وَاعْتَصِمُوا

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(111- قیسم)

اوُنِینگ بِیرِینچِی نَتِیجَه سِی اَلله تَعالَی نِی  تَشخِیصِینِی قَبوُل قِیلمَه گن وَ نَظَرِینگه اِیلمَه گن یاکِی عَمَلدَه – اَلله دَن پَناه سوُرَیمِیز – اَلله وَ رَسُولِی صَلَّی الله علیه وَسَلَّمنِی یالغانچِی دِیب فَرض قِیلگن، بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه اوُ مَنَه بُو شَخصنِینگ کافِر اِیکَه نِینِی وَ اوُ طاغوُتگه اَیلَنگه نِینِی وَ اوُ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشِی وَ بوُندَی طاغوُتنِی کافِر دِییِیشِی لازِملِیگِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُ طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرمَیدِی وَ مَنَه بوُ “لا اله الّا الله” نِی بِیرِینچِی قِیسمِیگه ضَربَه اوُرَه دِی. اَلبَتَّه اوُ اَلله نِی وَ رَسُولِینِی حُکمِینِی، تَشخِیصِینِی قَبوُل قِیلمَسلِیک وَ اَلله نِی، رَسُولِینِی حُکمِینِی عَمَلدَه یالغان دِییِیش آرقَه لِی «لا اله – الا الله» نِی اِیککِینچِی قِیسمِیگه یَعنِی “الّا الله” گه هَم ضَرَر یِیتکَزگن. مَنَه بُو حالَتدَه، مَنَه بوُ اِیش بِیلَن شَخصنِی اوُزِی هَم کافِر بوُلَه دِی وَ بُو کَسَللِیکنِی اِنکار قِیلِیش وَ پِینهان قِیلِیش آرقَه لِی کَسَللِیک آدَملَرنِی اوُرتَه سِیدَه تَرقَه لِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِی.

مَنَه بُو اِیشلَرنِی بَرچَه سِی شَخصنِی وَ جَمِیعیَتنِی اِیمانِی وَ عَقِیدَه وِی سَلامَتلِیگِینِی مُخافِظَت قِیلِیش اوُچوُندُور، اَمّا شَخص شَرِیعَت حُکمِینِی اِنکار قِیلِیش بِیلَن اوُزِینِی وَ جَمِیعیَتنِی سَلامَتلِیگِینِی خَطَرگه سالَه دِی. دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر،اَگر بِیر کافِرنِی کافِر دِیب تَنِیشتِیرمَیدِیگن بوُلسَنگ:

 – کوُندَن- کوُنگه مَنَه بُو کَسَللِیک تَرقَه لِیشِیگه سَبَب بُولَه سَن.

– کوُندَن- کوُنگه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَر کوُپراق آیاق – آستِی قِیلِینِیشِیگه سَبَب بوُلَه سَن.

– کوُندَن – کوُنگه کُفرگه آئِد اِیشلَر عاددِیلَه شِیشِیگه سَبَب بوُلَه سَن.

– باشقَه کُفرلَرنِینگ جَمِیعیَتدَه کوُندَن – کوُنگه یَنَه دَه کوُپراق تَرقَه لِیشِیگه وَ کُفرنِی قَبِیح اِیکَه نِی سِیندِیرِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه سَن.

–   اَهلِی کِتاب وَ شِبهِ اَهلِی کِتاب کافِرلَرِی مَخصُوصاً سِکوُلار، مُرتَد کافِرلَر آدَملَرنِی اوُرتَه سِیدَه نِهایَتدَه آسانلِیک بِیلَن فَرِیب بِیرُوچِی شِیعارلَرنِی کوُتَه رِیب یوُرِیشِیگه بائِث بوُلَه سَن.

– سِکوُلار وَ مُرتَد اَحزابلَر هَم آدَملَرنِی آرَه سِیدَه آسانلِیک بِیلَن یاردَم آلِیشِیگه وَ آدَملَرنِی اوُزلَرِیگه طَرَفدار قِیلِیب آلِیشِیگه وَ اوُلَرنِی مُرتَد قِیلِیشِیگه وَ شَرمَندَه لِی عُمرلَرِینِی یَنَه دَه چوُزِیلِیشِیگه سَبَب بوُلَه سَن.

مَنَه بُو مُصِیبَتلَر وَ بوُنگه اوُحشَه گن باشقَه مُصِیبَتلَر، کافِرنِی کافِر دِیمَه گن کِیشِیلَرنِینگ بِی پَروالِیگِینِی نَتِیجَه سِی وَ ثَمَرَه سِی حِسابلَه نَه دِی، بُو مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اَنَه اوُشَنچَه عَقِیدَه وِی وَ اِیمانِی بوُلغَه نِیشگه وَ مُسُلمانلَرگه اوُشَنچَه ضَربَه اوُرِیلِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی.

نَماز اوُقِیدِیگن اَمّا بِیر آزگِینَه عَصَبِیلَه شِیشنِی یا حادِیثَه نِی تَأثِیرِیدَه آشکارَه وَ قوُرقمَسدَن اَلله نِی وَ رَسُولِی صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی، دِیننِی وَ اِسلام دِینِیدَگِی مُقَدَّس نَرسَه لَرنِی حَقارَت قِیلَه دِیگن کِیمسَه لَرنِی کوُرمَه گن بوُلِیشِینگِیز موُمکِین اِیمَس، یاکِی شوُندَی اِنسانلَرنِی جوُدَه کوُپِینِی کوُرگن بوُلِیشِینگِیز موُمکِینکِی، اوُلَر نَماز اوُقِیشلَرِی بِیلَن بِیرگه سِکوُلار اَحزابلَرنِی، مُرتَد کوُمَلَه لَرنِی، دِیماکرَتلَرنِی، پِیکَه کَه لَرنِی، باشقَه سِکوُلار وَ کافِر اَحزابلَرنِی، بوُتوُن جَهان باسقِینچِی کافِرلَرِینِی، اوُلَرنِینگ مَحَلِّی سِکوُلار نَوکَرلَرِینِی مُسُلمانلَرنِی بَرابَرِیدَه حِمایَه قِیلِیشَه دِی وَ اوُلَر اوُچُون طَرَفدار بوُلِیشَه دِی. یاکِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگنلَرِیدِیک یَرِیم کَلِیمَه بوُلسَه هَم حِمایَت قِیلِیشَه دِی: اَگر یَرِیمتَه کَلِیمَه بِیلَن بوُلسَه هَم، اوُلَر بَرِیبِیر جَهَنَّمنِی آلاوِیدوُر. مَنَه بوُندَی اوُرِینلَردَه جُودَه کوُپچِیلِیکنِی کوُرگنمِیز.

مُسُلمانلَرنِی فَعالِیَت دائِرَه سِیگه باغلِیق بُولگن اِیککِینچِی اوُرِین شُوکِی،یوُقارِیراقدَگِی وَ رِواجلَنگن مَرحَلَه بوُلِیب، رُوحِی وَ تَبلِیغِی جَنگلَردَه مَنَه بُو شَخص مُرتَدلَرگه قَرشِی اوُزِینِی اِمکانِیَتِیدَگِی اَندازَه بوُیِیچَه اِیشتِراک اِیتِیشِی کِیرَک، یَعنِی اوُزِینِینگ اِمکانِیَتِیدَگِی اَندازَه بُویِیچَه بوُلِیشِی، بُو نِهایَتدَه مُهِم نَرسَه. هِیچ کِیم اوُندَن بوُندَن آرتِیغِینِی طَلَب قِیلمَیدِی، [1] لایُکَلِّفُ اللهُ نَفسَاً إلّا وُسعَهَا؛ مُرتَدلَرگه قَرشِی زَبانِی، رَوانِی تَبلِیغِی، یوُمشاق جَنگدَه اوُزِینِی قُدرَتِینِی اَندازَه سِی بوُیِیچَه اِیشتِراک اِیتسِین وَ اوُلَرگه قَرشِی کوُچ اِیشلَه تِیشگه ، قوُراللِی جَنگگه دَستوُر بِیرِیلگن پَیتدَه، اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ رَهبَرِیَتِینِی فَرمانِینِی  قُدرَتِی یِیتکَه نِیچَه اِجابَت قِیلسِین وَ اوُزِینِینگ قُدرَتِینِی حَددِیچَه قوُلِی،زَبانِی وَ قَلبِی بِیلَن جِهاد قِیلسِین. اوُچ اَبزارنِی رَهبَرِیَتِی اوُنگه قَنچَه مِقداردَگِی قُدرَتنِی تَقسِیملَه گن بوُلسَه، اوُشَه اَندازَه سِیدَگِی قُدرَتنِی تَقسِیملَه گن بوُلسَه، اوُشَه اَندازَه دَگِی قُدرَتنِی مَصرَف قِیلسِین. [2]

