وَاعْتَصِمُوا

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(33- قسمت)

دسته ی دیگر هم مسلمینی هستند که ناخواسته از این وضع موجود محافظت می کنند. این دسته از مسلمین برای تغییر وضع موجود و بیدار کردن مسلمین در حال تلاش اند، اما چون شیوه های شرعی بیدارگری را بلد نیستند، با خشونت بی جایی که نسبت به اهل قبله ی جاهل از خود نشان می دهند، باز چنان فضائی را فراهم کرده اند که دوباره ترس بر مسلمین حاکم شود، و کسی جرأت نداشته باشد از تیغ تیز زبان این ها قدمی به سمت جلو بردارد. چون این دوستان ما همان لحظه دست به تکفیر می شوند، و در واقع حکم قتل این ها و حتی اجداد مرده ی این ها را هم صادر می کنند.

در واقع، ثمره و نتیجه ی هر دو گروه، یعنی دارودسته ی طاغوتها و مخالفین جاهلی که علیه طاغوتها هستند، باز برای مسلمین در این زمینه یکی است. ایجاد ترس و وحشت، جلوگیری کردن از حرکت به جلو و بیدار شدن مسلمینِ دربندِ طاغوتها، و به همین سادگی و ناخواسته اما هماهنگ، هر یک به شیوه ی خودشان مانعی در برابر حرکتِ از جهل به علمِ مسلمین می شوند و اجازه نمی دهند مسلمین عقایدشان را یقینی به دست بیاورند و آن ها را به سمت و سوی ظن و گمان و تقلید در عقاید می کشانند.  

شکی نیست، همچنانکه بعضی از مسلمین به بیماری منافقین آلوده می شوند و اسلام به خاطر همین مسلمین آلوده منافقین را جزو مسلمین حساب می کند، به همین شیوه عده ای از مسلمین ممکن است به دلایلی، مرتکب قول یا عملی شوند که مختص کفار است، در این صورت چه باید کرد؟

این را می دانیم که هر مسلمانی تا به سن تکلیف می رسد و تکالیفی بر او واجب می شود به تدریج و به صورت تحقیقی باید عقایدش را یاد بگیرد و به پیش برود و این پیشرفت از جهل به آگاهی، از جهالت به اسلام نمی تواند ارثی و تقلیدی باشد. چون، اگر ارثی بود دیگر حرکتی وجود ندارد و شخص مثل قد، رنگ پوست و سایر ویژگیهای نژادی آن را از شکم مادرش با خود به دنیای کنونی می آورد. اما، همه می دانیم که اینگونه نیست. پس، نزد بسیاری از علماء مسأله ی برگشت و ارتداد برای کسی مطرح است که به جلو حرکت کرده باشد و به صورت تحقیقی اسلام را پذیرفته باشد نه به صورت ارثی و تقلیدی. اینجا، دادن حکم از پیچیدگی خاصی برخوردار است که شاید هیچ امری تا این اندازه پیچیده و سرنوشت ساز نباشد.

چون، همه این را می دانیم که خیلی از مسلمین اسلامشان را به صورت ارثی و تقلیدی دریافت کرده اند و بسیاری از اوقات شخص چیزهائی را به نام اسلام به خوردش داده اند که اسلام نیست، یا مخلوطی از اسلام و صدها خرافه ی دیگراست، حالا، آیا باید این مریضها و فقرا را کشت و حکم مرگشان را صادر کرد و آن ها را تکفیر کرد؟ یا بیمارستانهائی برای درمان، و راههایی برای رفع فقر و بیچارگی آن ها وجود دارد؟   

اجازه دهید با هم جلو برویم و جواب را با هم به دست بیاوریم:

می دانیم پس از آمدن آخرین فرستاده و نزول قرآن، ما همه ی غیر مسلمین را جزو جامعه ی کفار حساب می کنیم، حالا یک کافر اهل کتاب یا یک کافر شبه اهل کتاب یا یک کافر مشرک. و آمدن رسول الله صلی الله علیه و سلم و قرآن برای آن ها اقامه ی حجت محسوب می شود، و بدون رعایت شروط تکفیر، موانع تکفیر و دیگر مراحل، این ها را جزو همان دسته ای از کفار قرار می دهیم که در آن هستند و آن ها را کافر میدانیم و می گوییم جامعه ی کفار. قرآن می گوید کفار، جاهل هستند و جهل دارند اما، جهلشان مانع از آن نمی شود که به آن ها نگوییم کافر.

(ادامه دارد…….)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(32- қисм)

Ғайри мукаллаф бўлган бир инсонни нима яхши ва нима ёмон эканини тушунадиган даражага етказади, яна қайтадан ғайри мукаллаф янги насл вужудга келади ва улар хам даражама-даража кўринишда мустақил равишда ўзлари ақидаларини қўлга киритишлари лозим ва аста- секинлик билан жохилликдан илм сари харакат қилишлари керак, энг камида улар исломи хукмий ва исломи мужмални, исломи умумийни ўрганишади, лекин исломи  хукмийни тахким қилиш йўлида хам турли- хил хатоларга дучор бўлишади, имтихондан ўтишади, шу холатда янада кўпроқ илмни қўлга киритишади ва аллох таоло мусулмонлардан талаб қилган ишончга етиб боришади. Мана бу айланма харакат хамиша бир хилда давом этади ва тугамайди. Чунки инсонларни хаммаси бир хил ёшда эмас, хар дақиқада хар сонияда бир киши мукаллаф бўлади ва бир инсон туғилади. Сизлар таклиф ёшига етгунингизча, жохилликдан илм томонга харакатланадиган бу лойихани  босиб ўтасизлар, буни кетидан  фарзандларингиз сўнгра фарзандингизни болалари ва шу тарзда бу йўналиш қиёмат кунигача давом этади, шу сабабли  даъват хам  қиёмат кунигача давом этади.

Мана бу мусулмон жамиятининг тирик эканлигини белгисидир. Мана бу харакат ва кураш мусулмонларнинг  ижтимоъий тартибини ўрни эмас,балки хаётбахш бўлган ва агарда тўхтаб қоладиган бўлса ижтимоъий айнишга,тартибсизликларга боис бўладиган сув хисобланади. Тирик жамият ўзини ақидаларини қўрқмасдан такомуллашиш сари олиб боради , агар шахс мана бу йўлда хатоларга дучор бўлса жамият уни химоя қилади,яъни уни химоя қилиб йўл кўрсатади ва хатоларини йўқотилади; бу ақида масалаларида ва бошқа ахкомлар бўйича  таълим олиш,ўрганиш, ишончни касб қилиш лойихасидаги хавфсизликни таъмин қилинишидир.

