وَاعْتَصِمُوا

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(114- قسمت)

در هرحال، تشخیص زمان، مکان و چگونگی اجرای حکم مرتدین بر عهده ی حکومت اسلامی و امیر مسلمین است. این همه روی آن تأکید می شود به دلیل اهمیتی است که وجود دارد، و خیلی از دوستان چنین کلماتی، چنین احکامی و چنین موقعیت هایی را نادیده می گیرند، و متأسفانه سهل انگاری می کنند و دچار اشتباهات بزرگی می شوند و صدمه های زیادی را، هم به جنبش اسلامی و هم به خودشان می زنند.

خوب است در اين زمينه به نمونه هايی اشاره کنیم كه با زمينه ای كه رهبريت جامعه ی اسلامی فراهم کرده بود، و با اختیار و قدرتی که رهبر حکومت اسلامی به آن ها داده بود مسلمین توانستند و می توانند تحت این شرایط و با رعایت شروط تعیین شده و در موارد مشخص و تعیین شده،[1] این ها می توانند به صورت شخصی حدودی را بر بعضی از مجرمین و مرتدين اجرا  کنند، مانند:

• صاحب برده و كنيز می تواند به صورت شخصی حكم را اجرا کند. رسول الله صلی الله عليه وسلم می فرمايد: أَقِيمُواالْحُدُودَعَلَى مَامَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ.^[2] يعنی، حدود شرعی را بر بردگان و كنيزان خود اجرا کنید. و نيز فرموده است: إِذَا زَنَتْ أَمَةُ أَحَدِكُمْ فَلْيَجْلِدْهَا.^[3]الان، که چنین پدیده ای حداقل در سرزمینهای مسلمان نشین وجود ندارد هر چند که در سرزمینهای تحت حاکمیت سکولاریستها به اشکال مختلفی چون کارگران جنسی و غیره به حیات خود ادامه داده است و این پدیده به شکل وحشتناک و خیلی بدتر از قرون وسطی و قرون باستان هم به حیات خود ادامه می دهد. در هر صورت، این هم یک نمونه است که شخص می تواند حکم را اجرا کند و دین و شریعت اسلام به او اجازه داده است.
• كسی كه با مسلمين پيمان صلح و آشتی بسته، چنین کسی به رسول الله صلی الله عليه وسلم فحش می دهد یا به الله توهین می کند كشتن این مثل كشتن يك كافر جنگ طلب و محارب می شود، حکومت اسلامی چنین چیزی را اعلام کرده و آگاهی هایی را داده است. در این صورت، اقدام به كشتن او بر هر مسلمانی واجب می شود و كشتن او اشكالی ندارد. دليل اين كار هم گفته ی عبدالله بن عمر رضی الله عنهما است كه به وی گفتند: فلان راهب به رسول الله صلی الله عليه وسلم فوش داده است، او هم گفت: اگر من آن را می شنيدم او را می كشتم. سپس راهب را نزدش آوردند و عبدالله بن عمر رضی الله عنهما هم شمشيركشيد اما، راهب انكار كرد و او را رها نمود.[4]

مثال عبدالله بن عمر رضی الله عنهما در عصر رسول الله صلی الله عليه وسلم هم زياد اتفاق افتاده است، مثل همان شخص مسلمانی كه به حكم رسول الله صلی الله عليه وسلم راضی نشد و عمر رضی الله عنه هم گردن او را زد و قرآن هم اقدام او را تأييد نمود. همچنين دختر مروان كه به رسول الله صلی الله عليه وسلم فحش داد و عمیر بن عدی او را به درك فرستاد و از طرف رسول الله صلی الله عليه وسلم به او لقب «پشتيبان الله و رسولش» داده شد.

• كشتن ساحر به دست جُندب بن كعب غامدی به همراه وليد رضی الله عنه در زمان خلافت عثمان بن عفان رضی الله عنه که ساحر را با دست خودشان کشتند.
• حفصه ام المؤمنين رضی الله عنها با دست خود يك زن ساحره را به قتل رساند.
• مرد مسلمان كوری كه همسر خود را به دليل فحش دادن به رسول الله صلی الله عليه وسلم به درك فرستاد و رسول الله صلی الله عليه وسلم هم خون آن زن را هدر رفته اعلام کرد.

(ادامه دارد……)

---

[1] خیلی مهم است وقتی می گوییم شروط تعیین شده، وقتی می گوییم موارد مشخص و تعیین شده خیلی مهم است

[2]– أخرجه أبوداود، 4/161،كتاب الحدود: باب في إقامة الحد على المريض،حديث 4472 و غيره

[3]– رواه البخاري و مسلم و احمد و غیره

[4] قبلاً عرض کردیم که انکار شخص به منزله ی تبرئه ی او می شود هر چند که شواهد هم بیایند هر چند که مشهور هم شده باشد این گفتیم که در مورد مسلمان است؛ در اینجا عبدالله به عمر آن را در مورد کافر هم انکار خودش را به معنی درست دانستن دانسته و او را رها کرده است.

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(25- қисмат)

Ақида ,асосийтарин масалаи зиндаги инсон астки инсон ба сурати тадрижий , ва пушти сар гузоштани мавонеъ, ва иртикоби хатохои мухталиф аз холати жахл ба холати илм иртиқо пейдо мекунад. Аллох таоло замоники амр мекунад:

«فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» (قتال/۱۹)،

Бидуни шак инро ба мо мерасонадки жахли вужуд дорадки бояд бо илм бардошта шавад, он хам дар чи чизи?

«لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»

Дар тўвхид, дар асоси дин ва табиий астки дар ин масир харакати тадрижий аз жахл ба илмки , аз баччаги шуруъ мешавад ва тақлиди хам дар он жоиз нест, мумкин аст шахс дучори анвоъи иштибохот ва хатто гунохони ғейри амдий хам шавад.

Жахл ,дар хар сурати “фақр ” ва монеъи дар баробари рушд ва такомули инсон буда ва хаст, ва маншаъи бисёри за ноханжорихо ва рафторхои мужримона будаки боиси масмумияти зиндаги даруний ва боиси олудаги зиндаги ижтимоий инсонхо шуда аст. Табиий астки инсон бо чанин фақри хам аз дарун,зиндаги вай масмум мешавад ва хам зиндаги ижтимоий ва равобити ижтимоий у хам хамин гуна мешавад. Инсонхо чигуна рафтор мекунанд хамон тури хам фикр мекунанд, дарунишон хам хамин аст. Аъмолишон ,бозтоби дарунишон аст.

