نویسنده: admin

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(132- қисм)  

Худайбия сулхи ва уни кетидан келган худайбия паймонини ошкор фатхидан олдинги росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг мана бу ғалабаси, турли- хил давлатларга ва мадинани атрофидаги, хамда арабистон ярим оролидаги  турли- туман қабилаларга  элчиларни жўнатишга ўхшаган фатхларни ва ғалабаларни дарвозаси бўлиб хизмат қилган, жуда кўп мусулмонлар хайбар ва маккани фатхини ошкор ғалаба ва фатх деб хисоблаган холда, мана бу мухим дипломатикани ва лойихани писанд қилишмайди, улар тўғридан – тўғри икки йилдан сўнг содир бўлган макка фатхига ва наср сурасига сакраб  ўтиб кетишади, аллох таоло мархамат қиладики:

  إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

Мана бу ўринсиз сакраш ва ошкор фатхга эътибор бермаслик, кўпроқ мана бу ўринларга нисбатан жохил бўлганликлари  ва мутахассис бўлмаганлари  сабаблидур, аслида эса бу ўринлар жиходнинг ва исломий харакатнинг энг оғир қисматини ташкил қилади, буни сабаби хар нарса бўлган тақдирда хам бу тўғри иш бўла олмайди.

Мана бу ошкор фатх хаммага шу нарсани кўрсатиб берадики, агарчи рахбарлар ўзларининг шойиста эканликларини иссиқ ва қуролли жангни хидоят қилиш билан кўрсатиб беришса хам, аммо уларнинг юқори ахамияти ва лаёқатларини чўққиси аслахани қудрати билан химоят қилинадиган  дипломатика ва юмшоқ жангда кўринади, у хатто аслахани хам бошқариб назорат қилади, хидоят қилади, бундан ташқари  аслаха уларни назорат қилишига рухсат бермайди.

Мана бу ошкор фатхда аллох таоло мархамат қиладики:

 لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ.

Яъни мана бу ошкор фатх жиход ва ибодат масаласини асосий қисми ва пойдевори хисобланади, у ўзи билан бирга олиб келадиган самаралар ва баракотлар билан бирга авфга ва кечиримга боис бўлади. Бундан ташқари қалб қуввати ва оромиш “сакинах” учун абзорлардан бири саналади, у инсондан нотинчликни, вахшатни, шубхани, иккиланишни узоқлаштиради.

Бир нарсани билишинигиз жуда хам ажойиб бўлар эди, аллох таоло  сўзлаётган мана бу ошкор фатх, кўпроқ кофирлар билан олиб бориладиган дипламатикага ва юмшоқ, рухий  жангга тегишли бўлиб, унда мунофиқлар хозир бўлишмайди. Аллох таоло бу фатхдан ортда қолиб кетган  мана бу қолдиқларни “мухоллафун” номи билан номлайди, бу қолдиқларни фикрича мўъминлар қурайш секуляристларини қўли билан нобуд бўлишлари керак эди. Мусулмонларга қарши рухий жангни омили бўлган мана бу мунофиқларни аллох таоло бундай баракотли жангга  ва неъматга қўшмаганлиги хам оддий бир нарса. Чунки улар нажасдурлар ва аллох таоло мана бу палидлар билан байъат хам қилмайди ва улардан рози хам бўлмайди.

 Аллох таоло худайбия паймонидаги  мана бу ошкор фатхда иштирок этувчиларга қарата мархамат қилган пайтида:

 «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ»

Яъни: мунофиқлардан холи бўлган мана бу байъат берувчилар аслида жамиятнинг шаръий рахбари бўлмиш   росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўзларига   байъат беришмаган, балки улар аллох таолога  байъат беришган, аллох таоло мана бу жамоатдан рози эканини очиқ- ойдин эълон қилади:

   لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)

(Эй мўъминлар), дархақиқат аллох мўъминлардан – улар дарахт остида сизга байъат қилаётган вақтларида – рози бўлди. Бас, у зот уларнинг дилларидаги нарса (садоқат ва вафо)ни билиб, уларга сакинат- ором оладиган кўпдан – кўп ўлжалар билан мукофотлади.

Ха, мусулмонлар мана бу ошкор фатхни қўлга киритгач, аллох таоло уларни яқин фатх бўлмиш хайбар фатхи, каттароғи макка – араб ярим оролидаги секуляр кофирларнинг пойтахти – фатхи билан мукофотлади. Арабистон ярим оролидаги секуляр кофирларнинг пойтахти фатх бўлгач, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг 9чи хижрий йилдаги хилма-хил қабилаларга нисбатан дипломатикаси кўзга кўринарли даражада ўсди. Худди шу йили 30 дан ортиқ хайъатлар ярим оролдаги турли- хил қабилалардан росулуллох саллаллоху алайхи васалламга байъат бериш учун келишди, уларнинг аксари насронийлар ва яхудийлар ва мажусийлардан иборат бўлган. Албатта уларни орасида  булардан ташқари мушрик ва секуляр қабилалар хам бор эди.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирларни аллохни шариатидаги қонунларни йўлида хамрох қилиш учун – жангдан олдин ва кейин – турли- хил гурухлар билан олиб бориладиган  дипломатика ва сиёсий рафторда икки шевадан фойдаланган эдилар:

 1-Улардан бири музокара эди: ихтилофни хал қилиш учун энг тўғри йўллардан бири хисобланади. Биринчи ва иккинчи ақабада ясриблик секуляр одамларнинг вакиллари билан олиб борилган музокарага ўхшаш, ёки қурайш секулярларининг махсус элчиси бўлмиш Сухайл ибни Амр билан олиб борилган музокара, тарихий Худайбия сулхидаги қарордод ёки Сақиф (Тоиф)дан келган вакиллар билан олиб борилган музокара ва Хумайр подшохлигини элчилари билан олиб борилган музокара ва бундан бошқа 70 дан ортиқ хайъатларни вакиллари билан ўтказилган музокаралар мисол бўла олади.

2-Кофирлар  ва мухолифлар билан муомала қилиш бўйича росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фойдаланган иккинчи равиш, хукм қилиш ва қозилик бўлган. Бу равишда хар икки томон танлаган шахсга ихтилофни хал қилиш учун равиш ва йўлни кўрсатиш ихтиёри берилади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бани қурайза яхудийларини масаласи бўйича худди шу равишдан фойдаланганлар. Али ибни Аби Толиб хам саффайн жангида худди шу хукм чиқариш равишидан фойдаланган эдилар.

Бундан ташқари росулуллох саллаллоху алайхи васаллам аслий кофирлар билан олиб борган дипломатикаларида элчиларни мухофизат қилишга алохида эътибор берганлар. Бу нарса ўша даврдаги бутун дунёнинг сиёсий  қудратга эга бўлган кишилари томонидан қабул қилинган эди. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мусайламайи каззобни элчилари хақида мархамат қилган эдиларки: “ агар элчини ўлдирмаслик қонуни бўлмаганда, мен сизларни бўйнингизни узиб ташлаган бўлардим.”

Душман билан муомала қилиш бўйича росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  ташқи сиёсатларидаги қирралардан яна бири, кофирларни ўртасида иттифоқдошларни жалб қилиш ва мухолиф кучларни майдалаш бўлган эди, бу усул билан мухолиф кучларнинг исломий хукуматнинг душманлари билан иттифоқдош бўлишларига тўсқинлик қилинган ва душманни кучларини азаматини майдалаб ташланган. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирларни музокарага тортиб олиб келиш ва қарордод имзолаш учун хар қандай келишувлардан ва муштарак нуқталардан унумли  фойдаланганлар.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (132- قیسم)

حُدَیبِیَه صُلحِی وَ اوُنِی کِیتِیدَن کِیلگن حُدَیبِیَه پَیمانِینِی آشکار فَتحِیدَن آلدِینگِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ مَنَه بُو غَلَبَه سِی، توُرلِی- هِیل دَولَتلَرگه وَ مَدِینَه نِی اَطرافِیدَگِی، هَمدَه عَرَبِستان یَرِیم آرالِیدَگِی توُرلِی- توُمَن قَبِیلَه لَرگه اِیلچِیلَرنِی جوُنَه تِیشگه اوُحشَه گن فَتحلَرنِی وَ غَلَبَه لَرنِی دَروازَه  سِی بوُلِیب حِذمَت قِیلگن، جوُدَه کوُپ مُسُلمانلَر حَیبَر وَ مَککَه نِی فَتحِینِی آشکار غَلَبَه وَ فَتح دِیب حِسابلَه گن حالدَه، مَنَه بُو مُهِم دِیپلامَه تِیکَه نِی وَ لایِیحَه نِی پِیسَند قِیلِیشمَیدِی، اوُلَر توُغرِیدَن – توُغرِی اِیککِی یِیلدَن سوُنگ صادِر بوُلگن مَککَه فَتحِیگه وَ نَصر سوُرَه سِیگه سَکرَب اوُتِیب کِیتِیشَه دِی، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیمِی:   إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2) مَنَه بُو اوُرِینسِیز سَکرَش وَ آشکار فَتحگه اِعتِبار بِیرمَسلِیک، کوُپراق مَنَه بُو اوُرِینلَرگه نِسبَتاً جاهِل بوُلگنلِیکلَرِی وَ مُتَخَصِّص بوُلمَه گنلِیکلَرِی سَبَبلِیدُور، اَصلِیدَه اِیسَه بُو اوُرِینلَر جِهادنِینگ وَ اِسلامِی حَرَکَتنِینگ اِینگ آغِیر قِیسمَتِینِی تَشکِیل قِیلَه دِی، بوُنِی سَبَبِی هَر نَرسَه بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو توُغرِی اِیش بوُلَه آلمَیدِی.

مَنَه بُو آشکار فَتح هَمَّه گه شوُ نَرسَه نِی کوُرسَه تِیب بِیرَه دِیکِی، اَگرچِی رَهبَرلَر اوُزلَرِینِینگ شایِیستَه اِیکَنلِیکلَرِینِی اِیسسِیق وَ قوُراللِی جَنگنِی هِدایَت قِیلِیش بِیلَن کوُرسَه تِیب بِیرِیشسَه هَم، اَمّا اوُلَرنِینگ یوُقارِی اَهَمِیَتِی وَ لَیاقَتلَرِینِی چوُققِیسِی اَسلَحَه نِی قُدرَتِی بِیلَن حِمایَت قِیلِینَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه وَ یوُمشاق جَنگدَه کوُرِینَه دِی، اوُ حَتَّی اَسلَحَه نِی هَم باشقَه رِیب نَظارَت قِیلَه دِی، هِدایَت قِیلَه دِی، بوُندَن تَشقَه رِی اَسلَحَه اوُلَرنِی نَظارَت قِیلِیشِیگه رُحصَت بِیرمَیدِی.

مَنَه بُو آشکار فَتحدَه اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:  لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ. یَعنِی مَنَه بُو آشکار فَتح جِهاد وَ عِبادَت مَسَلَه سِینِی اَساسِی قِیسمِی وَ پایدِیوارِی حِسابلَه نَه دِی، اوُ اوُزِی بِیلَن بِیرگه آلِیب کِیلَه دِیگن ثَمَرَه لَر وَ بَرَکاتلَر بِیلَن بِیرگه عَوفگه وَ کِیچِیرِیمگه باعِث بوُلَه دِی. بوُندَن تَشقَه رِی قَلب قُوَّتِی وَ آرامِیش “سَکِینَة” اوُچُون اَبزارلَردَن بِیرِی سَنَلَه دِی، اوُ اِنساندَن ناتِینچلِیکنِی، وَحشَتنِی، شُبهَه نِی، اِیککِیلَه نِیشنِی اوُزاقلَشتِیرَه دِی.

