муздурони феълийи амрико будандки хар ду кишвар онхоро ба ното фурухтанд. Дар ин сурат яқин доранд ва мутмаин хастандки ду гурухи секуляри кофар ва муртад дар холи жанги бо хам хастанд, холо дар ин бейн қуръон сузийи онхо ва фаххошийхойи онхо ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом чи маъни медихад? Валлохи ва биллахи ва таллохи мо интиқоми ин ихонатхойи ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалам ва худимонро аз ин секуляристхойи муртадди лажбозики тўвба накарда бошанд мегирем хар чандки муддати тул бикашад.

فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Мо мунтазири ин руз хастем шумо муртаддини секуляри лажбоз хам мунтазир бимонид.

Дар ин сурат нацианалистхойи беарзиш ва табахкор ва муфсидики худишон арзишишон дар хамон хадди астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридишон фармуда аст “ биран ва олати падаришонро гоз бигиранд” – чун нажодишон ва ифтихоротишон аз ин конол ба онхо расида аст – хамиша омили тафарруқ ва ду бахам заний ва рақибтароший ва таваххуми тўвтиъа ва аз бейн бурдани сулх ва оромиши худ ва дигарон ва аз бейн барандагони вахдат буданд.

Агар ин нациналистхойи секуляри кофар ва муртадди миёни худимонки – тахти унвони курдойти муртакиби хар жиноёти дар хаққи миллати мусалмони худишон шуданд – аммо корхойи чун гитлер ва мусулини ва отатурк ва саддам хусайн ва ғейрихро анжом намедиханд харгиз ба ин маъни нестки зарфияти гитлер будан ва саддам хусайн будан ва отатурк будан ва ғейрихо надоранд, балки зуруф замоний ва маконий ин ижозаро ба онхо намедихад ва гарна корномайи инхо ошкоро  мегуядки инхо зарфияти табдил шудан ба гитлер ва саддам хусайн ва отатуркро доранд.

Ин ноцианализм ва қовмиятгароий еки аз табаъоти такаббур астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди такаббур мефармояд :

لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Хар каси ба андоза заррайи кибр дар дилиш вужуд дошта бошад аз бехишт махрум мешавад. Кибр яъни: пушти по задан ва поймол кардани хақ ва хақир шумордани мардум.

Холо ғейри аз нацианализми фосид ва беарзиш еки дигар аз бузургтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминки аз такаббур сарчишма мегирад лажожат ва лажбозий аст. Лажожат яъни: идома додан ва ба нихоят расондани душманий дар корики дар қонуни шариати алох манъ ва нахий шуда бошад, ва шахс бидонадки воқеан нахий шуда ва огох бошад аммо ба мейли худиш бо ин хақ душмани кунад. Дар инжо новъи исрор вужуд дорад аммо бар ботил. Масалан муслимин истиқомат доранд аммо бар хақки ба он мегуянд сабр. Дар сабр истиқомат ва қотиъият вужуд дорад, ва дар лажожат ва лажбозий исрор бар ботил. Истиқомат,сабр ва қотиъият исрор кардан бар ек арзиш аст ва лажожат : исрор кардан бар ек зидди арзиш аст.

Ингуна арзиш ва зидди арзишро чи каси таъйин мекунад хам хийли мухим аст. Гохи арзишхо ба теъдоди ақидахо бо хам мутафовутандки ин хам мушкил ва шубха  дуруст мекунад. Ек секулярист ек чизиро арзиш медонад аммо аллох дар шариатиш хамон чизиро зидди арзиш медонад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(117- қисмат)

Возих астки маваддах дар баробари такаббур ва душмани қарор гирифта ва робитайи маъкуси бо хам доранд. Хар чи маваддах бештар бошад такаббур ва душмани камтар аст ва хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст ва душмани бештар мешавад. Холо ин маваддах чист? Бо мисолики жанбайи умумий дошта бошад меравем жилов: аллох таоло мефармояд:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)

Ва еки дигар аз нишонахойи худо ин астки аз жинси худитон хамсарониро барои шумо офарид то дар кинори онон оромиш пейдо кунид сукунат пейдо кунид ( аз ун холати ашоирики доштид халос шавид ва барои хифзи ин сукунат ва оромиш), ва дар миёни шумо ва ишон маваддах ва рахмат андохт. Мусалламан дар ин ( умур) нишонахо ва далоили ( бар азамат ва қудрати худо) аст барои афродики меандишанд.

Пас оромиш ва сулх ва сукун ва нажот аз ошуфтагий ва парокандагий ва даргирихойи рухий ва равоний аз ахдофи аввалияйи издивож аст. Мехр ва мухаббат ва дуст доштан ё хамон хуб ва алоқайи аввалияки ибтидо дар дили хар ек аз завжайн ба вужуд меояд ва шикл мегирад бояд бо маваддах ва рахмах аз он муроқибат ва нигахдорий бишавад. Бо маваддах дар дилхойишон тасбит мешавад ва иртиқо пейдо мекунад, ва дар заруратхо ва мушкилот ва сахтихо бо рахмат тажаллий пейдо мекунад.

Мухаббат ва  хуб нуқтайи шуруъ ва шарти лозим аст, аммо ба танхойи кофий нест. Ин хуб мумкин аст ектарафа бошад, ё хатто мумкин аст дуруғун ва риёий бошад, ё зуд гузар бошад, ва мумкин аст танхо лафзий бошад. аммо маваддах новъи аз мухаббат ва дуст доштан астки дар зохир ва амали тарафайн худишро нишон медихад, ва ду тарафа аст, ва тарафайн бо амал, дуст доштан ва мухаббат худишонро ба хам нишон медиханд.

