نویسنده: admin

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(53- қисм)

Қайси жинсдан бўлишидан қатъий назар, саводли ва саводсиз эканини  эътиборга олмаган  холда  илмли  кишиларни вужудга келтиришимиз учун – чунки фақат шу кишиларгина аллохдан қўрқишади:

 إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28)

аллох хохлаган ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишининг асхоблари босиб ўтган йўлдан юришимиз керак бўлади. Ха, агар аллох бизлардан рози бўлишини хохласак, сабиқунал аввалунга эхсон билан тобеъ бўлиш орқали мана бу йўлга қадам босишимиз керак: 

 وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)

Мухожир ва ансорларнинг биринчилари, пешқадамлари ва уларга чиройли амаллар билан эргашган зотлар – улардан аллох рози бўлди ва улар хам ундан рози бўлдилар.

 Мавжуд бўлган бошқа илмларни хаммаси юзлаб балки минглаб илмлардан иборат бўлиши мумкин, аллох таоло уларнинг арзимас бир қисминигина инсонларни ихтиёрига берган холос:  

وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85)

Мана бу заминада инсонларга бир озгина илм берилганига қарамасдан, хамма инсонлар бир сатхда эмаслар, хеч ким мана бу илмлардан бирини охиригача таълим олишга қодир бўлмайди. Нима учун? Чунки:

 وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76)

Хар қандай олим кишини устида ундан хам кўра олимроқ киши мавжуд. Аммо бу мана бу илмларга кам бахо бериш маъносида эмас, балки булар “ла илаха иллаллох”, тоғутга куфр келтириш ва аллохга иймон келтириш илмини ва қалбий тайёргарликларни  баробарида бахоси кам хисобланади ва пастроқдаги даражаларда жойлашишган, агар икки мусулмондан бири  ўзининг шахсий ибодатларини кетидан бўлса ва иккинчиси аввалги мусулмон ўзининг умридан  шахсий ибодатларга, мустахабларга берган қисмини илм талаб қилишга сарфласа ва “қайсидир пастки даражаларда жойлашган илмни” касб қилишга харакат қилса, у шундай бир даражани қўлга киритадики, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бу хақида шундай  мархамат қилганлар:

  ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ “

Олим кишини обидга нисбатан фазилати, менинг сизлардан энг кам кишингизни фазилатига ўхшайди.

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19)

дан кейинги даражада жойлашган барча илмларни орасида динни тушуниш борасидаги онгли фан, биринчи ўринда жамият ўзи учун етарли билимга эга бўлгунича  динни ўргатиш учун қўйилган, бундан сўнг жамиятни эхтиёжига кўра бошқа илмлар кейинги даражаларга қўйилган. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам шу тартибда манзилда ўтириб ибодат қилишдан кўра аллохни йўлида жиход қилишни афзал деб билганлар:

  فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. 

Сизлардан бирингизни аллохни йўлидаги жойгохингиз 70 йил манзилида намоз ўқигандан кўра яхшироқдур, худованд сизларни кечириб жаннатга киргизишини хохламайсизларми? Аллохни йўлида жанг ва ғазотга чиқинглар, кимки туяни сути соғиладиган муддат миқдорида аллохни йўлида жанг қилса,жаннат унга вожиб бўлади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошқа бир жойда илм ўрганиш учун чиққан кишини то қайтиб келгунича “аллохни йўлида” унвони билан таништирганлар ва мархамат қилганларки: 

مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.

Қуйидаги оят хам баён қилиб беради:

وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122)

Барча мўъминлар (жангга) чиқишлари лойиқ эмас. Ахир улардан хар бир гурухдан бир тоифа одамлар (жанг учун )чиқмайдиларми?! ( Қолганлари эса мадинада) динни ўрганиб, (жангга кетган) қавмлари уларнинг олдиларига қайтган вақтларида, у қавмлар аллохнинг азобидан сақланишлари учун уларни огохлантиргани (қолмайдиларми)?!