مَنَه بُو حالَتدَه، اَساسِی نوُقطَه گه یَعنِی مُرتَدلَرنِی جَزالَش وَ اوُلَرنِی اوُستِیدَه اوُلِیم حُکمِینِی تَطبِیق قِیلِیش اِسلامِی حُکوُمَتنِی حَققِیدوُر، دِیگن جایگه قَیتَه مِیز. یاکِی باشقَه چَه عِبارَه بِیلَن اَیتگندَه، مُسُلمان شَخصنِینگ مُرتَدلَرنِی بَرابَرِیدَگِی شَخصِی اِیشلَر بُویِیچَه وَظِیفَه سِی، یوُمشاق وَ رُوحِی جَنگلَرنِی ، هَمدَه مَنفِی مُبارَزَه نِی دائِرَه سِیدَه جایلَشگن. مَنَه بوُ اِصطِلاحاتلَرنِی یَحشِی توُشوُنِیب یِیتِیشِینگِیز جوُدَه هَم مُهِم: اوُلَرنِی بِیر یوُمشاق وَ رُوحِی جَنگ، اِیککِینچِیسِی مَنفیی مُبارَزَه، مَنَه بُو اِیککِی اوُرِیندَه جایلَشگن. یَعنِی مُرتَدلَرنِی بَرابَرِیدَگِی شَخصِی اِیشلَر بوُیِیچَه وَظِیفَه سِی، یوُمشاق وَ رُوحِی جَنگلَرنِی، هَمدَه مَنفِی مُبارَزَه نِی دائِرَه سِیدَه  جایلَشگن. مَنَه بُو اِیککِی کَلِیمَه گه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرِینگلَر، اِجماعدَن وَ حُکم چِیقَه رِیشدَن، اِجرا قِیلِیش وَ اِیسسِیق جَنگلَردَن کِیلِیب چِیقَه دِیگن فَتوالَرنِی هَمَّه سِی اِسلامِی حُکوُمَتگه تِیگِیشلِی بوُلَه دِی.

(دوامی بار……)

---

[1] 1- حکومت اسلامی علی نهاج نبوه، 2- حکومت بدیل اضطراری اسلامی در صورت نبود مورد اولی  3- مجلس واحد شورای مجاهدین در صورت نبود دو مورد قبلی

[2] 1- حکومت اسلامی علی نهاج نبوه، 2- حکومت بدیل اضطراری اسلامی در صورت نبود مورد اولی  3- مجلس واحد شورای مجاهدین در صورت نبود دو مورد قبلی

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(111- قسمت)

اولين نتيجه ی آن اين است كه، تشخيص الله متعال را قبول نداشته و آن را دست كم گرفته و یا عملاً- نعوذ بالله- الله و رسولش صلی الله علیه وسلم را دروغگو فرض کرده، و علاوه بر این، با آنکه می داند که چنان شخصی کافر و به طاغوت تبدیل شده و باید به طاغوت کفر کند و چنین طاغوتی را کافر بداند اما، کفر به طاغوت نمی کند و این هم به قسمت اول «لا اله – الا الله» او ضربه وارد می کند. هرچند که با قبول نکردن تشخیص و حکم الله و رسولش صلی الله علیه وسلم و دروغ فرض کردن حکم الله و رسولش، عملاً به بخش دوم «لا اله – الا الله» یعنی به «الا الله» خودش باز صدمه زده است. در این صورت، چنین شخصی با همین کار، خودش هم کافر می شود و به دنبال آن، با عدم انكار اين بيماری و پوشاندن آن از مردم باعث شيوع آن بیماری می گردد.

تمام اين كارها برای محافظت از سلامت ايمان و عقيده ی فرد و جامعه است اما، شخص با انکار این حکم شریعت هم سلامت خود و هم سلامت جامعه را در معرض خطر قرار می دهد. دقت کنید، اگر یک کافر را به عنوان کافر معرفی نکنی:

• باعث می شوی که روز به روز این بیماری گسترش بیشتری پیدا کند.
•  باعث می شوی که روز به روز قوانین شریعت الله بیشتر زیر پا گذاشته شوند.
• باعث می شوی که روز به روز کفرگویی عادی تر شود.
• باعث می شوی که روز به روز دیگر کفرهای آشکار در جامعه گسترش بیشتری پیدا کنند و قبح این کفرها شکسته شود.
• باعث می شوی که کفار اهل کتاب، شبه اهل کتاب و بخصوص کفار سکولار و مرتد به راحتی در میان مردم با شعارهای فریبنده جای پا باز کنند.
•  باعث می شوی که احزاب سكولار و مرتد هم به راحتی در ميان مردم يارگيری کنند و مردم را طرفدار خود نموده و آن ها را مرتد کنند و عمر ننگینشان طولانی تر هم شود.

تمام این مصیبتها و مصیبت های دیگر، نتیجه و ثمره ی سهل انگاری و کوتاهی کسانی است که یک کافری را کافر نمی دانند و باعث آنهمه آلودگی عقیدتی و ایمانی در میان مسلمین و وارد شدن آنهمه صدمه به مسلمین می شوند.

غیر ممکن است حداقل کسانی را ندیده باشید که ممکن است نماز هم بخوانند اما، با کمترین اتفاق و عصبانیتی، آشکارا و بدون ترس به الله و رسولش صلی الله علیه و سلم، دين و هر چه مقدسات دین اسلام است فوش می دهند، و يا ممکن است انسانهای زيادی را ديده باشيد كه نماز هم مي خوانند اما، از احزاب سكولار و مرتد کومله ها، دمکراتها، پ.ک.ک ها، سایر احزاب سکولار و کافر، کفار اشغالگر سکولار جهانی و نوکران سکولار محلی آن ها علیه مسلمین حمایت و طرفداری می كنند. حتی اگر با نصف کلمه هم باشد که رسول الله صلی الله علیه و سلم می فرماید: اگر با نصف کلمه هم باشد، باز در آتش جهنم است. در این مورد خیلی ها را مشاهده کردیم.

1. مورد دومی که به دایره ی فعالیت مسلمین برمی گردد این است که، (مرحله ای بالاتر و پیشرفته تر این است که) در جنگ نرم و روانی تبلیغی و زبانی این شخص بایدعلیه مرتدین به اندازه ی توانایی خودش مشارکت کند، این خیلی مهم است به اندازه ی توانایی خودش. کسی بیشتر از این از او نمی خواهد، لایُکَلِّفُ اللهُ نَفسَاً إلّا وُسعَهَا؛ به اندازه ی توانایی خودش در این جنگ نرم و روانی تبلیغی و زبانی علیه مرتدین مشارکت کند و هر زمان، دستور به برخورد فیزیکی و جنگ مسلحانه علیه آنها شد فرمان رهبریت حکومت اسلامی را به اندازه ی توانایی خود اجابت کند و در حد توانایی خود با دست یا زبان یا قلبش جهاد نماید. به همان اندازه ای که رهبریت 3 ابزار[1] قدرت را توزیع کرده به همان اندازه قدرت را مصرف کند.