بِیر نَرسَه نِی بِیلِیشِینگِیز جوُدَه هَم عَجایِیب بُولَر اِیدِی، اَلله تَعالَی سوُزلَه یاتگن مَنَه بُو آشکار فَتح،کوُپراق کافِرلشر بِیلَن آلِیب بارِیلَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه گه وَ یوُمشاق، رُوحِی جَنگگه تِیگِیشلِی بوُلِیب، اوُندَه مُنافِقلَر حاضِر بوُلِیشمَیدِی. اَلله تَعالَی بُو فَتحدَن آرتدَه قالِیب کِیتگن مَنَه بُو قالدِیقلَرنِی «الْمُخَلَّفُونَ » نامِی بِیلَن ناملَیدِی، بُو قالدِیقلَرنِی فِکرِیچَه مُؤمِنلَر قُرَیش سِکوُلارِستلَرِینِی قوُلِی بِیلَن نابوُد بوُلِیشلَرِی کِیرَک اِیدِی. مُسُلمانلَرگه قَرشِی رُوحِی جَنگنِی عامِلِی بوُلگن مَنَه بُو مُنافِقلَرنِی اَلله تَعالَی بوُندَی بَرَکاتلِی جَنگگه وَ نِعمَتگه قوُشمَه گنلِیگِی هَم عاددِی بِیر نَرسَه. چوُنکِی اوُلَر نَجَسدوُرلَر وَ اَلله تَعالَی مَنَه بوُ پَلِیدلَر بِیلَن بَیعَت هَم قِیلمَیدِی وَ اوُلَردَن راضِی هَم بوُلمَیدِی.

اَلله تَعالَی حُدَیبِیَه پَیمانِیدَگِی مَنَه بُو آشکار فَتحدَه اِیشتِراک اِیتوُچِیلَرگه قَرَتَه مَرحَمَت قِیلگن پَیتِیدَه:  «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ» یَعنِی: مُنافِقلَردَن حالِی بوُلگن مَنَه بُو بَیعَت بِیرُوچِیلَر اَصلِیدَه جَمِیعیَتنِینگ شَرعِی رَهبَرِی بوُلمِیش رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُزلَرِیگه بَیعَت بِیرِیشمَه گن، بَلکِی اوُلَر اَلله تَعالَی گه بَیعَت بِیرِیشگن، اَلله تَعالَی مَنَه بُو جَماعَتدَن راضِی اِیکَه نِینِی آچِیق – آیدِین اِعلان قِیلَه دِی:   لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18)  ( اِی مُؤمِنلَر)، دَرحَقِیقَت اَلله مُؤمِنلَردَن – اوُلَر دَرَخت آستِیدَه بِیزگه بَیعَت قِیلَه یاتگن وَقتلَرِیدَه – راضِی بوُلدِی. بَس، اوُ ذات اوُلَرنِینگ دِیللَرِیدَگِی نَرسَه (صَداقَت وَ وَفا)نِی بِیلِیب، اوُلَرنِی سَکِینَت – آرام آلَه دِیگن کوُپدَن – کوُپ اوُلجَه لَر بِیلَن مُکافاتلَه دِی.

حَه ، مُسُلمانلَر مَنَه بُو آشکار فَتحنِی قوُلگه کِیرِیتگچ، اَلله تَعالَی اوُلَرنِی یَقِین فَتح بوُلمِیش حَیبَر فَتحِی، کَتتَه راغِی مَککَه – عَرَب یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ پایتَختِی – فَتحِی بِیلَن مُکافاتلَه دِی. عَرَبِیستان یَرِیم آرالِیدَگِی سِکوُلار کافِرلَرنِینگ پایتَختِی فَتح بوُلگچ، رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ 9 چِی هِجرِی یِیلدَگِی هِیلمَه – هِیل قَبِیلَه لَرگه نِسبَتاً دِیپلامَه تِیکَه سِی کُوزگه کوُرِینَرلِی دَرَجَه دَه اوُسدِی. حوُددِی شوُ یِیلِی 30 دَن آرتِیق هَیئَتلَر یَرِیم آرالدَگِی توُرلِی- هِیل قَبِیلَه لَردَن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم گه بَیعَت بِیرِیش اوُچُون کِیلِیشدِی، اوُلَرنِینگ اَکثَرِی نَصرانِیلَر وَ یَهُودِیلَر وَ مَجُوسِیلَردَن عِبارَت بوُلگن. اَلبَتَّه اوُلَرنِی آرَه سِیدَه بوُلَردَن تَشقَه رِی مُشرِک وَ سِکوُلار قَبِیلَه لَرهَم بار اِیدِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم کافِرلَرنِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی یوُلِیدَه هَمراه قِیلِیش اوُچُون – جَنگدَن آلدِین وَ کِییِین – توُرلِی – هِیل گوُرُوهلَر بِیلَن آلِیب بارِیلَه دِیگن دِیپلامَه تِیکَه  وَ سِیاسِی رَفتاردَه اِیککِی شِیوَه دَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر:

1. اوُلَردَن بِیرِی مُذاکَرَه اِیدِی: اِیختِلافنِی حَل قِیلِیش اوُچُون اِینگ توُغرِی یوُللَردَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی. بِیرِینچِی وَ اِیککِینچِی عَقَبَه دَه یَسرِیبلِیک سِکوُلار آدَملَرنِینگ وَکِیللَرِی بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه گه اوُحشَش، یاکِی قُرَیش سِکوُلارلَرِینِینگ مَخصُوص اِیلچِیسِی بوُلمِیش سُهَیل اِبنِ اَمر بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه، تَرِیخِی حُدَیبِیَه صُلحِیدَگِی قَرارداد یاکِی ثَقِیف (طائِف) دَن کِیلگن وَکِیللَر بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه وَ حُمَیر پادشاهلِیگِینِی اِیلچِیلَرِی بِیلَن آلِیب بارِیلگن مُذاکَرَه وَ بوُندَن باشقَه 70 دَن آرتِیق هَیئَتلَرنِی وَکِیللَرِی  بِیلَن اوُتکَه زِیلگن مُذاکَرَه لَر مِثال بوُلَه  آلَه دِی.
2. کافِرلَر وَ مُخالِفلَر بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بُویِیچَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم فایدَه لَنگن اِیککِینچِی رَوِیش، حُکم قِیلِیش وَ قاضِیلِیک بوُلگن. بُو رَوِیشدَه هَر اِیککِی تامان تَنلَه گن شَخصگه اِیختِلافنِی حَل قِیلِیش اوُچُون رَوِیش وَ یُولنِی کوُرسَه تِیش اِیختِیارِی بِیرِیلَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بَنِی قُرَیظَه یَهُودِیلَرِی مَسَلَه سِی بُویِیچَه حوُددِی شُو رَوِیشدَن فایدَه لَنگنلَر. عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب هَم صَفَّین جَنگِیدَه حوُددِی شوُ حُکم چِیقَه رِیش رَوِیشِیدَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر.

 بوُندَن تَشقَه رِی رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اَصلِی کافِرلَر بِیلَن آلِیب بارگن دِیپلامَه تِیکَه لَرِیدَه اِیلچِیلَرنِی مُحافِظَت قِیلِیشگه اَلاهِیدَه اِعتِبار بِیرگنلَر. بُو نَرسَه اوُشَه دَوردَگِی بوُتوُن دُنیانِینگ سِیاسِی قُدرَتگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَرِی تامانِیدَن قَبوُل قِیلِینگن اِیدِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُسَیلَمَه یِی کَذّابنِی اِیلچِیلَرِی حَقِیدَه مَرحَمَت قِیلگن اِیدِیلَرکِی: ” اَگر اِیلچِینِی اوُلدِیرمَسلِیک قانوُنِی بوُلمَه گندَه ، مِین سِیزلَرنِی بوُینِینگِیزنِی اوُزِیب تَشلَه گن بوُلَردِیم”. 

دُشمَن بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیش بوُیِیچَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّمنِینگ تَشقِی سِیاسَتلَرِیدَگِی قِیررَه لَردَن یَنَه بِیرِی، کافِرلَرنِی اوُرتَه سِیدَه اِتِّفاقداشلَرنِی جَلب قِیلِیش وَ مُخالِف کوُچلَرنِی مَیدَه لَش بوُلگن اِیدِی، بُو اوُصُول بِیلَن مُخالِف کوُچلَرنِینگ اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِی بِیلَن اِتِّفاقداش بوُلِیشلَرِیگه توُسقِینلِیک قِیلِینگن وَ دُشمَننِی کوُچلَرِینِی عَظَمَتِینِی مَیدَه لَب تَشلَنگن. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلّم کافِرلَرنِی مُذاکَرَه گه تارتِیب آلِیب کِیلِیش وَ قَرارداد اِمضالَش اوُچُون هَر قَندَی کِیلِیشُولَردَن وَ مُشتَرَک نوُقطَه لَردَن اوُنوُملِی فایدَه لَنگنلَر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(132- قسمت)

این پیروزی رسول الله صلی الله علیه و سلم قبل از پیمان حدیبیه و به دنبال آن فتح آشکار پیمان حدیبیه مقدمه و دروازه ی پیروزیها و فتحهای دیگری مثل ارسال سفرا به کشورهای مختلف و قبایل مختلف اطراف مدینه و شبه جزیره ی عربستان، فتح خیبر و فتح مکه ست که خیلی از مسلمین بسیار ناچیز به این پیروزیها و فتح آشکار و پروسه ی دیپلماسی بسیار مهم نگاه می کنند، و مستقیما پرش می کنند روی سوره ی نصر و فتح مکه که دو سال بعد اتفاق افتاده است که الله تعالی می فرماید: إِذَا جَاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ * وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا(نصر/1-2)

علت این پرش نابجا و عدم توجه به این فتح آشکار بیشتر به دلیل جهل و عدم تخصص در این موارد است که قسمت سخت جهاد و حرکت اسلامی را تشکیل می دهد، علت هر چه باشد نمی تواند کار درستی باشد.

این فتح، آشکارا به همه می فهماند که رهبران شایسته با آنکه شایستگی خودشان را درهدایت جنگ گرم و مسلحانه نشان می دهند اما برجستگی و اهمیت والای آنها و اوج لیاقت آنها در دیپلماسی و جنگ نرمی خودش را نشان می دهد که با قدرت اسلحه ساپورت می شود، و حتی اسلحه را هم مدیریت، کنترل و هدایت می کند و اجازه نمی دهد اسلحه کنترل آنها را به دست بگیرد.

در این فتح آشکار الله تعالی می فرماید: لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِکَ وَمَا تَأَخَّرَ. یعنی این فتح آشکار بخشی اساسی و زیر بنائی از مسأله ی جهاد وعبادتی است که، با آن همه ثمرات و برکاتی که با خودش می آورد، باعث عفو وبخشش می شود. علاوه بر آن یکی از ابزارهای قوت قلب و آرامش «السَّکِینَةَ» می شود که ترس و نا امنی و وحشت و شک و تردید را از انسان دور می کند .