Мана бу холатларни хаммасини назарга олганимизда хам, иймондан ва “ла илаха иллаллох ва Мухаммадур росулуллох”ни шаходатидан сўнг соил кофир душманни дафъ қилишдан кўра хам юқорироқдаги фарз топилмайди,чунки улар мусулмонларни диёрларини ишғол қилишган, демак барча илмлар мана шу соил душманни дафъ қилишга хизмат қилиши керак.

Бу шундай жойгох ва илмки, уни хар қавмнинг сабиқунал аввалун бўлган кишилари таълим олишлари керак ва ўзларини доим тарқалган

«وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ»

Маломатларга эътибор бермаган холда мухолифларнинг зарбаларига қалқон қилишлари лозим ва уни  онгли,мақсадли,харакатланувчи  вахдатни олди шартларидан бири сифатида ўргатишлари керак бўлади, шу билан бирга улар шаръий даражаларга ажратишни хам аралаштириб юбормасликлари лозим ва шайтон уларни кейинги ўриндаги даражалар билан машғул қилиб қўйиб, асосий устуворликдан ғофил бўлиб қолмасликлари керак, чунки бу хам шайтоннинг аввалдан тортиб то қиёматгача бўлган фитналаридан бири хисобланади:  

تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63)

(Эй Мухаммад), аллох номига қасамки, дархақиқат, биз сиздан илгари ўтган умматларга хам пайғамбарлар юборганимизда шайтон уларга хам ўзларининг (қабих) амалларини чиройли қилиб кўрсатган эди. Чунки у бугун (бу дунёда) уларнинг “дўсти”дир. (Охиратда эса) улар учун аламли азоб бордир.

Илм борасидаги устуворликда адашишлик хатарли қўнғироқ ва иблиснинг фариби бўлиб, жуда кўпчилик бунга ахамият бермайди ва шайтон осонлик билан уларни кейинги устиворликлар билан машғул,овора қилиб қўяди, вожиб билан мустахабни ўртасида уларни мустахаб билан кўнгилларини хуш қилади, яхши билан яхшироқни  ўртасида уларни кўнглини яхши билан овора қилади,тоинки улар яхшироққа эътиборни қаратмасликлари учун, шуни ўзи шахсни ва мусулмонлар жамиятини ўзига берилган энг катта зарба хисобланади ва шахсни ошкора ўзларини қавмларини ўртасида аллохни шариатини янгидан ироя берадиган сабиқунал аввалун, айний ва амалий огохлантирувчи, хидоят қилувчилар,сабиқуна билхойротлардан махрум қилади ва уларни бошқа нарсалар билан машғул,дилхуш  қилиб қўяди.

Бизлар қандай қилиб душманшуносийимизни ва душманларни даражаларга ажратишни аллохдан олган бўлсак, худди шу шева билан илмимизни даражаларга ажратишни,устиворликни хам фақатгина аллохдан оламиз ва шайтон ўзимизни нафсоний истакларимиз,хохишларимиз йўлида бизларга чиройли қилиб кўрсатаётган йўллардан эмас, аллох хохлагандек олдинга харакат қиламиз.

(давоми бор……..)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(53- قیسم)

قَیسِی جِنسدَن بُولِیشِیدَن قَطعِی نَظَر، سَوادلِی وَ سَوادسِیز اِیکَه نِینِی اِعتبارگه آلمَه گن حالدَه عِلملِی کِیشِیلَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشِیمِیز اوُچُون – چوُنکِی فَقَط شوُ کِیشِیلَرگِینَه اَلله دَن قوُرقِیشَه دِی:   إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28) اَلله هاحلَه گن وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِینِینگ اَصحابلَرِی باسِیب اوُتگن یوُلدَن یوُرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلَه دِی. حَه، اَگر اَلله بِیزلَردَن راضِی بوُلِیشِینِی هاحلَه سَک، سابِقوُنَ الاَوَّلوُنگه اِحسان بِیلَن تابِع بوُلِیش آرقَه لِی مَنَه بُو یوُلگه قَدَم باسِیشِیمِیز کِیرَک:   وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100)  مُهاجِر وَ اَنصارلَرنِینگ بِیرِینچِیلَرِی، پِیشقَدَملَرِی وَ اوُلَرگه چِیرایلِی عَمَللَر بِیلَن اِیرگشگن ذاتلَر- اوُلَردَن اَلله راضِی بوُلدِی وَ اوُلَر هَم اوُندَن راضِی بوُلدِیلَر.