در این صورت، باز برمی گردیم به این نکته ی اساسی که مجازات کردن و تطبیق حکم مرگ بر مرتدین تنها حق حکومت اسلامی است. به عبارت دیگر، می توان گفت که وظیفه ی فرد مسلمان در امور فردی در برابر مرتدین در دایره ی جنگ نرم و روانی و مبارزه ی منفی جا می گیرد. خیلی مهم است، این اصطلاحات را خوب متوجه شوید: یکی جنگ نرم و روانی و دوم مبارزه ی منفی در این دو مورد جا می گیرد. یعنی وظیفه ی فردی مسلمین در برابر مرتدین در دایره ی جنگ نرم و روانی و مبارزه ی منفی جا می گیرد. روی این دو کلمه خیلی دقت کنید، و تمام آنچیزی که مربوط به فتوای ناشی از اجماع، قضاوت، اجرا و جنگ گرم می شود مربوط به حکومت اسلامی است.

(ادامه دارد……)

---

[1] 1- حکومت اسلامی علی نهاج نبوه، 2- حکومت بدیل اضطراری اسلامی در صورت نبود مورد اولی  3- مجلس واحد شورای مجاهدین در صورت نبود دو مورد قبلی

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.
 

14- қисмат)

Хуб ,алъон хохарон ва бародарони  мусалмонам бояд битавонанд жавоб дихандки меъёр барои иртидод ва муртад шудани муслимин чист? Чун вақти мегуем муртад шудани муслимин ва немегуем муртад шудани мунофиқ ё секулярзадахо ; мо қаблан инхоро жузви муслимин хисоб кардем. Меъёр барои иртидод ва муртад шудани муслимин чист?

Бале ,ба сурати хулоса ва мухтасар метавон гуфт инкор кардани огохона ,амдий ва ихтиёрий еки аз ахкоми ошкори дини ислом.Диққат кардид дустон ,фард огохона ,амдан ва ба мейли худиш еки аз ахкоми ошкори дини исломроки барои у ошкор буда аст. Чун ,мумкин аст барои дигарон ошкор буда бошад барои ин фард ошкор набуда,аммо холо барояш ошкор шуда ,яқин пейдо кардаки ин ,еки аз ахкоми дини ислом аст,аммо , у огохона ,амдан, ба мейли худ ва ихтиёрий онро инкор мекунад. Ин меъёри иртидоди чанин мусалмони аст. Чун исломи ноқис аз каси қабул намешавад, ба қовли саййид рохимахуллох ё исломи комил ё хеч чиз.

Холо , масаларо қаблан хам гуфтам хийли зурурий аст, каси еки аз ахкоми шариати аллох ё кулли шариати аллохроки барояш мусаллам ,ровшан ,ошкор ,собит ва мушаххас шудаки қонуни шариати аллох аст ва аз тарафи аллох омада,аммо бо ин вужуд ,онро кунор мезанад ва чизи дигариро жойи он мегузорад. Аллох таоло мефармояд :

«‏آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ‏» (بقره/285)،

Фристода ва росул ,мўътақид аст ба тамоми ончи аз суйи парвардигориш бар у нозил шуда аст ва мўъминон ( нез ) бидон бовар доранд. Хаммаги ба худо ,фариштагони у ,китобхойи вай ва пайғамбарониш иймон дошта ( ва мегуянд 🙂 миёни хеч ек аз пайғамбарони у фарқ немегузорем ва мегуянд: шанидаем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا».

Парвардигоро ! Омурзиши туро хохонем , ва бозгашт ба суйи туст

• «رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ‏».

Ин сифоти муслимин аст. Хар чи аз тарафи аллох таоло омада,инхо чи мегуянд фақат ек вокуниш доранд : шанидем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»؛

Ба махзи инки фахмиданд аз тарафи аллох таоло омада шанидем ва итоат кардем

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»،

Хатто,агар хикмати ин итоат кардан ва хукми аллохро надонанд.

Онхо ба аллох эътимод пейдо карданд дар натижа харфхоишро хам қабул доранд. Хикматхои хийли аз оёт хаст,хийли чизхо дар мовриди хийли аз оёт ва ривоёти росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хастки алъон мо онхоро мутаважжих шудаем илм онхоро ба истелох аз тариқи тажруба ,илм ва дониш онхоро тажруба карда ва  собит намуда аст дар холики хеч кудом аз сахоба инро немедонист. Ва ле вокуниши мо ба хар чи аз тарафи аллох омада бидуни инки бо он каланжор биравем ин астки

«سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا»

Шанидем ва итоат кардем

«بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ».

Хар чизики аз тарафи парвардигор нозил шуда аст.

«وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِه»

Кулли мўъминон хам хам ба хаммаи он эътиқод доранд,хаммаги ба он эътиқод доранд.

Ва дар ояйи дигари мефармояд :

«‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا‏» (نساء/136)،

Эй касоники иймон овардаид ! ба худо ва пайғамбариш ва китобики бар пайғамбар нозил карда ва ба китобхойики пештар нозил намуда аст ( ки тахриф ва нисён дар онхо сурат нагирифта буд ) иймон биёварид. Ва хар касики ба худо ,фариштагон ,китобхойи худованди ,пайғамбариш ва рузи ростохез кофар шавад( ва еки аз инхоро напазирад ) воқеан дар гумрохи дур ва дирози офтода аст. «وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ»،

Бале у китобишро фуру фристода ба хеч чизи он набояд куфр биварзид ва бигуйид онро қабул надорам,қабул надорам яъни пушондани он.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(13- қисмат)

Аллох таоло дар ин моврид,ошкоро хашдор медихад ва ин жанги равонийро ба унвони ек хатари гушзад мекунад :

‏«وَقَالَتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُوا بِالَّذِي أُنْزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُوا آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏» (آل عمران/72)،

Жамъи аз ахли китоб гуфтанд: бидончи бар мусалмонон нозил шуда аст, дар оғози рузи иймон биёварид ва дар поёни руз бидон кофар шавид ,то шояд ( аз қуръон пейравий накунанд ва аз он ) баргарданд. Инхо худишон хориж аз доираи ислом хастанд.

«لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏»

Токтики аст барои инки мусалмонон баргарданд, инхоро ба унвони ек бози ва абзор дар назар гирифтанд.

«لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‏»

То шояд мусалмонон баргарданд. Мусалмононироки ин хамма жилов омаданд инхоро баргардонанд ва мисли худишон кофар бикунанд.

Ин сенориойи жихати ижоди жанги равоний ва нармий астки хам акнун хам барои аз бейн бурдани вахдати диний муслимин ,ижоди тафарруқ ва парокандаги бештар дар миёни муслимин ,тафарруқ ва чанд дастаги ақидатий ва фикрий ,ижоди харж ва маржи диний ва бадбиний нисбат ба дини ислом ва қонуни шариати аллох дар холи ижрост, ва ба шевахои мухталиф ва аз конолхои мухталиф идора мешавад ва идома дорад. Чизи нестки бигуем мунқотиъ шуда бошад. Ин равиши астки душманон саъй мекунанд дар миёни муслимин тафарруқ ва чанд дастаги ба вужуд биёваранд. Инхо мехоханд аз тариқи ин сенориохо ва нақш бози карданхо ба вахдати муслимин зарба бизананд ва боиси фашал ва рехтани убухати муслимин назди душманонишон шаванд.