Табиий астки ислом дар ин замина бетафовут нест, барои хамин рохкорхо ва дастуротиро барои чигунагийи бархурд бо ин муъзал ироа дода  аст. Ба хамин далил ,танхо замони аз ашхос ,амали солихро мехохадки ба онхо илм ва огохи дода ва гуфта бошад ин хуб ва ин бад аст. Инроки ба шумо гуфтам хуб аст анжом дихид ва инки гуфтам бад аст дигар онро анжом нади.

То ек инсони ғейри мукаллафро ба ин даража мерасонадки мутаважжих шавад чи чизи хуб ва чи чизи бад аст,дубора ек насли дигари ғойри мукаллаф ва жохил тўлид шудандки инхо хам бояд ,бо сурати тадрижий ва мустақил худишон ақоиди худро бигиранд ва ба сурати тадрижий аз жахл ба суйи илм харакат кунанд, ва хаддиақалиш ин астки инхо исломи хукмий ва исломи куллий ва мужмалро ёд гирифтанд,боз дар масири тахкими ин исломи хукмий хам дучори анвоъи иштибохот ,озмойиш ва хато шаванд то ба илми бештари даст пейдо кунанд ва ба яқиники аллох таоло аз муслимин хоста бирасанд. Ин халқаи даруний ,хамиша дар холи жараён аст ва тамом шудани нест. Чун инсонхо хамма дар ек син нестанд, хар сония ва хар дақиқа еки  мукаллаф мешавад ва еки мутаваллид мегардад. Шумо то ба синни таклиф мерасид ин прусаи харакат аз жахл ба суйи илмро тей мекунид, баъад фарзандони шумо ин масирро тей мекунанд ва баъад фарзандони фарзандони шумо ва то қиёмат ин раванд идома дорад, ба хамин далил то қиёмат хам даъват идома дорад.

Ин намоди зинда будани жомеъайи муслимин аст. Ин такопу ва талош ,мухилли назми ижтимоий муслимин нест ,балки хаётбахш ба оби астки рукуд ва сукун дар он боиси гандидаги ва иғтишоши ижтимоий мешавад. Жомеъайи зинда ,жомеъайи астки бидуни тарс битавонад ақоиди худишро ба суйи такомул ба пеш бибарад, ва чунончи шахс дар ин масир хам дучори иштибохоти шуд жомеъа аз у химоят кунад ва аз у химоят шуда ва рохнамоий шавад ва иштибохотиш рафъ гардад ; ва ин яъни таъмини амният дар прусаи омузиш ,ёдгири ва касби яқин дар масалаи ақида ва соири ахкоми дигар.

Агар хукумати исломий бошадки чанон амниятиро таъмин кунадки шахс бидуни тарс ба масириш идома дихад ва мутмаъин бошад агар иштибох кард касони хастандки дилсузона ба у кўмак мекунанд ва ба у тўвхин намекунанд ва дар идомаи рох ба у кўмак мекунанд ва бо нишон додани иштибохиш уро ташвиқ менамоянд, жомеъа руз ба руз дар холи пешрафт аст, ва руз ба руз инсонхои мўъмин собит қадами пештари дар ин жомеъа тўлид мешаванд.

Аммо ,агар чанин фазойи фарохам набошад ва муслимин ба хотири иштибохотишон такфир шаванд ( яъни дар воқеъ кушта шаванд ) онвақт тарс бар шахс хоким мешавад ва журъат намекунад ба пеш биравад, чун метарсад дучори иштибох шавад ва баъад уро бикушанд. Барои хамин ,ислом ва ақида аз холати тахқиқий ва илмий ,табдил мешавад ба исломий ирсий ва тақлидий  ва жахл хам харгиз аз бейн намеравад, чиро ? Чун зон ва гумон хоким аст на яқин :

:«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

Чизики қарнхост дар сарзаминхои мусалмоннишин шохиди он хастем. Холо шумо бифармойид чи касони хастандки ба ин вазъ рози буда ва аз чанин вазъи химоят мекунанд? Ва идомаи ин вазъ ба нафъи кист?

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(24- қисмат)

Ё замоники аллох таоло дар мовриди ақоиди секуляристхо ва мушрикин сухбат мекунад боз мефармоядки аксарияти инхо дар ақоидишон аз шак ва гумон истефода мекунанд ва ин шак ва гумони онхо дар ақоид харгиз наметавонад жойи яқинро бигирад ва хеч суди надорад :

: «وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنّاً إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ» ‏(یونس/36)،

Бештари мушрикон ( дар муътақидоти худ ) жуз аз шак ва гумон пейравий намекунанд ( ва танхо ба дунболи увхом ва хурофот мераванд). Шак ва гумон хам аслан инсонро аз хақ ва хақиқат бениёз намесозад ( ва зон жойи яқинро пур намекунад ва бароишон судманд намешавад ).Бегумон худованд огох аз чизхои астки анжом медиханд.

«إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ».‏

Бале,шак ва гумон аслан инсонро аз хақ ва хақиқат бениёз намекунад

«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

Хам акнун хам хаминтур хастанд. Хамин секуляристхоро нигох кунид вақти дар мовриди хилқат сухбат мекунанд бо шак ва гумон аст, дар мовриди осмон ва замин бо шак ва гумон аст, дар мовриди такомулики сухбат карданд дуруғ гуфтанд ва шак ва гумон аст , тамоми чизхои онхо бар асоси шак ва гумон аст хатто шаккокиюн дар миёни онхо асоси шак ва гумон аст ва бо хамин шак ва гумон хам ба жанги муслимин меоянд ва дуст доранд хамин шаккокиятро дар миёни муслимин ба унвони ек арзиш ироа дихандки муслимин яқини худро нисбат ба бовархоишон аз даст бидихад.

Хуб ,холо ,замоники аллох таоло барои рафъи ин жахл ва нодоний се абзор шинохти мушаххас чун : гуш ( шанидан ), чашм ( дидан) ва қалб ( жихати таъаққул ,тафаққух ва фахм додахои гуш ва чашм ) замоники ин абзорро дар ихтиёри инсон қарор дода

«وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ»،

Шариати ислом дар хамон ибтидо ,дар масалаи ақида ,зон ва гумон ва тақлидро жоиз намедонад.