Рахмат, ё ба қовли мо шафқат, амри астки замони зарурат ва ниёз ба вужуд меояд ва ек тарафа аст. Мисли рахмати модар ба новзодишки агар рахмат набуд зиндагийи инсон тадовум пейдо намекард. Рахмат хам ек кори амалий аст бо ин тафовутки дар мархалайи ниёз худишро нишон медихад. Махсусан вақтики зан ё шўхар дар шароити монанди беморий ва мушкилот ва пирий ва ниёз қарор мегиранд.

Вижагийи мухимми рахмат, ек тарафа ва било аваз будани он аст, масалан дар зиндагийи хонуводагий агар хар кудом аз зан ва шўхар амали ё хидматиро дар қубболи екдигар анжом доданд интизори чишмдошт ва жуброни аз тарафи муқобили худишонро надоранд. Аллох таоло дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

: وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین.

Яъни кори рахмат расоний росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ектарафа, билоаваз ва бидуни кучактарин чишмдошти буда аст,барои хамин аст ба сирохат мефармояд:

وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109)

Ман дар муқобили ин даъват хеч музди аз шумо намехохам. Музди ман жуз бар парвардигори жахониён нест.

Дар инжо он чизики мо аз насоро интизоришро дорем ва онхоро ба муслимин наздик карда аст маваддах аст на рахмат. Аммо он чизики мухарриби хамма аст такаббур аст. Такаббур ек офати хатарноке барои хамма. Такаббур ва мутаъаллиқоти он чун лажбозий дар хар сатхики омаданд, хуб ва оромиш ва мухаббат ва маваддахро бо хидушон мебаранд холо чи расид ба рахмат ва шафқат.

Холо хамин такаббур ва лажбозий ва хақгуризики мухтасси куффор аст ва аз сифот ва вижагихойи куффор аст иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бузургтарин монеъ ва  бузургтарин омили аз бейн бурдани маваддах, сулх ва вахдат, ва омили аслийи тўлиди жангхойи дохилий аст. Дубора арз мекунам хар жо такаббур хаст оромиш ва сулхи дар кор нест.

Ек намуна аз ин такаббур ва лажбозийи куффор ва муртаддини махаллийроки хаммайи моро дар ин чанд рузи гузашта норохат карда ва хаммайи дустон дунболи рохкор барои чигунагийи дафъи ин душмани ошкор мегаштандро хидмати дустон арз мекунам. Медонемки мо чизи ба номи ватандусти доремки ин ек ихсос аст, аммо дар баробари ин мо ноцианализмро доремки ба унвони ек омили хувиятбахши дар миёни секуляристхо худиш ек қонун ва барнома ва ақида аст на фақат ек хис. Шумо нацианализм дар миёни милали мухталифи араб ва форс ва турк ва паштун ва ғейрих ва дар миёни курдхо – ба қовли курдхойи секуляри муртад курдойти- ро нигох кунем.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(116- қисмат)

Замоники худимонро бо улуми шаръий ва душманшиносийи шаръий ва вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аз коноли “ се абзори “ шаръий мусаллах кардем, бояд барои расидани ба хадафи муштаракики хаммайи моро дўври худиш жамъ карда аст огохона хеч фурсатиро барои вахдати фарогир ва харакати ба самти хадафи вохидимон аз даст надихем. Ин хамон вахдати хадафманди огохонайи астки нийрухойи пештоз ва сабиқунал аввалуни хар қовм ва жомеъайиро бо худиш хамрох мекунадки , бо пейвастан сабиқунал аввалун ба хамдигар, вахдати огохона ва хадафманди кулли муслимини он нохия ва басижи нахоийи манотиқи тахти нуфузи шўро дар хар сатхики боша анжом мешавад. Дар хар сурат вахдати хадафманд ва огохонайи сабиқунал аввалун таъсири мустақими бар вахдати кулли муслимин ва басижи нахоийи онхо дорад.

Дар мовриди соири сарзаминхойи мусалмоннишин хам лозим аст бибинемки ин мардумики солхойи сол аст дар талоши касби озодийи хақиқийи худ ва касби иззат ва расидан ба жомеъайи исломий хастанд, чи касони хастанд ва доройи чи ақоиди хастанд?, ва созмонхо ва ижройики дар холи хозир қасд доранд мубориза ононро идора кунанд кудом хастанд?, ва аз кужо об мехуранд, ва ба кужо васл шуданд? Ин аввалин огохихойи астки бояд барои танзими равобитимон бо дигар жамоатхойи сарзаминхойи дигар бояд ёдиш бигирем ва ёдиш бидихем.

Бародарон ва хохароники дар ин хадди муқаддамотий дар мовриди жомеъайи куффор ва жавомеъи муслимин ва жомеъайи худишон огохий ва шинохт надоранд ва вориди майдони даъват ва жиход шуданд, ин жахлишон метавонад ба унвони ек омили боздоранда дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий амал кунад ва барои худишон ва соири муслимин мушкилсоз бишавад, ва бояд қабли аз хар иқдоми бо мухосибайи худ, ва баргашт ба еки аз “ се абзори” аслий, ба дармони худишон машғул бишаванд.

“лажбозий “ еки дигар аз мавонеъ ва офатхойи хатарноки “ вахдати огохона , хадафманд ва харакатий”.

“Лажбозий” аз беморийи мухлики такаббур сарчишма мегирад. Медонемки се нафс дар инсон вужуд дорад ва ахли фиқх бо истиноди ба оёти қуръон ба се нафс ишора карданд: нафси лаввама ё сарзанишгар

«وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ»

ки ижоза намедихад шахс ба самти зидди арзишхо биравад. Дар суратики нафси инсон сарзанишхойи нафси лаввамаро қабул кунад ба даражайи мутмаиннах мерасад:

«يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»

Аммо агар қабул накунад нафс ба даражайи аммора суқут мекунад ва хамвора ба бадихо ва жахолати манфий героиш дорад.