جالب است این را بدانید که در این فتح آشکاری که الله تعالی صحبتش را می کند و بیشتر به دیپلماسی و جنگ نرم و روانی با کفار مربوط می شود منافقین درآن حضور نداشتند. و الله تعالی از این جامانده های از این فتح تحت عنوان «الْمُخَلَّفُونَ » یاد می کند که خیال می کردند مومنین به دست سکولارهای قریش نابود می شوند. عادی هم هست که الله تعالی این منافقینی که خودشان از عوامل جنگ روانی بر مسلمین بوده اند را دراین برکت و نعمت شرکت ندهد. چون اینها رِجس هستند، و الله تعالی با این پلیدها نه دست بیعت می دهد و نه ازآنها راضی می شود .

زمانی که الله تعالی به شرکت کنندگان در این فتح آشکار پیمان حدیبیه می فرماید: «یَدُ اللهِ فَوْقَ أَیْدِیهِمْ»  یعنی: این بیعت دهندگانی که خالی از منافقین هستند در واقع نه تنها با رسول الله صلی الله علیه وسلم و رهبریت شرعی جامعه بیعت داده اند بلکه با الله هم بیعت داده اند، و الله تعالی به صراحت رضایت خودش را از این جمع اعلام می کند: لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِینَةَ عَلَیْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحاً قَرِیباً ‏(فتح/18) خداوند از مؤمنان راضی گردید آن لحظه که در زیر درخت با تو بیعت کردند. خدا می‌دانست آنچه را که در درون دلهایشان بود، لذا اطمینان خاطری به دلهایشان داد، و فتح نزدیکی را پاداششان کرد.‏

بله، مسلمین بعد از این فتح آشکار، الله تعالی آنها را با فتح نزدیکی مثل فتح خیبر و بزرگتر از آنها فتح مکه – پایتخت کفار سکولار شبه جزیره ی عربستان- پاداش داد. با فتح پایتخت کفار سکولار و مشرک شبه جزیره ی عربستان دیپلماسی رسول الله صلی الله علیه وسلم در سال نهم هجری با قبایل مختلف رشد قابل ملاحظه ای کرد. در این سال بیشتر از30 هیئت از قبایل مختلف شبه جزیره که بیشترشان نصرانی و یهودی و مجوس بودند برای بیعت خدمت رسول الله صلی الله علیه وسلم آمدند . البته علاوه بر اینان قبایل مشرک و سکولار هم وجود داشتند.

رسول الله صلی الله علیه وسلم برا ی هم مسیر کردن کفار در مسیر قانون شریعت الله- قبل و بعد از جنگ-  دو شیوه  را در دیپلماسی و رفتار سیاسیش با گروههای مخالف انتخاب کرده بود:

1-      یکی مذاکره: به عنوان مستقیم ترین راه حل اختلاف. مثل مذاکره با نمایندگان مردم سکولار یثرب در عقبه اول و دوم، یا مذاکره با  فرستاده ی مخصوص سکولارهای قریش سهيل بن عمرو و انعقاد قرارداد تاريخي صلح حديبيه، یا مذاکره با نمايندگان ثقيف(طايف) و مذاکره با سفرای ملوک حمیر و مذاکره با هفتاد هيأت نمايندگي دیگر.

2- روش دومی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در برخورد با کفار و مخالفین انتخاب کرده بود حکميت و داوري بود. در این روش شخصی که مورد تأئید هر دو طرفه اختيار دارد تا راه و روش حل اختلاف را نشان بدهد. رسول الله صلی الله علیه وسلم در مسأله ی یهودیان بني قريظه از این روش استفاده کردند. علی ابن ابی طالب هم  در جنگ صفین از همین روش حکمیت استفاده کردند . 

 علاوه بر این رسول الله صلی الله علیه وسلم در دیپلماسیش با کفار به اصل محافظت و مصونیت  سفرا اهمیت قابل ملاحظه ای می داد. اصلی که مورد پذیرش صاحبان قدرت سیاسی دنیای آن روز هم بود، رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد سفرای مرتدین مسیلمه ی کذاب می فرماید:«اگر این‌گونه نبود که پیک را نباید کشت، شما را گردن می‌زدم».

یکی دیگر از ابعاد سیاست خارجی رسول الله صلی الله علیه وسلم در برخورد با دشمنان و جذب بیشتر متحدین از میان کفارو خنثی کردن و تجزیه ی نیروهای مخالف دادن امتیاز بود، تا با این وسیله مانع از اتحاد نیروهای مخالف با دشمنان حکومت اسلامی و امت مسلمین بشود، و عظمت نیروهای دشمن را خرد کند. رسول الله صلی الله علیه وسلم برای ایجاد انگیزه در کفار به کشاندن آنها به پای میز مذاکره و بستن قرارداد، از هیچ توافق جزئی و از هیچ قدر مشترکی هم صرف نظر نمی کردند .

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(12- қисмат)

Ё мегуфтанд:

‏ وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْکٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَیْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ ‏(فرقان/4)‏

Кофарон мегуянд: ин (қуръон) дуруғи пеш нестки худи ( Мухаммад) онро аз пеши худ ба хам бофта аст ва гурухи уро дар ин кор ёри доданд.

Ё мегуфтанд:

وَقَالُوا أَسَاطِیرُ الْأَوَّلِینَ اکْتَتَبَهَا فَهِیَ تُمْلَى عَلَیْهِ بُکْرَةً وَأَصِیلاً (فرقان/5)‏

(дарборайи қуръон нез) мегуянд: афсонахойи пешиниён астки ( аз дигарон) хоста аст онро барояш бинависанд, ва чанин афсонахойи сехргохон ва шомгохон бар у хонда мешавад ( то онхоро хифз кунад ва ба хотир сипорад.)

Ё дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуфтанд:

وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَٰذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ (ص/4)

Ва кофарон мегуфтанд: ин ( пайғамбар) жодугари бисёр дуруғгу ва каззоб аст.

قَالُوا أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ

Гуфтанд: хобхойи паришоний аст;

بَلِ افْتَرَاهُ

Балки дуруғ баста аст,

، بَلْ هُوَ شَاعِرٌ (انبیاء/5)

Балки у шоир аст.

وَ قالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ (حجر/6)

Ва мегуфтанд: эй касоники зикр(қуръон) бар ту нозил шуда! Мусалламан ту девонайи.

Ё бо тухматхойи номусийки ба худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди уммул мўъминин Зайнаб бинти Жахш розиаллоху анхо заданд ва ба хамсариш уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо дар достони ифк заданд ва …..

Камтарин таъсири ин жанги сарди куффори мушрик ва секуляри қурайш ин будки бо мудирияти нийрухойи худий ва фишор бар ахли тўвхид, нийрухойи бетарафро дучори новъи сардаргумий мекард, ва қудрати тасмимгирийи ин нийрухойи батарафро мухтал мекард. Хамин корики хамин алъон куффори секуляри жахоний ва муртаддин ва дорудастайи мунофиқини махаллий –яъни ду золъи асосий “ мусалласи дуруғсоз” – бар нийрухойи бетарафи ғейри мусалмон ва хатто бар бетарафхойи мусалмон ва мунфаридин аз “ се абзор” анжом медихандки, дар нихоят иддайи касирий аз онхо дар доми душман меофтанд ва хатто дастахойи тарафдори душман мешаванд.

Бар ин асос будки секуляристхойи қурайш ба сифориши Валид ибни Муғийра бар сари рохи мардум дар хенгоми хаж менишастанд ва онхоро аз наздики ва шанидани даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васалллам манъ мекарданд.

1.Еки дигар аз равишхойи жанги равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ирояйи жойгузин ва бадил барои қонуни шариати аллох буд.

Инхо танхо ба нафъи қуръон ва даъвати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам намепардохтанд балки барои мардум дар кинори дини секуляристийи худ жойгузин ва бадили дигарий хам барои қуръон маърифий мекардандки аллох таоло тахти унвони “лахвал хадис” аз ин бадил ва жойгузин исм мебурд:

: وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَيَتَّخِذَهَا هُزُوًا ۚ (لقمان/6)

Дар миёни мардум касони хастандки харидори суханони пуч ва ёва анд то бо чанин суханони ( бандагони худоро) жохилона аз рохи худо мунхариф ва саргашта созанд ва онро масхара кунанд.

Ин жойгузинсозий дақиқан хамон кори астки куффори секуляри жахоний ва муртаддини секуляри махаллий хам акнун нез бо достонсароий дар мовриди торихи бостон саъй доранд дар жанги равоний – хувиятий, азхон ва қулуби мардумро машғул ва мунхариф кунанд. Дақиқан хамон корики Назр ибни Хорис мекардро секуляристхойи муртаддин махаллийи мо бо  текноложийи пешрафтатари дар холи анжоми он хастанд, то ба ин шикл афкори умумийи афроди ғейри мусалмони бетараф, мусалмонон ва тарафдорони худишон саргарм бишавад, ва бо дилхуш шудан ба ин афсонахо ба самт ва суйики мехостанд хидоят шаванд, ва озодийи амали онхо гирифта шавад.

Бо истинод ба ин оёт хам метавон гуфт устурахойики дар мовриди Эрони бостон бофтанд машмули “ лахвал хадис” мешавад. Инхам тамоми ончики секуляристхойи муртад бо зон ва гумонхойи амсоли Диёконов ва Киришман ва Кристан Син ва дигар куффори секуляр ва яхудий дар мовриди Эрони бостон ба он дили худ карданд.

1.Аз равишхойи дигар жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам худбузург биний ва тахқир ва кучак шумордани муслимин буд.

وَإِذَا تُتْلَى عَلَیْهِ آیَاتُنَا وَلَّى مُسْتَکْبِراً کَأَن لَّمْ یَسْمَعْهَا کَأَنَّ فِی أُذُنَیْهِ وَقْراً فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ ‏(لقمان/7)

Хенгомики оёти мо бар ишон хонда мешавад, мустакбирона руй бармегардонанд ва мераванд. Ингор онхоро нашаниданд. Гуйи дар гушхойишон санигиний аст. Ишонро ба азоби дардноки мужда биде.

Ин секуляристхойи қурайш дар ин бахши аз жанги равонийи худ қонуни шариати аллохро кучак ва хатто хеч мепандорандки, ингор қонуни шариати аллох хеч арзиши надорад ва ончи арзишманд аст онистки пеши худишон аст. Хамин алъон хам куффори секуляри жахоний  ва муртаддини махаллий хеч арзиши барои қонуни шариати аллох қоил нестанд, ва қонуни шариати аллохро ба хеч мегиранд, ва ончи бароишон арзишманд ва жойи ахамият аст қавонини дини секуляризм ва рафторхойи секуляристий аст ва бас, то ба ин шикл дар рухияйи табақоти махруми жомеъа таъсир бигузоранд, ва чанин нишон медихандки меъёри арзишхо ва қудрат ва ба руз будан онхо хастанд, ва мухолифини онхо фақир ва махрум ва ақабмонда  ва мутаъаллиқ ба гузашта ва ғейрих хастанд.

2.Еки дигар аз равишхой жанги равонийи мушрикин ва секуляристхойи қурайш бар алайхи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам масхара кардани ахли тўвхид ва танз ва жўк сохтан  дар мовриди онхо буд.

(идома дорад………)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(131- қисм)  

Мана бу холатда баъзилар мухолиф томон билан муомала қилишда асосни қуролли жангга боғлиқ дейишади, баъзилар эса асосни даъватга боғлаб қўйишади ва жиход хамиша даъватдан кейинги ўринда бўлган, дейишади, аммо асли хақиқат шуки, тарихга назар ташлайдиган бўлсак, даъват ва қуролли жангни асосини “қудратни меъзони” тайинлаган ва хозирда хам таъйинлайди.

