وَاعْتَصِمُوا

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(14-қисм)

Хамма хам хазинага етиб бора олмаслиги хам мушаххас, чунки хазина бир жойда жойлашган ва уларни хар бири алохида йўлдан кетишган. Бу ердаги мухим нарса шуки, биз уларни хазинага ишонадиган ва унга етиш учун қўлларидан келгунча харакат қиладиган кишилар деб биламиз, аммо уларни кўплари хато йўлдан юришади ва уларни тўғри йўлга йўллайдиган хеч ким йўқ. Хаммани ўзини вохид ижмоъси билан тўғри йўлга йўллайдиган улил амр шўроси хам мавжуд эмас, шу сабабли хам уларни хар бири ўзини махкам эътиқоди билан хақиқатни кашф қилиш учун ва хазинани қўлга киритиш учун ўзи ишонган ва эътиқод қилган йўлдан харакат қилади.

Хўп, энди мана булар  қаерда-ю яхудий кофирлар,насронийлар,мажусийлар, собеинлар,секулярлар айтаётган нарсалар қаерда? Мана бу кофирлар ё қуръон ва суннатни ва хазинани мавжуд эканлигини аслан қабул қилмаймиз дейишади, ё шариатдаги қонунларни хеч қайси бирини ёки инсонларни дунёвий хаётидаги ишлар бўйича  аллохни шариатидаги қонунларни бир қисмини хам қабул қилмаймиз,дейишади.

Ёки бир мазхаб ё бир мужтахид фалон хукмни қандай ижро қилиш борасида бошқа бир мазъаб ва тафсир билан ихтилофга эга, аммо  кофир шахс ахли китоб бўладими ё шибхи ахли китоб ёки кумалага,демократларга, курдларни хозирги даврдаги мусайламайи каззоби бўлмиш ужалонни тўдасига, портиларга, екитиларга ўхшаш секуляр кофир бўладими фарқи йўқ, уларни хаммаси аллохни хукмини аслан қабул қилишмайди,энди уни қандай ижро қилиш хақида гапирмаса хам бўлади.  Бир мужтахид бошқа мазхаб ва тафсир билан бирга мана бу хукмни қандай ижро қилиш борасида ихтилофга эга, аммо мана булар уни қандай ижро қилиш у ёқда турсин, мана бу хукмларни қабул хам қилишмайди.

Шахс ахли китобни,шибхи ахли китобни,секулярларни кофир эканини яхши билади, аммо уни ўзини мен яхудийман, насронийман, мажусман ё секулярман ёки аниқроқ қилиб айтганда мен кумаламан, демократман,пикакаман, портиман, екитиман деса, бундай шахс ўзини кофир эканини таъкидлайди ва ўзини кофир эканига гувохлик беради:

«وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»،

Ўзларини нафслари кофир эканига гувохлик беришади. Уларни кофир эканликлари ошкордир, ўзи хам мен уларни бириман деб турибди. Зохирда у шуни айтиб турибди, уни нияти,қалби қиёматга қолади, бу дунёда инсонлар у хақида хукм қила олмайдилар. У зохирда ўзини кофир эканига ва мана бу гурухлардан эканига  гувохлик беряпти,

«وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»

Мен кумаламан,демократман,пикакаман дегандан сўнг мана бу секуляр ахзобларни бириданман деб турибди.

Хўп, амал хақида хам ўзини ихтиёри билан ошкор кофирларни сафига кирган ва ошкор кофирларни сафида мусулмонларга қарши жанг қилаётган  кишига ишора қилса бўлади, ёки уларни жумласидан бўлган ё уларни қонунларига тобеъ бўлган ва ўзини ихтиёри билан уларни динини қабул қилган ва бунга қўшимча равишда мусулмонларга қарши жангда хам иштирок этаётган ёки секулярист ахзобларни бирига аъзо бўлиб мана бу хизбни қонунларига ахд берган ёки яхудиятга ё насрониятга кирган кишига хам ишора қилса бўлади. Ёки ўзини ихтиёри билан қуръонни ифлосликларни,ахлатни орасига ташлаган ёки ўзини ихтиёри билан қуръонга қарата ўқ узган киши хам шунга ўхшайди. Агарчи мана бу шахслар бир нарса демасалар ёки ёлғон ва бахоналар келтирсалар хам,қилган  амаллари сабабли ислом доирасидан чиқишади.

Баъзиларни кумалага,демократларга,пикакага, портиларга ўхшаган ошкор секуляр кофирларни ахзобларига хилма-хил бахоналар билан жазб бўлишганини ва одамларни мана бу  кофир хизбларга эргашганини кўрганмиз, масалан одамлар бу ерда ўзларини тиллари билан ўқишни ва ёзишни таълим олишади ёки ташқи кофирни ўрнига одамларни устида махаллий секуляр муртад кофир хоким бўлади, дўстлар диққат қилинглар, ёки бўлмасам одамларни фақирликни ўртадан йўқотамиз,деган тасаввурда, хаёлда ушлаб туради, худди шу ишни ироқни курдистонида 20 йилдан ошиқ муддат ичида қилишганини кўрдик, аммо миллат учун  фасод,бадбахтлик, хаёсизлик,зулм ,адолатсизлик,ўғирлик, талон-тарождан бошқа нарсани келтиришгани йўқ. Улар фақат секуляризмни озодликларини,тартибсизликларини хоким қилиб қўйишади ва демократия,озодлик,маданиятли жамият шиорлари остида ўнлаб фитналар,ёлғонларни ўрнатишади.

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(14- قیسم)

 هَمَّه هَم هَزِینَه گه یِیتِیب بارَه آلمَسلِیگِی مُشَخَّص، چوُنکِی هَزِینَه بِیر جایدَه جایلَشگن وَ اوُلَرنِی هَر بِیرِی اَلاهِیدَه یوُلدَن کِیتِیشگن. بُو یِیردَگِی مُهِم نَرسَه شوُکِی، بِیز اوُلَرنِی هَزِینَه گه اِیشانَه دِیگن وَ اوُنگه یِیتِیش اوُچُون قوُللَرِیدَن کِیلگوُنچَه حَرَکَت قِیلَه دِیگن کِیشِیلَر دِیب بِیلَه مِیز،اَمّا اوُلَرنِی کوُپلَرِی خَطا یوُلدَن یُورِیشَه دِی وَ اوُلَرنِی توُغرِی یُولگه یوُللَیدِیگن هِیچ کِیم یُوق. هَمَّه نِی اوُزِینِی واحِد اِجماعسِی بِیلَن توُغرِی یوُلگه یوُللَیدِیگن اوُلِی الاَمر شوُراسِی هَم مَوجُود اِیمَس، شوُ سَبَبلِی هَم اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزِینِی مَحکَم اِعتِقادِی بِیلَن حَقِیقَتنِی کَشف قِیلِیش اوُچُون هَزِینَه نِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون اوُزِی اِیشانگن وَ اِعتِقاد قِیلگن یُولدَن حَرَکَت قِیلَه دِی.

حوُپ، اِیندِی مَنَه بُولَر قَیِیردَه- یُو یَهُودِی کافِرلَر، نَصرانِیلَر،مَجُوسِیلَر، صابِیئِنلَر، سِکوُلارلَر اَیتَه یاتگن نَرسَه لَر قَیِیردَه؟ مَنَه بُو کافِرلَر یا قُرآن وَ سُنَّتنِی وَ هَزِینَه نِی مَوجُود اِیکَنلِیگِینِی اَصلاً قَبُول قِیلمَیمِیز دِییِیشَه دِی، یا شَرِیعَتدَگِی قانوُنلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِینِی یاکِی اِنسانلَرنِی دُنیاوِی حَیاتدَگِی اِیشلَر بُویِیچَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی بِیر قِیسمِینِی هَم قَبُول قِیلمَیمِیز، دِییِیشَه دِی.