وَمَا أُبَرِّئُ نَفْسِي إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِإِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّي إِنَّرَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ .

Ин нафси амморату биссуъ хақоиқироки шахс ба он яқин дорадро ситамгарона ва мутакаббирона инкор мекунад, мушаххас аст ин аз сифоти куффор ва мунофиқин аст на мўъминин, ин аз сифоти куффори астки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَیْقَنَتْهَا أَنفُسُهُمْ ظُلْماً وَعُلُوّاً فَانظُرْ کَیْفَ کَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِینَ ‏(نمل/14)

Ситамгарона ва мустакбирона мўъжизотро инкор карданд, хар чандки дар дил бидонхо яқин ва итминон доштанд. Аллох таоло чанин ашхосироки яқин доранд хақ чист аммо инкориш мекунанд ва бо он мухолифат ва душмани мекунандро табахкор ва муфсид ва идома дихандайи муфсидин ва табахкорони қаблий дар торих маърифий мекунад ва дар идомайи хамин оя мефармояд:

فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ.

Нигох кун саранжом ва сарневишти табахкорон чигуна шуд?

Дар ин сурат возих ва ровшан астки идома додани масири муфсидин ва табахкорони торихки хақро медонистанд ва дар дилишон ба он яқин ва итминон доранд, дар воқеъ қадам гузоштан дар доирайи такаббур ва лажбозийи астки: такаббур хам хеч вақт бо худиш оромиш ва сулх намеоварад, балки душманий жузъи жудойи нопазири такаббур аст, хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст, ва жанг талабий ва саркуби муслимин хам бештар мешавад. Дар дарси қаблимон дар даража банди шаръий душманон арз кардем иллатики аллох таоло насороро дар даражайи пойинтар қарор медихад вужуди маваддах ва набуди такаббур аст.

لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الْیَهُودَ وَالَّذِینَ أَشْرَکُواْ وَلَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَّوَدَّةً لِّلَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ قَالُوَاْ إِنَّا نَصَارَى ذَلِکَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّیسِینَ وَرُهْبَاناً وَأَنَّهُمْ لاَ یَسْتَکْبِرُونَ(مائده/82)

( Эй пайғамбар!) хохи дидки душмантарин мардуми барои мўъминон, яхудиён ва мушриконанд, ва хохи дидки мехрабонтарин мардум барои мўъминин, касониандки худро насроний меноманд, ин бидон хотир астки дар миёни насронийхо, кашишон ва рохибон хастандки такаббур намеварзанд.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(115- қисмат)

Дигар шумо бо тамоми муштаракотики мумкин аст дар жохилиятхо вужуд дошта бошад, аммо вижагихойи хосси ин жохилиятхойи бумий ва махаллий, ин ижозаро ба шумо намедихадки рохкорики ба дарди дармони жохилияти фалон шахс ё фалон хонувода ё фалон русто ё фалон шахр ва устон ва сарзамин хурдаро копи бардори кунид ва му ба му руйи инсонхойи дигар ва жавомеъи дигар пиёдаш кунид. Хаммайи инон бемор хастанд, аммо хаммашон ек беморий надоранд, ва бо ек дору намешавад хаммаро дармон кард. Мумкин аст ек дору барои бемори муносиб бошад ва барои ек бемори дигар хукми самро дошта бошад.

Илова бар ин бояд ин доруро бо забони содаки мардум мефахманиш, ва бо он зиндагий мекунанд, мутаносиб бо увлавиятхойи онхо ба он дода бишавад ва бо онхо вориди сухбат бишавем, мисли забони мохвораий ва забони сиёсий ва иқтисодий ва фархангий ва ғейрих.

وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلاَّ بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ (ابراهیم/4)

Мо хеч пайғамбариро нафристодем магар инки ба забони қовми худишон барои онон ( ахкоми илохийро ) ровшан кунад. Ба унвони мисол забони сиёсий ва хатто иқтисодий ва увлавиятхойи мардуми курдистон бо забони сиёсий ва увлавиятхойи мардуми Афғонистон ва хатто бисёри аз аъроб тафовутхойи фохиши пейдо карда ва бояд бо ин забони руз ва мутаносиб бо увлавиятхойи онхо бо онон вориди гуфтагу шуд.

Хамчунин лозим аст таваққуъ ва интизор хам мутаносиб бо зарфияти шахс ва жомеъа бошад на бештар, чун агар таваққуъ ва интизор бештар аз зарфияти шахс ва жомеъа бошад боис мешавад шахс ва жомеъа дар урз ва бахонаро боз кунад, ва агар идома дошта бошад боис мешавад шахс ва жомеъа дар дироз муддат куллан хаммасир шудан бо ин жараёни муборакро рахо кунанд.

Ин яъни хар шўройи ба хам масирониш ёд бидихадки бояд ба “ имконоти бумийи худишон пей бибаранд, ва аз ришахойи худишон по бигиранд, ва ба воқеиятхойи худишон такия кунанд” бо ин заминайи зербано сози ва бетонрези астки метавонанд ру энержийи соири муслимини жахон дар сохтани сохтумони хукумати исломий жомеъашон хисоб боз кунанд.