Масалан агар мусулмонлар  эронни ё румни  ёки бошқа қабилаларни исломга даъват қилсалар ва улар қабул қилмаган тақдирда, агар мусулмонлар қудратга эга бўлмаганларида уларга қарши қуролли жанг қила олишармиди? Албатта йўқ. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қўшни давлат ва қабилаларга қачон нома орқали даъват қилганлар ва қачон қуролли жанг олиб борилди – бўлиб хам бир неча марта даъват қилинган эди – мана бу давлатлар ва қабилаларга қарши жанг қилиш Умар ибни Хаттобни ва Усмон ибни Афвонни даврига келиб муяссар бўлмадими? Бу яъни аслий таъйин қилувчи асосни  мусулмонларнинг “ харбий қудрати” ташкил қилади.

Мана шундай қудратни химояси остида росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кофирлар билан қилган алоқаларида,дипломатикасида умумий ва собит, доимий  усулдан фойдаланган эдилар, у киши исломий хукуматнинг катта сиёсатидаги  чорчўпни шакллантирганлар. Усул қуйидагилар: 1- тавхид ва даъватни асли, 2- аллохни шариатидаги қонунларни аслий хокимияти, 3- амниятни таъминлашни асли,4- нафий сабилни ва иззатни ва исломий бошқарувни асли,5- ўзаро рафторни асли, 6- ахдга вафо қилиш ва қарордодларни,паймонларни хурмат қилишни асли.

 Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу усулларни риоят қилиш ва уларни назарга олиш билан бирга, ўзлари кофирлар билан  олиб борган дипломатикаларида тавхидни аслига ва нубувватни,муштарак нуқталарни  эълон қилишга суянганлар.

Барча мусулмон ва кофир инсонларнинг ўртасидаги муштарак  нуқталар

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Очликни йўқотиш ва иқтисодий фаровонлик олиб келиш ва қўрқувни йўқотиб амниятни вужудга келтиришдур, жуда кўп инсонлар муқобил тарафни ақидасини назарга олмаган холда, мана бу муштарак нуқталарга диққатни қаратишади. Бундан ташқари ахли китобни кофирлари билан ўртада бошқа муштарак нуқталар мавжуд, аллох таоло мархамат қиладики:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64)

Айтинг ( эй Мухаммад): “эй ахли китоб ( яъни яхудий ва насронийлар), бизга хам, сизга хам баб- баробар бўлган бир сўзга келингиз – ёлғиз аллохгагина ибодат қилайлик, унга хеч нарсани шерик қилмайлик ва бир- бировларимизни аллохдан ўзга худо қилиб олмайлик.” Агар улар ( яъни ахли китоблар) ушбу даъватдан юз ўгирсалар, у холда сизлар ( эй мўъминлар): “гувох бўлиинглар, биз мусулмонлар – ягона аллохга итоат қилгувчилармиз”, деб айтингиз!

Мана бу муштарак нуқталардан ташқари, аллох таоло ахли китобни кофирларига мушрикларга ва секуляристларга бермаган бир хуқуқни берган, шу сабабли хам кўриб турганимиздек мадинада ахли китобни яхудийлари билан паймон тузилган пайтида, ахли китобнинг мана бу кофирлари ички ақидавий ва ички гурухий мухториятни бир навидан бахраманд бўлишади, уларнинг мусулмонлар билан алоқалари хам бир-бирини хурмат қилишни аслига, бир-бирларига нисбатан хамла қилмасликка, исломий хукуматнинг душманлари билан паймон тузмасликка ва хамла содир бўлган холда хамкорлик қилишга кўра бино қилинган эди.

Аммо агар мусулмонлар аслий душманни қаршисида заиф харбий қудратга ва хукуматга эга бўлган изтирорий ва зарурат холатида бўлса, “уч абзорни” мушриклар ё секуляристлар билан паймон тузишига  сабаб бўладиган муштарак нуқталар 

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ва дунёвий манфаъатлар хисобланади.

– Муъаллафати қулубухумни насибаси хам мана бу изтирорий холатда дунёвий манфаъатларга боғлиқ бўлади. 

– Махаллий хокимиятларни аниқлаш хам исломни қабул қилишни баробарида  бир сиёсий имтиёз сифатида қўлланилади, бунга яман, ғассон,бахрайн ва бошқалар мисол бўлади, исломнинг бутун араб ярим оролида тарқалиши ва хатто рим ва эрон императорлигини чегарасигача  кенгайиши ,мана бу мухим тактикани ва аллохни шариатидаги қонунларда мавжуд  бошқа тактикаларни систематик суратда  ижро қилиш, росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг муваффақиятларига далолат қилади.

Ўша замондаги илонни боши ва аслий душман хисобланган қурайш мушриклари ва секуляристлар борасида эса, аввало “босим ўтказиш” ва иқтисодий мухосара сиёсатига ва қурайш секуляристларининг иқтисодий манбаъларига зарба уришга ва имкон борича маккани атрофидаги кофирлардан иттифоқдошларни жазб қилишга эътибор қаратилган.

Хижрий бешинчи йилда росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг қудратлари янада кўпайган пайтда, дипломатика хам янада фаоллашади, мана бу мархалада улар касб қилинган харбий ва хукуматий қудратни химояси остида макка секуляристларига янада кўпроқ  босим ўтказиш учун хар-хил амаллардан фойдаланишган ва ўша пайтгача мадинадаги хокимиятни қабул қилмаган қабилалар билан алоқалар хам тезлашиб кетади.

  Мана шу ишлар сабабли, илгари қилични тили билан сухбатлашаётган ва доим жанг холатида бўлган ва ўша пайтгача бадр ва ухуд жангларини бошидан ўтказган қурайш секуляристлари, биринчи марта қилични тили билан сўзлашишни ўрнига  дипломатика тилидан фойдаланишга мажбур бўлади. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мухайё қилинган қудратни ёрдамида  қурайш секуляр кофирларини мана бу вазиятга туширган эдилар; ва нихоят қурайшни кофирлари – яъни ўша замондаги америка ва хитой,россия, англия,франция ва германия кофирлари – худайбия сулхини таклиф қилишга мажбур бўлишади ва исломий хукуматни қудратини расман тан олишади.  Аллох таоло мана бу тараққиётни ва ошкор ғалабани фатх сурасида нозил қилиб мархамат қиладики:

  ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1)

Дархақиқат биз сизга очиқ- равшан фатх- ғалаба ато этдик.

Ха, мана бу дипломатикадан фойдаланиш ошкор фатхга боис бўлди, жуда кўп мусулмонлар мана бу ошкор фатхга сабаб бўлган муқаддамотларга эътибор беришмайди,балки  наср сураси нозил бўлган кейинги икки йил мобайнидаги  даврга назар ташлашади. Аллох таоло мана бу сулхдан, худайбия паймонидан  олдинги сиёсий қадамларни ғалаба деб билади:

 وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24)

У ( аллох) макканинг ичида (яъни худайбияда) сизларни устига ғолиб қилганидан кейин сизларнинг қўлларингизни улардан тўсган ( яъни ўрталарингизда сулх пайдо қилган) зотдир. Аллох қилаётган амалларингизни кўриб тургувчи бўлган зотдир.

(давоми бор………)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (131- قیسم)

مَنَه بُو حالَتدَه بَعضِیلَر مُخالِف تامان بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشدَه اَساسنِی قوُراللِی جَنگگه باغلِیق دِییِیشَه دِی، بَعضِیلَر اِیسَه اَساسنِی دَعوَتگه باغلَب قوُیِیشَه دِی وَ جِهاد هَمِیشَه دَعوَتدَن کِییِینگِی اوُرِیندَه بُولگن، دِییِیشَه دِی،اَمّا اَصلِی حَقِیقَت شوُکِی، تَرِیخگه نَظَر تَشلَیدِیگن بوُلسَک، دَعوَت وَ قوُراللِی جَنگنِی اَساسِینِی “قُدرَتنِی مِعزانِی” تَعیِینلَه گن وَ حاضِردَه هَم تَعیِینلَیدِی.

مَثَلاً اَگر مُسُلمانلَر اِیراننِی یا رُومنِی یاکِی باشقَه قَبِیلَه لَرنِی اِسلامگه دَعوَت قِیلسَه لَر وَ اوُلَر قَبوُل قِیلمَه گن تَقدِیردَه، اَگر مُسُلمانلَر قُدرَتگه اِیگه بوُلمَه گنلَرِیدَه اوُلَرگه قَرشِی قوُراللِی جَنگ قِیلَه آلِیشَرمِیدِی؟ اَلبَتَّه یُوق. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم قوُشنِی دَولَت وَ قَبِیلَه لَرگه قَچان نامَه آرقَه لِی دَعوَت قِیلگنلَر وَ قَچان قوُراللِی جَنگ آلِیب بارِیلدِی – بوُلِیب هَم بِیر نِیچَه مَرتَه دَعوَت قِیلِینگن اِیدِی – اِیندِی مَنَه بُو دَولَتلَر وَ قَبِیلَه لَرگه قَرشِی جَنگ قِیلِیش عُمَر اِبنِ خَطّابنِی وَ عُثمان اِبنِ عَفّاننِی دَورِیگه کِیلِیب مُیَسَّر بوُلمَه دِیمِی؟ بُو یَعنِی اَصلِی تَعیِین قِیلوُچِی اَساسنِی مُسُلمانلَرنِینگ “حَربِی قُدرَتِی” تَشکِیل قِیلَه دِی. 

مَنَه شوُندَی قُدرَتنِی حِمایَه سِی آستِیدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم کافِرلَر بِیلَن قِیلگن عَلاقَه لَرِیدَه، دِیپلامَه تِیکَه سِیدَه عُمُومِی وَ ثابِت،دائِمِی اوُصُولدَن فایدَه لَنگن اِیدِیلَر، اوُ کِیشِی اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ کَتتَه سِیاسَتِیدَگِی چارچوُپنِی شَکللَنتِیرگنلَر. اوُصُول قوُیِیدَگِیلَر: 1- تَوحِید وَ دَعوَتنِی اَصلِی، 2- اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اَصلِی حاکِمِیَتِی،3- اَمنِیَتنِی تَعمِینلَشنِی اَصلِی، 4- نَفِی سَبِیلنِی وَ عِزَّتنِی وَ اِسلامِی باشقَه رُونِی اَصلِی، 5- اوُزَرا رَفتارنِی اَصلِی، 6- عَهدگه وَفا قِیلِیش وَ قَراردادلَرنِی، پَیمانلَرنِی حوُرمَت قِیلِیشنِی اَصلِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو اوُصُوللَرنِی رِعایَت قِیلِیش وَ اوُلَرنِی نَظَرگه آلِیش بِیلَن بِیرگه، اوُزلَرِی کافِرلَر بِیلَن آلِیب بارگن دِیپلامَه تِیکَه لَرِیدَه تَوحِدنِی اَصلِیگه وَ نُبُوَّتنِی، مُشتَرَک نوُقطَه لَرنِی اِعلان قِیلِیشگه سوُیَنگلَر.