Нуктаи жолиби ин ислом овардан ва муртад шудани паёпей куффори ахли китоб ,мушрикин ва секуляристхоики харфи инхоро гуш медодан ва ислом меоварданд ва баъад кофар мешудад ин астки хукумати исломий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо тамоми қудрат ва тамкиники дошт боз хукми муртаддинро бар ин шахривандони жомеъайи исломий татбиқ намедихад ва бозихои ононро бо ровшангари,жанги равоний ва нарм ва махал нагузоштан ва ба онхо ва ахамият надодан жавоб медихад. Аслан аз чанин чизики онхо анжом медиханд масхараш меояд. Чиро ? Чун ,инхо аслан харакати накарданд ва ба жилов наёмаданд балки , саржойишон буданд ва тикон нахурданд пас баргашти хам дар кор набуда аст. Инхо худишонро масхара карданд. Аммо нуктаи зарифи ин сенорио ин астки собит шавадки инхо аслан харакати накарданд ва аслан тикон нахурданд ва ба жилов нарафтанд ва сарижойишон собит хастанд ва инхоики мегуянд мо аз ек жойи дигари бармегардем дуруғ мегуянд. Ба хамма  собит шавадки инхо дуруғ мегуянд инхо аслан тикон нахурданд ва сафари накарданд то иддао дошта бошандки мо баргаштем ,ту аслан нарафти то баргарди.

Хуб ,нуктаи дигарики дар ин робита метавон ишора кард ангизахои касони астки воқеан муртад шуданд на инки мисли инхо бози дарбиёваранд мисли ин масхарахо. Ангизахои касоники воқеан муртад шуданд. Бояд бифахмем дақиқан ангизахои онхо чист ?

Ангизахои онхо дақиқан хамон ангизахои мутанаввиъ ва далоили астки дар дарси қаблий дар мовриди шиносоий мунофиқин ва секулярзадахо ба он ишора кардем. Мисли ангизахои фардий – равоний , ангизахои ижтимоий – сиёсий ва ангизахои иқтисодий ,фархангий ва ғейрихки лозим намебинем дар инжо дубора ба онхо ишора кунем ва аз дустони жадид даъват мекунам ба дарси қаблий мурожаъа намоянд то дақиқан бифахманд ангизахои муртаддин аз иртидодишон чи чизи метавон бошад. Албатта ,оддий астки ангизахои дорудастаи мунофиқин бо муртаддин еки бошад ; чун ,муртаддин шикли такомул ёфтаи хамон мунофиқин ва секулярзадахо хастанд. Муртаддин ,мунофиқин ва секулярзадахои хастандки аз жойи ба жойи дигари тағйири макон доданд, аз ек қатор ,савори ек қатори дигари шуданд ва ин тағйири масир мохияти онхоро тағйир надода аст. Барои хамин астки шинохти мохияти даруний ва рафторий онхо дар қуръон ва суннати сахих яъни огохи бар вазъи мовжуди онхо ва чигунаги бархурд бо онхо дар замони хол.

Барои хамин бояд диққат шавадки бахсхои мо аз жумла мовзуоти ақидатий – торихий астки коркардхои сиёсий – ижтимоий барои танзими равобити фардий – ижтимоий ва жавомеъи исломий дар бардорад ва аз жумла мавориди астки торихро ба имруз меоварад, ин нуктаи хийли мухимми аст. Бо шинохти ончики аз сифоти инхо дар манобеъи шаръий омада , мо торихи онхоро дар қуръон ва дар қуруни гузашта ба имруз меоварем ва хамчун ек абзор аз он истефода мекунем. Ин еки аз далоили ахамият ва зарурати бахсхои астки мо дар пеш гирифтаем.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(12- қисмат)

Дидаемки иддаи ба ахзоби кофари ошкори секуляри чун кумалахо,демократхо ,пакакахо ,портихо ва ғейрих ба бахонахойи мухталиф жазб шуданд ва афроди ба ин ахзоби кофар мулхақ мешавандки масалан мардум битавонанд ба забони худишон бихонанд ва бинависанд ,ё ба жойи ек кофари хорижий ек кофари муртади секуляри махаллий бар мардум хоким шавад,диққат кунид дустон ,ё масалан мардумро дар таваххум нигах медорандки фақрро аз бейн мебаранд,хамон корики дар арзи бист ва хурдайи сол дар Курдистони Ироқ мушохида кардем ва ғейри аз фасод,некбат ,бебандубори ,зулм ,беадолати ,дузди ва чоповулкори кори дигари барои ин миллат накарданд. Инхо озодий ва бебандубори дини секуляризмро хоким мекунанд ва даххо тўвтиъа ва дуруғи дигарки дар зери шуорхои демокраси ,озодий ,жомеъайи маданий ва ғейрих қоим карданд.

Дар хар сурат ,касониро ба хамин бахонахоки биёйид ба забони худитон бихонид,биёйид кофари муртади махаллий хамзабони худимонро ба жойи дигарон бар худимон хоким кунем ва он хамма хун бидихем , бо хамин таваххумот ва зулмхо онхоро нигах медоранд.

Медонемки тамоми ин дуруғхо ,тамоми ин тўвтиъахо ва рохкорхо ,рохкорхо ва дуруғхои мунофиқин ва секулярзадахост ва секулярзадахоро хам бо ин таваххумот ба суйи худишон жалб мекунанд. Дар хар сурат , инхоро ба тарафи худишон мекашонанд ва мисли худишон ,кофари ошкор мекунанд.

Ровшан аст, дар хар сурат ,журми кофар шудан бисёр болотар аз махрумият аз хондан ба забони модарий ё хокимият ёфтан ек кофар ва муртади хамзабон астки бадтар аз дигарон буда ва ин аслан хеч тўвжихи надорад. Чи тўвжихи метавонад дошта бошад ек мусалмон бигуяд ек кофари муртади секулярроки хамзабони ман аст биёварам ,хун ва жон бидихамки ин кофари муртади секулярки собит карда дар кулли торих бадтар аз тоғутхои ғейри бумий ва ғейри махаллий бударо бо хуни худ бар худимон хоким кунем. Чиро ? чун хам забони ман аст. Инхо чанин кориро анжом медиханд.

Инхо мумкин аст бо забон чизи бигуянд ва дар амал чизи дигари бошанд. Меёр , дар инжо амалий астки анжом медиханд. Инхо амалан худишонро бо пейвастан ба ахзоби кофари секуляр ,кофар мекунанд ва мухим нест мисли тарафдорони мусайламаи каззоб ё сажжоъ ва соири пайғамбарони дуруғин ба баъзи аз ислом хам амал кунанд ё хейр. Онхоки амал мекарданд ,тамоми пайғамбарони дуруғин дўвраи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба бахши зиёдий аз шариати ислом хам амал мекарданд дар холики ,ин мусайламаи каззоби кунуний мисли ужалон ба ин хам амал намекунанд.

Хуб, ин ек нукта ,нуктаи дигар дар ин жараён иртидод ва муртад шудани бози дигари астки иддаи дар меоваранд. Иддаи аз муртад шудан ба унвони ек абзор дар жанги равоний алайхи муслимин истефода мекунанд.

Яъни ибтидо мегуянд мо мусалмон шудем аммо , ба хамма эълом мекунандки мо даст аз ислом ё ин гурух кашидем ва мегуянд масалан мо дохили инхо будем ва аз наздик инхоро баррасий кардем ва дидем  инхо чи хастанд; аммо ,ба ин далоил даст аз ислом кашидем ва онро муносиб надидем балки ,масалан дини секуляризм ,яхудият ,насроният ,мажусият ва ғейрихро бехтар ташхис додем ,ё тамоми чизхоики хам акнун иддаи амалан дар холи анжоми он хастанд.

Ин метавонад жанги равоний ва тахдиди нарм барои ақида ва бовархои диний муслимин ва дар баробар ,таблиғи барои дини секуляризм ва соири куффори ошкори бошадки инхо ба онон пейвастанд. Ин жанги нарм ва равоний зийракона ,бахусус метавонад тахдиди барои тоза мусалмонон ё муслимини ноогох ,заифул иймон ва бадбин кардани онхо ва соири мардумки аз дур исломро нигох мекунанд ва бадбин кардани онхо нисбат ба ислом махсуб шавад.