Умуман хечкас ғейри аз инсонхойи аблах ва жохил муртакиби ин иштибох намешавандки тажрубайи сарзаминхойи дигарро куркурона дар сарзамини худишон ба кор бибаранд. Нехзатхо натажайи кори “ дохилий” андки кам ва пеш тахти таъсири авомили хорижий  мусоид ё номусоид хам қарор мегиранд, аммо асосан сарневишти он василайи хамон миллат таъйин мешавад ва шикл мегирад.

Мардуми мустазъаф ва бахусус муслиминики дар сафи муқаддами жанги бо куффори секуляри жахоний ва муртаддини махаллий қарор гирифтанд ба хуби медонандки чи мехоханд, ба хамин далил рахбарон бояд барои омухтани “ шевайи забони мардум” ва омухтан аз мардум, наздишон бираванд ва аз онон ёд бигирандки читури бо онхо сухбат кунанд, ва чижури қавонини шариати аллохро ба онон ёд бидиханд.

Бисёри аз бародарони дарсхондайи моки дар мухити омузиши носолим ва ноқис, ва дар мухити фархангий ва хатто ижтимоий хориж аз мардумики мехоханд бо онхо сухбат кунанд рушд карданд, аксаран дарборайи жомеъа худишон сар ва садойи зиёдий барох меандозанд, дар холики ғофиландки беиддаотарин фурушандайи дўврагарди хошия хиёбонхойи махаллий, мумкин ас дарбора даруни жомеъа худиш аз бисёри аз тахсилкардахойи мадрак гирифтайи жудо аз мардум, огохтар бошад ва шинохти дақиқтар ва айнийтар дошта бошад.

Мардум ва жомеъаро бояд бишносем то битавонем рох ва расми озодагий ва харакати ба самт ва суйи хукумати исломий ала минхажин нубувват ва уммати вохид ва жамоати вохидро ба онхо ёд бидихем, бояд онхоро бишносем то дар холатхойи изтирор мисли имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллох хифз ва нигахдорий ва иртиқоъи хукумати бадили исломийро ба онон ёд бидихем. Бояд онхоро бишносем то дар холатхойи изтирорий бадтар чигунагийи мухофизат ва иртиқоъи мажлиси шўройи мужохидинро ба онон ёд бидихем. Ва бояд онхоро бишносем тоба онхо ёд бидихемки ғейри аз ин “ се абзор” ва се рох хеч рохи дигари барои вахдат ва қудрат ва халос шудани аз фақр ва ноамний ва дур рехтани куффори ишғолгар ва муртаддини махаллий ва касби қудрати хукуматий ва иззат вужуд надорад.

Дар рохи посдорийи аз ин вахдатики шўройи мо дар хар сатхи ба вужуд оварда аст бояд аз мулохазоти танг назаронайи роижи миёни мардум ва аз интизороти таваххум героёнайи иддайи аз дустонки рабти ба вазъи мовжуд ва рабти ба бунёдхойи қонуни шариати аллох надорад, дури кард.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(114- қисмат)

Дар инжо илова бар онки айбишон хам еки нест мошинишон хам бо хар фарқ дорад, василайи харакатийи онхо ек мулло бо ек фикри ханафий диюбандий мотрудий ё ашъарий аст, мошини харакатийи шумо мумкин аст шўро бошад. дар ин сурат бо мил ланги трактор намешавад мил ланги утубус ё қаторро таъмир кард ва инхоро ба харакат андохт.

Дар ин сурат ин бародарони мо бо ирояйи дармони он сарзаминхо барои сарзамини худишки ба дарди беморони сарзамини худиш намехурад, ё бо ирояйи қитъайики нақси мошини сарзаминишон рафъ намекунад, ошкоро ба унвони сад ва монеъи дар баробари пейдо кардани доруйи муносиб  қитъайи муносиб амал мекунанд, ва ошкоро дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслимин сад ва монеъ мешаванд, ва бо аъмоли жохилонайи худишон мардумро дар баробари қонуни шариати аллох қарор медиханд.

Шинохти жомеъа ва афроди жомеъа метавонад бехтарин кўмак дар ирояйи дармони муносиб ва қитъайи муносиб барои бартараф кардани беморихо ва уйуб ва нақсхойи он жомеъа ва афрод бошад. аз жумла касоники дуст надоштанд бо баъзи аз мардум, бархи мовзуъоти ижтиходийро дар миён бигузоранд, имоми Ахмад астки дуст надошта аходисироки зохири он қиём ва хуружи бар хокими золим ва ахли бидъатро жоиз медонист барои умум дар он зуруфи замони ва макони баён бишаванд.

Хукумати бадили изтирорийи исломийки аз масалайи халқи қуръон хамоят мекард, ва дар айёми мехнат он хамма мусибат барои худиш ва дигар уламо ба вужуд овард, аммо ишон биёянд ривоятхойики жанги мусаллахона бар алайхи чанин хукумати бадили изтирорийи исломийро жоиз медонистро муносиби он шароити замоний ва маконий бейнал милалий ва мантақаийи муслимин намедонист ва дар ин холати изтирор вокуниши мутаносиб бо ин вазъики пеш омада астро дар пеш гирфт. Хамонтурики баъзи аз асхоб бо вужуди фосид будани хукумати язид аммо заминахойи қиёмро муносиб намедонистанд, ё Абу Ханифа ба ахли Куфа эътимод надошт ва дар нехзати Нафси Закия ширкат накард ва танхо аз назари пулий ва таблиғий ба у кўмак кард. Дар хар сурат мовқеиятхойи дар жомеъайи хосси пеш меояндки на баёни ек хукми барои баъзи аз мардум лозим аст, ва на ширкат кардани дар он, балки бояд онро барои фарохам шудани заминахойи муносибиш ва замони муносибиш дар он жомеъайи хосси нигах дошт.