بَرچَه مُسُلمان وَ کافِر اِنسانلَرنِینگ اوُرتَه سِیدَگِی مُشتَرَک نوُقطَه لَر  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» آچلِیکنِی یوُقاتِیش  اِقتِصادِی فَراوانلِیکنِی آلِیب  کِیلِیش وَ قوُرقوُنِی یوُقاتِیب اَمنِیَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشدوُر، جوُدَه کوُپ اِنسانلَر مُقابِل طَرَفنِی عَقِیدَه سِینِی نَظَرگه آلمَه گن حالدَه، مَنَه بُو مُشتَرَک نوُقطَه لَرگه دِققَتنِی قَرَه تِیشَه دِی. بوُندَن تَشقَه رِی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِی بِیلَن اوُرتَه دَه باشقَه مُشتَرَک نوُقطَه لَر مَوجُود، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:

قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64) اَیتِینگ (اِی مُحَمَّد): “اِی اَهلِی کِتاب ( یَعنِی یَهُودِی وَ نَصرانِیلَر)، بِیزگه هَم، سِیزگه هَم بَب – بَرابَر بوُلگن بِیر سوُزگه کِیلِینگِیز – یالغِیز اَلله گه گِینَه عِبادَت قِیلَیلِیک، اوُنگه هِبچ  نَرسَه نِی شِیرِیک قِیلمَیلِیک وَ بِیر- بِیراولَرِیمِیزنِی اَلله دَن اوُزگه خُدا قِیلِیب آلمَیلِیک.” اَگر اوُلَر ( یَعنِی اَهلِی کِتابلَر) اوُشبُو دَعوَتدَن یوُز اوُگِیرسَه لَر، اوُ حالدَه سِیزلَر ( اِی مُؤمِنلَر): “گوُواه بوُلِینگلَر، بِیز مُسُلمانلَر – یَگانَه اَلله گه اِطاعَت قِیلگوُچِیلَرمِیز”، دِیب اَیتِینگِیز!

مَنَه بُو مُشتَرَک نوُقطَه لَردَن تَشقَه رِی، اَلله تَعالَی اَهلِی کِتابنِی کافِرلَرِیگه مُشرِکلَرگه وَ سِکوُلارِیستلَرگه بِیرمَه گن بِیر حُقوُقنِی بِیرگن، شُو سَبَبلِی هَم کوُرِیب توُرگه نِیمِیزدِیک مَدِینَه دَه اَهلِی کِتابنِی یَهُودِیلَرِی بِیلَن پَیمان توُزِیلگن پَیتِیدَه، اَهلِی کِتابنِی مَنَه بُو کافِرلَرِی اِیچکِی عَقِیدَه وِی وَ اِیچکِی گوُرُوهِی مُختارِیَتنِی بِیر نَوِیدَن بَهرَمَند بوُلِیشَه دِی ، اوُلَرنِینگ مُسُلمانلَر بِیلَن عَلاقَه لَرِی هَم بِیر- بِیرِینِی حوُرمَت قِیلِیشنِی اَصلِیگه، بِیر- بِیرلَرِیگه نِسبَتاً حَملَه قِیلمَسلِیککَه، اِسلامِی حُکوُمَتنِینگ دُشمَنلَرِی بِیلَن پَیمان توُزمَسلِیککَه وَ حَملَه صادِر بوُلگن حالدَه هَمکارلِیک قِیلِیشگه کوُرَه بِینا قِیلِینگن اِیدِی.

اَمّا اَگر مُسُلمانلَر اَصلِی دُشمَننِی قَرشِیسِیدَه ضَعِیف حَربِی قُدرَتگه وَ حُکوُمَتگه اِیگه بوُلگن اِضطِرارِی وَ ضَرُورَت حالَتِیدَه بوُلسَه، “اوُچ اَبزارنِی” مُشرِکلَر یا سِکوُلارِیستلَر بِیلَن پَیمان توُزِیشِیگه سَبَب بوُلَه دِیگن مُشتَرَک نوُقطَه لَر «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» دُنیاوِی مَنفَعَتلَر حِسابلَه نَه دِی.

– الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، نِی نَصِیبَه سِی هَم مَنَه بُو اِضطِرارِی حالَتدَه دُنیاوِی مَنفَعَتلَرگه باغلِیق بوُلَه دِی.

– مَحَلِّی حاکِمِیَتلَرنِی اَنِیقلَش هَم اِسلامنِی قَبوُل قِیلِیشنِی بَرابَرِیدَه  بِیر سِیاسِی اِمتِیاز صِیفَتِیدَه قوُللَنِیلَه دِی، بوُنگه یَمَن، غاسّان، بَحرَین وَ باشقَه لَر مِثال بوُلَه دِی،اِسلامنِینگ بوُتوُن عَرَب یَرِیم آرالِیدَه تَرقَه لِیشِی وَ حَتَّی رِیم وَ اِیران اِمپِیرَه تارلِیگِینِی کِینگه یِیشِی، مَنَه بُو مُهِم تَکتِیکَه نِی وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردَه مَوجُود باشقَه تَکتِیکَه لَرنِی سِیستِیمَه تِیک صوُرَتدَه اِجرا قِیلِیش، رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ مُوَفَّقِیَتلَرِیگه دَلالَت قِیلَه دِی.

اوُشَه زَماندَگِی اِیلاننِی باشِی وَ اَصلِی دُشمَن حِسابلَنگن قُرَیش مُشرِکلَرِی وَ سِکوُلارِیستلَر بارَه سِیدَه اِیسَه، اَوَّلا “باسِیم اوُتکَه زِیش” وَ اِقتِصادِی مُخاصَرَه سِیاسَتِیگه وَ قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِینِینگ اِقتِصادِی مَنبَعلَرِیگه ضَربَه اوُرِیشگه وَ اِمکان بارِیچَه مَککَه نِی اَطرافِیدَگِی کافِرلَردَن اِتِّفاقداشلَرنِی جَذب قِیلِیشگه اِعتِبار قَرَه تِیلگن.

هِجرِی بِیشِینچِی یِیلدَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ قُدرَتلَرِی یَنَدَه کوُپَیگن پَیتدَه، دِیپلامَه تِیکَه هَم یَنَدَه فَعاللَشَه دِی، مَنَه بُو مَرحَلَه دَه اوُلَر کَسب قِیلِینگن حَربِی وَ حُکوُمَتِی قُدرَتنِی حِمایَه سِی آستِیدَه مَککَه سِکوُلارِیستلَرِیگه یَنَدَه کوُپراق باسِیم اوُتکَه زِیش اوُچُون هَر- هِیل عَمَللَردَن فایدَه لَه نِیشگن وَ اوُشَه پَیتگه چَه مَدِینَه دَگِی حاکِمِیَتنِی قَبوُل قِیلمَه گن قَبِیلَه لَر بِیلَن عَلاقَه لَر هَم تِیزلَه شِیب کِیتَه دِی.

مَنَه شُو اِیشلَر سَبَبلِی، اِیلگه رِی قِیلِیچنِی تِیلِی بِیلَن صُحبَتلَشَه یاتگن وَ دائِم جَنگ حالَتِیدَه بوُلگن وَ اوُشَه پَیتگه چَه بَدر وَ اُحُد جَنگلَرِینِی باشِیدَن اوُتکَزگن قُرَیش سِکوُلارِیستلَرِی، بِیرِینچِی مَرتَه قِیلِیچنِی تِیلِی بِیلَن سوُزلَه شِیشنِی اوُرنِیگه  دِیپلامَه تِیکَه تِیلِیدَن فایدَه لَه نِیشگه مَجبُور بوُلَه دِی. رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مُهَیّا قِیلِینگن قُدرَتنِی یاردَه مِیدَه قُرَیش سِکوُلار کافِرلَرِینِی مَنَه بُو وَضِیعیَتگه توُشِیرگن اِیدِیلَر؛ وَ نِهایَت قُرَیشنِی کافِرلَرِی – یَعنِی اوُشَه زَماندَگِی اَمِیرِکَه وَ حِیتای،راسِّیَه، اَنگلِیَه، فرَنسِیَه وَ گِیرمَه نِیَه کافِرلَرِی  – حوُدَیبِیَه صُلحِینِی تَکلِیف قِیلِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی وَ اِسلامِی حُکوُمَتنِی قُدرَتِینِی رَسماً تَن آلِیشَه دِی. اَلله تَعالَی مَنَه بُو تَرَقِّیاتنِی وَ آشکار غَلَبَه نِی فَتح سوُرَه سِیدَه نازِیل قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1) دَرحَقِیقَت بِیز سِیزگه آچِیق – رَوشَن فَتح – غَلَبَه نِی عَطا اِیتدِیک. 

حَه، مَنَه بُو دِیپلامَه تِیکَه دَن فایدَه لَه نِیش آشکار فَتحگه باعِث بوُلدِی، جوُدَه کُوپ مُسُلمانلَر مَنَه بُو آشکار فَتحگه سَبَب بوُلگن مُقَدَّماتلَرگه اِعتِبار بِیرِیشمَیدِی،بَلکِی  نَصر سُورَه سِی نازِیل بوُلگن کِییِینگِی اِیککِی یِیل مابَینِیدَگِی دَورگه نَظَر تَشلَه شَه دِی. اَلله تَعالَی مَنَه بُو صُلحدَن،حُدَیبِیَه پَیمانِیدَن آلدِینگِی سِیاسِی قَدَملَرنِی غَلَبَه دِیب بِیلَه دِی:  وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24) اوُ ( اَلله) مَککَه نِینگ اِیچِیدَه (یَعنِی حُدَیبِیَه دَه) سِیزلَرنِی اوُستِیگه غالِب قِیلگه نِیدَن کِییِین سِیزلَرنِینگ قوُللَرِینگِیزنِی اوُلَردَن توُسگن ( یَعنِی اوُرتَه لَرِینگِیزدَه صُلح پَیدا قِیلگن) ذاتدِیر. اَلله قِیلَه یاتگن عَمَللَرِینگِیزنِی کوُرِیب توُرگوُچِی بوُلگن ذاتدِیر.

(دوامی بار…….)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

 (131- قسمت)

در این صورت با آنکه عده ای در روش برخورد با مخالفین اصالت را می دهند به جنگ مسلحانه، و عده ای دیگراصالت را به دعوت می داهند و می گویند جهاد هميشه بعد از دعوت بوده است، اما واقعيت اين است كه از لحاظ تاريخى، اصالت دعوت و جنگ مسلحانه را «میزان قدرت» تعيين كرده و می کند.

مثلا اگر مسلمین ایران یا روم یا قبایل دیگر را به اسلام دعوت می کردند و آنها قبول نمی کردند آیا اگر مسلمین قدرتش را نداشتند با آنها جنگ مسلحانه می کردند؟ قطعا نه. رسول الله صلی الله علیه وسلم چه وقت به کشورها و قبایل همجوار نامه نوشت و  چه وقت جنگ مسلحانه – آن هم پس از دعوت مجدد – با این کشورها و قبایل در زمان عمر بن خطاب و عثمان بن عفان عملی شد؟ . این  یعنی اصل اساسى و تعيين كننده «میزان قدرت» مسلمین است.

با پشتوانه ی چنین قدرتی رسول الله صلی الله علیه وسلم در روابطش و دیپلماسیش با کفار از اصول کلی و ثابت و ماندگاری تبعیت می کرد، و چارچوب کلان سیاست خارجی حکومت اسلامی را شکل می داد. اصولی مثل: 1- اصل توحيد و دعوت .2- اصل حاکمیت قانون شریعت الله 3- اصل تامین امنیت 4- اصل نفي سيبل و عزت و سيادت اسلامي 5- اصل رفتار متقابل 6- اصل وفاي به عهد و احترام به قراردادها و پيمان ها

ضمن رعایت و در نظر گرفتن این اصول، رسول الله صلی الله علیه وسلم دردیپلماسی خودش،روشش با کفار تکیه بر اصل توحید، اعلام نبوت و مشترکات بود.