Агар мана бундай хавфсизликни таъминлайдиган исломий хукумат мавжуд бўладиган бўлса, шахс хеч нарсадан қўрқмасдан йўлида давом этади ва агарда хатоларга дучор бўладиган бўлса дилсўзлик билан унга ёрдам берадиганлар,уни хақорат қилмайдиганлар,йўлни кейинги қисмида унга ёрдам берадиганлар, уни хатоларини кўрсатиш билан бирга уни рухлантирадиганлар мавжудлиги учун хотиржам бўлади, шу тарзда жамият кундан- кунга ривожланади ва кундан- кунга собит қадам мўъмин инсонлар жамиятда вужудга келишади.

Аммо агар мана бундай фазо мухайё бўлмаса ва мусулмонлар қилган хатолари сабабли такфир қилинишса (яъни ўлдириб юборилса) бу пайтда шахс қўрқувга тушади ва илгари харакат қилишга журъат хам қилмайди, чунки яна хатога дучор бўлишдан сўнгра эса уни ўлдиришларидан қўрқади. Шунинг учун хам ислом ва ақида, тахқиқ қилиш,изланиш,илм холатидан меърос бўлиб  қоладиган,тақлидий кўринишга ўтади ва жохиллик хам харгиз йўқолмайди,нима учун? Чунки орада ишонч эмас, гумон,шак хоким бўлиб олган:

«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

мана бу нарса асрлардан буён мусулмонларни диёрларига хоким бўлиб олганига гувох бўлиб турибмиз. Қани сизлар мархамат қилиб айтингларчи, мана бу вазиятдан ким рози бўлади ва бу вазиятни ким химоя қилади? Мана бу вазиятни давом этиши кимларга фойда келтиради?

Хозирда мана бу вазиятни сақлаб қолиш учун икки тоифа қўлдан келганча харакат қилади,улар мана бу холатни ўзлари истаган ё истамаган тарзда  шу шаклда ушлаб туришни хохлашади. Биринчи даста тоғутлар,тоғутларни хукуматлари, фосид уламолар, мунофиқлар ва секулярзадалар тўдаси бўлиб, мана бундай системаларда хатарли микробларга ўхшаб ўзларини хаётларини давом эттиришади, хар қандай курашни ва тавхид илмини,уйғонишни ўзларини зарарига деб билишади ва турли-хил рухий ,таблиғий жангларни йўлга қўйиш ва хилма-хил шубхаларни вужудга келтириш, турли-туман тахдидларни йўлга қўйиш орқали мана бу вазиятни, мана бу жахолатни  сақлаб қолишга харакат қилишади, бўлиб хам қандай тахдидлар қилишади: зиндонга ташлаш, қийноқлар, сургунга жўнатиш ва хатто ўлдириб юбориш.

(давоми бор……)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(32- قیسم)

غَیرِی مُکَلَّف بوُلگن اِنساننِی نِیمَه یَحشِی وَ نِیمَه یامان اِیکَه نِینِی توُشوُنَه دِیگن دَرَجَه گه یِیتکَه زَه دِی، یَنَه قَیتَه دَن غَیرِی مُکَلَّف یَنگِی نَسل وُجُودگه کِیلَه دِی وَ اوُلَر هَم دَرَجَه مَه- دَرَجَه کوُرِینِیشدَه مُستَقِیل رَوِیشدَه اوُزلَرِینِی عَقِیدَه لَرِینِی قوُلگه کِیرِیتِیشلَرِی لازِم وَ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن جاهِللِیکدَن عِلم سَرِی حَرَکَت قِیلِیشلَرِی کِیرَک، اِینگ کَمِیدَه اوُلَر اِسلامِی حُکمِی وَ اِسلامِی مُجمَلنِی، اِسلامِی عُمُومِینِی اوُرگه نِیشَه دِی، لِیکِن اِسلامِی حُکمِینِی تَحکِیم قِیلِیش یوُلِیدَه هَم توُرلِی- هِیل خَطالَرگه دُوچار بوُلِیشَه دِی، اِمتِحاندَن اوُتِیشَه دِی،شوُ حالَتدَه یَنَدَه کوُپراق عِلمنِی قوُلگه کِیرِیتِیشَه دِی وَ اَلله تَعالَی مُسُلمانلَردَن طَلَب قِیلگن اِیشانچگه یِیتِیب بارِیشَه دِی. مَنَه بُو اَیلَنمَه حَرَکَت هَمِیشَه بِیر هِیلدَه دَوام اِیتَه دِی وَ توُگه مَیدِی. چوُنکِی اِنسانلَرنِی هَمَّه سِی بِیر هِیل یاشدَه اِیمَس، هَر دَقِیقَه دَه هَر ثانِیَه دَه بِیر کِیشِی مُکَلَّف بوُلَه دِی وَ بِیر اِنسان توُغِیلَه دِی. سِیزلَر تَکلِیف یاشِیگه یِیتگوُنِینگِیزچَه، جاهِللِیکدَن عِلم تامانگه حَرَکَتلَه نَه دِیگن بُو لایِیحَه نِی باسِیب اوُتَه سِیزلَر، بوُنِی کِیتِیدَن فَرزَندلَرِینگِیز سوُنگرَه فَرزَندِینگِیزنِی بالَه لَرِی وَ شُو طَرزدَه بُو یُونَه لِیش قِیامَت کوُنِیگه چَه دَوام اِیتَه دِی، شُو سَبَبلِی  دَعوَت هَم قِیامَت کوُنِیگه چَه دَوام اِیتَه دِی، شُو سَبَبلِی دَعوَت هَم قِیامَت کوُنِیگه چَه دَوام اِیتَه دِی.

مَنَه بُو مُسُلمان جَمِیعیَتِینِینگ تِیرِیک اِیکَنلِیگِینِی  بِیلگِیسِیدِیر. مَنَه بُو حَرَکَت وَ کوُرَش مُسُلمانلَرنِینگ اِجتِمائِی تَرتِیبِینِی اوُرنِی اِیمَس، بَلکِی حَیاتبَخش بوُلگن وَ اَگردَه توُحتَب قالَه دِیگن بوُلسَه، اِجتِمائِی اَینِیشگه، تَرتِیبسِیزلِیکلَرگه بائِث بوُلَه دِیگن سُوو حِسابلَه نَدِی. تِیرِیک جَمِیعیَت اوُزِینِی عَقِیدَه لَرِینِی قوُرقمَسدَن تَکاموُلَّه شِیش سَرِی آلِیب بارَه دِی،اَگر شَخص مَنَه بُو یوُلدَه خَطالَرگه دوُچار بُولسَه جَمِیعیَت اوُنِی حِمایَه قِیلَه دِی، یَعنِی اوُنِی حِمایَه قِیلِیب یوُل کوُرسَه تَه دِی وَ خَطالَرِینِی یُوقاتِیلَه دِی؛ بُو عَقِیدَه مَسَلَه لَرِیدَه وَ باشقَه اَحکاملَر بُویِیچَه تَعلِیم آلِیش، اوُرگه نِیش، اِیشانچنِی کَسب قِیلِیش لایِیحَه سِیدَگِی خَوفسِیزلِیکنِی تَعمِین قِیلِینِیشِیدِیر.