Аз еки аз уламо дар мовриди масалайи илмий суъол шуд, ишон посух надоданд. Суъол кунанда гуфт: магар ин хадисро нашанидид :

مَنْ كَتَمَ عِلْمًا يَعْلَمُهُ، جِيءَ بِهِيَوْمَ الْقِيَامَةِ مُلْجَمًا بِلِجَامٍ مِنْ نَارٍ[1]

“ касики илми дошта бошад ва онро китмон намояд рузи қиёмат, ба афсари оташин баста хохад шуд?” ишон фармуданд: афсарро рахо кун ва буру, харгох каси омад ва фиқх ва фахми онро дошт ва ман аз чанин каси илмамро китмон намудам маро ба афсар бибанд.

Хатто каси чун имоми Хасани Басрийки Хажжож аз у дар мовриди хадиси арнаяйн ва мужозоти онхо тавассути росулуллох саллаллоху алайхи васаллам пурсид, имоми Хасан Басрий, хадисро инкор кард, чироки медонист Хажжож қаблан ин хадисро  [2]  

Василайи барои хунрези бештар қарор дода буд ва алъон бо истинод ба ин хадис пеш аз пеш дар рехтани хун зиёдий равий мекунад.[3].

Абдуррохман ибни Махдий рохимахуллох дар хамон қарни дувум хижрий мегуяд: “ марди ба даражайи имомат нарасадки ба вай иқтидо намуд, магар инки баъзи аз чизхойироки мешнавад дар назди хувиш нигах дорад.” [4]

Холо муслимин ба далили набуди хукумати исломий ала минхажин нубувват ва тамоми мафосид ва олудагихойи ақидатий ва рафторийки баъди аз ин ба вужуд омаданд дар ек мезон аз огохихо нестанд, ва жавомеъи онхо хам дар ек сатхи нестанд, ва хатто шахс ва гурух ва жомеъайи ниёзи ба ек рохкори хосси дорадки бояд фахмида бишавад ва мутаносиби бо он

««تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى»

Ва амал бишавад.

Бале, бояд шевайи бархурди бо хамма мардумро ёд бигирем на қишри хосси аз онхоро. Барои хамин астки новъи жохилият новъи харакатро ва новъи вокунишро мушаххас мекунад, ва мумкин аст новъи жохилияти хар замоний бо замони дигар мутафовут бошад, барои хамин астки хам новъи вокуниш ва хам новъи харакат фарқ мекунад, ё мумкин аст хатто новъи жохилият дар ек замон аз макони ба макони дигари фарқ дошта бошад, барои хамин аст вокуниши нисбат ба хар кудом бо он ки фарқ мекунад.

(идома дорад……..)

---

[1] سنن ابن ماجه ـ افتتاح الكتاب فی الإيمان وفضائل الصحابة والعلم ـ باب 24 ـ صفحه 98 ـ شماره 266

[2] «حديث عرنيين» اشاره به داستان عكل دارد كه در آن، چند نفر نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم آمده و ايمان آوردند، و به دليل اينكه شرايط آب و هوا بر ايشان گران آمد، خواستار آن شدند كه پیامبر صلی الله علیه وسلم جای ديگری برايشان تدارك ببيند، رسول الله صلی الله علیه وسلم ايشان را به منطقه­ای فرستادند كه شتران متعلق به مسلمانان در آنجا می­زيستند تا هم آب و هوای بهتر داشته باشند و هم از شير و ابوال شتران بنوشند، اما اينان غدر نموده، و چوپان را به قتل رسانيده و شتران را بردند و مرتد گشتند، رسول الله صلی الله علیه وسلم به هنگام دستگيری ايشان، دست و پايشان را در جهت خلاف همدیگر قطع نموده و چشم­هايشان را كور نموده و آنها را در برابر آفتاب قرار دادند تا جان دادند. حديث را انس نقل می­كند اما حسن بصری نزد حجاج آن را منكر شمرد تا حجاج بيش از اين خونريزی ننمايد چرا كه بسياری از خون­ها را به ناحق می­ريخت.

[3] صحیح البخاری ـ کتاب المغازی ـ باب 34 ـ صفحه 1553 ـ شماره 3956

[4] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 8 ـ شماره 12 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(113- қисмат)

Ин адами шинохти шаръий ва айний аз мусалмон ва ғейри мусалмон боис мешавад шахс натавонад дипломосийи мутаносиби худишро бо мусалмон ва кофар ба сурати шаръийяш ба пеш бибарад, ва натавонад мутаносиби бо зарфият ва тавоноийхойи шахсийки бо у сухбат мекунад вориди гуфтагу ва даъват бишавад, ва аксаран худиш ба новъи бун баст ва хатто героиши ба хушунат ва зиёдаравий ва дилсарди кашида мешавад, ва мухотобишро хам гох дучори фитна ва хатто уро ба масири мекашонадки жохилона бо мухолифат бо қонуни шариати аллох , аллох ва росулишро такзиб кунадки ошкоро ба унвони еки аз мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий амал мекунад.

Бухорий рохимахуллох аз имоми Али розиаллоху анху ривоят мекунадки гуфта аст:

حَدِّثُوا النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُونَ، أَتُحِبُّونَ أَنْ يُكَذَّبَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ؟[1]

“Бо мардум ба андозайи маъорифишон сухбат намойид, оё дуст доридки худо ва росулишро такзиб кунанд.” Ё Муслим аз ибни Масъуд розиаллоху анху ривоят мекунадки гуфта аст:

مَا أَنْتَ بِمُحَدِّثٍ قَوْمًا حَدِيثًا لا تَبْلُغُهُ عُقُولُهُمْ؛ إِلا كَانَ لِبَعْضِهِمْ فِتْنَةٌ[2]

Агар бо мардум сухани бигуйидки ақлишон ба фахми он нарасад, хатман бархи аз онон ба фитна меофтанд. “ агар ту барои қовми сухан гуфти ва он қовм, фахми гуфтахойи туро надоштанд ( ақлишон бидон нарасид) ононро дучори фитна намудайи.”