Дидемки аллох таоло мушрикин ва секуляристхоро масхара мекунадки инхо аз зон ва гумон тақлид мекунанд, ақоидишон бар асоси зон ва гумон аст ; ва ле аллох таоло бо ин абзорики барои инсон қарор дода ба у ижоза намедихадки хар чизиро алакий қабул кунад

«وَلَا تَقفُ مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ إنَّ الْسَّمْعَ وَالبْصَرَ وَالفْؤادَ کل اولئک عنه مسئولا»،

Барои хамин се абзорики қарор дода масъулият таъйин намуда аст ва ислом дар масалаи ақида,зон ва гумон ва тақлидро қабул намекунад. Дар мовриди он чиз илм надори аз ту қабул намекунадки онро бипазири. Тақлид дар ақида жоиз нест.

Тақлид яъни инки чун фалоний гуфта пас ман онро анжом медихам. Итминон ба фалоний боис мешавадки ин корро анжом бидихи на итминон ба худи хақ ,чун мумкин аст корики анжом медихи хақ бошад ё набошад. Воқеият хам хамин аст. Инхамма марожеъи тақлид ва инхамма тақлид аз мазохиби мухталиф дар тули солхо ва қарнхои мухталиф , мо бештар аз 150 имом доштем фақат дар фирақи мансуб ба ахли суннатки мазохиби чанд нафар аз онхо монда аст. Пас , ин хамма марожеъи тақлид ва ин хамма тақлид аз мазохиб ба ин маъни нестки хамма онхо дар фалон масалайи фиқхий руйи хақ хастанд ва хақхойи мухталифи вужуд дорад , на , хақхои мухталифи вужуд надорад. Дар холики хаммаи инхо аз ек хақ ва ек манбаъ инхамма тафосири мухталифро ба вужуд оварданд ва инхамма мазхаб ва марожеъи тақлид дуруст шуданд.

Пас , дар умури тақлидий , яқин вужуд надорад ва бештар зон ва гумон хоким аст, то замоники ин умури тақлидий бо хақ мунтабиқ шаванд ва яқин хосил шавадки дар ин моврид воқеан хақ аст ва яқин  хосил шавад бо асл ва хақ аслий фарқи надорад, ва онвақт шумо аз чанин хаққи табъият мекунид.

Аллох таоло куффорро мазаммат мекунадки инхо дар ақоидишон аз зон ва гумон табъият мекунанд ва ин зон ва гумон хам харгиз инсонро ба хақиқат намерасонад. Ба хамин далил астки ,кулли ахли қибла бар руйи ин масала иттифоқи назар дорандки ақидаро наметавон тақлидий ба даст овард ва ақида набояд бар асоси зон ва гумон бошад балки ,бояд бар асоси яқин ,талоши шахс ва жустажуйи шахс бошад. Ин бояд яқини бошад набояд тақлидий бошад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(23- қисмат)

Мавонеъи такфир ба унвони чохорумин мархала дар равиши бархурд бо шахси муттахам ба журми иртидод, жихати судури хукми иртидод махсуб мешавад. Мархалайи  чохорум ва барраси мавонеъи такфир замони астки шахс се мархалайи гузаштаро бо ” яқин ” пушти саргузошта ва бо ” яқин ” мужрим будани он собит шуда ва кулли шурути такфирро хам дар худ жо дода бошад.

Медонемки монеъ ,яъни чизики бейни ду чиз қарор мегирад ва ижоза намедихад инхо ба хам бирасанд, ё аз вуруд ва хуружи чизи жиловгири мекунад. Либос ,монеъи расидани сармо ба бадани шумо мешавад, чатр монеъи хурдани борон ба сари шумо мешавад, сад монеъи жорий шудани об мешавад, пушиши руйи кобели барқ монеъи барқ гирфтаги шумо мешавад, ва ба хамин шева мавонеъи мухталифи вужуд дорандки онхоро мешносем.

Холо ,агар шахси мусалмон гуфтор ё амалиро анжом дихадки куфрий ва олуда хастанд, ва собит хам шуда бошадки муртакиби чанин журми шуда, ва шурути такфир хам вужуд дошта бошанд. Бо ин вужуд ,хануз мумкин аст мавонеъи бейни ин сухан ё амали олуда бо иймониш вужуд дошта бошандки дар сурати вужуди ин мавонеъ, хамин мавонеъ ижоза намедиханд ин олудаги ба иймони фард ворид шаванд ва ба иймони у садамаи бизанад, ва ин мавонеъ бейни ин сухан ё амали куфрий ва олуда ва иймони шахс қарор мегиранд ва ижоза намедиханд ба иймони шахс садама ворид шавад ва аз иймони шахс мухофизат мекунанд.

Мухимтарин мавонеъи шаръийки бейни куфр ва иймон ,бейни инки шахсро аз жомеъайи муслимин ба жомеъайи куффор баргардонад ва шахс дар ин миён монеъ дуруст карда ва ижоза намедихад исломи шахс аз бейн биравад, иборатанд аз : жахл,таъвил ,хато ,фаромуши , ва нисён ,икрох ва ижбор ,адами иродаи феъл ( мисли инки шахс шуъуриш қуфл шуда ва намедонад ба далили шиддати хушхоли ё шиддати асабоният ва нигароний ,тарс ,ғам ва ғусса чи мегуяд ё чи мекунад ). Иддаи хам тақлидро жузви мавонеъи такфир баён намуда ва адами тақлидро жузви шурут баён карданд.Касони чун ибни Таймия рохимахуллох мегуянд : шахси муқаллид ахли қибла аслан мазхаб надорад ва ба хамин далил уро сохиби узр медонанд.

Ба сурати куллий ,шурути такфир хам яъни хар чи мухолифи ин мавонеъи  такфир бошад мисли : илм ва огохи ,қасд ва амдий будан ,ихтиёр ва адами таъвилки қаблан ба бахши аз инхо ишора кардем , ва агар тўвзихоти дар мовриди ин мавонеъи такфир бидихем фикр кунам шурути хам худ ба худ ровшан мешаванд.