اَگر مَنَه بُوندَی خَوفسِیزلِیکنِی تَعمِینلَیدِیگن اِسلامِی حُکوُمَت مَوجُود بُولَه دِیگن بُولسَه، شَخص هِیچ نَرسَه دَن قوُرقمَسدَن یوُلِیدَه دَوام اِیتَه دِی وَ اَگردَه خَطالَرگه دوُچار بُولَه دِیگن بُولسَه دِیلسُوزلِیک بِیلَن اوُنگه یاردَم بِیرَه دِیگنلَر، اوُنِی حَقارَت قِیلمَیدِیگنلَر، یوُلنِی کِییِینگِی قِیسمِیدَه اوُنگه یاردَم بِیرَه دِیگنلَر، اوُنِی خَطالَرِینِی کوُرسَه تِیش بِیلَن بِیرگه اوُنِی رُوحلَنتِیرَه دِیگنلَر مَوجُودلِیگِی اوُچُون خاطِرجَم بُولَه دِی، شُو طَرزدَه جَمِیعیَت کوُندَن – کوُنگه رِواجلَه نَه دِی وَ کوُندَن – کوُنگه ثابِت قَدَم مُؤمِن اِنسانلَر جَمِیعیَتدَه وُجوُدگه کِیلِیشَه دِی.

اَمّا اَگر مَنَه بُوندَی فَضا مُهَیّا بُولمَسَه وَ مُسُلمانلَر قِیلگن خَطالَرِی سَبَبلِی تَکفِیر قِیلِینِیشسَه ( یَعنِی اوُلدِیرِیلِیب یُوبارِیلسَه) بُو پَیتدَه شَخص قوُرقوُوگه توُشَه دِی وَ اِیلگه رِی حَرَکَت قِیلِیشگه جُرعَت هَم قِیلمَیدِی، چُونکِی یَنَه خَطاگه دُوچار بُولِیشدَن سُونگرَه اِیسَه اوُنِی اوُلدِیرِیشلَرِیدَن قوُرقَه دِی. شُونِینگ اوُچُون هَم اِسلام وَ عَقِیدَه ، تَحقِیق قِیلِیش، اِیزلَه نِیش، عِلم حالَتِیدَن مِعراث بوُلِیب قالَه دِیگن، تَقلِیدِی کوُرِینِیشگه اوُتَه دِی وَ جاهِللِیک هَم هَرگِیز یُوقالمَیدِی، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی آرَه دَه اِیشانچ اِیمَس،گوُمان، شَک حاکِم بوُلِیب آلگن:  «إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً». مَنَه بُو نَرسَه عَصرلَردَن بوُیان مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِیگه حاکِم بوُلِیب آلگه نِیگه گوُواه بُولِیب توُرِیبمِیز. قَنِی سِیزلَر مَرحَمَت قِیلِیب اَیتِینگلَرچِی، مَنَه بُو وَضِیعیَتدَن کِیم راضِی بوُلَه دِی وَ بُو وَضِیعیَتنِی کِیم حِمایَه قِیلَه دِی؟ مَنَه بُو وَضِیعیَتنِی دَوام اِیتِیشِی کِیملَرگه فایدَه کِیلتِیرَه دِی؟

حاضِردَه مَنَه بُو وَضِیعیَتنِی سَقلَب قالِیش اوُچُون اِیککِی طائِفَه قوُلدَن کِیلگنچَه حَرَکَت قِیلَه دِی، اوُلَر مَنَه بُو حالَتنِی اوُزلَرِی اِیستَه گن یا اِیستَه مَه گن طَرزدَه شُو شَکلدَه اوُشلَب توُرِیشنِی هاحلَه شَه دِی. بِیرِینچِی دَستَه طاغوُتلَر، طاغوُتلَرنِی حُکوُمَتلَرِی، فاسِد اوُلَمالَر، مُنافِقلَر وَ سِکوُلارزَدَه لَر توُدَه سِی بوُلِیب، مَنَه بوُندَی سِیستِیمَه لَردَه خَطَرلِی مِکرابلَرگه اوُحشَب اوُزلَرِینِی حَیاتلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَه دِی، هَر قَندَی کوُرَشنِی وَ تَوحِید عِلمِینِی، اوُیغانِیشنِی اوُزلَرِینِی ضَرَرِیگه دِیب بِیلِیشَه دِی. توُرلِی- هِیل رُوحِی، تَبلِیغِی جَنگلَرنِی یوُلگه قوُیِیش وَهِیلمَه – هِیل شُبهَه لَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش، توُرلِی- توُمَن تَحدِیدلَرنِی یُولگه قوُیِیش آرقَه لِی مَنَه بُو وَضِیعیَتنِی، مَنَه بُو جَهالَتنِی سَقلَب قالِیشگه حَرَکَت قِیلِیشَه دِی، بوُلِیب هَم قَندَی تَحدِیدلَر قِیلِیشَه دِی: زِندانگه تَشلَش، قِییناقلَر، سُورگوُنگه جوُنَه تِش وَ حَتَّی اوُلدِیرِیب یُوبارِیش.

( دوامی بار……)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(32- قسمت)

 تا یک انسان غیر مکلفی را به این درجه می رساند که متوجه شود چه چیزی خوب و چه چیزی بد است، دوباره یک نسل دیگری غیر مکلف و جاهل تولید شدند که این ها هم باید، به صورت تدریجی و مستقل خودشان عقاید خود را بگیرند و به صورت تدریجی از جهل به سوی علم حرکت کنند، و حداقلش این است که این ها اسلام حُکمی و اسلام کلی و مجمل رایاد گرفته اند، باز در مسیر تحکیم این اسلام حکمی هم دچار انواع اشتباهات، آزمایش و خطا شوند تا به علم بیشتری دست پیدا کنند و به یقینی که الله تعالی از مسلمین خواسته برسند.این حلقه ی دورانی، همیشه در حال جریان است و تمام شدنی نیست. چون انسانها همه در یک سن نیستند، هر ثانیه و هر دقیقه یکی مکلف می شود و یکی متولد می گردد. شما تا به سن تکلیف می رسید این پروسه ی حرکت از جهل به سوی علم را طی می کنید، بعد فرزندان شما این مسیر را طی می کنند و بعد فرزندان فرزندان شما و تا قیامت این روند ادامه دارد، به همین دلیل تا قیامت هم دعوت ادامه دارد.

این نماد زنده بودن جامعه ی مسلمین است. این تکاپو و تلاش، مخلّ نظم اجتماعی مسلمین نیست، بلکه حیات بخش به آبی است که رکود و سکون در آن باعث گندیدگی و اغتشاش اجتماعی می شود. جامعه ی زنده، جامعه ای است که بدون ترس بتواند عقاید خودش را به سوی تکامل به پیش ببرد، و چنان چه شخص در این مسیر هم دچار اشتباهاتی شد جامعه از او حمایت کند و از او حمایت شده و راهنمائی شود و اشتباهاتش رفع گردد؛ و این یعنی تأمین امنیت در پروسه ی آموزش، یادگیری و کسب یقین در مسأله ی عقیده و سایر احکام دیگر.