یاکِی بِیر مَذهَب یا بِیر مُجتَهِد فَلان حُکمنِی قَندَی اِجرا قِیلِیش بارَه سِیدَه باشقَه بِیر مَذهَب وَ تَفسِیر بِیلَن اِیختِلافگه اِیگه، اَمّا کافِر شَخص اَهلِی کِتاب بوُلَه دِیمِی یا شِبهِ اَهلِی کِتاب یاکِی کوُمَلَه گه، دِیماکرَتلَرگه،کوُردلَرنِی حاضِرگِی دَوردَگِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی بوُلمِیش اوُجَلاننِی توُدَه سِیگه، پارتِیلَرگه،یِیکِیتِیلَرگه اوُحشَش سِکوُلار کافِر بُولَه دِیمِی فَرقِی یُوق، اوُلَرنِی هَمَّه سِی اَلله نِی حُکمِینِی اَصلاً قَبوُل قِیلِیشمَیدِی، اِیندِی اوُنِی قَندَی اِجرا قِیلِیش حَقِیدَه گپِیرمَسَه هَم بوُلَه دِی. بِیر مُجتَهِد باشقَه مَذهَب وَ تَفسِیر بِیلَن بِیرگه مَنَه بُو حُکمنِی قَندَی اِجرا قِیلِیش بارَه سِیدَه اِیختِلافگه اِیگه، اَمّا مَنَه بوُلَر اوُنِی قَندَی اِجرا قِیلِیش اوُ یاقدَه توُرسِین، مَنَه بُو حُکملَرنِی قَبوُل هَم قِیلِیشمَیدِی.

شَخص اَهلِی کِتابنِی، شِبهِ اَهلِی کِتابنِی، سِکوُلارلَرنِی کافِر اِیکَه نِینِی یَحشِی بِیلَه دِی، اَمّا اوُنِی اوُزِینِی مِین یَهُودِیمَن، نَصرانِیمَن، مَجُوسمَن یا سِکوُلارمَن یاکِی اَنِیقراق قِیلِیب اَیتگندَه مِین کوُمَلَه مَن، دِیماکرَتمَن، پِیکَه کَه مَن، پارتِیمَن، یِیکِیتِیمَن دِیسَه، بوُندَی شَخص اوُزِینِی کافِر اِیکَه نِینِی تَأکِیدلَیدِی وَ اوُزِینِی کافِر اِیکَه نِیگه گوُواهلِیک بِیرَه دِی: [1]  «وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»، اوُزلَرِینِی نَفسلَرِی کافِر اِیکَه نِیگه گوُواهلِیک بِیرِیشَه دِی. اوُلَرنِی کافِر اِیکَنلِیکلَرِی آشکاردِیر، اوُزِی هَم مِین اوُلَرنِی بِیرِیمَن دِیب توُرِیبدِی. ظاهِردَه اوُ شُونِی اَیتِیب توُرِیبدِی، اوُنِی نِیَه تِی، قَلبِی قِیامَتگه قالَه دِی، بُو دُنیادَه اِنسانلَر اوُ حَقِیدَه حُکم قِیلَه آلمَیدِیلَر. اوُ ظاهِردَه اوُزِینِی کافِر اِیکَه نِیگه وَ مَنَه بُو گوُرُوهلَردَن اِیکَه نِیگه گوُواهلِیک بِیریَپتِی، «وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ» مِین کوُمَلَه مَن، دِیماکرَتمَن، پِیکَه کَه مَن دِیگندَن سُونگ مَنَه بُو سِکوُلار اَحزابلَرنِی بِیرِیدَنمَن دِیب توُرِیبدِی.

حوُپ،عَمَل حَقِیدَه هَم اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن آشکار کافِرلَرنِی صَفِیگه کِیرگن وَ آشکار کافِرلَرنِی صَفِیدَه مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه یاتگن کِیشِیگه اِیشارَه قِیلسَه بوُلَه دِی، یاکِی اوُلَرنِی جُملَه سِیدَن بُولگن یا اوُلَرنِی قانوُنلَرِیگه تابِع بُولگن وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن اوُلَرنِی دِینِینِی قَبوُل قِیلگن وَ بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگدَه هَم اِیشتِراک اِیتَه یاتگن یاکِی سِکوُلارِیست اَحزابلَرنِی بِیرِیگه اَعضا بوُلِیب مَنَه بُو حِزبنِی قانوُنلَرِیگه عَهد بِیرگن یاکِی یَهُودِیَت یا نَصرانِیَتگه کِیرگن کِیشِیگه هَم اِیشارَه قِیلسَه بُولَه دِی. یاکِی اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن قُرآننِی اِفلاصلِیکلَرنِی، اَخلَطنِی آرَه سِیگه تَشلَه گن یاکِی اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن قُرآنگه اوُق اوُزگن کِیشِی هَم شوُنگه اوُحشَیدِی. اَگرچِی مَنَه بُو شَخصلَر بِیر نَرسَه دِیمَه سَه لَر یاکِی یالغان وَ بَهانَه لَر کِیلتِیرسَه لَر هَم، قِیلگن عَمَللَرِی سَبَبلِی اِسلامدَن چِیقِیشَه دِی.

بَعضِیلَرنِی کوُمَلَه گه،دِیماکرَتلَرگه،پِیکَه کَه گه، پارتِیلَرگه اوُحشَه گن آشکار سِکوُلار کافِرلَرنِی اَحزابلَرِیگه هِیلمَه – هِیل بَهانَه لَر بِیلَن جَذب بوُلِیشگه نِینِی وَ آدَملَرنِی مَنَه بُو کافِر حِزبلَرگه اِیرگشگه نِینِی کوُرگنمِیز، مَثَلاً آدَملَر بُو یِیردَه اوُزلَرِینِی تِیللَرِی بِیلَن اوُقِیشنِی وَ یازِیشنِی تَعلِیم آلِیشَه دِی یاکِی تَشقِی کافِرنِی اوُرنِیگه آدَملَرنِی اوُستِیدَه مَحَلِّی سِکوُلار مُرتَد کافِر حاکِم بُولَه دِی، دوُستلَر دِققَت قِیلِینگلَر، یاکِی بوُلمَسَم آدَملَرنِی فَقِیرلِیکنِی اوُرتَه دَن یوُقاتَه مِیز، دیگن تَصَوُّردَه، خَیالدَه اوُشلَب توُرَه دِی، حوُددِی شوُ اِیشنِی عِراقنِی کوُردِستانِیدَه 20 یِیلدَن آشِیق مُددَت اِیچِیدَه قِیلِیشگه نِینِی کوُردِیک، اَمّا مِللَت اوُچُون فَساد، بَدبَختلِیک، حَیاسِیزلِیک، ظُلم، عَدالَتسِیزلِیک، اوُغِیرلِیک، تَلان- تَراجدَن باشقَه نَرسَه نِی کِیلتِیرِیشگه نِی یُوق. اوُلَر فَقَط سِکوُلارِیزمنِی آزادلِیکلَرِینِی، تَرتِیبسِیزلِیکلَرِینِی حاکِم قِیلِیب قوُیِیشَه دِی وَ دِماکرَه تِیَه، آزادلِیک، مَدَنِیَتلِی جَمِیعیَت شِیعارلَرِی آستِیدَه اوُنلَب فِتنَه لَر، یالغانلَرنِی اوُرنَه تِیشَه دِی.

(دوامی بار…..)