مشترکات بین تمام انسانهای مسلمان و کافر «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» از بین بردن گرسنکی و آوردن رفاه اقتصادی و از بین بردن ترس و آوردن امنیت است، بسیاری از انسانها بدون در نظر گرفتن عقاید طرف مقابل، بر روی این مشترکات تمرکز می کنند. غیر از این، مشترکات دیگری هم با کفار اهل کتاب  وجود دارند که الله تعالی می فرماید: قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ (آل عمران/64) بگو: ای اهل کتاب! بیائید به سوی سخنی که میان ما و شما مشترک است که جز خداوند یگانه را نپرستیم، و چیزی را شریک او نکنیم، و برخی از ما برخی دیگر را، به جای خداوند یگانه، به خدائی نپذیرد. پس هرگاه ( از این دعوت) سر بر تابند ، بگوئید: گواه باشید که ما مسلمان هستیم .

غیر از این مشترکات، الله تعالی یک حقوقی را به کفار اهل کتاب داده است که به مشرکین و سکولاریستها نداده است، برای همین است می بینیم در پیمانی که در مدینه با یهودیان اهل کتاب بسته می شود این کفار اهل کتاب از نوعی خودمختاری درون عقیدتی و درون گروهی برخوردار می شوند، و روابطشان با مسلمین هم بر اصل احترام متقابل، عدم تعرض بر همدیگر، عدم همپیمانی با دشمنان حکومت اسلامی و همکاری در صورت مورد حمله قرار گرفتند، بنا شده بود .

 اما در حالت اضطرار و ضرورت که مسلمین از قدرت نظامی و حکومتی ضعیفی در برابر دشمن اصلی بر خوردارند تنها مشترکاتی که می تواندآن «3 ابزار» را با مشرکین یا سکولاریستها هم پیمان کند تنها «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» و منافع دنیوی است. 

• سهم الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، هم در این حالتهای اضطراری باز حول و حوش منافع دنیوی می چرخد.
• شناسائی حاکمیتهای محلی به عنوان یک امتیاز سیاسی در برابر پذیرش اسلام هم باز در همین راستا بود، که نمونه های یمن و غسان و بحرین و غیره،و گسترش نفوذ اسلام  در کل جزیرة العرب و حتی تا مرزهای امپراتوری روم و ایران، موفقیت رسول الله صلی الله علیه وسلم در اجرای این تاکتیک مهم و سایر تاکتیهای قانون شریعت الله به صورت سیستماتیک رو می رساند .

در مورد مشرکین و سکولاریستهای قریش که دشمن اصلی و سر افعی آن زمان بودند ابتدا سیاست بر «اعمال فشار» و محاصره ی اقتصادی و ضربه زدن به منابع اقتصادی سکولاریستهای قریش و جذب بیشترین متحدین ممکن از کفار اطراف مکه متمر کز شد. 

زمانی که بعد از سال پنجم هجری قدرت رسول الله صلی الله علیه وسلم بیشتر شد دیپلماسی آن هم تحرک بیشتری پیدا کرد، در این مرحله با پشتوانه ی قدرت نظامی و حکومتی که کسب کرده بود برای ایجاد فشار بیشتر بر سکولاریستهای مکه ابتکارعمل را در دست گرفت، و روابط با قبایلی را که تا الان حاکمیت مدینه را نپذیرفته بودند سرعت بخشید . 

 همین اقدامات باعث شد سکولاریستهای قریش که در گذشته همواره با زبان شمشیر صبحت می کردند و در حالت جنگی به سر می بردند، و تا به حال دو جنگ بدر و احد را پشت سر گذاشته بودند،  برای اولین بار مجبور شدند زبان دیپلماسی را بر زبان شمشیر ترجیح بدهند. رسول الله صلی الله علیه وسلم با قدرتی که فراهم کرده بود این وضع را بر کفار سکولار قریش تحمیل کرده بود؛ که در نهایت سکولاریستهای کافر قریش -آمریکا و چین و روسیه و انگلیس و فرانسه و آلمان آن زمان- مجبور به پیشنهاد صلح حدیبیه و به رسمیت شناختن قدرت حکومت اسلامی شدند . که الله تعالی در تجلیل این پیشرفت و پیروزی آشکار سوره ی فتح را نازل می کند و می فرماید: ‏إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا‏. (فتح /1) ما براي تو فتح آشكاري را فراهم ساخته‌ايم.

بله، در پیش گرفتن این دیپلماسی باعث این فتح آشکاری شد که خیلی از مسلمین به مقدماتی که سبب این فتح آشکار شدند توجه نمی کنند و 2 سال بعد از این را مورد توجه قرار می دهند که سوره ی نصر نازل شد. الله تعالی اقدامات سیاسی قبل از این صلح و پیمان حدیبیه را پیروزی می داند: وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا (فتح/24) او همان کسی است که در درون مکه (و در زیر پنجه دشمن) دست کافران را از شما، و دست شما را از ایشان کوتاه کرد، بعد از آنکه شما را بر آنان پیروز گردانیده بود، و خداوند می‌بیند هرچیزی را که بکنید .‏

(ادامه دارد…….)

Омодагий ва хифозат аз аслаха ва хабаргирий ва хабардехий дар мухофизат аз дунё ва қиёмати худ.

(пиёда шуда аз клипи тасвирийи устод мужохид шайх Абу Хамза мухожир хўромий.)

(11- қисмат)

Хамчунонки муслимин масоили ақидатийи худро аз қуръон ва суннати сахих мегиранд ва иймони худро ба ин шикл созмондехий ва қудратманд мекунанд, дар амалиёти равоний хамки то хадди зиёдий ба ахбор ва иттилоат сарукор доранд ва ин ахбор хам робатайи мустақими бо қудрати низомийи муслимин аз коноли еки аз “ се абзор” бартар дорад; ва метавон ба сурати сода ва возих гуфтки тўлид ва гирифтани хабар амри хукуматий астки наметавон ин дуро аз хам жудо кард.

Шўройи мутахассисини амниятий ва хабардехий ва хабаргирийи хукумати исломий астки хамчун соири тахассусхо дар ин мовриди хос хам ба нафъи жомеъайи исломий ижмоъи вохиди худишро, мутаносиб бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи руз,ба сурати хабари муносиб ироя медихад.

То инжо метаважжих шудемки вужуди амалиёти равоний ва жанги нарм амристки хам тавассути муслимин анжом мешавад ва хам тавассути душманони муслимин, ва алъон жанги равоний бо қудрати бесобиқайи аз суйи хукуматхойи секуляр ва ишғолгари жахоний ва новкарони секуляри махаллийи онхо ва дорудастайи мунофиқин ё секулярзадахо бар мо тахмил шудаки, бояд бо қудрати мушобех ва аз коноли қудрати хукуматий еки аз “ се абзори” бартар ба жанги онхо ва ин “ мусалласи дуруғсоз” биравем.

Агар дар баробари хавопиймо, мушак ва соири тажхизоти низомийи рузи душман, шумо фақат чоқу ё гурз ва сипар ва сочмазан ва силоххойи қурун ё дахахойи гузаштаро дори, худитро набояд дар муъаррази чанин силоххойи модерни душман қарор бидихи; дар жанги сард ва нарм хам агар дар баробари қудрати таблиғийи маккорона ва бисёр хисоб шуда ва зийраконайи душман ба огохихо ва қудрати хабарийи еки аз “ се абзори” бартар мужаххаз нести, боз набояд худитро дар муъаррази чанин душмани қудратманди қарор биди.

Абзори аслийи жанги равоний калом аст ва душман аз тариқи забон ва каломи тасвирий, совтий ва невишторий саъй дорад:

: يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ (توبه/32) 

Онон мехоханд нури худоро бо дахони худ хомуш гарданд ва ле худованд жуз ин немехохадки нури худро ба камол расонд хар чандки кофарон дуст надошта бошанд.

Дар ин сурат амалиёти равоний ва жанги сард ё жанги нарм ва равоний новъи жанг астки дар он саъй мешавад бо таблиғот ва хабар расоний, мутақоид ва қонеъ кардан, тахдид, татмиъ, фариб, бардоштхойи ғалат ва гумрох кунанда ва тамоми абзорхойики бар зехн ва қалби тарафи мухолиф таъсир бигузорад, дар иймон ва ақоид ва афкори мухолифин дасткорий ва тағйир анжом бидихад; ва бо дасткорий кардан ва тағйири ақоид, бовархо, афкор, ихсосот ва ахдофи ашхос, нигариш ва жахонбинийи тўлид мешавадки иймон ва иродайи онхоро мутазалзил кунад, ва бо таъсир ва тасхири зехн ва қалб, онхоро хаттол имкон бидуни даргирий -гох дар кутох муддат ва гох дар боланд муддат- таслим кунад ва нигариш, бардошт, ихсосот , тамоюлот ва рафтори онхойики қарор аст барои жанг омода бишавандро ба нафъи худ тағйир бидихад.

Амалиёти равоний ва жанги сард мумкин аст бар хилофи жанги гарм тамоми сатхи заминро дарбар бигирад, ба хамин тартиб доирайи нуфузиш, хам душманро шомил мешавад, хам нийрухойи бетарафро, ва хам дустон ва нийрухойи худиро. Бар ин асос метавон гуфт: амалиёти равоний ду чехра дорад, еки чехрайи хақиқий ва дигарий чехрайи ниқобдорки хадафиш таркиби хақ ва ботил жихати пушондани хақ аст. Аллох таоло ба мужриёни чанин тархи ниқобдори дар миёни яхудки дар баробари хақ қарор гирифтанд мефармояд:

:  یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏ (آل عمران/ 71)

Эй ахли китоб! Чиро хақро бо ботил қотиъ мекунид ва китмониш мекунид, ва холи онки шумо медонид?

Аллох таоло ин чехрайи ниқобдор ва жанги равонийи душманонро бо ибороти “ кайда” ном мебарадки тақрибан бар тамоми ашколи жанги равоний итлоқ мешавад умумият дорад:

: إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً ‏(طارق/15)

Онон пейваста ба тўвтиъа ва нейранг мепардозанд ва нақша мекашанд.

“ Кайда” ки талоши аст аз тариқи макр ва фариб ва худъаки, саъй дорад бар  зехн ва қалби тарафи муқобил таъсир бигузорад дар воқеъ муъодили қуръоний аст барои амалиёти равонийки дар қуръон ба хар ду чехрайи мусбат ва манфийи он хам ишора шуда – бо онки бештар дар мовриди худъагирий мазмумиш ба кор меравад -, албатта дар жохойи ба маънийи худи жанг хам омада ва боз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар таърифи жанг хам мефармояд:

: الْحَرْبُ خُدْعَةٌ.

Жанги равоний ду золъи аслийи “ мусалласи дуруғсоз” собиқайи тулоний дорад ва аллох таоло дар жохойи мухталиф аз равишхойи мухталифи жанги равоний ва макрхойи куффор бар алайхи даъвати исломий ном бурдаки, сарфи назар аз собиқайи ин душманон дар замонхойи қабли аз пайғамбари хотам саллаллоху алайхи васаллам ба зикри намунахойи дар асри хотамул анбиё саллаллоху алайхи васаллам ишора мекунем мисли:

1.Ғовғосолори ва бехудагуйи замоники хақ баён мешавад:

وَقَالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِیهِ لَعَلَّکُمْ تَغْلِبُونَ ‏(فصلت/26)

Кофарон мегуянд: гуш ба ин қуръон фаро надихид, ва дар он ёвасароий ва жор ва  жанжол ва корхо ва бахсхойи бехуда кунид то шояд шумо пийруз гардид.