 اگر حکومتی اسلامی باشد که چنان امنیتی را تأمین کند که شخص بدون ترس به مسیرش ادامه دهد و مطمئن باشد اگر اشتباه کرد کسانی هستند که دلسوزانه به او کمک می کنند و به او توهین نمی کنند و در ادامه ی راه به او کمک می کنند و با نشان دادن اشتباهش او را تشویق می نمایند، جامعه روز به روز در حال پیشرفت است، و روز به روز انسانهای مؤمن ثابت قدم بیشتری در این جامعه تولید می شوند.

اما، اگر چنین فضائی فراهم نباشد و مسلمین به خاطر اشتباهاتشان تکفیر شوند (یعنی در واقع کشته شوند) آنوقت ترس بر شخص  حاکم می شود و جرأت نمی کند به پیش برود، چون می ترسد دچار اشتباه شود و بعد او را بکشند. برای همین، اسلام و عقیده از حالت تحقیقی و علمی، تبدیل می شود به اسلامی ارثی و تقلیدی، و جهل هم هرگز از بین نمی رود، چرا؟ چون ظن و گمان حاکم است نه یقین:«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً». چیزی که قرنهاست در سرزمینهای مسلمان نشین شاهد آن هستیم. حالا شما بفرمائید چه کسانی هستند که به این وضع راضی بوده و از چنین وضعی حمایت می کنند؟ و ادامه ی این وضع به نفع کیست؟

هم اکنون، دو طبقه در حفظ این وضع تلاش می کنند و سعی می کنند این وضع را به همین شیوه ای که هست نگه دارند، خواسته یا ناخواسته. یکی طاغوتها، حکومتهای طاغوتی، علمای فاسد، منافقین و سکولارزده هائی هستند که در چنین سیستمهائی همچون میکروبهای خطرناک به حیات خودشان ادامه می دهند، و هرگونه تکاپو، علم توحیدی و بیداری را به ضرر خودشان می بینند، و با به جریان انداختن انواع جنگهای روانی و تبلیغی، تولید انواع شبهات، و به راه اندختن انواع تهدیدات، آن هم چه تهدیدهایی: تهدید به زندان، شکنجه، تبعید و حتی اعدام سعی دارند از این جهالت و وضع موجود محافظت کنند، و کسی جرأت نداشته باشد از این وضع موجود، خودش را بیرون بکشد. جرأت خروج و اعتراض به خودش ندهد، جرأت نه گفتن نداشته باشد.

(ادامه دارد……)

Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(31- қисм)

Ақидалари хам шак ва гумонга асосланган ва шакга,гумонга эргашаётган секуляристларни ва мушрикларни аллох таоло масхара қилганини кўрганмиз; лекин аллох таоло инсонни ихтиёрига берган абзорни воситасида унга хар қандай бекорчи нарсаларни қабул қилишига рухсат бермайди,

«وَلَا تَقفُ مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ إنَّ الْسَّمْعَ وَالبْصَرَ وَالفْؤادَ کل اولئک عنه مسئولا»،

Шу сабабли хам ўзи берган уч нарсани зиммасига масъулиятларни таъйин қилиб қўйган ва ислом ақида масаласида шак,гумон ва тақлидни қабул қилмайди. Сенда илми мавжуд бўлмаган нарсани қабул қилишингни хам қабул қилмайди. Ақидада тақлид жоиз эмас.

Фалончи айтганлиги учун бир нарсани қилишингга тақлид дейилади.Хақни ўзига ишонганинг учун эмас,балки  ўша фалончига бўлган эътимодинг сабабли мана бу ишни қиласан, чунки сен қилаётган иш хақ бўлиши хам мумкин бўлмаслиги хам мумкин. Асли хақиқат хам шудир. шунча йиллар ва шунча асрлар давомида мана шунча турли-хил махабларга тақлид қилишга ва тақлид қилинадиган маржаъларга  эга бўлганмиз, бизлар 150 дан ортиқ имомга эга эдик, ахли суннатга мансуб фирқада мана бу имомларни нечтасини мазхаби сақланиб қолди. Демак, тақлид қилиш маржаълари ёки мазхабларга тақлид қилишни маъноси,уларнинг барчаси фалон фиқхий масала бўйича хақни устида дегани эмас, турли-хил хақлар бўлиши мумкин, аслида эса мана буларни хаммаси ягона хақдан ва ягона манбаъдан мана шунча турли-хил тафсирларни вужудга келтиришган, ва мана шунча мазхаблар, тақлид қилиш маржаълари вужудга келган.

Демак, тақлидий ишларда ишонч мавжуд эмас, кўпроқ гумон хоким бўлади, агар сизлар мана бу тақлидий ишларни хақ билан солиштирсангиз ва уни хақиқатда хақ экани ва асли хақдан фарқи йўқ экани  хақида ишонч хосил қилсангиз, мана шундан сўнг сиз мана бу хақга эргаша оласизлар.

 Аллох таоло кофирларни ақидалардаги гумон ва шакка эргашишади,деб мазаммат қилади, мана бу гумонлар,шаклар хеч қачон инсонни хақиқатга олиб бормайди. Шу сабабли хам ахли қиблани барчаси мана бу масала бўйича иттифоқли назар қилишганки, ақидани тақлид орқали қўлга киритиб бўлмайди ва ақида гумон ва шакка асосланмаслиги керак, балки ишончга ва шахсий харакатга, шахсий изланишларга асосланиши керак. Мана булар тақлидий эмас,балки ишонч билан бўлиши лозим.

Ақида инсонни хаётидаги асосий масалалардан бири  бўлиб, инсон уни даражама-даража ва тўсиқларни енгиб ўтиш орқали ва турли-хил хатоларга дучор бўлиш билан жохиллик холатидан илм томонга кўтарилиб бориши лозим. Аллох таоло қуйидагича амр қилганда:

«فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» (قتال/۱۹)،

Шубхасиз мана бу бизларга жохиллик мавжуд эканини ва уни илм билан олиб ташлаш кераклигини  кўрсатиб турибди, бўлиб хам бу қайси нарсада?

«لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»

тавхидда, дин асосларида,  даражама-даража жахлдан илм томонга қараб болаликдан бошланадиган ва унда тақлид жоиз бўлмайдиган мана бу йўлда шахс хилма-хил хатоларга хатто қасддан қилинмаган гунохларга дучор бўлиши мумкин.