Мушаххас астки ин сухан дар мовриди омузиши иймон нест, чун иймонро хар инсоники девона набошад ва аз саломати равоний бархурдор бошад мефахмад. Ин равиш дар мовриди омузиши соири ахком ва бартараф кардани жахлхойи астки ниёзи ба огохий ва басирати шаръий дар амри даъват ва жиход дорад; аммо ин бародарони ноогохи мо на аз дуст ва на аз душман шинохти шаръий надоранд, барои хамин аст аксаран дар дунё шикаст мехуранд. Ва агар шинохти аз лобалойи гуфтахойи ошуфтайи уламойи мовриди қабулишон пейдо карда бошанд марбут ба қуруни гузашта аст ва иртиботи ба вазъи мовжуд надорад, ва агар худишон хам ба огохихойи даст пейдо карда бошанд, шинохти аст хиёлий ва ғейри марбут ба жомеъайи кунунийки дар хар ду холат ба дарди вазъи мовжуди миллатиш намехурад.

Ба унвони мисол фалон олим дар фалон қарн ва фалон макони мушаххас гуфтаки суфийхо шариатро кинор гузоштанд ва дар хонақохо ба сабки рохибхо гушагирий карданд ва аслан ахли жиход ва қитол нестанд, аммо мебинемки дар қуруни баъди хамин суфийхо табдил мешаванд ба хукумати усмоний ё Умар Мухтор ё шайх Саъид пирон ё Санжархон курдистон ва гуруххойи аз толибон ва муслимини  Чечен ва ғейрихки илова бар онки тобеъи шариат хастанд балки худишон мужрийи қонуни шариати аллох ва парчамдори жиход бо куффор мешаванд.

Дар инжо он олим дар он макони мушаххас ва замони мушаххас рост гуфта аст, аммо ин бародарони мо мутаважжих нестандки ин олими бузургвор барои замони худиш сухбат карда аст на барои соири замонхо, алъон мумкин аст дастахойи аз суфийхо бошандки куллан муртад шуда бошанд мисли Алиюллохийхо ва язидийхо ва ғейрих ва ё мумкин аст дастахойи муваххид ва мужохид ва ё табақоти дигари вужуд дошта бошандки хар кудом машмули хукми жудогонаий бошанд.

Ин бародарони мо бо мутолаъайи раъйи фалон олим, меоянд ва бар хаммайи суфийхо ек хукм содир мекунандки таносуби бо вазъи мовжуд надорад, ва огохихойишон иштибох аст, ва хамин огохихойи иштибохи худиш монеъи дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий мешавад, ин мисолро арз кардамки бидонид дар мовриди аксари фирақ ва тафосири исломийи бародарони мо ба хамин сабк дучори иштибохоти фохиши мешаванд ва огохихойишон илова бар онки наметавонад хидмати ба худи шахс ва вазъи мовжуди муслимин бикунад балки аксаран монеъи мешавад дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи ахли қибла.

Дар кинори ин бародарони мо касони хастандки масалан дар мовриди жиходи Афғонистон ва Ироқ ва Сурия ва Яман ва хатто Сумолий ва Моли ва Чечен ва ғейрих огохихойи хуби доранд, ва хатто мумкин аст муддати хам дар миёни баъзи аз мужохидини ин манотиқ зиндагий карда бошанд, аммо дар баробари иттилоатишон дар мовриди жомеъа худишон тақрибан наздик ба сифр аст,ва мехоханд бо доруйики барои дармони беморихойи он кишвар ба дард хурда аст бо хамин дору беморийи хосси сарзамини худишро дармон кунанд, дар холики беморийи сарзамини у – бо вужуди муштаракоти чун хокимияти куффори секуляр ва муртаддини махаллий ва ривожи анвоъи фақр ва ноамнийхо ва олудагихойи ақидатий ва рафторий – бо сарзамини дигар мутафовут аст, ва мардуми сарзмини у дар мавориди мухталифи бо сарзаминхойи дигар тафовутхойи фохиш ва ниёзхойи мухталиф ва хатто увлавиятхойи мухталифи хастанд, аммо ин бародарони мо мутаважжих нестандки мошиники дар сарзамини худишон мехоханд нақсхойишро бардоранд ва таъмириш кунанд қитъайи маъюбиш бо қитъайи маъюби соири сарзаминхо фарқ дорад, дар онжо мил ланг айб дорад ва дар инжо лостикхо панчаранд ё супохо айб доранд; дар онжо илова бар ишғолгарони хорижий ва муртаддин мушкил бар сари намоз хонда ва жамоат рафтани муслимин ва иртидод ба дини секуляризм ва қуръон сузи тўвхини номусий ба аллох ва пайғамбар ва дин нест балки мушкил дар қовмиятгароий ва ноцианализм ва чизхойи дигар аст, аммо дар Курдистон мушкили аслий бар сари иртидоди умумийи мардум ба дини секуляризм астки намоз нахондан ва жамоат нарафтан ва хатто қуръонсузий ва ихонат ба қуръон ва аллох ва пайғамбар ва ислом ва ғейрих хам аз самароти он аст.

(идома дорад……..)