Инхо метавонанд ба унвони монеъи бошанд ва таблиғоти онхо барои дигаронки дар холи тамошойи ислом хастанд боис шавадки нигариши мусбати нисбат ба ислом надошта бошанд. Инхо маъмулан аз даруни муслимин ба чанин бозихои даст намезананд балки , куффори ошкори хастандки аз хориж аз доирайи муслимин ,ин бозихоро дар меоваранд. Пас ,ин бози моли ек мусалмон ё хатто ек мунофиқи секулярзада хам нест, ин моли онхост ,куффори ошкорики хориж аз доираи ислом хастанд.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(11- қисмат)

Бидуни шак ,еки аз ин оро сахих буда ва соири оро сахих нестанд, аммо чун шўрои вохиди вужуд надорад дар натижа ,уммати вохиди хам вужуд надорад ва ижмоъи вохиди хам ба вужуд намеояд то раъйи вохидиро ин ижмоъ ба муслимин ироя дихад, барои хамин то он замон ин ихтилоф идома пейдо мекунад ва ин ихтилоф дар ижтиходоти мазхаб ва фирақи мовжуд дар доираи ислом ва ихтилоф дар таъвилоти онхо ,харгиз мухолифат бо фалон оя ё фалон фармудаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нест, балки мухолифат бо бардошт ,тафсир ва таъвили дигарон аз хамон оя ё ривоят мебошад. Пас ,мухолифат бо ижтиходот ва таъвилоти инсон аз қуръон ва суннат ба маъни мухолифат бо худи қуръон ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам набуда ва нест. Ин нуктайи астки бояд хийли ба он диққат шавад.

Мисоли инхо, хамчун гурухи астки ек нақшаи ганж доранд ва хамма мехоханд ба он бирасанд ва тамоми талошишон хам бар ин астки ба он даст пейдо кунанд аммо , хар кудом ба шеваи худиш нақшаро мехоханд ва онро тафсир мекунад ва бар асоси хамин бардошти худиш нихояти талоши худро мекунадки ба ганж бирасад ва масири жудо аз дигаронро барои расидан ба ин хадаф интихоб мекунад. Мехохад аз масирики худиш дуруст медонад ва хамон чизики аз нақша фахмида аз хамон масири биравад. Мушаххас астки масирхойи мухталифи ба вужуд меояд аммо , хадафи хаммаи онхо еки аст.

Мушаххас астки хамма ба ганж намерасанд, чун ганж ек жост ва инхо хар кудом ба масири рафтанд. Мухим дар инжо ин астки мо инхоро касони медонемки ба ганж яқин доранд ва тамоми талошишон хам бар ин астки ба он бирасанд,аммо хийли аз онхо масирро иштибох мераванд ва каси хам нестки онхоро рохнамойи кунад. Шўрои улил амри нестки бо ижмоъи вохиди хаммаро ба самти дуруст рохнамойи кунад, барои хамин ,хар кудом бо эътиқоди росих хамон масириро жихати кашфи хақиқат ва дастёбий ба ганж меравадки ба он эътиқод ва яқин дорад.

Хуб, холо ин кужо ва инки куффори яхудий ,насроний ,мажус ,соибий ва секуляр мегуянд кужо ? ин куффор ё мегуянд аслан қуръон ва суннат ва вужуди ганжро қабул надорем ё мегуянд хеч ек аз қавонини шариат ва ё бахши аз қавонини шариати аллохро дар умури зиндаги дунёвий инсонхо қабул надорем.

Ё ек мазхаб ва мужтахид дар мовриди чигунаги ижро кардани фалон хукм бо мазхаб ва тафсири дигар ихтилоф дорад аммо , шахси кофар чи ахли китоб ё шибхи ахли китоб бошад ё шахси кофари секуляр мисли кумалахо ,демократхо ,дорудастаи мусайламаи каззоби феълий курдхо ужалон ,портихо ,екитихо ва ғейрих аслан худи хукми аллохро қабул надоранд чи бирасад ба чигунаги ижро кардани он. Ек мазхаб ва ек мужтахид дар мовриди чигунаги ижро кардани ин хукм бо мазхаб ва тафсири дигар ихтилоф дорад аммо, инхо худи хукми аллохро қабул надоранд на чигунаги ижро кардани онро.

Замоники шахс медонад ва яқин дорадки ахли китоб ,шибхи ахли китоб ва секулярхо кофар хастанд аммо мегуяд ман яхудий ,насроний ,мажус ё секулярам, ё дақиқтар замоники шахс мегуяд ман кумала, демократ ,пакака, порти ,екити ва соири ахзоби секуляр хастам ё еки аз инхо хастам ,чанин шахси бар кофар будани худ таъкид карда ва бар кофар будани худиш гувохи дода:

«وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»،

Шохидий додан ба нафси худишонки кофаранд. Ошкоро астки кофаранд, ин хам мегуяд ман хам еки аз онхо хастам. Зохири ,инро мегуяд ва ният ва қалби у мемонад барои қиёмат ва кори ба қазовати инсонхо дар дунё надорад. Зохири у ин астки шохиди медихад

«وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»

Ки кофаранд, жузви хамин гуруххо хастанд. Вақти мегуяд кумала ,демократ ,пакака ва еки аз инхо ва еки аз ин ахзоби секуляр хастам. Худиш шохидий медихадки ман кофарам. Вақти мегуяд яхудий,насроний ,мажус ва соибий хастам яъни кофарам ,худиш шохидий медихад.

Хуб,дар мовриди амал хам метавон ба каси ишора кардки ба мейли худиш вориди сафи куффори ошкор шуда ва дар сафи куффори ошкор алайхи муслимин межангад, ё жузви онхо ва тобеъи қавонини онхо шуда ва ба мейли худиш дини онхоро пазирофта, ё илова бар он алайхи муслимин хам межангад, ё дар еки аз ахзоби секулярист узв шуда ва табъан мутаъаххиди ба қавонини он хизб гардида, ё мисли касики ба мейли худиш ба қуръон шиллик мекунад. Ин ашхос хар чандки чизи хам нагуянд ё дуруғхо ва бахонахойи хам сар хам кунанд бо хамин аъмолишон аз доирайи ислом хориж мешаванд.

(идома дорад……)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(110- қисм)

Демак, хар бир мусулмон уларни кофир дейишга ва уларни қабул қилмайман,дейишга қодир.

 قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ

Сизлар учун Иброхим ва у билан бирга бўлган кишиларда (уларнинг кофирларга қилган муносабатларида) гўзал намуна бордир. Эслангиз, улар ўз қавмларига: “дархақиқат, бизлар сизлардан ва сизлар аллохни қўйиб ибодат қилаётган бутларингиздан безормиз.  Бизлар сизлар (ишониб, ибодат қилаётган бут- санамлар)ни инкор этдик. Токи, сизлар ёлғиз аллохга иймон келтургунларингизча сизлар билан бизнинг ўртамизда мангу адоват ва ёмон кўриш зохирдир”,дедилар.

Кофирларни қабул қилмаслик уларга куфр келтириш демакдир; яъни уларни қабул қилмаган ва кофир деган пайтингда уларни ақидаларини хам қабул қилмаган бўласан. Бундан сўнг, мусулмон киши уларга қарата: эй яхудий кофирлари ё эй насроний кофирлари ё эй мажус кофирлари ё эй секуляр, собеин кофирлари дейиши керак. Мана шу шева билан “қул я айюхал кофирунни” тилга олган бўласан.

Мана бу хамма мусулмонлар учун бир амр бўлиб, уни саводли ё саводсиз, ёшу-қари, аёл ва эркакка хосланган жойи йўқ. Бу амр хамма мусулмонга шомил бўлади ва хар бир мусулмон уни бажариши керак. Саййидимиз Иброхим алайхиссалом ўзига хос табақага эмас, балки  барча мусулмонлар учун  бу масалада намуна бўладилар. Саводли ё саводсиз деб ажратилмайди, хаммага бир хилда намуна бўладилар.