Жохиллик, хар қандай “фақирликда” холатида инсонни такомуллаши ва ўсиши йўлида монеъ бўлган ва жинояткорона рафторларни,ихтилофларни манбаъси бўлиб,инсонларни ижтимоъий хаётини булғанишига,ички хаётни захарланишига боис бўлади. Мана бундай фақирликка эга бўлган инсонни хаёти ичкаридан захарланиши хам табиийдир,   уни ижтимоъий хаёти,ижтимоъий алоқаларини бошига хам шу бало келади. Инсонлар қандай рафтор қилишса худди шундай фикрлашади, уларни ботинлари хам шу холатда бўлади. Уларни амаллари ботинларидаги нарсани кўрсатиб туради.

Мана бу борада исломни бефарқ бўлмаслиги хам табиий, шунинг учун мана бу муаммога нисбатан қандай муносабатда бўлиш учун чоралар,дастурлар ироя берган. Шу сабабли хам, шахсларга илм,огохликлар берилган ва мана бу яхши ва мана бу ёмон,дейилган холатдагина солих амални талаб қилади. Мана буни сизларга яхши эканини айтдим, уни амалда бажаринглар ва мана буни ёмон эканлигини  айтдим, уни қилманглар.

(давоми бор……)

 شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(31- قیسم)

عَقِیدَه لَرِی هَم شَک وَ گوُمانگه اَساسلَنگن وَ شَککَه، گوُمانگه اِیرگه شَیاتگن سِکوُلارِیستلَرنِی وَ مُشرِکلَرنِی اَلله تَعالَی مَسخَرَه قِیلگه نِینِی کوُرگنمِیز؛ لِیکِن اَلله تَعالَی اِنساننِی اِیختِیارِیگه بِیرگن اَبزارنیی واسِیطَه سِیدَه اوُنگه هَر قَندَی بِیکارچِی نَرسَه لَرنِی قَبوُل قِیلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی،  ” وَلَا تَقفُ مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ إنَّ الْسَّمْعَ وَالبْصَرَ وَالفْؤادَ کل اولئک عنه مسئولا “، شُو سَبَبلِی هَم اوُزِی بِیرگن اوُچ نَرسَه نِی زِمَّه سِیگه مَسئُولِیَتلَرنِی تَعیِین قِیلِیب قوُیگن وَ اِسلام عَقِیدَه مَسَلَه سِیدَه شَک، گوُمان وَ تَقلِیدنِی قَبوُل قِیلمَیدِی. سِیندَه عِلمِی مَوجُود بُولمَه گن نَرسَه نِی قَبوُل قِیلِیشِینگنِی هَم قَبوُل قِیلمَیدِی. عَقِیدَه دَه تَقلِید جائِز اِیمَس.

فَلانچِی اَیتگنلِیگِی اوُچُون بِیر نَرسَه نِی قِیلِیشِینگ تَقلِید دِییِیلَه دِی. حَقنِی اوُزِیگه اِیشانگه نِینگ اوُچُون اِیمَس، بَلکِی اوُشَه فَلانچِیگه بوُلگن اِعتِمادِینگ سَبَبلِی  مَنَه بُو اِیشنِی قِیلَه سَن، چوُنکِی سِین قِیلَه یاتگن اِیش حَق بوُلِیشِی هَم مُومکِین بوُلمَسلِیگِی هَم مُومکِین. اَصلِی حَقِیقَت هَم شوُدِیر. شوُنچَه یِیللَر وَ شوُنچَه عَصرلَر دَوامِیدَه مَنَه شوُنچَه توُرلِی- هِیل مَذهَبلَرگه تَقلِید قِیلِیشگه وَ تَقلِید قِیلِینَه دِیگن مَرجَعلَرگه اِیگه بوُلگنمِیز، بِیزلَر 150 دَن آرتِیق اِمامگه اِیگه اِیدِیک، اَهلِی سُنَّتگه مَنصُوب فِرقَه دَه مَنَه بُو اِماملَرنِی نِیچتَه سِینِی مَذهَبِی سَقلَه نِیب قالدِی. دِیمَک، تَقلِید قِیلِیش مَرجَعلَرِی یاکِی مَذهَبلَرگه تَقلِید قِیلِیشنِی مَعناسِی، اوُلَرنِینگ بَرچَه سِی فَلان فِقهِی مَسَلَه بُویِیچَه حَقنِی اوُستِیدَه دِیگه نِی اِیمَس، توُرلِی- هِیل حَقلَر بُولِیشِی موُمکِین، اَصلِیدَه اِیسَه مَنَه بُولَرنِی هَمَّه سِی یَگانَه حَقدَن وَ یَگانَه مَنبَعدَن مَنَه شُونچَه توُرلِی- هِیل تَفسِیرلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگن، وَ مَنَه شوُنچَه مَذهَبلَر، تَقلِید قِیلِیش مَرجَعلَرِی وُجُودگه کِیلگن.

دِیمَک، تَقلِیدِی اِیشلَردَه اِیشانچ مَوجُود اِیمَس، کوُپراق گوُمان حاکِم بُولَه دِی، اَگر سِیزلَر مَنَه بُو تَقلِیدِی اِیشلَرنِی حَق بِیلَن سالِیشتِیرسَنگِیز وَ اوُنِی حَقِیقَتدَه حَق اِیکَه نِی وَ اَصلِی حَقدَن فَرقِی یُوق اِیکَه نِی حَقِیدَه اِیشانچ خاصِل قِیلسَنگِیز، مَنَه شوُندَن سوُنگ سِیز مَنَه بُو حَقگه اِیرگه شَه آلَه سِیزلَر.

اَلله تَعالَی کافِرلَرنِی عَقِیدَه لَردَگِی گوُمان وَ شَککَه اِیرگه شِیشَه دِی، دِیب مَذَمَّت قِیلَه دِی، مَنَه بُو گوُمانلَر، شَکلَر هِیچ قَجان اِنساننِی حَقگه آلِیب بارمَیدِی. شُو سَبَبلِی هَم اَهلِی قِبلَه نِی بَرچَه سِی مَنَه بُو مَسَلَه بُویِیچَه اِتِّفاقلِی نَظَر قِیلِیشگنکِی، عَقِیدَه نِی تَقلِید آرقَه لِی قوُلگه کِیرِیتِیب بوُلمَیدِی وَ عَقِیدَه گوُمان وَ شَککَه اَساسلَنمَسلِیگِی کِیرَک، بَلکِی اِیشانچگه وَ شَخصِی حَرَکَتگه، شَخصِی اِیزلَه نِیشلَرگه اَساسلَه نِیشِی کِیرَک. مَنَه بُولَرنِی تَقلِیدِی اِیمَس، بَلکِی اِیشانچ بِیلَن بوُلِیشِی لازِم.