---

[1] منظور شخص مسلمان است، چون تمام این عذرها و تمام این گفته ها مربوط به شخص مسلمان است نه کافر، افراد جامعه ی کفار در دنیا هیچ عذری ندارند

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(14- قسمت)

مشخص است که همه به گنج نمی رسند، چون گنج یک جاست و این ها هر کدام به مسیری رفته اند. مهم در اینجا این است که ما این ها را کسانی می دانیم که به گنج یقین دارند و تمام تلاششان هم بر این است که به آن برسند، اما خیلی از آن ها مسیر را اشتباه می روند و کسی هم نیست که آن ها را راهنمایی کند. شورای اولی الامری نیست که با اجماع واحدی همه را به سمت درست راهنمایی کند، برای همین، هر کدام با اعتقادی راسخ همان مسیری را جهت کشف حقیقت و دست یابی به گنج می رود که به آن اعتقاد و یقین دارد.

خوب، حالا این کجا و این که کفار یهودی، نصرانی، مجوس، صابئی و سکولار می گویند کجا؟ این کفار یا می گویند اصلاً قرآن و سنت و وجود گنج را قبول نداریم یا می گویند هیچ یک از قوانین شریعت و یا بخشی از قوانین شریعت الله را در امور زندگی دنیوی انسان ها قبول نداریم.

یا یک مذهب و مجتهد در مورد چگونگی اجرا کردن فلان حکم با مذهب و تفسیر دیگر اختلاف دارد اما، شخص کافر چه اهل کتاب یا شبه اهل کتاب باشد یا شخص کافر سکولار مثل کومله ها، دمکرات ها، دارودسته ی مسیلمه ی کذاب فعلی کُردها اوجالان، پارتی ها، یکیتی ها و غیره اصلاً خود حکم الله را قبول ندارند چه برسد به چگونگی اجرا کردن آن. یک مذهب و یک مجتهد در مورد چگونگی اجرا کردن این حکم با مذهب و تفسیر دیگر اختلاف دارد اما، این ها خود حکم الله را قبول ندارند نه چگونگی اجرا کردن آن را.

زمانی که شخص[1] می داند و یقین دارد که اهل کتاب، شبه اهل کتاب و سکولارها کافر هستند اما می گوید من یهودی، نصرانی، مجوس یا سکولارم، یا دقیق تر زمانی که شخص می گوید من کومله، دمکرات، پ.ک.ک، پارتی، یکیتی و سایر احزاب سکولار هستم یا یکی از این ها هستم، چنین شخصی بر کافر بودن خود تأکید کرده و بر کافر بودن خودش گواهی داده: «وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ»، شاهدی دادند بر نفس خودشان که کافرند. آشکار است که کافرند، این هم می گوید من هم یکی از آن ها هستم. ظاهر، این را می گوید و نیت و قلب او می ماند برای قیامت و کاری به قضاوت انسان ها در دنیا ندارد. ظاهر او این است که شاهدی می دهد «وَشَهِدُوا عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ» که کافرند، جزو همین گرو ها هستند. وقتی می گوید کومله، دمکرات، پ.ک.ک و یکی از این ها و یکی از این احزاب سکولار هستم. خودش شاهدی می دهد که من کافرم. وقتی می گوید یهودی، نصرانی، مجوس و صابئی هستم یعنی کافرم، خودش شاهدی می دهد.

خوب، در مورد عمل هم می توان به کسی اشاره کرد که به میل خودش وارد صف کفار آشکار شده و در صف کفار آشکار علیه مسلمین می جنگد، یا جزو آن ها و تابع قوانین آن ها شده و به میل خودش دین آن ها را پذیرفته، یا علاوه بر آن علیه مسلمین هم می جنگد، یا در یکی از احزاب سکولاریست عضو شده و طبعاً متعهد به قوانین آن حزب گردیده، یا مثل کسی که وارد یهودیت یا نصرانیت می شود. یا کسی که به میل خود قرآن را در کثافت می اندازد، یا کسی که به میل خودش به قرآن شلیک می کند. این اشخاص هر چند که چیزی هم نگویند یا دروغ ها و بهانه هائی هم سر هم کنند با همین اعمالشان از دایره ی اسلام خارج می شوند.

دیده ایم که عده ای به احزاب کافر آشکار سکولاری چون کومله ها، دمکرات ها، پ.ک.ک ها، پارتی ها و غیره به بهانه های مختلف جذب شده اند و افراد به این احزاب کافر ملحق می شوند که مثلاً مردم بتوانند به زبان خودشان بخوانند و بنویسند، یا به جای یک کافر خارجی یک کافر مرتد سکولار محلی بر مردم حاکم شود، دقت کنید دوستان، یا مثلاً مردم را در توهم نگه می دارند که فقر را از بین می برند، همان کاری که در عرض بیست و خرده ای سال در کردستان عراق مشاهده کردیم و غیر از فساد، نکبت، بی بندوباری، ظلم، بی عدالتی، دزدی و چپاولکاری کار دیگری برای این ملت نکردند. این ها آزادی و بی بندوباری دین سکولاریسم را حاکم می کنند و ده ها توطئه و دروغ دیگر که در زیر شعارهای دموکراسی، آزادی، جامعه ی مدنی و غیره قایم کرده اند.

(ادامه دارد……)

---

[1] منظور شخص مسلمان است، چون تمام این عذرها و تمام این گفته ها مربوط به شخص مسلمان است نه کافر، افراد جامعه ی کفار در دنیا هیچ عذری ندارند

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (115)

اوومه پوښتنه: سلام ، موږ په ایران کې یوه ډله لرو چې د ایران د خلق مجاهدین سازمان نومیږي چې نن ورځ په رسنیو کې منافقان بلل کیږي. ایا دا سمه ده چې د دوی لپاره دا نوم وکاروئ؟

مخکې له دې ، اجازه راکړئ چې ووایم چې موږ اوس داسې ډله نه لرو ، موږ په تاریخ کې داسې څه درلودل ، البته ، مګر دا مهال په ایران کې نه لرو.اجازه راکړئ تاسو ته یو څه توضیحات درکړم او بیا به موږ هم ځواب ترلاسه کړو.إن شاءالله.

د 1344لمریز کال د سُنبُله په میاشت کې دغه ډله د هغه وخت د پهلوي حکومت پر ضد د څو ځوانانو له خوا چې د تهران په پوهنتون کې یې زده کړې کړې وې ، مبارزه وکړه.
دوه کسان د تهران له پوهنتون څخه فارغ شوي وو ، چې یو یې د زده کړې پر مهال له ښوونځي څخه وتلی و.دوی د ازادۍ له غورځنګ څخه جلا شوي وو.
موږ دا هم پوهیږو چې د آزادۍ غورځنګ یو داسې حرکت و چې دوی یې ملي مذهبي بولي ، دا دی چې له ټولو برخو څخه خلک د ټولو عقاید باورونو څخه پکي وو.
د دوی منهج او طریقه د آزادۍ غورځنګ کی د اخوان شیطانانو په څیر وه ، نه د اخوان المسلمین.له همدې امله دوی دا طریقه نه خوښوله او جلا شول.دا هم طبیعي ده چې خلک له دې ډلو څخه جلا شي دا په دیخاطر چي دا دخدای بندګان داسي منهج تعقیبوي.