Мусулмонларни хаммаси душманни душман дейиши ва душманни баробарида муносабат билдирилиши  лозим. Энди, мана бу муносабат шахслардаги  имконият даражасига  боғлиқ. Аммо хар қандай холатда хам, бир хукм бўлиб хар бир киши ўзини муносабатини билдириши лозим. Агар сен баъзи ўринларда  тоғутга куфр келтиришни забонинг билан айта олган бўлсанг, энди дилингда албатта айта оласан. Сени имкониятинг шу даражада бўлади. Тамом. Шуни ўзи бир вазифа. Хар қандай холатда хам бажарилиши керак бўлган хукм хисобланади. Мана бу холатда,бу  аллохни дастурларидан бирига итоат қилиш бўлиб қолади, шу шева билан мана бу вазифа ибодатга айланади, чунки аллохни дастурларидан бирига итоат қилгансан.

 Шу ерда дўстлар менга бошқача нигох билан қарашади, мана шу мавзуда бир оз кўпроқ изох бериб ўтмоқчиман, чунки бу оғир масала. Бир тасаввур қилиб кўринглар, агар бир мутахассис шифокор барча текширув тажрибаларини амалга оширгач, фалончи спид ё сил ё вабо ё малария, ўлат ёки бошқа бир юқумли,ўлимга сабаб бўладиган беморлик деб ташхис берса, лекин сен мана бу касалликларни инкор қилсанг ёки уни эълон қилишдан бош тортсанг ва уни пинхон қилсанг, бўлиб хам бу ерда сен уни хаммага эълон қилиб пинхон қилмасликка хам қодирсан, хўп энди мана бу шароитда қандай натижани қўлга киритилади? Унинг биринчи натижаси мутахассис шифокорни ёлғончи деган бўласан ёки уни қўйган ташхисини қабул қилмагансан, бундан кейинги натижа шуки, мана бу касалликка мубтало бўлиш учун шароитни мухайё қилгансан, одамлар қанчалик кўп бу касалликка мубтало бўлишса, сен хам гунохкор бўлиб жиноятда шерик хисобланасан. Мана булар жамиятдаги шахсни, одамларни жисмига,баданига,саломатлигига етадиган зарар.

Энди, аллох таоло энг олим ва хаким зот сифатида мархамат қиладики, фалончи мана бундай хатарли, иймоний,ички  касалликка мубтало бўлган,бу касаллик юқумлидур, сиз ўзингизни ва бошқаларни иймонини мухофизат қилиш ва шаръий дифоъ қилиш учун мана бу бечора тарихи фасодланган инсонларни аниқлашингиз ва бошқаларга уларни танитишингиз керак ва мени сўзларимга ишонган холда уларни жамиятингиздан супуриб ташлашингиз лозим. Аллох мана буларни энг олим ва хаким зот сифатида айтган. Аммо бир киши келиб илмдан  огох бўлган холда қасддан ва ўзини ихтиёри билан – аллох сақласин- мени ва мусулмонларни иймоний ва ақидавий саломатлиги учун аллох юборган бу ташхисни қабул қилмайман,деса ёки уни эълон қилишдан бош тортса ва пинхон қилса ,албатта уни эълон қилишга ва пинхон қилмасликка  хам қодир; мана бу холатда қандай натижани қўлга киритилади?

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(110- قیسم)

دِیمَک، هَر بِیر مُسُلمان اوُلَرنِی کافِر دِییِیشگه وَ اوُلَرنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، دِییِیشگه قادِر.  قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ  سِیزلَر اوُچُون اِبراهِیم وَ اوُ بِیلَن بِیرگه بوُلگن کِیشِیلَردَه (اوُلَرنِینگ کافِرلَرگه قِیلگن مُناسَبَتلَرِیدَه) گوُزَل نَمُونَه باردِیر. اِیسلَنگِیز، اوُلَر اوُز  قَوملَرِیگه: “دَرحَقِیقَت، بِیزلَر سِیزلَردَن وَ سِیزلَر اَلله نِی قوُیِیب عِبادَت قِیلَه یاتگن بوُتلَرِینگِیزدَن بِیزارمِیز. بِیزلَر سِیزلَر (اِیشانِیب، عِبادَت قِیلَه یاتگن بوُت- سَنَملَر)نِی اِنکار اِیتدِیک. تاکِی، سِیزلَر یالغِیز اَلله گه اِیمان کِیلتوُرگوُنلَرِینگِیزچَه سِیزلَر بِیلَن بِیزنِینگ اوُرتَه مِیزدَه مَنگوُ عَداوَت وَ یامان کوُرِیش ظاهِردِیر،” دِیدِیلَر.

کافِرلَرنِی قَبُول قِیلمَسلِیک اوُلَرگه کُفر کِیلتِیرِیش دِیمَکدِیر؛ یَعنِی اوُلَرنِی قَبوُل قِیلمَه گن وَ کافِر دِیگن پَیتِینگدَه اوُلَرنِی عَقِیدَه لَرِینِی هَم قَبوُل قِیلمَه گن بوُلَه سَن. بوُندَن سوُنگ، مُسُلمان کِیشِی اوُلَرگه قَرَتَه: اِی یَهُودِی کافِرلَرِی یا اِی نَصرانِی کافِرلَرِی یا اِی مَجُوسِی کافِرلَرِی یا اِی سِکوُلار، صابِیئِن کافِرلَرِی دِییِیشِی کِیرَک. مَنَه شُو شِیوَه بِیلَن قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ نِی تِیلگه آلگن بوُلَه سَن.

مَنَه بُو هَمَّه مُسُلمانلَر اوُچُون بِیر اَمر بوُلِیب، اوُنِی سَوادلِی یا سَوادسِیز، یاشُو- قَرِی، عَیال وَ اِیرکَککَه خاصلَنگن جایِی یُوق. بُو اَمر هَمَّه مُسُلمانلَرگه شامِل بُولَه دِی وَ هَر بِیر مُسُلمان اوُنِی بَجَه رِیشِی کِیرَک. سَیِّیدِیمِیز اِبراهِیم عَلَیهِ السَّلام  اوُزِیگه خاص طَبَقَه گه اِیمَس، بَلکِی بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون بُو مَسَلَه دَه نَمُونَه بوُلَه دِیلَر. سَوادلِی یا سَوادسِیز دِیب اَجرَه تِیلمَیدِی، هَمَّه گه بِیر هِیلدَه نَمُونَه بوُلَه دِیلَر.

مُسُلمانلَرنِی هَمَّه سِی دُشمَننِی دَشمَن دِییِیشِی وَ دُشمَننِی بَرابَرِیدَه مُناسَبَت بِیلدِیرِیشِی لازِم. اِیندِی، مَنَه بُو مُناسَبَت شَخصلَردَگِی اِمکانِیَت دَرَجَه سِیگه باغلِیق. اَمّا هَر قَندَی حالَتدَه هَم، بِیر حُکم بوُلِیب هَر بِیر کِیشِی اوُزِینِی مُناسَبَتِینِی بِیلدِیرِیشِی لازِم. اَگر سِین بَعضِی اوُرِینلَردَه طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیشنِی زَبانِینگ بِیلَن اَیتَه آلگن بوُلسَنگ، اِیندِی دِیلِینگدَه اَلبَتَّه اَیتَه آلَه سَن. سِینِی اِمکانِیَتِینگ شوُ دَرَجَه دَه بوُلَه دِی. تَمام. شُونِی اوُزِی بِیر وَظِیفَه. هَر قَندَی حالَتدَه هَم بَجَرِیلِیشِی کِیرَک بوُلگن حُکم حِسابلَه نَه دِی. مَنَه بوُ حالَتدَه، بُو اَلله نِی دَستوُرلَرِیدَن بِیرِیگه اِطاعَت قِیلِیش بوُلِیب قالَه دِی، شُو شِیوَه بِیلَن مَنَه بُو وَظِیفَه عِبادَتگه اَیلَه نَه دِی،چوُنکِی اَلله نِی دَستوُرلَرِیدَن بِیرِیگه اِطاعَت قِیلگنسَن.