عَقِیدَه اِنساننِی حَیاتدَگِی اَساسِی مَسَلَه لَرِیدَن بِیرِی بُولِیب، اِنسان اوُنِی دَرَجَه مَه – دَرَجَه وَ توُسِیقلَرنِی یِینگِیب اوُتِیش آرقَه لِی وَ توُرلِی- هِیل خَطالَرگه دُوچار بوُلِیش بِیلَن جاهِللِیک حالَتِیدَن عِلم تامانگه کوُتَه رِیلِیب بارِیشِی لازِم. اَلله تَعالَی قوُیِیدَگِیچَه اَمر قِیلگندَه:  فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ (قتال /19)  شُبهَه سِیز مَنَه بُو بِیزلَرگه جاهِللِیک مَوجُود اِیکَه نِینِی وَ اوُنِی عِلم بِیلَن آلِیب تَشلَش کِیرَکلِیگِینِی کوُرسَه تِیب توُرِیبدِی، بوُلِیب هَم بُو قَیسِی نَرسَه دَه؟  ” لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ” تَوحِددَه، دِین اَساسلَرِیدَه، دَرَجَه مَه- دَرَجَه جَهلدَن عِلم تامانگه قَرَب بالَه لِیکدَن باشلَه نَه دِیگن وَ اوُندَه تَقلِید جائِز بوُلمَیدِیگن مَنَه بُو یوُلدَه شَخص هِیلمَه – هِیل خَطالَرگه حَتَّی قَصددَن قِیلِینمَه گن گوُناهلَرگه دُوچار بُولِیشِی موُمکِین.

جاهِللِیک، هَر قَندَی “فَقِیرلِیک” حالَتِیدَه اِنساننِی تَکاموُلَّه شِیشِی وَ اوُسِیشِی یُولِیدَه مانِع بُولگن وَ جِنایَتکارانَه رَفتارلَرنِی، اِیختِلافلَرنِی مَنبَعسِی بوُلِیب، اِنسانلَرنِی اِجتِمائِی حَیاتِینِی بوُلغَه نِیشِیگه، اِیچکِی حَیاتِینِی زَهَرلَه نِیشِیگه بائِث بوُلَه دِی. مَنَه بوُندَی فَقِیرلِیککَه اِیگه بُولگن اِنساننِی حَیاتِی اِیچکَه رِیدَن زَهَرلَه نِیشِی هَم طَبِیعِیدِیر، اوُنِی اِجتِمائِی حَیاتِی، اِجتِمائِی عَلاقَه لَرِینِی باشِیگه هَم شوُ بَلا کِیلَه دِی. اِنسانلَر قَندَی رَفتار قِیلِیشسَه حوُددِی شوُندَی فِکرلَه شَه دِی، اوُلَرنِی باطِینلَرِی هَم شوُ حالَتدَه بُولَه دِی. اوُلَرنِی عَمَللَرِی باطِینلَرِیدَگِی نَرسَه نِی کوُرسَه تِیب توُرَه دِی.

مَنَه بُو بارَه دَه اِسلامنِی بِیفَرق بُولمَسلِیگِی هَم طَبِیعِی، شوُنِینگ اوُچُون مَنَه بُو مُعَمّاگه نِسبَتاً قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش اوُچُون چارَه لَر، دَستوُرلَر اِرایَه بِیرگن. شُو سَبَبلِی هَم، شَخصلَرگه عِلم، آگاهلِیکلَر بِیرِیلگن وَ مَنَه بُو یَحشِی وَ مَنَه بُو یامان، دِییِیلگن حالَتدَه گِینَه صالِح عَمَلنِی طَلَب قِیلَه دِی. مَنَه بُونِی سِیزلَرگه یَحشِی اِیکَه نِینِی اَیتدِیم، اوُنِی عَمَلدَه بَجَه رِینگلَر وَ مَنَه بُونِی یامان اِیکَنلِیگِینِی اَیتدِیم،اوُنِی قِیلمَنگلَر.

(دوامی بار…..)

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(31- قسمت)

 دیدیم که الله تعالی مشرکین و سکولاریستها را مسخره می کند که این ها از ظن و گمان تقلید می کنند، عقایدشان بر اساس ظن و گمان است؛ ولی الله تعالی با این ابزاری که برای انسان قرار داده به او اجازه نمی دهد که هر چیزی را الکی قبول کند «وَلَا تَقفُ مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ إنَّ الْسَّمْعَ وَالبْصَرَ وَالفْؤادَ کل اولئک عنه مسئولا»، برای همین سه ابزاری که قرار داده مسئولیت تعیین نموده است و اسلام در مسأله ی عقیده، ظن و گمان و تقلید را قبول نمی کند. در مورد آن چیز علم نداری از تو قبول نمی کند که آن را بپذیری. تقلید در عقیده جایز نیست.

تقلید یعنی اینکه چون فلانی گفته پس من آن را انجام می دهم. اطمینان به فلانی باعث می شود که این کار را انجام بدهی نه اطمینان به خود حق، چون ممکن است کاری که انجام می دهی حق باشد یا نباشد. واقعیت هم همین است. اینهمه مراجع تقلید و اینهمه تقلید از مذاهب مختلف در طول سال ها و قرن های مختلف، ما بیشتر از 150 امام داشتیم فقط در فرق منسوب به اهل سنت که مذاهب چند نفر از آن ها مانده است. پس، این همه مراجع تقلید و این همه تقلید از مذاهب به این معنی نیست که همه ی آن ها در فلان مسأله ی فقهی روی حق هستند و حقهای مختلفی وجود دارد، نه، حق های مختلفی وجود ندارد.در حالی که همه ی این ها از یک حق و یک منبع اینهمه تفاسیر مختلف را به وجود آورده اند و اینهمه مذهب و مراجع تقلید درست شده اند.

پس، در امور تقلیدی، یقین وجود ندارد و بیشتر ظن و گمان حاکم است، تا زمانی که این امور تقلیدی با حق منطبق شوند و یقین حاصل شود که در این مورد واقعاً حق است و یقین حاصل شود با اصل و حق اصلی فرقی ندارد، و آنوقت شما از چنین حقی تبعیت می کنید.

الله تعالی کفار را مذمت می کند که این ها در عقایدشان از ظن و گمان تبعیت می کنند و این ظن و گمان هم هرگز انسان را به حقیقت نمی رساند. به همین دلیل است که، کل اهل قبله بر روی این مسأله اتفاق نظر دارند که عقیده را نمی توان تقلیدی به دست آورد و عقیده نباید بر اساس ظن و گمان باشد بلکه، باید بر اساس یقین، تلاش شخص و جستجوی شخص باشد. این باید یقینی باشد نباید تقلیدی باشد.

عقیده، اساسی ترین مسأله ی زندگی انسان است که انسان به صورت تدریجی، و پشت سر گذاشتن موانع، و ارتکاب خطاهای مختلف از حالت جهل به حالت علم ارتقا پیدا می کند. الله تعالی زمانی که امر می کند: «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» (قتال/۱۹)، بدون شک این را به ما می رساند که جهلی وجود دارد که باید با علم برداشته شود، آن هم در چه چیزی؟ «لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» در  توحید، در اساس دین، و طبیعی است که در این مسیرِ حرکتِ تدریجیِ از جهل به علم،  که از بچگی شروع می شود و تقلیدی هم در آن جایز نیست، ممکن است شخص دچار انواع اشتباهات و حتی گناهان غیر عمدی هم شود. 