---

[1] صحیح بخاری ـ باب 49 ـ صفحه 59 ـ شماره 127

[2] صحیح مسلم ـ مقدمه ـ باب 3 ـ صفحه 9 ـ شماره 14 

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(112 қисмат)

Нигох кунин росулуллох саллаллоху алайхи васаллам читури барои Муоз увлавият банди ва мархала банди мекунад: хамоно ту ба назди қовми аз ахли китоб мерави лизо пас аввалин чизики онхоро ба суйи он даъват медихи тўвхиди аллох бошад.

.«أَوَّلَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَى أَنْ يُوَحِّدُوا اللَّهَ تَعَالَى»

Ва чун худовандро шинохтанд пас онхоро бо хабар намоки худованд дар шабона рузишон панж намоз бар онхо фарз намуда аст.

«فَإِذَا عَرَفُوا ذَلِكَ فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ قَدْ فَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي يَوْمِهِمْ وَلَيْلَتِهِمْ»

Ва чун инро анжом доданд пас онхоро бо хабар намоки худованд дар амволишон закот фарз намуда астки ба фақирони худишон баргардонда мешавад.

«فَإِذَا صَلَّوْا فَأَخْبِرْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ زَكَاةً فِي أَمْوَالِهِمْ تُؤْخَذُ مِنْ غَنِيِّهِمْ فَتُرَدُّ عَلَى فَقِيرِهِمْ»

Ва чун аз ин дастур итоат карданд аз онхо закотро бигир ва аз гирифтани бехтарин молхойи мардум пархез намо.

.«فَإِذَا أَقَرُّوا بِذَلِكَ فَخُذْ مِنْهُمْ وَتَوَقَّ كَرَائِمَ أَمْوَالِ النَّاسِ»[1]

Худи Муоз розиаллоху анху ривоят мекунад:

بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ:إِنَّكَ تَأْتِي قَوْمًا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ، فَادْعُهُمْ إِلَى شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَأَعْلِمْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ خَمْسَ صَلَوَاتٍ فِي كُلِّ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَأَعْلِمْهُمْ أَنَّ اللَّهَ افْتَرَضَ عَلَيْهِمْ صَدَقَةً، تُؤْخَذُ مِنْ أَغْنِيَائِهِمْ، فَتُرَدُّ فِي فُقَرَائِهِمْ، فَإِنْ هُمْ أَطَاعُوا لِذَلِكَ، فَإِيَّاكَ وَكَرَائِمَ أَمْوَالِهِمْ، وَاتَّقِ دَعْوَةَ الْمَظْلُومِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ اللَّهِ حِجَابٌ” [2]

Хамоно ту баназди қовми аз ахли китоб меравид лизо онхоро басуйи инки ба жуз худованди дигар маъбуд бархаққи нест ва ман фристодайи худованд хастам даъват биде. Агар онхо инро пазирофтанд, онхоро огох намоки худованд дар шабона руз панж намоз бар онхо фарз намуда аст. Агар онхо инро пазирофтанд онхоро огох намоки худованд дар амволишон закот фарз намуда астки аз сирватмандонишон гирифта шуда ва ба фақирони худишон бозгардонда мешавад. Агар онхо инро пазирофтанд аз гирифтани бехтарин молхойишон пархез намо. Ва аз дуойи мазлум батарс зеро дар миёни он  ва худованд пардайи нест.

Ин равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламки аллох таоло мефармояд:

قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ ۚ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي ۖ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ(یوسف/108)

Бигу: ин рохи ман астки ман ( мардумонро) бо огохий ва биниш ба суйи худо мехонам ва пейравони ман хам ( чанин мебошанд), ва худоро муназзах медонем, ва ман аз зумрайи мушрикон намебошам.

Ин равиши росулуллох саллаллоху алайхи васалламки аллох таоло мефармояд:

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآَخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيرًا(احزاب/21)

Сармашқ ва улгуйи зебойи дар ( шева пандор ва гуфтор ва кардор) пайғамбари худо барои шумо аст. Барои касоники ( дорои се вижаги бошанд:) умид ба худо дошта, ва жуёйи қиёмат бошанд, ва худойиро бисёр ёд кунанд.

Ва худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

مَنْ عَمِلَ عَمَلاً لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ[3]

Хар каси кориро анжом дихадки мутобиқ бо дастуроти мо набошад он рад аст.

Мо хам бар хамин асос дар дарси душманшиносийи шаръий ва даража банди душманон ба андозайи кофий дар мовриди жомеъайи куффор ва ахкоми марбут ба онхо сухбат кардем, дар мовриди шинохт аз вазъи мовжуди муслимин хам дар жаласоти қаблий ба унвони ек  пеш шарт ва пеш ниёзи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий куллиётро хидмати дустони геромий арз кардемки дар кулл новъи мафохими куллий жомеъа шиносий исломий ва мардум шиносий исломийро ба мо нишон медихад аммо мутаассифона  иддайи аз бародарони мо нисбат ба ин мафохими куллий дар чанон ноогохий ба сар мебарандки хатто наметавонанд вокуниши шабихи вокуниши муслимин дар оёти аввалия сурайи Рум аз худишон нишон бидиханд, ва ошкоро дар мавориди  зиёдий ин жахлишон монеъи дар баробари вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст, ва аз суйи дигар душманон хам аз коноли ин жахли муслимин тавонистанд ахдоф ва нақшахойи зидди исломий худишонро тавассути хамин муслимин пиёда кунанд.