Ибтидо суроғи еки аз мавонеъи такфир тахти унвони узр ба жахл меравемки дар мовриди он зиёд сухбат мешавад:

Инро медонемки инсон бо илм ва огохи аз шиками модар мутаваллид намешавад, балки инсон варақаи сафидий астки ба тадриж бояд чизхои дар невишта шавад то битавонад ба он даража аз рушд ва тахассус бирасадки қудрати идораи зиндаги даруний ва моддий худро дошта бошад. Пас , инсон бо илм ба дунё намеояд, инро хамма медонем. Хамин алъон хийли аз шумо донишжу ва талаба хастид, ё дар машоғили мухталиф муддатхо шогирдий кардид то ба ин даражаи устодий расидид, дар ёдгири адаби сухан гуфтан ,адаби нишастан ,адаби равобити хонуводагий, адаби сиёсий ,ижтимоий ,фархангий ,ақидатий ва ғейрих хам ба тадриж инхоро аз манобеъи мухталиф дарёфт кардид ва дарёфт мекунид.

Дар ин сурат ,қоида бар ин астки инсон дар хар чизики ирсий набошад, ва модарзодий ба у нарасида бошад, ва бояд дар ин дунё худиш ба даст биёварад, жохил ва беилм аст :

«وَاللّهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» (نحل/۷۸)،

Худованд шуморо аз шикамхои модаронитон берун овард дар холики чизи намедонистид , ва у ба шумо гуш ,чашм ва дил дод то сипосгузори кунид.

Дар инжо

«لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً»

Яъни хеч чизи намедонид. Хеч чизи намедонид мисли касики иддао дошта бошадки медонад фариштахо нар хастанд ё мода ; хуб , дар ин замина каси хеч чизи намедонанд ва жомеъайи куффор хам намедонистандки чанин иддаойи доштанд ва фақат аз зон ва гумон пейравий мекарданд :

: «وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً» ‏(نجم/28)

Ишон дар ин боб чизи намедонанд ва жуз аз зон ва гумон пейравий намекунанд, ва зон ва гумон хам аслан инсонро аз хақ бениёз намекунад . Яъни зон ва гумон харгиз наметавонад жойи яқинро бигирад.

(идома дорад……)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(22- қисмат)

Дар инжостки мерасем ба қоидаи ” алхудуд тадроу бишшубхот ” яъни тамоми худуд бо шубухот аз шахс дафъ мешаванд ва дур мегарданд. Дар ин замина ихтиёр ва ривоёт зиёдий вужуд дорадки ба сирохат мерасонандки агар кучактарин шубхаи пейдо кардемки бо он метавон хукмиро аз ек мусалмон дур кунем бояд хамин ек шубхаики монеъ шуда дар мовриди шахс яқин хосил шавад бояд ба хамин ек шубха қаноат кард, ва хукм дихем чун яқин хосил нашуда ва фалон шубха ва шак ва тардид вужуд дорад пас хукми иртидод аз шахс бардошта мешавад. Хукми қатли шахс мунтафий мешавад ва шахс аз қатл ва куштор табраъа мешавад.

Абдуллох ибни Масъуд розиаллоху анху мегуяд :

«‏‏ادرؤوا الحدود بالشبهات ادفعوا القتل عن المسلمين ما استطعتم‏‏»

Худудро ба шубха дафъ кунид ва то метавонид хукми қатлро аз мусалмонон дафъ кунид.

Ибни Аббос розиаллоху анху хам аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам нақл мекунадки фармуда :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَبالشبهات‏‏».

Худудро бо шубухот бардорид.

Дар нейлил автори шўвконий дар боби тахти унвони ” хад бо тухмат вожиб намешавад ва ба шубха дафъ мешавад” омада аст:

:الزهری عن عروة عن عائشة، قالت: قال رسول الله صلی الله علیه وسلم: «ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَة».

Хадро то жойики метавонид аз муслимин бардорид ; пас агар барои муттахам ,рохи барои дафъ хаст, он рохро барои у бикушойид ; зеро имом агар дар афв, хато кунад бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох намояд.

Маъни ” ядроу бишшубхат ” яъни инки агар шубхаи хар чанд заифи барои хоким ё қози вужуд дошта бошадки бар асоси ин шубха ,хукм алайхи шахс ба хадди яқин ва итминони комил намерасад ; дар ин сурат ,ба далили вужуди ин шубха ,хукм мешавадки дар мовриди ин шахс  ба яқин нарасидаем, ва ба далили нарасидан ба яқин ,хукм алайхи шахс содир намешавад, ва хамин шубха хар чанд заиф хам бошад монеъ аз он мешавадки хукми шахси мусалмон содир шавад. Чиро? Чун бо яқин вориди ислом шуда ва танхо бо яқин аз ислом хориж мешавад, ва хамин ек шубхаи ночиз ,нагузошта мо ба яқин бирасем. Холо ,агар хоким ва қози дар афв ,гузашт ва бахшиши муттахам иштибох кунад бехтар аз ин астки дар жарима кардан ва ижрои хад дучори иштибох шавад,хамчунонки дар хадиси Термизий омада буд :

«فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ».

Маъмулан тахаққуқи ” ижмоъ ” бисёр сахт аст,дуруст аст ? Аммо мебинемки ибни Манзур ” ижмоъи ” кулли муслимин ва сахобаро дар мовриди қоидаи ” дафъул худуд бишшубухот ” оварда ва гуфта кулли муслимин ва сахоба дар ин замина ижмоъ доранд ва ижмоъ доштанд. Бисёри аз мухаддисин чун Термизий ,Байхақий ,Хайсамий ,ибни Можжа , ибни Аби Шайба ва дигарон боби дар ин замина ижод карданд ва каси аз салаф ва гузаштагони солихи ин уммат дида нашудаки халофи ин ” ижмоъ ” чизи гуфта бошад.

Абу Ханифа рохимахуллох ва асхоби у аз сарсахттарин тарафдорони ин қоида хастанд ва бештар аз хамма ин қоидаро ба кор бурданд. Ба дунболи Абу Ханифа ва тарафдорониш ,Моликийхо ва ба дунболи инхо Шофеъийхо тарафдорони ин қоидаанд ,ва дигарон хам хастанд аммо дар миёни фирақи маъруф ба ахли суннат инхо бештарин касони хастандки аз ин қоида тарафдори карданд хар чандки зохирийхо ва дигарон хам мухолифати бо ин қоида надоштаанд.

Рашид Ризо рохимахуллох мегуяд : ” дар сурати вужуди шубха ва таъвил рожеъ ба фарди муаййан ,хадди куфр ва ахкоми он бардошта мешавад “. У бо ишора ба мазмуни аходиси даръ мегуяд: ” Мо амр шудаемки худудро бо шубухот рафъ кунем ; ва шойистатарин худуд ба рафъ ,хадди иртидод ва хуруж аз дини ислом аст”.