2.Мовриди дигар аз жанги сард ва равоний мушрикин ва секуляристхойи қурайш, тухмат задан ба худи қуръон ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам буд масалан мегуфтанд:

– إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ یُؤْثَرُ *‏ إِنْ هَذَا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ ‏ (مدثر/24-25)

Ин ( қуръон) чизи жуз сехр ва жоду нестки аз пешиниён ва дигарон ривоят ва нақл шуда. Ин чизи жуз сухани инсонхо нест.

(идома дорад……..)

  Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(130- қисм)  

 Ха, аллохнинг шариатидаги қонунларга таслим бўлмайдиган кишиларга нисбатан муомала қилиш бўйича мусулмонларнинг энг яқин мақсадларидан бири шуки, улкан душман билан муомала қилишда  янада кўпроқ ва улкан қудратни касб қилиш учун кофирларнинг жамиятини орасидан ўзларига ёрдам берадиган кучларни чиқариб олишлари лозим, уларни химоя қила оладиган ёки уларни озодлигини таъминлайдиган хар қандай кишилардан фойдаланишлари керак ва душманни ўртасидаги хилма-хил сафларни орасида мавжуд бўлган ихтилофлардан ва уларнинг турли-хил назарга эга бўлишларидан фойдалана билишлари лозим, агар қодир бўлишса уларнинг яхши қобилиятлари учун тўлов тўлашлари хам керак.

Мана бу кофирларни ёнида бошқа бир кофирларнинг дастаси хам мавжуд бўлиб,улар хам аллохни шариатидаги қонунларга таслим бўлишмайди, аммо икки мақсад сабабли,

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

Очлик ва фақирликдан қутулиш учун ва рифохни қўлга киритиш ва қўрқувдан, нотинчликдан қутулиш ва амниятни қўлга киритиш учун мусулмонлар билан бирга хамрох бўлишади. Улар бизларни динимизни хохлашмайди, фақат бизлар орқали таъминланадиган дунёни исташади. Уларнинг мана бу талаблари бутун тарих давомида мавжуд бўлган бўлиб, бу шаръий жавобга мухтож бўлган ўрин хисобланади. Мана бу икки талаб ана бу дастанинг бизлар билан бирга хамрох бўлиб муттахид бўлишлари учун иллатни огохона,мақсадли ва харакатланувчи холатга олиб келади ва у мубхам бўлмаган  равшан, амалий, аниқ, зохирий  жавобга мухтож. Худди шундай жавобни росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан ва у кишини асхобларидан олишган эди.

Бу ерда шу нарсага эътибор берилиши керакки, кофирларнинг мана бу дастаси билан хампаймон бўлишлик ва вахдатга эришишлик, фақатгина уч каналдан бирини йўли орқали вужудга келган умматни қўл остида бўлиши керак, яъни рахбарият қудрати бу умматни қўлида бўлиб ана бу кофирлар  уларни қўл остида бўлишлари лозим. Агар бир киши мана бу уч каналдан бошқасини қўл остида хам ана бу кофирлар билан хампаймон бўлиш мумкин деб тасаввур қилса, шубхасиз у хаёлпарастлик қилибди, чунки бу холатда у истаса ва истамаса хам мана шу кофирларни қўлида абзорга айланиб қолади, буни вахдат эмас балки таслим бўлиш дейилади, таслим бўлиш билан вахдатни ўртасида жуда катта фарқ бор.   

Мисол тариқасида айтадиган бўлсак, хозирни ўзида сурияда хам шундай гурухлар борки, секуляр туркия хукуматини канали орқали натони хизматини қилишади, бошқа бир гурухлар эса оли саъудни,қатарни,иорданияни, қувайтни канали орқали американи ихтиёрида хизмат қилишади, яна ужалонни сотқин тўдасига ўхшаган  бошқа бир гурухлар хам борки – курдларнинг хозирги даврдаги мусайламайи каззоби – улар русларни ихтиёрида хизмат қилишади, мана бу гурухларнинг барчаси навбатдан натони ва американи ва россияни сиёсатлари асосида бир- бирлари билан жанг қилишади. Бу ерда вахдат мавжуд эмас, балки улар фақат абзорга айланиб қолишган холос, улар фақат арбобларини хизматини қилишади.

Кофирлар билан вахдатга эришишлик фақат ва фақат уч абзордан бири орқали вужудга келган  умматни воситасида амалга оширилади, аллох таоло мана бу умматнинг гумрох ва саргардон бўлмаслигини замонатини берган ва шубхасиз бу ерда  қудратнинг ўринлари хақида гапириляпти.  Бу харбий қудрат бўлиб, у душман билан алоқа қилиш бўйича мусулмонларнинг аслий дипломатикасини химоячиси хисобланади.

Аллох таоло душманларимиз билан муомала қилган пайтимизда энг мухим фарзлардан бўлган ирхоб ва уларни харбий қудрат билан  қўрқитишга ишора қилиб мархамат қиладики:

  وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60)

( Эй мўъминлар), улар учун имконингиз борича куч ва эгарланган отларни тайёрлаб қўйингизки, бу билан аллохнинг ва ўзларингизнинг душманларингизни хамда улардан ташқари сизлар билмайдиган – аллох биладиган бошқа бировларни хам қўрқувга солурсизлар.

Мана бу суратда, аслий тўсиқ ролини ўйнайдиган ва бизларни, аллохни душманларини қўрқитадиган ва душманни шаррини бизлардан узоқлаштирадиган ва кофирлар билан бирга олиб бориладиган даъватимизни, дипломатикамизни химоячиси бўладиган нарса, танхо харбий қудрат саналади. Эътибор беринглар, фақат харбий қудрат хисобланади.

Агар андалусга ўхшаб бизларнинг молиявий қудратимиз қанчалик кўпроқ бўлса, душманларимиз хам кўпроқ таъма қилишади, фақатгина илмий қудратни ўзи кифоя қилмайди, хатто маккада росулуллох саллаллоху алайхи васаллам учун илмни ўзи кифоя қилган эмас, балки фақат  харбий ва жисмий қудратни тили билан баъзи мархалаларда эса илмий гохида иқтисодий химояни воситасида сухбатлашишга тўғри келади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг баъсатларини аввалида хам аллохни нусратидан сўнг, росулуллохга зарар етишига монеълик қилган нарса, бани Хошимнинг қиличлари бўлган, қуръонни оятлари ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни илмларининг меъзони ёки уммул мўъминин Хадичани мол- давлатини ўзи қудратга эга бўлган эмас, Умар ибни Хаттобга ё Саъад ибни Ваққосга, Али ибни Аби Толибга зарар етмаслигига ёки Сумайяга,Ёсирга ва бошқаларга зарар етишига боис бўлган нарса, мана бу қудратни бор ё йўқлиги бўлган. Бошқаларни устида  маълум шароитни мажбурлаб юклайдиган нарса харбий қудрат бўлган, шахсни тўғри ё нотўғри шароитларга таслим бўлишига мажбур қиладиган нарса хам харбий қудрат эди. Мана бу формула узоқ ўтмишдан буён хозирги давргача вето қилиш хаққи ва бошқалар қолибида халқаро миллатлар сатхида ё минтақавий сатхда хокимлик қилади.

Аби Толибни ўлимидан сўнг бани Хошимнинг қудрат қиличлари Абу Лахабни қўлига ўтади ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мана бу харбий қудратни химоясидан махрум бўладилар, шунинг учун хам у киши бошида мана бу қудратни Тоифдаги одамларни қиличи орқали қўлга киритса бўлади,деб фикрлайдилар, аммо бу нарса муяссар бўлмайди, энди мадинада мана бу қудратни қўлга киритган пайтларида хам, бошқа кофир қабилалар билан алоқа қилиш, хатто уларни назорат қилиб бошқариш, мунофиқларни бошқариш бўйича хам, у кишининг харбий қудратини меъзони аллохни шариатидаги қонунларни химояси остида энг мухим ўринни тутади.

Худайбия паймонидаги ошкор фатхдан олдин ва ошкор фатхдан кейинги даврда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни дипломатикасидаги  қудратни меъзонига қараб униб –ўсаётган эди, у макка фатхидан сўнг ўзини энг юқори  чўққисига кўтарилди. Нима учун? Чунки бу даврда мусулмонларнинг харбий қудрати хам авжига чиқаётган эди.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

 (130- قیسم)

حَه، اَلله نِینگ شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بوُلمَیدِیگن کِیشِیلَرگه نِسبَتاً مُعامَلَه قِیلِیش بوُیِیچَه مُسُلمانلَرنِینگ اِینگ یَقِین مَقصَدلَرِیدَن بِیرِی شوُکِی، اوُلکَن دُشمَن بِیلَن مُعامَلَه قِیلِیشدَه یَنَدَه کوُپراق وَ اوُلکَن قُدرَتنِی کَسب قِیلِیش اوُچُون کافِرلَرنِینگ جَمِیعیَتِینِی آرَه سِیدَن اوُزلَرِیگه یاردَم بِیرَه دِیگن کوُچلَرنِی چِیقَه رِیب آلِیشلَرِی لازِم، اوُلَرنِی حِمایَه قِیلَه آلَه دِیگن یاکِی اوُلَرنِی آزادلِیگِینِی تَعمِینلَیدِیگن هَر قَندَی کِیشِیلَردَن فایدَه لَه نِیشلَرِی کِیرَک وَ دُشمَننِی اوُرتَه سِیدَگِی هِیلمَه – هِیل صَفلَرنِی آرَه سِیدَه مَوجُود بوُلگن اِیختِلافلَردَن وَ اوُلَرنِینگ توُرلِی- هِیل نَظَرگه اِیگه بوُلِیشلَرِیدَن فایدَه لَه نَه بِیلِیشلَرِی لازِم، اَگر قادِر بوُلِیشسَه اوُلَرنِینگ یَحشِی قابِلِیَتلَرِی اوُچُون توُلاو توُلَشلَرِی هَم کِیرَک.

مَنَه بُو کافِرلَرنِی یانِیدَه باشقَه بِیر کافِرلَرنِینگ دَستَه سِی هَم مَوجُود بوُلِیب، اوُلَر هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تَسلِیم بُولِیشمَیدِی، اَمّا اِیککِی مَقصَد سَبَبلِی،  «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» آچلِیک وَ فَقِیرلِیکدَن قوُتوُلِیش اوُچُون وَ رِفاهنِی قوُلگه کِیرِیتِیش وَ قوُرقوُدَن، ناتِینچلِیکدَن قوُتوُلِیش وَ اَمنِیَتنِی قوُلگه کِیرِیتِیش اوُچُون مُسُلمانلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیشَه دِی. اوُلَر بِیزلَرنِی دِینِیمِیزنِی هاحلَشمَیدِی، فَقَط بِیزلَر آرقَه لِی تَعمِینلَه نَه دِیگن دُنیانِی اِیستَه شَه دِی. اوُلَرنِینگ مَنَه بُو طَلَبلَرِی بوُتوُن تَرِیخ دَوامِیدَه مَوجُود بوُلگن بوُلِیب، بُو شَرعِی جَوابگه موُحتاج بوُلگن اوُرِین حِسابلَه نَه دِی. مَنَه بُو اِیککِی طَلَب اَنَه بُو دَستَه نِینگ بِیزلَر بِیلَن بِیرگه هَمراه بوُلِیب مُتَّحِد بوُلِیشلَرِی اوُچُون عِللَتنِی آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی حالَتگه آلِیب کِیلَه دِی وَ اوُ مُوبهَم بوُلمَه گن رَوشَن، عَمَلِی، اَنِیق، ظاهِرِی جَوابگه مُوحتاج.  حوُددِی شوُندَی جَوابنِی رَسُول الله صلی الله علیه وسلمدن وَ اوُ کِیشِینِی اَصحابلَرِیدَن آلِیشگن اِیدِی.