لومړی کتاب چې دوی لیکلی میتودولوژي یا معرفت و ، کوم چې د مذهبي پوښ سره د مارکسیستي نظرونو څخه توپیر نه درلود ، او که څه هم د هغه وخت د کتونکو په وینا او حتی د هغه وخت حکومت،دا کتاب د اسلامي مارکسیزم پر بنسټ لیکل شوی، لکه څنګه د دوی په قول چې دوی وايي، هماغه شیان چې جوړوي اسلامي سیکولریزم، اسلامي مارکسیزم، اسلامي سوسیالیزم.او او او… چه مخکي د مسلمانانو د جهل د ناپوهۍ له امله ورته کلمې کارولې تر استفاده کوله.
دا کتاب ، د پوهې له لحاظ بصیرت پوهاوي له مخی ، په سمه توګه د مارکسیستي اصولو منل وه.د دې ډلې غړي زنداني کیږي ، خو مګر په 54 لمريز کال کې ، یو څه عجیب پیش پیښیږي ؛
ټول هغه کسان چې له زندان څخه بهر وو ، یعني د دوی اکثریت او اکثریت یې په ایران کې او له زندان څخه بهر وو ، په رسمي توګه د دې ډلې مارکسیست ایډیالوژي اعلان کړه.
او هغه کسان چې په مذهبي پوښښ باور لرل یا ووژل شول ، لکه: مجید شریف وقفي یا په زندانونو کې ول یا له ایران څخه بهر وو.

دوی د کمونیزم د خپلې ایډیالوژۍ په توګه تر اعلانولو وروسته په خپله لومړۍ اعلامیه کې وايي: «په پیل کې موږ فکر کاوه چې مارکسیزم او اسلام سره یوځای کړو او له مادیالیزم او دیالکتیک پرته د تاریخ د تقدیر فلسفه ومنو،اوس موږ پوهیږو چې دا ډول نظر ناممکن دی.موږ مارکسیزم غوره کړ ځکه چې دا د کارګر طبقې د خلاصون سمه او ریښتینې لاره ده چه تر سلطی لاندې دی”دا هغه څه دي چې دوی په خپل لومړي بیان کې ویلي.یو په زړه پورې ټکی چې کولی شي د دې ډلې ماهیت زموږ لپاره نور مشخص کړي، کوم چې ستاسو د پوښتنې او زموږ د لوست موضوع پورې اړه لري، د توراب حق شناس خبرې دي چې د دې ډلې یو له لومړیو غړو څخه و چې کمونیزم ته یې لیوالتیا درلوده.په54 لمريز کال کې.

دغه شخص وايي:«زه فکر کوم چې موږ هغه مذهبي کلتور کارولی چې موږ یې د خپل نظر د پرمختګ لپاره تسلط درلود، که موږ په لاتین امریکا کې وای، نو موږ ممکن د انجیل څخه ورته شیان واخلو او هغه یې وکاروو چه مثلآ، موږ دا د قرآن څخه را وایستلی دي.دا حقیقت چې رژیم په 52 لمريزکال کې اوویل سلامي مارکسیستان غلط نه ویل.ځکه چې موږ د مارکسیزم ټوټې او د اسلام ټوټې سره یوځای کړې وه».

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш.Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(13- қисм)

Демак, аллохни шариатидаги бир хукмни инкор қилишлик, мана бу шариатдаги хамма қонунларни инкор қилиш билан биробардир. Бир ўриндаги аллохни хукмини бошқа ўриндаги хукмлардан фарқи йўқ. Бир ўриндаги аллохни хукмини қабул қилмаганингдан сўнг, уни ўрнига бошқа хукмни қўйгансан, яъни аллох мана бу ўринда хаким,дилсўз, олим ва бизларни хозирги вазиятимиздан огох эмас, балки ўзим ва бошқалар ё фалон кофир секуляр хизб мана шундайдир. Хатто агар садрил исломдаги мана бу ягона хукмни қабул қилсанг-да, аммо уни хозирги замонга муносиб деб кўрмасанг ва уни қабул қилмасанг, хақиқатда аллох таоло наъузу биллах 1400 йил олдин олим,хаким бўлган эди ва уни хукми ўша замонни дардига еган, аммо хозирги пайтда аллох таоло олим,доно,хаким, дилсўз эмас ва уни қонунлари хам хозирги кунни дардига емайди,деган бўласан; ислом динидаги халол ва харом то қиёмат кунигача эмас,балки маълум бир замонгача бўлган эди  ва энди тамом бўлган,деган бўласан. Мана бу шубхасиз ошкор куфр бўлади.

Риддада риддайи акбар ё риддайи асғар деган нарса мавжуд эмас,ридда ридда бўлиб қолади. Энди бириники (муғаллиза) қўпол,шиддатли бўлиши ва бошқасиники (мужаррада) ва содда бўлиши мумкин. Биттаси бориб яхудий,насроний ё секулярист бўлади ва хеч ким билан иши бўлмайди ва хеч кимга озор етказмайди; ёки биттаси аллохни халолларини харом қилади ё аллохни харомларидан бирини халол қилиб олади. Ёки бир кишига ўхшаб намозни вожиб эканини инкор қилса ва хеч ким билан иши бўлмаса ва хеч кимга озор-азият етказмаса ,унга мужаррада ё содда деймиз, уни иртидоди соддадир; ёки шахс ошкор кофирлардан бирини жумласига кириши мумкин ва манфий даъват қилишни ва исломга,мусулмонларга қарши рухий жангларни ижод қилишни бошлайди ва мусулмонларга қарши жанг қилади,хамда аллохни шариатидаги қонунларни татбиқ қилинишини олдини олади ва хатто ўзини олиб ташланиши лозим бўлган монеъга айлантириб олади ва “аимматул куфрга” яъни пешвога, имомга, куфрни бошига айланади ёки дафъ қилиниши керак бўладиган  “аимматул куфр”ни ушлаб турувчи, сақлаб турувчи асосий тошга ёки соил душманга айланиши мумкин. Хар икки суратда содда ва шиддатли бўлишидан қатъий назар риддани хукми ягонадир, албатта уларга қандай муомала қилиш бўйича ё улар ижод қилган хатарни меъзонига муносиб равишда  уларни қандай дафъ қилиш бўйича даражаларга бўлиниши мумкин.

Бу ердаги эътибор берилиши лозим бўлган асосий нуқталардан бири шуки, шахсларнинг огохона,ўзини ихтиёри билан қайтишини, фалон олимнинг ё фалон мазхабнинг шаръий манбаълардан қилган  ижтиходидан  ё таъвилидан асосий фарқларга эга. Мана бу мазхабларни ва мужтахидларни хар бири,бизлар аллохни шариатидаги қонунларга иймон келтирамиз,дейишади. Зохирда улар қуйидагиларни айтишади; бизлар аллохни шариатидаги қонунларга иймон келтирамиз ва ишонамиз,аммо бизни назаримизда аллох таолони мана бу оятдан бўлган манзури шу, ё росулуллох саллаллоху алайхи васалламни мана бу сўздан манзурлари мана будир, улар оят ва ривоят,росулуллох салаллоху алайхи васалламни хадислари  ё тарихий тадбирлар хақида алохида кўз-қараш, таъвил ва тафсирга эгадирлар.

Шубхасиз, мана бу раъйларни бири сахих ва бошқалари сахих эмас, аммо ягона шўро мавжуд бўлмаганлиги боис, вохид уммат хам мавжуд эмас ва мусулмонларга вохид раъайни ироя берадиган  вохид ижмоъ хам вужудга келмайди, шу сабабли хам мана бундай фурсат келгунича   бу ихтилофлар давом этади, мазхаб ва фирқаларни ижтиходларидаги ислом доирасида мавжуд мана бу ихтилофлар ё уларни таъвилидаги ихтилофлар, фалон оятга ё росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган фалон ривоятга қарши чиқиш эмас, балки бошқаларнинг мана бу оятдан қилган тушунчасига,таъвилига,тафсирига ё ривоятга мухолифат қилишликдир. Демак бу ерда инсоннинг қуръон ва суннатдан қилган ихтиходларига,таъвилотларига мухолифат қилишлик, қуръоннинг ўзига ва росулуллох саллаллоху алайхи васалалламнинг суннатларига қилинган мухолифат маъносида бўлмайди ва бўлмаган хам. Мана бу жуда кўпчилик диққат қилиши лозим бўлган нуқтадир.