Дидид? Дубора расидем ба ин қоидаи асосийки

«من دخل الإسلام بيقين لم يُـخرج منه إلا بيقين»،

Касики мусалмон буданиш бо яқин собит шуда бошад бо шак ,эхтимол ва шубха аз у гирифта намешавад, балки ба хар шубхаики вужуд дошта бошад чанг мезанемки аз иймони бародар ва хохаримон мухофизат кунем ва онхоро аз худимон дур накунем ва дастимон ба хуни бародаримон рангин нашавад.

Инхо шурути будандки кулли ахли қибла бар онхо иттифоқи назар доранд аммо ,дар мазхаби шиъа илова бар ин шурут ,қасд ва ният ба анжоми куфрро хам аз шароити умда ба шумор оварданд. Аммо гуфтанд : рохи пейдо кардан ба эътиқодоти афрод ва бахусус қасди ононки ба унвони пуштивонаи гуфтор ва рафтори онхо талаққий мешавад, амри астки боисти ба ахли фан ва мутахассисини он вогузор шавад, ва мутахассисин хастандки метавонанд ин қасд ва ниятики пушти ин сухан ё амали ашхос аст ва ин ашхос ба воситаи ин амал ё рафтор муттахам ба иртидод шудандро инхо фақат метавонанд ташхис диханд, ахли тахассус хастандки метавонанд чанин ниятиро ташхис диханд мисли намунаи Хотиб ибни Аби Балтаъа.

Холо ,агар хар ек аз ин чанд шурут вужуд надошта бошанд истелохи муртад бар шахс мунтафий мешавад, ва хад хам бар у ижро намегардад. Аммо , агар шахс ин шурутро дар худ жой дода буд онвақт астки суроғи охарин мархалаи чохорум меравем ва он хам мавонеъи такфир аст.

(идома дорад……)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(113- қисм)

Бизга айтмоқчи бўлган нарса шуки, агарчи худудларни имом ёки исломий хукуматнинг рахбарини вакили бўлган исломий қазоват тизими ўзига хос қазоват мархалаларини босиб ўтиш  орқали ижро қилади, диққат қилинглар, аммо ана ўша замондаги, макондаги исломий давлатнинг мавжуд вазияти ва рахбариятни ташхиси биринчи ўринда туради. Мана бу жуда хам мухим. Шуни яхши биламизки, худудни имом ёки исломий хукуматни рахбарини вакили бўлган қазоват тизими ўзига хос мархалалар орқали ижро қилади , аммо исломий давлатни ўша замон ва макондаги мавжуд вазияти ва рахбариятни ташхиси охирги сўзни хулоса қилади.

Макка фатхи жараёнида умумий авфдан сўнг, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иртидод жинояти билан таъқиб қилинаётган тўрт кишини устида ўлим дастурини содир қиладилар:

         اقْتُلُوهُمْ، وَإِنْ وَجَدْتُمُوهُمْ مُتَعَلِّقِينَ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ»،

Мана бу тўрт нафарни агарчи каъбани пардаларига осилиб олишган тақдирда хам ўлдиринглар.

Аниқ,равшан жуда хам тушунарли нарса, бу ерда фақат росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишидан сўнг ўша махалдаги ахли хал ва ақд шўроси орқали сайланган рахбариятгина аллохни шариатидаги қонунни ижро қилиш хукмини бера олади. Чунки у жамиятдаги хар бир шахс  хатто гурухлар борасида турли-хил каналлар орқали, жамиятдаги мавжуд вазият ва атрофдаги фазо ва халқаро фазо хақида кўпроқ ошно бўлиб яхшироқ билади. Масолих ва мафосидни яхшироқ ташхис бера олади. Мана бундай холатга бошқача истелох билан айтганда, даъватни басират билан олдинга суришга қодир бўлади. Бу нарса жуда хам мухим, даъватни басират билан олдинга юргизишга қодир бўлади.

Марказий рахбарият мустахкам пойдевор сифатида исломий жамиятнинг олға интилиши ва жамиятда аллохнинг шариатидаги қонунларни қўлланиш қудратини муқаррар зарурати бўлиб, мусулмонларнинг сиёсий бирдамлигини ва исломий озодбахш харакатни замонат қилади. Ха, марказий рахбарият мана бундай мустахкам, буюк  пойдеворга эга ва исломий жамиятни муқаррар зарурати хисобланади. Бундай рахбарият мусулмонларнинг сиёсий бирдамлигини ва исломни озодбахш харакатини замонат қилишга қодир.

Мана бу холатда, қуйидаги қоида хоким бўла олади,

  “أن الحدود لا يقيمها إلا الإمام أو نائبه “

яъни худудлар фақатгина имом ё уни ноиби, ўринбосари томонидан барпо бўлади. Имоми Шофеъий рохимахуллох хам айтадики:

“لا يقيم الحدود على الأحرار إلا الإمام ومن فوض إليه الإمام، لأنه لم يُقَم حدٌّ على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم، إلا بإذنه، ولا في أيام الخلفاء إلا بإذنهم، لأنه حق الله يفتقر إلى الاجتهاد، ولا يؤمن في استيفائه الحيف، فلم يجز بغير إذن الإمام.”

Энди, агар рахбарият Абдуллох ибни Жахшга ўхшаган кишиларни ёки мадина яхудийларини муртад бўлишларини  ва мунофиқларни,секулярзадаларни – албатта уларни мунофиқ эканликлари аллох таоло тарафидан равшан қилинган-  куфр сўзларини баробарида сабр қилиниши  ва хеч нарса қилмаслик керак деса, мана бу холатда, жамиятдаги хар бир шахс учун хам шу хукм тегишли бўлади; аммо агар бошқа мархалада амрни шартларини таъйин қилиш билан хақорат қилувчиларни терор қилишга ва хос,мушаххас муртадларни ўлдиришга амр қилинса, хар бир мусулмон учун мана бу хукмга қулоқ солиш,итоат қилиш, хадни  ижро қилиш вожиб бўлади.  Шу сабабли кўриб турганимиздек, мана бу худудларни ижро қилиш учун якка ва жамланган суратда мусобақа қўйилади. Хар икки холатда хам,жамиятдаги  исломий рахбарият аслни ва ташхисни таъйин қилади.