جهل، در هر صورتی «فقر» و مانعی در برابر رشد و تکامل انسان بوده و هست، و منشأ بسیاری از ناهنجاریها و رفتارهای مجرمانه بوده که باعث مسمومیت زندگی درونی و باعث آلودگی زندگی اجتماعی انسانها شده است. طبیعی است که انسان با چنین فقری هم از درون، زندگی وی مسموم می شود و هم زندگی اجتماعی و روابط اجتماعی او هم همین گونه می شود. انسان ها چگونه رفتار می کنند همان طور هم فکر می کنند، درونشان هم همین است.اعمالشان، بازتاب درونشان است.

 طبیعی است که اسلام در این زمینه بی تفاوت نیست، برای همین راهکارها و دستوراتی رابرای چگونگی برخورد با این معضل ارائه داده است. به همین دلیل، تنها زمانی از اشخاص، عمل صالح را می خواهد که به آن ها علم و آگاهی داده و گفته باشد این خوب و این بد است. این را که به شما گفتم خوب است انجام دهید و این که گفتم بد است بد است دیگر آن را انجام نده. (ادامه دارد…….)

 
Шайх Абу Хамза хўромий: муқаддамот дарслари / бешинчи дарс:Шаръий душманшиносий (4) шаръий адабиётдаги муртадларни аниқлаш ва муртадларга, уларни жибхасига қандай муносабатда бўлиш

 
Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохни аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(30- қисм)

Бу ердаги “ла таъламуна шайъан” ни маъноси хеч нарсани билмаган холингиз,деганидир. Хеч нарсани билмайсизлар,бу худди бир кишининг  фаришталар нар ё модда эканини биламан деган иддаосига ўхшайди; хўп, мана бу борада хеч ким хеч нарса билмайди ва хатто мана бундай иддаоларни  қилаётган  кофирларни жамияти хам билишмасди, улар фақат гумон ва шубхаларга эргашар эдилар:

«وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً» ‏(نجم/28)،

Холбуки, улар учун бу хақда ( яъни фаришталарнинг қайси жинсдан эканлиги хақида) бирон билим- хужжат йўқдир. Улар,фақат гумон- тахминга эргашурлар, холос. Аниқки, гумон хақиқатан бирон нарсанинг ўрнига ўтмас!

Аллох таоло секуляристларни ва мушрикларни ақидалари хақида сухбат қилган пайтида хам мархамат қиладики, уларни аксарияти ақидаларида шак ва гумондан фойдаланишади ва уларнинг ақидадаги шак ва гумонлари хеч қачон ишончни ўрнини боса олмайди ва хеч қандай фойдаси хам йўқ:

«وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنّاً إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ» ‏(یونس/36)،

Уларнинг кўплари жонли-жонсиз бутларга сиғинишларида фақат гумонга эргашадилар,холос. Гумон эса бирон нарсада хақиқатнинг ўрнини босолмайди. Албатта,аллох уларнинг қилаётган ишларини билгувчидир.

Ха,шак ва гумон инсонни хақ ва хақиқатдан бениёз қилиб қўймайди

«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

Хозирда хам улар шу ахволда. Секуляристларга бир қаранглар, улар хилқат хақида сухбат қилишган пайтида шак ва гумонга асосланишади, осмон ва ер хақида хам шак ва гумонга асосланишади, такомуллашиш хақида сухбат қилишса хам ёлғон айтишади у хам шак ва гумонга асосланган, улардаги хамма нарса шак ва гумонга асосланган,хатто уларни ўртасидаги шаккокларни ишончлари хам шак ва гумонга асослангандир, улар мусулмонларга қарши жангга хам шак ва гумон билан келадилар ва мана шу шаккокиятни мусулмонларни ўртасида бир арзиш сифатида ироя беришни ва мусулмонлар ўзларини иймонларига нисбатан ишончни қўлдан бой беришларини  яхши кўришади.

Хўп, энди аллох таоло мана бу жахлни,нодонликни орадан кўтариш учун учта мушаххас абзорни бериб қўйган: эшитадиган қулоқни, кўрадиган кўзни, ақл юргизиб фахмлайдиган қалбни, мана бу уч абзорни инсонни ихтиёрига бергандан сўнг,

 «وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ»،

ислом шариати аввалдаёқ ақида масаласида шак ва гумонни,тақлидни жоиз деб билмайди.

(давоми бор…….)

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی : مَقَدَّمات دَرسلَرِی/ بِیشِینچِی دَرس: شَرعِی دُشمَنشُوناسِی (4) شَرعِی اَدَبِیاتدَگِی مُرتَدلَرنِی اَنِیقلَش وَ مُرتَدلَرگه، مُرتَدلَرنِی جِبهَه سِیگه قَندَی مُناسَبَتدَه بوُلِیش.

شَیخ اَبُو حَمزَه مُهاجِر هوُرامِی حَفِظَهُ الله نِی اَاوُدِیا تَسمَه سِیدَن یازِیب آلِینگن

(30- قیسم)

بُو یِیردَگِی «لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً»نِی مَعناسِی هِیچ نَرسَه نِی بِیلمَه گن حالِینگِیز، دِیگه نِیدِیر. هِیچ نَرسَه نِی بِیلمَیسِیزلَر، بُو حُوددِی بِیر کِیشِینِینگ فَرِیشتَه لَر نَر یا ماددَه اِیکَه نِینِی بِیلَه مَن دِیگن اِدَّعاسِیگه اوُحشَیدِی؛ حُوپ، مَنَه بُو بارَدَه هِیچ کِیم هِیچ نَرسَه بِیلمَیدِی وَ حَتَّی مَنَه بوُندَی اِدَّعالَرنِی قِیلَیاتگن کافِرلَر نِی جَمِیعیَتِی هَم بِیلِیشمَسدِی، اوُلَر فَقَط گوُمان وَ شُبهَه لَرگه اِیرگه شَر اِیدِیلَر:

” وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً ” ‏(نجم/ 28) حالبُوکِی، اوُلَر اوُچُون بُو حَقدَه ( یَعنِی فَرِیشتَه لَرنِینگ قَیسِی جِنسدَن اِیکَنلِیگِی حَقِیدَه) بِیران بِیلِیم- حُجَّت یوُقدِیر. اوُلَر، فَقَط گوُمان – تَحمِینگه اِیرگه شُورلَر، خالاص. اَنِیقکِی، گوُمان حَقِیقَتاً بِیران نَرسَه نِینگ اوُرنِیگه اوُتمَس!