Буларни мисоли худди бир хазинани нақшасига эга бўлган бир гурухга ўхшайди, бу ерда хамма мана бу хазинага етиб боришни хохлайди ва уни қўлга киритиш учун тоқатлари етгунича харакат қилишади, аммо уларни хар бири ўзини равиши бўйича мана бу нақшани ўқийди ва уни тафсир қилади, ўзини  тушунчасига асосан хазинага етиб бориш учун харакат қилади ва мана бу мақсадга етиб бориш учун  бошқалардан фарқли бўлган йўлни танлайди. Ўзи тўғри деб ўйлаган ва нақшадан тушунган йўли бўйича харакат қилишни хохлайди. Бу ерда хилма-хил йўллар вужудга келиши табиий, аммо уларни хаммасини мақсади ягона экани мушаххасдир.

(давоми бор…….)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(13- قیسم)

دَیمَک، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی بِیر حُکمنِی اِنکار قِیلِیشلِیک، مَنَه بُو شَرِیعَتدَگِی هَمَّه قانوُنلَرنِی اِنکار قِیلِیش بِیلَن بَرابَردِیر. بِیر اوُرِیندَگِی اَلله نِی حُکمِینِی باشقَه اوُرِیندَگِی حُکملَردَن فَرقِی یُوق. بِیر اوُرِیندَگِی اَلله نِی حُکمِینِی قَبوُل قِیلمَه گه نِینگدَن سُونگ، اوُنِی اوُرنِیگه باشقَه حُکمنِی قوُیگنسَن، یَعنِی اَلله مَنهَ بوُ اوُرِیندَه حَکِیم، دِیلسُوز، عالِم وَ بِیزلَرنِی حاضِرگِی وَضِیعیَتِیمِیزدَن آگاه اِیمَس، بَلکِی اوُزِیم وَ باشقَه لَر یا فَلان کافِر سِکوُلار حِزب مَنَه شوُندَیدِیر. حَتَّی اَگر صَدرِ الاِسلامدَگِی مَنَه بُو یَگانَه حُکمنِی قَبوُل قِیلسَنگ – دَه، اَمّا اوُنِی حاضِرگِی زَمانگه مُناسِب دِیب کوُرمَه سَنگ وَ اوُنِی قَبوُل قِیلمَه سَنگ، حَقِیقَتدَه اَلله تَعالَی نَعُوذُ بِالله 1400 یِیل آلدِین عالِم، حَکِیم بُولگن اِیدِی وَ اوُنِی حُکمِی اوُشَه زَماننِی دَردِیگه یِیگن، اَمّا حاضِرگِی پَیتدَه اَلله تَعالَی عالِم، دانا، حَکِیم، دِیلسُوز اِیمَس وَ اوُنِی قانوُنلَرِی هَم حاضِرگِی کوُننِی دَردِیگه یِیمَیدِی، دِیگن بوُلَه سَن؛ اَسلام دِینِیدَگِی حَلال وَ حَرام تا قِیامَت کوُنِیگه چَه اِیمَس، بَلکِی مَعلوُم بِیر زَمانگه چَه اِیدِی وَ اِیندِی تَمام بوُلگن، دِیگن بوُلَه سَن. مَنَه بُو شُبهَه سِیز آشکار کُفر بوُلَه دِی.

 رِدَّه دَه رِدَّه یِی اَکبَر یا رِدَّه یِی اَصغَر دِیگن نَرسَه مَوجُود اِیمَس، رِدَّه رِدَّه بوُلِیب قالَه دِی. اِیندِی بِیرِینِیکِی (مُغَلّظِه) قوُپال، شِددَتلِی بوُلِیشِی وَ باشقَه سِینِیکِی (مُجَرَّدَه)  وَ ساددَه بوُلِیشِی موُمکِین. بِیتتَه سِی بارِیب یَهُودِی، نَصرانِی یا سِکوُلارِیست بوُلَه دِی وَ هِیچ کِیم بِیلَن اِیشِی بوُلمَیدِی وَ هِیچ کِیمگه آزار یِیتکَزمَیدِی؛ یاکِی بِیتتَه سِی اَلله نِی حَلاللَرِینِی حَرام قِیلَه دِی یا اَلله نِی حَراملَرِیدَن بِیرِینِی حَلال قِیلِیب آلَه دِی. یاکِی بِیر کِیشِیگه اوُحشَب نَمازنِی واجِب اِیکَه نِینِی اِنکار قِیلسَه وَ هِیچ کِیم بِیلَن اِیشِی بوُلمَه سَه وَ هِیچ کِیمگه آزار- اَذِیَت یِیتکَزمَسَه، اوُنگه مُجَرَّدَه یا ساددَه دِییمِیز، اوُنِی اِرتِدادِی ساددَه دِیر؛ یاکِی شَخص آشکار کافِرلَردَن بِیرِینِی جُملَه سِیگه کِیرِیشِی مُومکِین وَ مَنفِی دَعوَت قِیلِیشنِی وَ اِسلامگه، مُسُلمانلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگلَرنِی اِیجاد قِیلِیشنِی باشلَیدِی وَ مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگ قِیلَه دِی، هَمدَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی تَطبِیق قِیلِینِیشِینِی آلدِینِی آلَه دِی وَ حَتَّی اوُزِینِی آلِیب تَشلَه نِیشِی لازِم بوُلگن مانِعگه اَیلَنتِیرِیب آلَه دِی وَ «أَئِمَّةَ الْكُفْرِ» گه یَعنِی پِیشواگه، اِمامگه،کُفرنِی باشِیگه اَیلَه نَدِی یاکِی دَفع قِیلِینِیشِی کِیرَک بوُلَه دِیگن «أَئِمَّةَ الْكُفْرِ»نِی اوُشلَب توُرُوچِی، سَقلَب توُرُوچِی اَساسِی تاشگه یاکِی صائِل دُشمَنگه اَیلَه نِیشِی موُمکِین. هَر اِیککِی صوُرَتدَه ساددَه وَ شِددَتلِی بوُلِیشِیدَن قَطعِی نَظَر رِیددَه نِی حُکمِی یَگانَه دِیر، اَلبَتَّه اوُلَرگه قَندَی مُعامَلَه قِیلِیش بُویِیچَه یا اوُلَر اِیجاد قِیلگن خَطَرنِی مِعزانِیگه مُناسِب رَوِیشدَه اوُلَرنِی قَندَی دَفع قِیلِیش بُویِیچَه دَرَجَه لَرگه بوُلِینِیشِی مُومکِین.

بُو یِیردَگِی اِعتِبار بِیرِیلِیشِی لازِم بوُلگن اَساسِی نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، شَخصلَرنِینگ آگاهانَه، اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن قَیتِیشِینِی،فَلان عالِمنِینگ یا فَلان مَذهَبنِینگ شَرعِی مَنبَعلَردَن قِیلگن اِجتِهادِیدَن یا تَعوِیلِیدَن اَساسِی فَرقلَرگه اِیگه. مَنَه بُو مَذهَبلَرنِی وَ مُجتَهِدلَرنِی هَر بِیرِی، بِیزلَر اَلله نِی شَرِیعَتِدَگِی قانوُنلَرگه اِیمان کِیلتِیرَه مِیز، دِییِیشَه دِی. ظاهِردَه اوُلَر قوُیِیدَگِیلَرنِی اَیتِیشَه دِی؛ بِیزلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه اِیمان کِیلتِیرَه مِیز وَ اِیشانَه مِیز، اَمّا بِیزنِی نَظَرِیمِیزدَه اَلله تَعالَی نِی مَنَه بُو آیَتدَن بوُلگن مَنضُورِی شوُ یا رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی  مَنَه بُو سوُزدَن مَنضُورلَرِی مَنَه بُودِیر، اوُلَر آیَت وَ رِوایَت، رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی حَدِیثلَرِی یا تَرِیخِی تَدبِیرلَر حَقِیدَه اَلاهِیدَه کوُز- قَرَش، تَعوِیل وَ تَفسِیرگه اِیگه دوُرلَر.