(давоми бор……)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(113- قیسم)

بِیزگه اَیتماقچِی بوُلگن نَرسَه شوُکِی، اَگرچِی حَدُودلَرنِی اِمام یاکِی اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ رَهبَرِینِی وَکِیلِی بوُلگن اِسلامِی قَضاوَت تِیزِیمِی اوُزِیگه خاص قَضاوَت مَرحَلَه لَرِینِی باسِیب اوُتِیش اَرقَه لِی اِجرا قِیلَه دِی، دِققَت قِیلِینگلَر، اَمّا اَنَه اوُشَه زَماندَگِی مَکاندَگِی اِسلامِی دَولَتنِینگ مَوجُود وَضِیعیَتِی وَ رَهبَرِیَتنِی تَشخِیصِی بِیرِینچِی اوُرِیندَه توُرَه دِی. مَنَه بُو جوُدَه هَم مُهِم. شوُنِی یَحشِی بِیلَه مِیزکِی، حوُدوُدنِی اِمام یاکِی اِسلامِی حُکوُمَتنِی رَهبَرِینِی وَکِیلِی بُولگن قَضاوَت تِیزِیمِی اوُزِیگه خاص مَرحَلَه لَر آرقَه لِی اِجرا قِیلَه دِی، اَمّا اِسلامِی دَولَتنِی اوُشَه زَمان وَ مَکاندَگِی مَوجُود وَضِیعیَتِی وَ رَهبَرِیَتنِی تَشخِیصِی آخِیرگِی سوُزنِی خوُلاصَه قِیلَه دِی.

مَککَه فَتحِی جَرَیانِیدَه عُمُومِی عَوفدَن سُونگ، رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اِرتِداد جِنایَتِی بِیلَن تَعقِیب قِیلِینَه یاتگن توُرت کِیشِینِی اوُستِیدَه اوُلِیم دَستوُرِینِی صادِر قِیلَه دِیلَر:           اقْتُلُوهُمْ، وَإِنْ وَجَدْتُمُوهُمْ مُتَعَلِّقِينَ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ»، مَنَه بُو توُرت نَفَرنِی اَگرچِی کَعبَه نِی پَردَه لَرِیگه آسِیلِیب آلِیشگن تَقدِیردَه هَم اوُلدِیرِینگلَر. ^[1]

اَنِیق،رَوشَن جوُدَه هَم توُشوُنَرلِی نَرسَه، بُو یِیردَه فَقَط رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِیدَن سوُنگ اوُشَه مَحَلدَگِی اَهلِی حَل وَ عَقدِ شوُراسِی آرقَه لِی سَیلَنگن رَهبَرِیَتگِینَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانُوننِی اِجرا قِیلِیش حُکمِینِی بِیرَه آلَه دِی. چوُنکِی اوُ جَمِیعیَتدَگِی هَر بِیر شَخص حَتَّی گوُروُهلَر بارَه سِیدَه توُرلِی – هِیل کَنَللَر آرقَه لِی،جَمِیعیَتدَگِی مَوجُود وَضِیعیَت وَ اَطرافدَگِی فَضا وَ حَلقَرا فَضا حَقِیدَه کوُپراق آشنا بوُلِیب یَحشِیراق بِیلَه دِی. مَصالِح وَ مَفاسِدنِی یَحشِیراق تَشخِیص بِیرَه آلَه دِی. مَنَه بوُندَی حالَتگه باشقَه چَه اِصطِلاح بِیلَن اَیتگندَه، دَعوَتنِی بَصِیرَت بِیلَن آلدِینگه سُورِیشگه قادِر بُولَه دِی. بُو نَرسَه جوُدَه هَم مُهِم، دَعوَتنِی بَصِیرَت بِیلَن آلدِینگه یوُرگِیزِیشگه قادِر بوُلَه دِی.

مَرکَزِی رَهبَرِیَت مُستَحکَم پایدِیوار صِیفَتِیدَه اِسلامِی جَمِیعیَتنِینگ آلغَه اِینتِیلِیشِی وَ جَمِیعیَتدَه اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی قوُلَّه نِیش قُدرَتِینِی مُقَرَّر ضَرُورَتِی بوُلِیب، مُسُلمانلَرنِینگ سِیاسِی بِیردَملِیگِینِی وَ اِسلامِی آزادبَخش حَرَکَتنِی زَمانَت قِیلَه دِی. حَه، مَرکَزِی رَهبَرِیَت مَنَه بوُندَی مُستَحکَم، بُویُوک پایدِیوارگه اِیگه وَ اِسلامِی جَمِیعیَتنِی مُقَرَّر ضَرُورَتِی حِسابلَه نَه دِی. بوُندَی رَهبَرِیَت مُسُلمانلَرنِینگ سِیاسِی بِیردَملِیگِینِی وَ اِسلامنِی آزادبَخش حَرَکَتِینِی زَمانَت قِیلِیشگه قادِر.

مَنَه بُو حالَتدَه، قوُیِیدَگِی قائِدَه حاکِم بوُلَه آلَه دِی،   “أن الحدود لا يقيمها إلا الإمام أو نائبه ”  یَعنِی حوُدوُدلَر فَقَطگِینَه اِمام یا اوُنِی نائِبِی، اوُرِینباسَه رِی تامانِیدَن بَرپا بوُلَه دِی. اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله اَیتَه دِیکِی:   “لا يقيم الحدود على الأحرار إلا الإمام ومن فوض إليه الإمام، لأنه لم يُقَم حدٌّ على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم، إلا بإذنه، ولا في أيام الخلفاء إلا بإذنهم، لأنه حق الله يفتقر إلى الاجتهاد، ولا يؤمن في استيفائه الحيف، فلم يجز بغير إذن الإمام.” [2]