اَلله تَعالَی سِکوُلارِیستلَرنِی وَ مُشرِکلَرنِی عَقِیدَه لَرِی حَقِیدَه صُحبَت قِیلگن پَیتِیدَه هَم مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی، اوُلَرنِی اَکثَرِیَتِی عَقِیدَه لَرِیدَه شَک وَ گوُماندَن فایدَه لَه نِیشَه دِی وَ اوُلَرنِینگ عَقِیدَه دَگِی شَک وَ گوُمانلَرِی هِیچ قَچان اِیشانچنِی اوُرنِینِی باسَه آلمَیدِی وَ هِیچ قَندَی فایدَه سِی هَم یُوق:

” وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنّاً إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ”(یونس/ 36) اوُلَرنِینگ کوُپلَرِی جانلِی- جانسِیز بوُتلَرگه سِیغِینِیشلَرِیدَه فَقَط گوُمانگه اِیرگه شَه دِیلَر، خالاص. گوُمان اِیسَه بِیران نَرسَه دَه حَقِیقَتنِینگ اوُرنِینِی باسالمَیدِی. اَلبَتَّه ، اَلله اوُلَرنِی قِیلَیاتگن اِیشلَرِینِی بِیلگوُچِیدِیر.

حَه، شَک وَ گوُمان اِنساننِی حَق وَ حَقِیقَتدَن بِینِیاز قِیلِیب قوُیمَیدِی  ” إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً “. حاضِردَه هَم اوُلَر شوُ اَحوالدَه. سِکوُلارِیستلَرگه بِیر قَرَنگلَر، اوُلَر حِلقَت حَقِیدَه صُحبَت قِیلِیشگن پَیتِیدَه شَک وَ گوُمانگه اَساسلَه نِیشَه دِی، آسمان وَ یِیر حَقِیدَه هَم شَک وَ گوُمانگه اَساسلَه نِیشَه دِی، تَکامُوللَ شِیش حَقِیدَه صُحبَت قِیلِیشسَه هَم یالغان اَیتِیشَه دِی اوُ هَم شَک وَ گوُمانگه اَساسلَنگن، اوُلَردَگِی هَمَّه نَرسَه شَک وَ گوُمانگه اَساسلَنگن، حَتَّی اوُلَرنِی اوُرتَه سِیدَگِی شَککاکلَرنِی اِیشانچلَرِی هَم شَک وَ گوُمانگه اَساسلَنگندِیر،اوُلَر مُسُلمانلَرگه قَرشِی جَنگگه هَم شَک وَ گوُمان بِیلَن کِیلَه دِیلَر وَ مَنَه شُو شَککاکِیَتنِی مُسُلمانلَرنِی اوُرتَه سِیدَه بِیر اَرزِیش صِیفَتِیدَه اِرایَه بِیرِیشنِی وَ مُسُلمانلَرنِی اوُزلَرِینِی اِیمانلَرِیگه نِسبَتاً اِیشانچنِی قوُلدَن بای بِیرِیشلَرِینِی یَحشِی کوُرِیشَه دِی.

حوُپ، اِیندِی اَلله تَعالَی مَنَه بُو جَهلنِی،نادانلِیکنِی آرَه دَن کوُتَه رِیش اوُچُون هَم اوُچتَه مُشَخَّص اَبزارنِی بِیرِیب قوُیگن: اِیشِیتَه دِیگن قوُلاقنِی، کوُرَه دِیگن کوُزنِی، عَقل یوُرگِیزِیب فَهملَیدِیگن قَلبنِی، مَنَه بُو اوُچ اَبزارنِی اِنساننِی اِیختِیارِیگه بِیرگندَن سوُنگ، «وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ»، اِسلام شَرِیعَتِی اَوَّلدَه یاق عَقِیدَه مَسَلَه سِیدَه شَک وَ گوُماننِی، تَقلِیدنِی جائِز دِیب بِیلمَیدِی. [1]

(دوامی بار…….)

---

[1]مرکز تعقل، فهم، تفقه دل است

شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی:درس های مقدماتی/ درس پنجم:  دشمن شناسی شرعی (4)/ شناسائی مرتد در ادبیات شرعی و چگونگی برخورد با مرتدین و جبهه ی مرتدین

پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(30- قسمت)

در اینجا «لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً» یعنی هیچ چیزی نمی دانید. هیچ چیزی نمی دانید مثل کسی که ادعا داشته باشد که می داند فرشته ها نر هستند یا ماده؛ خوب، در این زمینه کسی هیچ چیزی نمی داند و جامعه ی کفار هم نمی دانستند که چنین ادعایی داشتند و فقط از ظن و گمان پیروی می کردند: «وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً» ‏(نجم/28)،ایشان در این باب چیزی نمی‌دانند و جز از ظن و گمان پیروی نمی‌کنند، و ظن و گمان هم اصلاً انسان را از حق بی‌نیاز نمی‌کند.‏ یعنی ظن و گمان هرگز نمی تواند جای یقین را بگیرد.

یا زمانی که الله تعالی در مورد عقاید سکولاریستها و مشرکین صحبت می کند باز می فرماید که اکثریت این ها در عقایدشان از شک و گمان استفاده می کنند و این شک و گمان آن ها در عقاید هرگز نمی تواند جای یقین را بگیرد و هیچ سودی ندارد: «وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنّاً إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ» ‏(یونس/36)، بیشتر مشرکان (در معتقدات خود) جز از شکّ و گمان پیروی نمی‌کنند (و تنها به دنبال اوهام و خرافات می‌روند). شکّ و گمان هم اصلاً انسان را از حق و حقیقت بی‌نیاز نمی‌سازد (و ظنّ جای یقین را پر نمی‌کند و برایشان سودمند نمی شود). بیگمان خداوند آگاه از چیزهائی است که انجام می‌دهند«إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ».‏

بله، شک و گمان اصلاً انسان را از حق و حقیقت بی‌نیاز نمی‌کند «إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً». هم اکنون هم همین طور هستند. همین سکولاریست ها را نگاه کنید وقتی در مورد خلقت صحبت می کنند با شک و گمان است، در مورد آسمان و زمین با شک و گمان است، در مورد تکامل که صحبت کردند دروغ گفتند و شک و گمان است، تمام چیزهای آن ها بر اساس شک و گمان است حتی شکاکیون در میان آن ها اساس باورهایشان بر اساس شک و گمان است و با همین شک و گمان هم به جنگ مسلمین می آیند و دوست دارند همین شکاکیت را در میان مسلمین به عنوان یک ارزش ارائه دهند که مسلمان یقین خود را نسبت به باورهایش از دست بدهد.

خوب، حالا، زمانی که الله تعالی برای رفع این جهل و نادانی سه ابزار شناخت مشخص چون: گوش(شنیدن)، چشم(دیدن) و قلب(جهت تعقل، تفقّه و فهم داده های گوش و چشم)[1] زمانی که این ابزار را در اختیار انسان قرار داده «وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ»، شریعت اسلام در همان ابتدا، در مساله ی عقیده، ظن و گمان و تقلید را جایز نمی داند.

(ادامه دارد…….)

---

[1]مرکز تعقل، فهم، تفقه دل است