شُبهَه سِیز، مَنَه بُو رَعیلَرنِی بِیرِی صَحِیح وَ باشقَه لَرِی صَحِیح اِیمَس، اَمّا یَگانَه شوُرا مَوجُود بُولمَه گنلِیگِی بائِث، واحِد اوُمَّت هَم مَوجُود اِیمَس وَ مُسُلمانلَرگه واحِد رَعینِی اِرایَه بِیرَه دِیگن واحِد اِجماع هَم وُجُودگه کِیلمَیدِی، شوُ سَبَبلِی هَم مَنَه بوُندَی فُرصَت کِیلگوُنِیچَه بوُ اِیختِلافلَر دَوام اِیتَه دِی، مَذهَب وَ فِرقَه لَرنِی اِیجتِهادلَرِیدَگِی اِسلام دائِرَه سِیدَه مَوجُود مَنَه بُو اِیختِلافلَر یا اوُلَرنِی تَعوِیلِیدَگِی اِیختِلافلَر، فَلان آیَتگه یا رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلگن فَلان رِوایَتگه قَرشِی چِیقِیش اِیمَس، بَلکِی باشقَه لَرنِینگ مَنَه بُو آیَتدَن قِیلگن توُشُونچَه سِیگه، تَعوِیلِیگه، تَفسِیرِیگه یا رِوایَتگه مُخالِفَت قِیلِیشلِیکدِیر. دِیمَک بُو یِیردَه اِنساننِینگ قُرآن وَ سُنَّتدَن قِیلگن اِجتِهادلَرِیگه، تَعوِیلاتلَرِیگه مُخالِفَت قِیلِیشلِیک، قُرآننِینگ اوُزِیگه وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ سُنَّتلَرِیگه قِیلِینگن مُخالِفَت مَعناسِیدَه بوُلمَیدِی وَ بوُلمَه گن هَم. مَنَه بُو جُودَه کوُپچِیلِیک دِققَت قِیلِیشِی لازِم بوُلگن نوُقطَه دِیر.

بوُلَرنِی مِثالِی حوُددِی بِیر هَزِینَه نِی نَقشَه سِیگه اِیگه بوُلگن بِیر گوُرُوهگه اوُحشَیدِی، بُو یِیردَه هَمَّه مَنَه بُو هَزِینَه گه یِیتِیب بارِیشنِی هاحلَیدِی وَ اوُنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون طاقَتلَرِی یِیتگوُنِیچَه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی،اَمّا اوُلَرنِی هَر بِیرِی اوُزِینِی رَوِیشِی بُویِیچَه مَنَه بُو نَقشَه نِی اوُقِیدِی وَ اوُنِی  تَفسِیر قِیلَه دِی، اوُزِینِی توُشوُنچَه سِیگه اَساساً هَزِینَه گه یِیتِیب بارِیش اوُچُون حَرَکَت قِیلَه دِی وَ مَنَه بُو مَقصَدگه یِیتِیب بارِیش اوُچُون باشقَه لَردَن فَرقلِی بُولگن یوُلنِی تَنلَیدِی. اوُزِی توُغرِی دِیب اوُیلَه گن وَ نَقشَه دَن توُشوُنگن یوُلِی بُویِیچَه حَرَکَت قِیلِیشنِی هاحلَیدِی. بُو یِیردَه هِیلمَه – هِیل یوُللَر وُجُودگه  کِیلِیشِی طَبِیعِی، اَمّا اوُلَرنِی مَقصَدِینِی هَمَّه سِی یَگانَه اِیکَه نِی مُشَخَّصدِیر.

(دوامی بار…….)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(13- قسمت)

 پس، انکار یک حکم شریعت الله مساوی است با انکار کل قانون شریعت الله. حکم الله در یک مورد با سایر موارد فرقی نمی کند. حکم الله را در یک مورد نپذیرفتی و حکم دیگری را جای آن گذاشتی یعنی، الله در این مورد حکیم، دلسوز، عالم و آگاه به وضع الان ما نیست بلکه، خودم، دیگران یا فلان حزب کافر سکولار اینگونه هستند و حتی، اگر این تنها حکم را هم برای صدر اسلام قبول کنی اما، برای الان مناسب نبینی و آن را قبول نکنی، در واقع می گویی که الله تعالی نعوذ بالله برای 1400 سال پیش عالم و حکیم بوده و حکم آن به درد آن زمان خورده اما، الان الله تعالی عالم، دانا، حکیم و دلسوز نیست و قوانین آن به درد الان نمی خورد؛ این حلال و حرام دین اسلام برای تا روز قیامت نیست بلکه برای برهه ای خاص از زمان است که گذشته و تمام شده است، این کفر آشکاری است که شکی در آن نیست.

در رِدّه، چیزی به نام رِدّه ی اصغر و رِدّه ی اکبر وجود ندارد. ردّه، ردّه است. حالا، ممکن است مال یکی (مُغَلّظِه) تند و شدید باشد و مال یکی دیگر (مجرّده) و ساده. یکی برود یهودی یا نصرانی یا سکولاریست شود و کاری به کار کسی نداشته باشد، به کسی آزار نرساند؛ یا یکی از حلال های الله را حرام کند یا یکی از حرام های الله را حلال نماید (حرامی را حلال و حلالی را حرام کند). مثل کسی که واجب بودن نماز را انکار کند و کاری به کار کسی نداشته باشد و به کسی آزار و اذیت نرساند به او می گوییم مجرده یا ساده، و ارتداد او ساده است؛ یا شخص جزو یکی از این کفار آشکار شود و شروع کند به دعوت منفی و ایجاد جنگ روانی علیه اسلام و مسلمین، یا شروع کند به جنگیدن با مسلمین و جلوگیری کردن از تطبیق قانون شریعت الله و خودش را تبدیل کند به یک مانع که باید برداشته شود یا حتی تبدیل شود به «أَئِمَّةَ الْكُفْرِ» یعنی پيشوا و امام و سرِ كفر، و یا تبدیل شود به یکی از اهرم ها و نگهدارنده های «أَئِمَّةَ الْكُفْرِ» و یا دشمن صائلی شده باشد که چاره ای جز دفع آن نباشد. در هر دو صورتِ ساده و شدید آن، حکم ردّه یکی است، هرچند ممکن است در چگونگی برخورد با این ها، و چگونگی دفع این ها، متناسب با میزان خطری که ایجاد می کنند اولویت بندی هایی شود.

نکته ی اساسی که در اینجا لازم است به آن توجه شود این است که، این برگشتنِ آگاهانه و اختیاری اشخاص تفاوت بنیادینی با تأویل یا اجتهاد فلان عالم یا فلان مذهب از منابع شرعی دارد. هر کدام از این مذاهب و مجتهدین می گویند ما به قانون شریعت الله ایمان و یقین داریم. ظاهرا آن ها چنین چیزی می گوید؛ آن ها می گویند ما به قانون شریعت الله ایمان و یقین داریم اما، به نظر ما منظور الله تعالی از این آیه این است، یا منظور رسول الله صلی الله علیه و سلم از این سخن چنین می باشد و دیدگاه، تأویل و تفسیر جداگانه ای از آیه، روایت، حدیث پیامبر صلی الله علیه و سلم یا رویدادهای تاریخی دارند.