 اِیندِی، اَگر رَهبَرِیَت عَبدُالله اِبنِ جَحشگه اوُحشَه گن کِیشِیلَرنِی یاکِی مَدِینَه یَهُودِیلَرِینِی مُرتَد بوُلِیشلَرِینِی وَ مُنافِقلَرنِی، سِکوُلارزَدَه لَرنِی- اَلبَتَّه اوُلَرنِی مُنافِق اِیکَنلِیکلَرِی اَلله تَعالَی طَرَفِیدَن رَوشَن قِیلِینگن – کُفر سوُزلَرِینِی بَرابَرِیدَه صَبر قِیلِینِیشِی وَ هِیچ نَرسَه قِیلمَسلِیک کِیرَک دِیسَه، مَنَه بُو حالَتدَه، جَمِیعیَتدَگِی هَر بِیر شَخص اوُچُون هَم شوُ حُکم تِیگِیشلِی بوُلَه دِی؛ اَمّا اَگر باشقَه مَرحَلَه دَه اَمرنِی شَرطلَرِینِی تَعیِین قِیلِیش بِیلَن حَقارَت قِیلوُچِیلَرنِی تِیرار قِیلِیشگه وَ خاص، مُشَخَّص مُرتَدلَرنِی اوُلدِیرِیشگه اَمر قِیلِینسَه، هَر بِیر مُسُلمان اوُچُون مَنَه بُو حُکمگه قوُلاق سالِیش، اِطاعَت قِیلِیش، حَدنِی اِجرا قِیلِیش واجِب بوُلَه دِی. شوُ سَبَبلِی کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک، مَنَه بوُ حُدُودلَرنِی اِجرا قِیلِیش اوُچُون یَککَه وَ جَملَنگن صُورَتدَه مُسابَقَه قوُیِیلَه دِی. هَر اِیککِی حالَتدَه هَم، جَمِیعیَتدَگِی اِسلامِی رَهبَرِیَت اَصلنِی وَ تَشخِیصنِی تَعیِین قِیلَه دِی. 

(دوامی بار……)

---

[1]– محمد حسن نجفي، جواهرالكلام،ج 41، ص 436

[2]– الأم (6/154) وراجع المجموع (18/270) والروضة (9/221ـ223) (10/99ـ2)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(113- قسمت)

می خواهد بگوید با آنكه حدود را امام يا نمايندگان رهبر حكومت اسلامی كه معمولاً دستگاه قضايی اسلامی است با طی مراحل خاص قضایی به مرحله ی اجرا در می آورند، دقت کنید، اما وضع موجود زمانی و مكانی دولت اسلامی و تشخيص رهبريت حرف اول را می زند. این خیلی مهم است. می دانیم که حدود را امام يا نمايندگان رهبر حكومت اسلامی كه معمولاً دستگاه قضايی هستند با آن مراحل خاص قضایی به اجرا در می آورند اما، وضع موجود زمانی و مكانی دولت اسلامی و تشخيص رهبريت حرف اول را می زند.

در جريان فتح مكه و بعد از عفو عمومی، رسول الله صلی الله علیه وسلم دستور قتل چهار نفر را كه به جرم ارتداد تحت تعقيب بودند صادر می کند: «اقْتُلُوهُمْ، وَإِنْ وَجَدْتُمُوهُمْ مُتَعَلِّقِينَ بِأَسْتَارِ الْكَعْبَةِ»، اين چهار نفر را بكشيد ولو كه خودشان را به پرده ی كعبه آويزان كرده باشند.^[1]

واضح است، خیلی واضح است، در اینجا فقط رسول الله صلی الله علیه وسلم و پس از او تنها رهبريتی كه از طريق شورای حل و عقد آن محل، انتخاب شده شايستگی دستور تحكيم شريعت الله را دارد. چون، او بيشتر از تك تك افراد جامعه و حتی گروهها، از طریق كانالهای مختلف با وضع موجود جامعه و فضای اطراف و فضای بين المللی آشنايی و شناخت دارد و مصالح و مفاسد را بهتر و مطمئن تر تشخيص می دهد . به چنین حالتی در اصطلاح می گویند دعوت را با بصیرت به پیش می برد.خیلی مهم است، دعوت را با بصیرت به پیش می برد.

رهبری مركزی به عنوان پايگاهی استوار، ضرورت گريز ناپذير جامعه ی اسلامی برای حرکت به جلو و اعمال قدرت قانون شریعت الله در جامعه است که یکپارچگی سیاسی مسلمین و حرکت آزادیبخشی اسلام را تضمین می کند. بله، رهبریت مركزی چنین پايگاه استوار و بزرگی را دارد و ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی است، ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی برای حرکت به جلو است، ضرورت گريزناپذير جامعه ی اسلامی برای اعمال قدرت قانون شریعت الله در جامعه است. چنین رهبریتی است که یکپارچگی سیاسی مسلمین و حرکت آزادیبخشی اسلام را تضمین می کند.

در اين صورت، اين قاعده حاكم می شود كه «أن الحدود لا يقيمها إلا الإمام أو نائبه» يعنی، حدود تنها از طرف امام يا نائب و جانشين او برپا می شوند.امام شافعی رحمه الله هم می گوید: «لا يقيم الحدود على الأحرار إلا الإمام ومن فوض إليه الإمام، لأنه لم يُقَم حدٌّ على عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم، إلا بإذنه، ولا في أيام الخلفاء إلا بإذنهم، لأنه حق الله يفتقر إلى الاجتهاد، ولا يؤمن في استيفائه الحيف، فلم يجز بغير إذن الإمام».[2]

حالا، اگر رهبريت تشخيص داد كه در برابر مرتد شدن کسانی چون عبدالله بن جحش، یهودیان مدینه و کفرگویی منافقین و سکولارزده هایی که منافق بودن خالص آنها توسط الله تعالی هم روشن و واضح شده بايد صبر كرد و كاری انجام نداد در اين صورت، حكم برای تك تك افراد جامعه همين است؛ اما، اگر در مرحله ای با تعیین شروطی امر به دفع و ترور توهين كنندگان و کشتن مرتدینی خاص و مشخص می شود، حكم برای تك تك مسلمين سمع و طاعه و اجرای حدود است. به همين دليل می بينيم که در بين مسلمين برای اجرای اين حدود به صورت فردی و جمعی مسابقه گذاشته می شود. در هر دو حالت، اصل، تشخيص رهبريت اسلامی جامعه است. 

(ادامه دارد…….)