شُو یِیردَه دوُستلَر مِینگه باشقَه چَه نِگاه بِیلَن قَرَه شَه دِی، مَنَه شوُ مَوضوُعدَه بِیر آز کوُپراق اِیضاح بِیرِیب اوُتماقچِیمَن، چوُنکِی بُو آغِیر مَسَلَه. بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر، اَگر بِیر مُتَخَصِّص شِفاکار بَرچَه تِیکشِیرُو تَجرِیبَه لَرِینِی عَمَلگه آشِیرگچ، فَلانچِی سپِیدگه یا سِیل یا وَبا یا مَلَه رِیَه، اوُلَت یاکِی باشقَه بِیر یوُقوُملِی، اوُلِیمگه سَبَب بوُلَه دِیگن بِیمارلِیک دِیب تَشخِیص بِیرسَه، لِیکِن سِین مَنَه بوُ کَسَللِیکلَرنِی اِنکار قِیلسَنگ یاکِی اوُنِی اِعلان قِیلِیشدَن باش تارتسَنگ وَ اوُنِی پِینهان قِیلسَنگ، بوُلِیب هَم بوُ یِیردَه سِین اوُنِی هَمَّه گه اِعلان قِیلِیب پِینهان قِیلمَسلِیککَه هَم قادِرسَن، حوُپ اِیندِی مَنَه بُو شَرائِطدَه قَندَی نَتِیجَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی؟ اوُنِینگ بِیرِینچِی نَتِیجَه سِی مُتَخَصِّص شِفاکارنِی یالغانچِی دِیگن بوُلَه سَن یاکِی اوُنِی قوُیگن تَشخِیصِینِی قَبوُل قِیلمَه گنسَن، بوُندَن کِییِینگِی نَتِیجَه شوُکِی، مَنَه بوُ کَسَللِیککَه مُبتَلا بوُلِیش اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلگنسَن، آدَملَر قَنچَه لِیک کوُپ بوُ کَسَللِیککَه مُبتَلا بوُلِیشسَه، سِینهَم گوُناهکار بوُلِیب جِنایَتدَه شِیرِیک حِسابلَه نَه سَن. مَنَه بوُلَر جَمِیعیَتدَگِی شَخصنِی، آدَملَرنِی جِسمِیگه، بَدَنِیگه،سَلامَتلِیگِیگه یِیتَه دِیگن ضَرَر.

اِیندِی، اَلله تَعالَی اِینگ عالِیم  وَ حَکِیم ذات صِیفَتِیدَه مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی، فَلانچِی مَنَه بوُندَی خَطَرلِی، اِیمانِی، اِیچکِی کَسَللِیککَه مُبتَلا بوُلگن، بُو کَسَللِیک یوُقوُملِیدوُر، سِیز اوُزِینگِیزنِی وَ باشقَه لَرنِی اِیمانِینِی مُخافِظَت قِیلِیش وَ شَرعِی دِفاع قِیلِیش اوُچُون مَنَه بوُ بِیچارَه تَرِیخِی فَسادلَنگن اِنسانلَرنِی اَنِیقلَه شِینگِیز وَ باشقَه لَرگه اوُلَرنِی تَنِیتِیشِینگِیز کِیرَک وَ مِینِی سوُزلَرِیمگه اِیشانگن حالدَه اوُلَرنِی جَمِیعیَتِینگِیزدَن سوُپوُرِیب تَشلَه شِینگِیز لازِم. اَلله مَنَه بوُلَرنِی اِینگ عالِم وَ حَکِیم ذات صِیفَتِیدَه اَیتگن. اَمّا بِیر کِیشِی کِیلِیب عِلمدَن آگاه بوُلگن حالدَه قَصددَن وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن – اَلله سَقلَه سِین – مِینِی وَ مُسُلمانلَرنِی اِیمانِی وَ عَقِیدَه وِی سَلامَتلِیگِی اوُچُون اَلله یوُبارگن بُو تَشخِیصنِی قَبوُل قِیلمَیمَن، دِیسَه یاکِی اوُنِی اِعلان قِیلِیشدَن باش تارتسَه وَ پِینهان قِیلسَه، اَلبَتَّه اوُنِی اِعلان قِیلِیشگه وَ پِینهان قِیلمَسلِککَه هَم قادِر؛ مَنَه بوُ حالَتدَه قَندَی نَتِیجَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیلَه دِی؟

(دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(110- قسمت)

پس، هر مسلمانی می تواند بگوید این ها کافر هستند و من آن ها را قبول ندارم:«قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ»(رفتار و کردار) ابراهیم و کسانی که همراه او بودند، الگوی خوبی برای شماست،زمانی که به قوم خود گفتند: ما از شما و از چیزهایی که به غیر از خدا می‌پرستید، بیزار و گریزانیمو شما را قبول نداریم و در حق شما بی‌اعتنائیم، و دشمنی و کینه‌توزی همیشگی میان ما و شما به وجود آمده است، شما را قبول نداریم (كَفَرْنا بِكُمْ، این خیلی مهم است، باید نسبت به آن ها کافر باشی آن ها را کافر بدانی و کفر به طاغوت یعنی همین كَفَرْنا بِكُمْ) و دشمنی و کینه‌توزی همیشگی میان ما و شما به وجود آمده است تا زمانی که به خدای یگانه ایمان می‌آورید و او را به یگانگی می‌پرستید حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ. تا زمانی که سکولاریست های مرتد و کافر به تمام آن چه که الله نازل کرده ایمان نیاورند بین ما و آن ها دشمنی و کینه‌توزی همیشگی به وجود آمده تا زمانی که به خدای یگانه ایمان می‌آورند. بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَالْبَغْضاءُ أَبَداً، همیشه، حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ.

این قبول نداشتن کفار یعنی کفر به این ها؛ یعنی وقتی این ها را قبول نداشتی وکافر دانستی در واقع عقاید آن ها را هم قبول نداری. بعد از این، مسلمان باید بتواند مثلاً به آن ها بگوید: ای کافرهای یهودی، یا ای کافرهای نصرانی، یا ای کافرهای مجوس، یا ای کافرهای سکولار و صابئی. به این شیوه باید«قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ» را به زبان بیاورد.

این یک امر است برای همه ی مسلمین و مختص به باسواد و بی سواد، پیرو جوان و زن و مرد ندارد. بلکه امری است که هر مسلمانی را شامل می شود و هر مسلمانی باید آن را انجام دهد. سیدنا ابراهیم علیه السلام هم برای همه ی مسلمین در این مسأله الگو می باشد نه برای طبقه ی خاصی از مسلمین. باسواد و بی سواد ندارد برای همه در این مورد الگو است.

 همه ی مسلمین باید دشمن را دشمن بدانند و باید در برابر دشمن واکنش نشان دهند. حالا، این واکنش به اندازه ی توانایی اشخاص است. اما، در هر صورت، یک حکم است برای کسی که توانایی واکنش دارد. تو اگر نتوانستی کفر به طاغوت را به زبان بیاوری در بعضی از موارد، در دلت که می توانی؟ توانایی تو در این اندازه هست. تمام شد، یک وظیفه است. در هر صورت یک حکم است که باید انجام شود. در این صورت، می شود اطاعت از یکی از دستورات الله و به این شیوه یک وظیفه و یک عبادت می شود، چون یکی از دستورات الله را اطاعت کرده ای.