بُو یِیردَه شُو نَرسَه گه اِعتِبار بِیرِیلِیشِی کِیرَککِی، کافِرلَرنِینگ مَنَه بُو دَستَه سِی بِیلَن هَمپَیمان بوُلِیشلِیک وَ وَحدَتگه اِیرِیشِیشلِیک، فَقَطگِینَه اوُچ کَنَلدَن بِیرِینِی یوُلِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن اوُمَّتنِی قوُل آستِیدَه بوُلِیشِی کِیرَک، یَعنِی رَهبَرِیَت قُدرَتِی بُو اوُمَّتنِی قوُلِیدَه بوُلِیب اَنَه بُو کافِرلَر اوُلَرنِی قوُل آستِیدَه بوُلِیشلَرِی لازِم. اَگر بِیر کِیشِی مَنَه بُو اوُچ کَنَلدَن باشقَه سِینِی قوُل آستِیدَه هَم اَنَه بُو کافِرلَر بِیلَن هَمپَیمان بوُلِیش موُمکِین دِیب تَصَوُّر قِیلسَه، شُبهَه سِیز اوُ حَیالپَرَستلِیک قِیلِیبدِی، چوُنکِی بُو حالَتدَه اوُ اِیستَه سَه وَ اِیستَمَسَه هَم مَنَه شوُ کافِرلَرنِی قوُلِیدَه اَبزارگه اَیلَه نِیب قالَه دِی، بوُنِی وَحدَت اِیمَس،بَلکِی تَسلِیم بوُلِیش دِییِیلَه دِی، تَسلِیم بوُلِیش بِیلَن وَحدَتنِی اوُرتَه سِیدَه جوُدَه کَتتَه فَرق بار.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتَه دِیگن بوُلسَک، حاضِرنِی اوُزِیدَه سوُرِیَه دَه هَم شوُندَی گوُرُوهلَر بارکِی، سِکوُلار توُرکِیَه حُکوُمَتِینِی کَنَلِی آرقَه لِی نَتانِی حِذمَتِینِی قِیلِیشَه دِی، باشقَه بِیر گوُرُوهلَر اِیسَه آلِ سَعُودنِی ،قَطَرنِی، اِیاردَه نِیَه نِی، قُوَیتنِی کَنَلِی آرقَه لِی اِمِیرِکَه نِی اِیختِیارِیدَه حِذمَت قِیلِیشَه دِی. یَنَه اوُجَلاننِی ساتقِین توُدَه سِیگه اوُحشَه گن باشقَه بِیر گوُرُوهلَر هَم بارکِی – کوُردلَرنِینگ حاضِرگِی دَوردَگِی مُسَیلَمَه یِی کَذّابِی – اوُلَر رُوسلَرنِی اِیختِیارِیدَه حِذمَت قِیلِیشَه دِی، مَنَه بوُ گوُرُوهلَرنِینگ بَرچَه سِی نَوبَتدَن نَتانِی وَ اَمِیرِکَه نِی وَ راسِیَّه نِی سِیاسَتلَرِی اَساسِیدَه بِیر- بِیرلَرِی بِیلَن جَنگ قِیلِیشَه دِی. بُو یِیردَه وَحدَت مَوجُود اِیمَس، بَلکِی اوُلَر فَقَط اَبزارگه اَیلَه نِیب قالِیشگن خالاص، اوُلَر فَقَط اَربابلَرِینِی حِذمَتِینِی قِیلِیشَه دِی.

کافِرلَر بِیلَن وَحدَتگه اِیرِیشِیشلِیک فَقَط وَ فَقَط اوُچ اَبزاردَن بِیرِی آرقَه لِی وُجُودگه کِیلگن اوُمَّتنِی واسِیطَه سِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلَه دِی، اَلله تَعالَی مَنَه بُو اوُمَّتنِینگ گوُمراه وَ سَرگردان بوُلمَسلِیگِینِی زَمانَتِینِی بِیرگن وَ شُبهَه سِیز بُو یِیردَه قُدرَتنِینگ اوُرِینلَرِی حَقِیدَه گه پِیرِیلیَپتِی. بُو حَربِی قُدرَت بوُلِیب، اوُ دُشمَن بِیلَن عَلاقَه قِیلِیش  بُویِیچَه مُسُلمانلَرنِینگ اَصلِی دِیپلامَه تِیکَه سِینِی حِمایَه چِیسِی حِسبالَه نَه دِی.

اَلله تَعالَی دُشمَنلَرِیمِیز بِیلَن مُعامَلَه قِیلگن پَیتِیمِیزدَه اِینگ مُهِم فَرضلَردَن بوُلگن اِرهاب وَ اوُلَرنِی حَربِی قُدرَت بِیلَن قوُرقِیتِیشگه اِیشارَه قِیلِیب مَرحَمَت قِیلَه دِیکِی:    وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ وَآخَرِینَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ یَعْلَمُهُمْ (انفال/60) ( اِی مُؤمِنلَر)، اوُلَر اوُچُون اِمکانِینگِیز بارِیچَه کوُچ وَ اِیگرلَنگن آتلَرنِی تَیّارلَب قوُیِینگِیزکِی، بُو بِیلَن الله نِینگ وَ اوُزلَرِینگِیزنِینگ دُشمَنلَرِینگِیزنِی هَمدَه اوُلَردَن تَشقَه رِی سِیزلَر بِیلمَیدِیگن – اَلله بِیلَه دِیگن باشقَه بِیراولَرنِی هَم قوُرقوُگه سالوُرسِیزلَر.

مَنَه بُو صُورَتدَه، اَصلِی توُسِیق رالِینِی اوُینَیدِیگن وَ بِیزلَرنِی، اَلله نِی دُشمَنلَرِینِی قوُرقِیتَه دِیگن وَ دُشمَننِی شَررِینِی بِیزلَردَن اوُزاقلَشتِیرَه دِیگن وَ کافِرلَر بِیلَن بِیرگه آلِیب بارِیلَه دِیگن دَعوَتِیمِیزنِی، حَربِی قُدرَت سَنَلَه دِی. اِعتِبار بِیرِینگلَر، فَقَط  حَربِی قُدرَت حِسابلَه نَه دِی.

اَگر اَندَلوُسگه اوُحشَب بِیزلَرنِینگ مالِیَه وِی قُدرَتِیمِیز قَنچَه لِیک کوُپراق بوُلسَه، دُشمَنلَرِیمِیز هَم کوُپراق طَعمَه قِیلِیشَه دِی، فَقَطگِینَه عِلمِی قُدرَتنِی اوُزِی کِفایَه قِیلمَیدِی، حَتَّی مَککَه دَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم اوُچُون عِلمنِی اوُزِی کِفایَه قِیلگن اِیمَس،بَلکِی فَقَط حَربِی وَ جِسمِی قُدرَتنِی تِیلِی بِیلَن بَعضِی مَرحَلَه لَردَه اِیسَه عِلمِی گاهِیدَه اِقتِصادِی حِمایَه نِی واسِیطَه سِیدَه صُحبَتلَه شِیشگه توُغرِی کِیلَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ بَعثَتلَرِینِی اَوَّلِیدَه هَم اَلله نِی نُصرَتِیدَن سوُنگ، رَسُول الله گه ضَرَر یِیتِیشِیگه مانِعلِیک قِیلگن نَرسَه، بَنِی  هاشِمنِینگ قِیلِیچلَرِی بُولگن، قُرآننِینگ آیَتلَرِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ عِلملَرِینِی مِعزانِی یاکِی اوُمُّ المُؤمِنِین حَدِیچَه نِی مال – دَولَتِینِی اوُزِی قُدرَتگه اِیگه بوُلگن اِیمَس، عُمَر اِبنِ خَطّابگه یا سَعَد اِبنِ وَقّاصگه،عَلِی اِبنِ اَبِی طالِبگه ضَرَر یِیتمَسلِیگِیگه یاکِی سُمَیَّه، یاسِرگه وَ باشقَه لَرگه ضَرر یِیتِیشِیگه باعِث بوُلگن نَرسَه، مَنَه بُو قُدرَتنِی بار یا یوُقلِیگِی بوُلگن. باشقَه لَرنِی اوُستِیدَه مُعلوُم شَرائِطنِی مَجبُورلَب یوُکلَیدِیگن نَرسَه حَربِی قُدرَت بُولگن، شَخصنِی توُغرِی یا ناتوُغرِی شَرائِطلَرگه تَسلِیم بوُلِیشِیگه مَجبُور قِیلَه دِیگن نَرسَه هَم حَربِی قُدرَت اِیدِی. مَنَه بُو فارموُلَه اوُزاق اوُتمِیشدَن بوُیان حاضِرگِی دَورگه چَه وِیتا قِیلِیش حَققِی وَ باشقَه لَر قالِیبِیدَه حَلقَرا مِللَتلَر سَطحِیدَه یا مِنطَقَه وِی سَطحدَه حاکِملِیک قِیلَه دِی.

اَبِی طالِبنِی اوُلِیمِیدَن سُونگ بَنِی هاشِمنِینگ قُدرَت قِیلِیچلَرِی اَبُو لَهَبنِی قوُلِیگه اوُتَه دِی وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَنَه بُو حَربِی قُدرَتنِی حِمایَه سِیدَن مَحرُوم بُولَه دِیلَر، شوُنِینگ اوُچُون هَم اوُ کِیشِی باشِیدَه مَنَه بُو قُدرَتنِی طائِفدَگِی آدَملَرنِی قِیلِیچِی آرقَه لِی قوُلگه کِیرِیتسَه بوُلَه دِی ، دِیب فِکرلَیدِیلَر، اَمّا بُو نَرسَه مُیَسَّر بوُلمَیدِی، اِیندِی مَدِینَه دَه مَنَه بُو قُدرَتنِی قوُلگه کِیرِیتگن پَیتلَرِیدَه هَم، باشقَه کافِر قَبِیلَه لَر بِیلَن عَلاقَه قِیلِیش، حَتَّی اوُلَرنِی نَظارَت قِیلِیب باشقَه رِیش،مُنافِقلَرنِی باشقَه رِیش بوُیِیچَه هَم، اوُ کِیشِینِینگ حَربِی قُدرَتِینِی مِعزانِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی حِمایَه سِی آستِیدَه اِینگ مُهِم اوُرِیننِی تُوتَه دِی.

حُدَیبِیَه پَیمانِیدَگِی آشکار فَتحدَن آلدِین وَ آشکار فَتحدَن کِییِینگِی دَوردَه رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی دِیپلامَه تِیکَه سِیدَگِی قُدرَتنِی مِعزانِیگه قَرَب اوُنِیب – اوُسَه یاتگن اِیدِی، اوُ مَککَه فَتحِیدَن سُونگ اوُزِینِی اِینگ یوُقارِی چوُققِیسِیگه کوُتَه رِیلدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی بُو دَوردَه مُسُلمانلَرنِینگ حَربِی قُدرَتِی هَم عَوجِیگه چِیقَه یاتگن اِیدِی.

(دوامی بار…….)