(идома дорад………)

---

[1] صحیح بخاری- التوحید 6937/ صحیح مسلم- الایمان 19/ سنن الترمذی-الزکاة 625، البر و الصلة 2014/ سنن النسائی- الزکاة 2435/ سنن اب داود- الزکاة 1584/ سنن اب ماجه – الزکاة 1783/ سنن الدارمی – الزکاة 1614/ مسند احمد- من مسند بنی هاشم 233/1

[2] صحيح البخاري6851. 4027. 1408. 1372. 1314/صحيح مسلم31. 30/جامع الترمذي567/سنن أبي داود1355/ سنن النسائى الصغرى2486. 2402/سنن ابن ماجه1773/سنن الدارمي1592. 1579/مسند أحمد بن حنبل1995/صحيح ابن خزيمة2128و دیگران

[3] رواه البخارى موصولا (2/166) ومعلقا مجزوما (2/25 , 4/437) ومسلم (5/132) وأبو داود (رقم 4606) وابن ماجه (رقم 14) والدارقطنى (ص 52 ـ 521) وأحمد (6/146 , 180 , 240 , 256 , 270) وأبو بكر الشافعى فى ” الفوائد ” (106/2) وعنه القضاعى فى مسند الشهاب (29/1) والهروى فى ” ذم الكلام ” (1/4/1)ودیگران

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(111 қисмат)

Еки дигар аз мавонеъи “ вахдати огохона, хадафманд ва харакатий” “ адами мардум шиносийи шаръий” аст.

Ин монеъ дар воқеъ ба адами шинохт ва ё хатто огохихойи ғалат аз жомеъайи куффор, ва бахусус адами шинохт ва огохихойи ғалат аз вазъи мовжуди муслимин ва жомеъайи муслимин ишора дорад.

Медонемки аллох таоло мефармояд:

إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ (البقرة / 159)

Бегумон касоники пинхон медоранд ончироки аз далоили ровшан ва хидоят фуру фристодем, баъди аз онки онро барои мардум дар китоб баён ва ровшан намудаем,худо ва нафрин кунандагон ( чи аз миёни фариштагон ва чи аз миёни мўъминон инс ва жан), ишонро нефрин мекунанд.

Дар ин сурат возих ва ровшан астки , хадаф, китмони резтарин масоили қонуни шариати аллох нест, балки хадаф ин астки чижури  ала басиротин бояд ин даъвати аллохро пас аз баёни сарих ва возихи ла илаха – иллаллох ва пас аз ёд додани иймон мешавад дар миёни табақоти мухталифи жомеъа ба пеш бурд?

Читури мешавад амруллох:

ادْعُ إِلَى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَن (نحل/125)

ро дар даъватимон риоят кунем?

Читури мешавад амруллох:

: وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً (بقره/83)

ро риоят кард?

Читури мешавад амруллох:

وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ  (اسراء/53)

ро дар мовриди табақоти мухталифи мардум ба кор гирифт?

Бо баррасийи сийрайи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мутаважжих мешавемки барои пиёда кардани ин услубхойи шаръий, ишон аз мардум шиносийи амиқий бархурдор буданд, ва дар расидан ба ахдофишон аз ин шинохт истефода мекарданд. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба сурати куллий ек жойи мефармояд:

«الْإِیمَانُ يَمَانٍ وَالْكُفْرُ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالسَّكِینَةُ فِی أَهْلِ الْغَنَمِ وَالْفَخْرُ وَالرِّيَاءُ فِی الْفَدَّادِینَ أَهْلِ الْخَيْلِ وَالْوَبَرِ»[1]

“ Яманиён ахли иймонанд ва куфр нез аз жониби шарқ ( мантақайи куфр хез аст) аст сакинат ва оромиш дар бейни ахли ғанам( чўпонон ва касоники бо галла сарукор доранд) аст ва фахр ва риё ва дар ривояти хийлоъ ( кибр ва худ бузургбини) дар бейни сохибони шутур( молдорон) ва сохибони асб ва бодия нишинон аст.”

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам интури мехост, асхобишро ба ахвол ва хулқиёти касоники бо онон таъомул доранд ошно кунад. Хатто замоники ба шоир ва мужрийи жанги равониш Хисон ибни Собит розиаллоху анху амр кард то секуляристхойи кофари қурайшро бо ашъориш мовриди нақд ва хажв қарор бидихад, муқаддаматан аз  Абу Бакр розиаллоху анху хост то Хисон розиаллоху анхуро аз ахвол ва айём ва ахбори худишон ( дар Макка) хабардор ва огох кунад.

Ё замоники Муоз розиаллоху анхуро ба унвони ек даъватгар ва амири лашкар ба суйи мардуми Яман фристод, ба Муоз пас аз ёдовари чигунагийи бархурд ва таъомул бо аллох ва чигунагийи бархурд ва таъомул ба хаво ва нафси худиш, чигунагийи бархурд ва таъомул бо мардуми Яманро ба он ёд дод ва ба Муоз фармуданд: “ ту ба суйи қовми аз ахли китоб мерави”  [2]  

Ва барояш мушаххас кард бо чи қовми ва бо чи ақоиди рубару хохад шуд ва чигунагийи бархурд бо онхоро мушаххас кард ва дар сухбат кардан бо онхо барои Муоз увлавият банди кард, ва увлавиятироки барои мухотоб қарор додани ахли китоби Яман лозим будро маълум ва ошкор кард, ва аввалин амрики бояд ба инон бигуядро таъйин фармуд, баъди аз жо офтодан ва қабули аввалин моврид ба он гуфт мовриди дувум инро бигу ва баъди аз жо офтодани мовриди дувум новбат ба мовриди севум мерасад ва замоники мовриди севум хам жо офтод ва қабулиш карданд новбат мерасе ба хуб ижро кардани мовриди севуми.(идома дорад……..)

---

[1] صحیح مسلم ـ باب 23 ـ صفحه 52 ـ شماره 195

[2] همان ـ باب 9 ـ صفحه 38 ـ شماره 132