دوستان به من یک جوری نگاه می کنند، در مورد همین موضوع کمی بیشتر توضیح می دهم چون معضل بزرگی شده است. تصور کنید، اگر یک دكتر متخصص با انجام تمام آزمايشات، تشخيص داده باشد كه فلانی ايدز يا سل، وبا، مالاريا، طاعون ويا يكی ديگر از بيماری های واگير و كشنده را دارد و شما اين بيماری ها را انكار کنی، يا از اعلام  آن سرپيچی نمایی و آن را بپوشانی، در حالی که می توانی آن را اعلام کنی و آن را نپوشانی، خوب حالا چه نتيجه ای به دست می آيد؟ اولين نتيجه ی آن اين است كه دكتر متخصص را دروغگو شمرده ای و يا تشخيص او را دست كم گرفته ای، و نتيجه ی بعدی هم اين است كه، زمينه را برای ابتلا به اين بيماری واگير فراهم کرده ای و به هر اندازه كه مردم به اين بيماری واگير گرفتار می شوند تو هم گناهكار و شريك جرم می شوی. اين برای سلامت جسم و بدنِ فرد و افراد جامعه است.

حالا، الله متعال به عنوان عالم ترين و حكيم ترين ذات، می فرمايد كه فلانی به چنين بيماری خطرناك ايمانی و درونی مبتلا شده كه واگير هم هست و شما بايد برای محافظت و دفاع مشروع از ايمان خودتان و ديگران اين انسانهایِ بيچاره یِ فاسدِ تاريخ گذشته را شناسايی کنی و به دیگران هم بشناسانی، و با راستگو شمردن من، اينها را از جامعه ی خودتان جارو کنید. الله این را به عنوان عالم ترين و حكيم ترين ذات گفته است. اما، كسی بيايد و از روی علم، آگاهی، عمداً و با اختیار خودش – نعوذ بالله – بگوید من اين نسخه ای كه الله برای سلامت ايمانی و عقيدتی من و مسلمين ارسال کرده را قبول ندارم، و يا اينكه از اعلام آشكار آن سرپيچی کند در حالی که می تواند آن را اعلام کند، و آن را بپوشاند در حالی که می تواند آن را نپوشاند؛ در اين صورت، چه نتيجه ای به دست می آيد؟

(ادامه دارد……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(10- қисмат)

Аллох таоло чанин тўвхиниро харгиз нисбат ба худиш намебахшад :

:«إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا»

Хамин ек моврид мухолифат боис мешавад тамоми ибодот ва аъмоли худро – хар касики худишро мусалмон медонад – тамоми аъмоли хуби вай хам ботил шаванд ва бесамар ,хатто фарқи намекунад ин кор нодурустро ек пайғамбар анжом дихад ё хар шахси дигарики бошад :

وَلَقَدْ أُوحِىَ إِلَيْكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ»

Ва аллох таоло  уро ба хотири хамин тўвхини ошкориш дар жаханнам қарор медихад. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуда аст:

“إِنَّ الرَّجلَ لیكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ مِنْ سُخْطِ اللَّهِ لایرَى بِهَا بَأْسًا فیَهْوِی بِهَا فِی نَارِ جَهَنَّمَ سَبْعِینَ خَرِیفًا”.^[1]

Ин кор хийли хатарнок аст ва наметавон дар он сахл ингорий кард. Дар ин замина ,каси наметавонад онро дасти кам бигирад, каси наметавонад сахл ингорий кунад, ин чизи нестки қобили шўхи  кардан бошад ин риск ва қимори нестки дар он ширкат куни ва эхтимол бидихи ,кулли онро бохта ,кулли он нобуди аст.

Дар ин замина ,чигунагийи бархурди сахоба бо мункарини закот метавонад намунайи айни бошад. Мункарин ба вужуди анжоми соири ибодот, ба далили инкори хамин ек хукми аллох ,мисли соири муртаддин бо онон бархурд шуд,яъни бо онхоики танхо ва танхо ек хукми аллохро мункар шуда буданд ва онро қабул надоштанд ,ба хамон шеваи бо онхо бархурд шудки бо касони бурхурд мешудки кулли қонуни шариати аллохро кунор гузошта буданд ва худишон хатто иддаойи пайғамбари хам доштанд. Бо хамма ексон бархурд шуд.

Пас,инкори ек хукми шариати аллох мусовий аст бо инкори кулли қонуни шариати аллох. Хукми аллох дар ек моврид бо соири маворид фарқи намекунад. Хукми аллохро дар ек моврид напазирофти ва хукми дигариро жойи он гузошти яъни ,аллох дар ин маворид хаким ,дилсуз ,олим ва огох ба вазъи алъони мо нест балки , худам ,дигарон ё фалон хизби кофари секуляр ингуна хастанд ва хатто ,агар ин танхо хукмро хам барои садрил ислом қабул куни аммо , барои алъон муносиб набини ва онро қабул накуни, дар воқеъ мегуйики аллох таоло наъузу биллах барои 1400 сол пеш олим ва хаким буда ва хукми он ба дарди он замон хурда аммо ,алъон аллох таоло олим,доно ,хаким ва дилсуз нест ва қавонини он ба дарди алъон намехурад; ин халол ва харом дини ислом барои то рузи қиёмат нест балки барои бурхайи хосси аз замон астки гузашта ва тамом шуда аст, ин куфр ошкори астки шакки дар он нест.

Дар ридда,чизи ба номи риддаи асғар ва риддаи акбар вужуд надорад. Ридда,ридда аст. Холо, мумкин аст моли еки ( муғаллиза ) тунд ва шадид бошад ва моли еки дигар ( мужаррада ) ва сода. Еки биравад яхудий ё насроний ё секулярист шавад ва кори ба кори  каси надошта бошад, ба каси озор нарасонад ; ё еки аз халолхои аллохро харом кунад ё еки аз харомхои аллохро халол намояд ( харомиро халол ва халолиро харом кунад ). Мисли касики вожиб будани намозро инкор кунад ва кори ба кори каси надошта бошад ва ба каси озор ва азият нарасонад ба у мегуем мужаррада ё сода, ва иртидоди у сода аст ; ё шахси жузви еки аз ин куффори ошкор шавад ва шуруъ кунад ба даъвати манфий ва ижоди жанги равоний алайхи ислом ва муслимин , ё шуруъ кунад ба жангидан бо муслимин ва жиловгирий кардан аз татбиқи қонуни шариати аллох ва худишро табдил кунад ба ек монеъки бояд бардошта шавад ё хатто табдил шавад ба ” аимматул куфр ” яъни пешво ва имом ва сарикуфр , ва ё табдил шавад ба еки аз ахромхо ва нигахдорандахои ” аимматул куфр ” ва ё душмани соилий шуда бошадки чораи жуз дафъи он набошад. Дар хар ду сурати сода ва шадиди он ,хукми ридда еки аст,хар чанд мумкин аст дар чигунаги бархурд бо инхо , ва чигунагийи дафъи инхо ,мутаносиб бо мезони хатарики ижод мекунанд увлавият бандихойи шавад.

Нуктайи асосийки дар инжо лозим аст ба он таважжух шавад ин астки ,ин баргаштан огохона ва ихтиёрий ашхос тафовути бунёдини бо таъвил ё ижтиходи фалон олим ё фалон мазхаб аз манобеъи шаръий дорад. Хар кудом аз ин мазохиб ва мужтахидин мегуянд мо ба қонуни шариати аллох иймон ва яқин дорем. Зохиран онхо чанин чизи мегуяд ; онхо мегуянд мо ба қонуни шариати аллох иймон ва яқин дорем аммо , ба назари мо манзури аллох таоло  аз ин оя ин аст, ё манзури росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аз ин сухан чанин мебошад ва дидгохи таъвил ва тафсири жудогонайи аз оя ,ривоят ,хадиси пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ё рувидодхои торихий доранд.

(идома дорад…….)

---

[1]– ابن ماجه محمد بن یزید القزوینی، سنن ابن ماجة، تحقیق  محمد فؤاد عبد الباقی، بيروت، دار احياء التراث العربي، 1395 هـ ، ص 312