 بدون شک، یکی از این آراء صحیح بوده و سایر آراء صحیح نیستند، اما چون شورای واحدی وجود ندارد در نتیجه، امت واحدی هم وجود ندارد و اجماع واحدی هم به وجود نمی آید تا رأی واحدی را این اجماع به مسلمین ارائه دهد، برای همین تا آن زمان این اختلاف ادامه پیدا می کند و این اختلاف در اجتهادات مذاهب و فرق موجود در دایره ی اسلام و اختلاف در تأویلات آن ها، هرگز مخالفت با فلان آیه یا فلان فرموده ی رسول الله صلی الله علیه و سلم نیست، بلکه مخالفت با برداشت، تفسیر و تأویل دیگران از همان آیه یا روایت می باشد. پس، مخالفت با اجتهادات و تأویلات انسان از قرآن و سنت به معنی مخالفت با خود قرآن و سنت رسول الله صلی الله علیه و سلم نبوده و نیست. این نکته ای است که باید خیلی به آن دقت شود.

مثال این ها، همچون گروهی است که یک نقشه ی گنج دارند و همه می خواهند به آن برسند و تمام تلاششان هم بر این است که به آن دست پیدا کنند اما، هر کدام به شیوه ی خودش نقشه را می خواند و آن را تفسیر می کند و بر اساس همین برداشت خودش نهایت تلاش خود را می کند که به گنج برسد و مسیری جدا از دیگران را برای رسیدن به این هدف انتخاب می کند. می خواهد از مسیری که خودش درست می داند و همان چیزی که از نقشه فهمیده از همان مسیر برود.مشخص است که مسیرهای مختلفی به وجود می آید اما، هدف همه ی آن ها یکی است.

(ادامه دارد……)

تعارفي درس / پنځم درس : شرعي دښمن پیژندنه (3) / د داخلي پټو کفارو او یا منافقانو او سیکولر شوی سره د چلند لنډ پیژندنو او طریقه (114)

شپږمه پوښتنه: السلام علیکم هغه څوک چې د فتنې پیروي کوي ایا یوه کبیره یا صغیره ګناه یې کړې ده؟ ځنګه چې الله تعالی فرمایي: «الفِتنَةُ أشَدُّ مِنَ القَتلِ» (بقره/191)
او بل ځای کی فرمايي:«الفِتنَةُ أکبَرُ مِنَ القَتلِ» (بقره/217)، ښکاره ده چې د فتنې جرم تر قتل لوړ دی. موږ پوهیږو چې قتل هم یو له کبیره ګناهونو څخه دی.حتی جګړه او وژنه د فتنې د له منځه وړلو وسیله او ابزار ګرځي «وَقَاتَلُوهُم حَتَّی لتکون فتنة» (بقره/193- انفال/39).دا په دې مانا چې مسلمان په خپله خوښه د فتنې د له منځه وړلو لپاره خپل ژوند قرباني کوي او د فتنو کونکی ژوند هم اخلي.فتنه هغه تباهي او آفت دی چې که يې مخه ونه نيول شي او راشي نو لوند او وچه سره يو ځای سوځوي او له ځانه سره وړي.همدا لامل دی چې الله تعالی موږ ته د فتنې څخه د ځان ساتلو امر کوي:«وَاتَّقُوا فِتنَةً لَا تُصِیبَنَّ الَّذِینَ ظَلَمُوا مِنکُم خَاصَّة» (انفال/25).همدا لامل دی چې مسلمانان په خپلو دعاګانو کې له الله تعالی څخه غواړي چې دوی د کفارو او ظالمانو له عقیدتي او ټولنیز فتنې کومه سرچینه ده څخه وساتي او له کفارو او ظالمانو سره یې امتحان نه کړي. او دوی له کافرانو ظالمانو سره ګرفتار ونکړي.
«رَبَّنَا لَا َتجعَلنَا فِتنَةً لِلَّذِینَ کَفَرُوا فَاغفِرلَنَا رَبَّنَا إنَّکَ أنتَ العَزِیزُ الحَکِیم» (ممتحنه/5)
یا دوی په بل ځای کې دعا کوي:«رَبَّنَا لَا َتجعَلنَا فِتنَةً لِلقَومِ الظَّالِمِینَ».

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш.Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(12- қисм)

Аммо мана бу нуқтани,вазифани, биринчи даражали мухим ишни хам биринчи шарти шуки, бизлар аллохни шариатидаги пойдеворни,бошланғич қоидани бир четга суриб қўймаслигимиз ва доно душманлар ва жохил дўстлар томонидан мусулмонлар учун ишлаб чиқилган ва мусулмонларни кейинги даражадаги инхирофий, қийшиқ  ишлар билан машғул қилиб қўйган  сенорийларга ёпишмаслигимиз керак.

Диққат билан шуни мусулмонларга етказиш лозимки, келажакда фақат аллох томонидан келганига ишонган нарсаларга таслим бўлсинлар, мана бу даъват, вахдат, хамда махрум минтақаларда исломий хукуматни ташкил бўлиши ва мусулмонларни орасидаги ақидавий,рафторий булғанишларни аста-секинлик билан йўқотиш  йўлидаги энг катта хизматдир.

Ундан ташқари мусулмон шахс мана бу асосий ва нихоятда мухим нуқтани тушуниб етиши лозим, мусулмон шахс “огохона”, қасддан ва ўзини ихтиёри билан аллохни шариатидаги  хукмлари,дастури ва қонунини қайси бирини қабул қилмаслиги ё бир четга суриб қўйишини фарқи йўқ,мухим эмас, бу ерда катта кичик нарса мавжуд эмас, наузу биллах шу нарса мухимки, мана бу ахкомларни бирида аллохни жохил ва ўзини,бошқа махлуқотларни эса  олимроқ,оқилроқ, хакимроқ,дилсўзроқ, тадбиркорроқ, фойдалироқ деб билишидир, яъни аллохга шерик қилиш хатто уни хақорат қилиш хисобланади. Мана буни танхо ўзи уни ислом доирасидан чиқариб юборади; агарчи мана бу шариатдаги аллохни дастурларини энг кичиги,арзимагани хақида бўлса хам ё ундан бошқа барча ибодатларни бажарса хам  фойдаси  йўқ.

Аллох таоло ўзига нисбатан мана бундай хақоратни асло кечирмайди:

«إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا».

Мана шу бир ўриндаги мухолифат ўзини барча ибодатлари,амалларини ботил бўлишига боис бўлади – ўзини мусулмон деб биладиган хар қандай кишини – самарасиз бўлиб қолади, хатто  мана бу нотўғри  ишни пайғамбар қилганми ё бошқа шахсми фарқи йўқ:

«وَلَقَدْ أُوحِىَ إِلَيْكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ»

Аллох таоло уни мана бу ошкор хақорати сабабли жаханнамга ташлайди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

“إِنَّ الرَّجلَ لیكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ مِنْ سُخْطِ اللَّهِ لایرَى بِهَا بَأْسًا فیَهْوِی بِهَا فِی نَارِ جَهَنَّمَ سَبْعِینَ خَرِیفًا”.

Мана бу нихоятда хатарли иш бўлиб унда енгилтаклик қилиб бўлмайди. Мана бу заминада кам бахо бериш, енгилтаклик қилиб бўлмайди, бу нарсада хазиллашиб ё хатарга солиб хам бўлмайди, унда қиморга ўхшаш эхтимол билан иштирок этиб уни хаммасини ютқазиб нобуд қила олмайсан.