---

[1]– محمد حسن نجفي، جواهرالكلام،ج 41، ص 436

[2]– الأم (6/154) وراجع المجموع (18/270) والروضة (9/221ـ223) (10/99ـ2)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(21- қисмат)

Нуктаики лозим аст дар инжо ба он ишора кунам ва дар асри мо ба вуфур дида мешавад ин астки иддаи хастандки хукм ба сурати иштибох ба онхо расида ва хукмро иштибох фахмиданд, ва чизи иштибохиро ба унвони дин ва хақиқати ислом ба онхо маърифий карданд ва агар ба ин ашхос ,халофи онро бигуйид, халофики шумо ба онхо мегуйидро гумрохи ва куфр медонанд; чун омузиш дихандахо халофи ин чизро ба онхо омузиш доданд ва гуфтандки халофи ин ,гумрохи ва куфр аст. Дар ингуна маворид хамки ба каррот бо он мувожих мешавем боз шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст. Диққат кардид дар ингуна маворид хам шахс мисли каси мемонадки хақ ба у нарасида аст ва хужжати набавийро ошкоро ва ровшан намешносад ва ноогох аст. Касики инчунин , ошкор хақ ба у нарасида бошад ва хукм барояш бадихи ва ровшан нашуда бошад аз судури хукми иртидод табраъа мешавад.

Шарти севум аз шурути такфир ба сухан ё кори бармегардадки шахс онро анжом дода аст. Яъни : бояд сухан ва куфрики муртакиб шуда ,ошкор,ровшан ,қотиъ ва сарихуд далала бошад, ва хеч гумон ,шак ва шубхои дар мовриди он вужуд надошта бошад ва бо итминон ва яқин ва бидуни хеч шак ва шубхаи собит шуда бошадки ин журм,шахсро аз ислом хориж карда аст.Ин нуктаи мухимми аст.

Медонемки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

 :«إقَامَةُ حَدٍّ فِي الْأَرْضِ خَيْرٌ لِأَهْلِهَا مِنْ مَطَرِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً»

Яъни жорий кардани ек хад дар замин барои ахли замин бехтар аст аз чихл шаб бориши борон.

Дар ин сурат ва бидуни шак,хукм бар бемор будани бемороники ба бемори вогирий чун тоъун,сил ,вабо ,идиз ва мушобихи инхо мубтало шуданд ва бемори онхо боис мешавад агар хукм ба онхоки бемор хастанд надихид беморийи онхо боис мешавад ба саломати жомеъа садама ворид шавад ва хатто саломати худишон ва мардумро мовриди тахдид қарор медиханд, чун агар ба худиш нагуйики чанин бемори дори саломати худиш хам мовриди тахдид қарор мегирад ,саломати жомеъаро хам мовриди тахдид қарор медихад. Бо ижрои чанин хукми ва додани хукм ба ин шахс дар воқеъ ба зиндаги у кўмак кардаи ва хидмати аст ба зиндаги жомеъа аст.

Дуруст аст, хатто судури хукми он ва мужозот кардани мужримин хам ,агар одилона ва аз руйи итминон ва яқин бошад, дар ихёйи жомеъа ,монанди бориши 40 шаб борони рахмат, боиси тароват ,сарсабзи ва борур шудани жомеъа мешавад ва балки ,ижрои чанин худуди бехтар аз чанин борони барои ахли замин аст. Аммо , бо вужуди тамоми хейрики дар ижрои худуд вужуд дорад агар дар масири сахихи он қарор нагирад ижройи хад ва хаддики ижро мекунем далил намешавадки аз руйи шак ва тардид ва зон ва гумон ба хамрохи зулм ва бедодгирий анжом шавад, ва бо далоили ғейри шаръий нафсоний тўвжих шавад. Хийлихоро дидем ва хийлихоро дорем мебинемки ба қовли худишон доранд худудиро анжом медиханд дар холики ин худуд моли аллох нестанд, моли нафси худишон аст шибхи хукми аллох хастанд чун бар асоси зон ва гумон ва зулм ва бедодгарий ва бо далоили ғейри шаръий ва комилан нафсоний онро анжом медиханд ва тўвжих мекунанд.

Пиёда шудани адолати исломий ва корномаи адолати исломий бештар аз онки мадюни татбиқи хукм бар мужримин бошад, мадюн ва вобаста ба додраси ва расидаги одилона ба хуқуқи афроди жомеъа буда аст. Дифоъ аз хуқуқи шахс ва дифоъ аз хаққи касики муттахам ба журми шуда ,бештар аз хар чизи дигари мухим ва мушкил ва зарурий аст.

Дар ривоёт :

«ادْرَءُوا الْحُدُودَ عَنْ الْمُسْلِمِينَ مَا اسْتَطَعْتُمْ فَإِنْ كَانَ لَهُ مَخْرَجٌ فَخَلُّوا سَبِيلَهُ فَإِنَّ الْإِمَامَ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعَفْوِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يُخْطِئَ فِي الْعُقُوبَةِ»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо ин ривоёт исрор дорад то сархадди имкон аз мусалмонон худудро бардорид ва мужозотхоро мутаваққиф кунид ва агар рохи барои халосийи онон вужуд дорад,рахоишон кунид ; чун агар имоми муслимин дар авф ва бахшиш ,рохи хато ва иштибохро тей кунад,бехтар аст аз инки дар мужозот ва уқубат иштибох кунад. Дар ин сурат, рохат метавонем мутаважжих шавемки дар қонуни шариати аллох нафси мужозот чандон матлуб нест,балки таъкид бар риояти хуқуқи муттахам бо осонгири дар қазоват ва нигахдори аз хуқуқи муслимин то замони яқин ва субути журм мухим аст ; Ва судури хукм ва мужозот танхо дар сурати ночори ва охарин мархала ва ба унвони ек зарурат дар мовриди он сухбат мешавад.

Бояд дар мовриди журмики шахс муртакиб шуда яқин ва итминон дошт , шахс бо яқин вориди ислом шуда ва танхо бо яқин аз ислом хориж мешавад на бо шак ,шубха ва зон ва гумонки дуруғтарин сухан хастанд, инхо дуруғтарин сухан хастанд :

«إِيَّاكُمْ وَالظَّنَّ فَإِنَّ الظَّنَّ أَكْذَبُ الْحَدِيثِ».

Медонемки каламаи шубха дар маънойи омми он ба кор рафта ва шомили хар шубхаи мешавад. Ба хамин далили ом будан ,хам шубхоти оризи бар муттахамро дар бармегирад ва хам шубхоти оризи бар қозиро, яъни замоники шубха боиси дафъи мужозот мешавад кори ба муттахам ё қози надорад ; дар хар сурат, агар барои муттахам ё қози шубха ориз шавад, шахс аз мужозот соқит мешавад.

(идома дорад…….)