Мана бу заминада, сахобаларнинг закотни инкор қилувчиларга нисбатан қилган муомалалари бизларга намуна бўла олади. Инкор қилувчилар бошқа ибодатларни бажарганликларига қарамасдан аллохни мана бу битта хукмини инкор қилганликлари сабабли, уларга муртадлардек муомала қилинди, яъни аллохнинг  фақат ва фақат танхо бир хукмини инкор қилганликлари ва қабул қилмаганликлари боис, аллохни шариатидаги хамма қонунларни бир четга суриб қўйган ва хатто пайғамбарликни иддаъо қилган  кишиларга қилинган муомала уларга хам қилинди. Уларни барчасига бир хил муомала қилинган.

(давоми бор……)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(12- قیسم)

اَمّا مَنَه بُو نوُقطَه نِی، وَظِیفَه نِی، بِیرِینچِی دَرَجَه لِی مُهِم اِیشنِی هَم بِیرِینچِی شَرطِی شوُکِی، بِیزلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی پایدِیوارنِی، باشلَنغِیچ قائِدَه نِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیمَسلِیگِیمِیز وَ دانا دُشمَنلَر وَ جاهِل دوُستلَر تامانِیدَن مُسُلمانلَر اوُچُون اِیشلَب چِیقِیلگن وَ مُسُلمانلَرنِی کِییِینگِی دَرَجَه سِیدَگِی اِنحِرافِی، قِیشِیق اِیشلَر بِیلَن مَشغُول قِیلِیب قوُیگن سِنارِیلَرگه یاپِیشمَسلِیگِیمِیز کِیرَک.

 دِققَت بِیلَن شوُنِی مُسُلمانلَرگه یِیتکَه زِیش لازِمکِی، کِیلَجَکدَه فَقَط اَلله تامانِیدَن کِیلگه نِیگه اِیشانگن نَرسَه لَرگه تَسلِیم بُولسِینلَر، مَنَه بُو دَعوَت، وَحدَت، هَمدَه مَحرُوم مِنطَقَه لَردَه اِسلامِی حُکوُمَتنِی تَشکِیل بوُلِیشِی وَ مُسُلمانلَرنِی آرَسِیدَگِی عَقِیدَه وِی، رَفتارِی بوُلغَنِیشلَرنِی اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن یُوقاتِیش یُولِیدَگِی اِینگ کَتتَه حِذمَتدِیر.

اوُندَن تَشقَرِی مُسُلمان شَخص مَنَه بُو اَساسِی وَ نِهایَتدَه مُهِم نوُقطَه نِی توُشوُنِیب یِیتِیشِی لازِم، مُسُلمان شَخص “آگاهانَه”، قَصددَن وَ اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی حُکملَرِی، دَستوُرِی وَ قانوُنِینِی قَیسِی بِیرِینِی قَبوُل قِیلمَسلِیگِی یا بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیِیشِینِی فَرقِی یوُق، مُهِم اِیمَس، بُو یِیردَه کَتتَه کِیچِیک نَرسَه مَوجُود اِیمَس، نَعُوذُ بِالله شُو نَرسَه مُهِمکِی، مَنَه بُو اَحکاملَرنِی بِیرِیدَه اَلله نِی جاهِل وَ اوُزِینِی باشقَه مَخلوُقاتلَرنِی اِیسَه عالِیمراق، عاقِلراق، حَکِیمراق، دِیلسُوزراق، تَدبِیرکارراق، فایدَه لِیراق دِیب بِیلِیشدِیر، یَعنِی اَلله گه شِیرِیک قِیلِیش حَتَّی اوُنِی حَقارَت قِیلِیش حِسابلَه نَدِی. مَنَه بُونِی تَنها اوُزِی اوُنِی اِسلام دائِرَه سِیدَن چِیقَرِیب یوُبارَدِی؛ اَگرچِی مَنَه بُو شَرِیعَتدَگِی اَلله نِی دَستوُرلَرِینِی اِینگ کِیچِیگِی، اَرزِیمَگه نِی حَقِیدَه بُولسَه هَم یا اوُندَن باشقَه بَرچَه عِبادَتلَرنِی بَجَرسَه هَم فایدَه سِی یُوق.

 اَلله تَعالَی اوُزِیگه نِسبَتاً مَنَه بوُندَی حَقارَتنِی اَصلا کِیچِیرمَیدِی:   «إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَعِيدًا». مَنَه شُو بِیر اوُرِیندَگِی مُخالِفَت اوُزِینِی بَرچَه عِبادَتلَرِی، عَمَللَرِینِی باطِل بوُلِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی – اوُزِینِی مُسُلمان دِیب بِیلَه دِیگن هَر قَندَی کِیشِینِی – ثَمَرَه سِیز بوُلِیب قالَه دِی، حَتَّی مَنَه بُو ناتوُغرِی اِیشنِی پَیغَمبَر قِیلگنمِی یا باشقَه شَخصمِی فَرقِی یُوق: «وَلَقَدْ أُوحِىَ إِلَيْكَ وَإِلَى ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْخَٰسِرِينَ»  اَلله تَعالَی اوُنِی مَنَه بُو آشکار حَقارَتِی سَبَبلِی جَهَنَّمگه تَشلَیدِی. رَسسول الله صلی الله علیه وَسَلَّم مَرحَمَت قِیلَه دِیلَرکِی:     “إِنَّ الرَّجلَ لیكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ مِنْ سُخْطِ اللَّهِ لایرَى بِهَا بَأْسًا فیَهْوِی بِهَا فِی نَارِ جَهَنَّمَ سَبْعِینَ خَرِیفًا”.^[1]

مَنَه بُو نِهایَتدَه خَطَرلِی اِیش بوُلِیب اوُندَه یِینگِیلتَکلِیک قِیلِیب بوُلمَیدِی. مَنَه بُو زَمِینَه دَه کَم بَها بِیرِیش، یِینگِیلتَکلِیک قِیلِیب بوُلمَیدِی، بُو نَرسَه دَه هَزِیللَه شِیب یا خَطَرگه سالِیب هَم بوُلمَیدِی، اوُندَه قِیمارگه اوُحشَش اِیحتِمال بِیلَن اِیشتِراک اِیتِیب اوُنِی هَمَّه سِینِی یوُتقَه زِیب نابوُد قِیلَه آلمَیسَن.

مَنَه بُو زَمِینَه دَه،صَحابَه لَرنِینگ زَکاتنِی اِنکار قِیلوُچِیلَرگه نِسبَتاً قِیلگن مُعامَلَه لَرِی بِیزلَرگه نَمُونَه بوُلَه آلَه دِی. اِنکار قِیلوُچِیلَر باشقَه عِبادَتلَرنِی بَجَرگنلِیکلَرِیگه قَرَمَسدَن اَلله نِی مَنَه بُو بِیتتَه حُکمِینِی اِنکار قِیلگنلِیکلَرِی سَبَبلِی، اوُلَرگه مُرتَدلَردِیک مُعامَلَه قِیلِینَدِی، یَعنِی اَلله نِی فَقَط وَ فَقَط تَنها بِیر حُکمِینِی اِنکار قِیلگنلِیکلَرِی وَ قَبوُل قِیلمَه گنلِیکلَرِی بائِث، اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی هَمَّه قانوُنلَرنِی بِیر چِیتگه سوُرِیب قوُیگن وَ حَتَّی پَیغَمبَرلِیکنِی اِدَّعا قِیلگن کِیشِیلَرگه قِیلِینگن مُعامَلَه اوُلَرگه هَم قِیلِینَدِی. اوُلَرنِی بَرچَه سِیگه بِیر هِیل مُعامَلَه قِیلِینگن.

(دوامی بار……)

---

[1]– ابن ماجه محمد بن یزید القزوینی، سنن ابن ماجة، تحقیق  محمد فؤاد عبد الباقی، بيروت، دار احياء التراث العربي، 1395 هـ ، ص 312