مَوجوُد بوُلگن باشقَه عِلملَرنِی هَمَّه سِی یوُزلَب بَلکِی مِینگلَب عِلملَردَن عِبارَت بوُلِیشِی موُمکِین، اَلله تَعالَی اوُلَرنِینگ اَرزِیمَس بِیر قِیسمِینِیگِینَه اِنسانلَرنِی اِیختِیارِیگه بِیرگن حالاص:  وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85) مَنَه بُو زَمِینَه دَه اِنسانلَرگه بِیر آزگِینَه عِلم بِیرِیلگه نِیگه قَرَمَسدَن، هَمَّه اِنسانلَر بِیر سَطحدَه اِیمَسلَر، هِیچ کِیم مَنَه بُو عِلملَردَن بِیرِینِی آخِیرِیگه چَه تَعلِیم آلِیشگه قادِر بوُلمَیدِی. نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی:   وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76) هر قَندَی عالِم کِیشِینِی اوُستِیدَه اوُندَن هَم کوُرَه عالِمراق کِیشِی مَوجُود. اَمّا بُو مَنَه بُو عِلملَرگه کَم بَها بِیرِیش مَعناسِیدَه اِیمَس، بَلکِی بوُلَر «لا اله – الا الله»، طاغوُتگه کُفر کِیلتِیرِیش وَ اَلله گه اِیمان کِیلتِیرِیش عِلمِینِی وَ قَلبِی تَیّارگرلِیکلَرنِی بَرابَرِیدَه بَهاسِی کَم حِسابلَه نَه دِی وَ پَستراقدَگِی دَرَجَه لَردَه جایلَه شِیشگن، اَگر اِیککِی مُسُلماندَن بِیرِی اوُزِینِینگ شَخصِی عِبادَتلَرِینِی کِیتِیدَن بوُلسَه وَ اِیککِینچِیسِی اَوَّلگِی مُسُلمان اوُزِینِینگ عُمرِیدَن شَخصِی عِبادَتلَرگه، مُستَحَبلَرگه بِیرگن قِیسمِینِی عِلم طَلَب قِیلِیشگه صَرفلَه سَه وَ ” قَیسِیدِیر پَستکِی دَرَجَه لَردَه جایلَشگن عِلمنِی” کَسب قِیلِیشگه حَرَکَت قِیلسَه، اوُ شوُندَی بِیر دَرَجَه نِی قوُلگه کِیرِیتَه دِیکِی، رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم بُو حَقِیدَه  شوُندَی مَرحَمَت قِیلگنلَر:    ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ ” ^[1]  عالِم کِیشِینِی عابِدگه نِسبَتاً فَضِیلَتِی، مِینِینگ سِیزلَردَن اِینگ کَم کِیشِینگِیزنِی فَضِیلَتِیگه اوُحشَیدِی. 

فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19) دَن کِییِینگِی دَرَجَه دَه جایلَشگن بَرچَه عِلملَرنِی آرَه سِیدَه دِیننِی توُشوُنِیش بارَه سِیدَگِی آنگلِی فَن، بِیرِینچِی اوُرِیندَه جَمِیعیَت اوُزِی اوُچُون یِیتَرلِی بِیلِیمگه اِیگه بوُلگوُنِیچَه دِیننِی اوُرگه تِیش اوُچُون قوُیِیلگن، بوُندَن سُونگ جَمِیعیَتنِی اِیختِیاجِیگه کوُرَه باشقَه عِلملَر کِییِینگِی دَرَجَه لَرگه قوُیِیلگن. رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلّم شُو تَرتِیبدَه مَنزِیلدَه اوُتِیرِیب عِبادَت قِیلِیشدَن کوُرَه اَلله نِی یوُلِیدَه جِهاد قِیلِیشنِی اَفضَل دِیب بِیلگنلَر:     فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. ^[2]    سِیزلَردَن بِیرِینگِیزنِی اَلله نِی یوُلِیدَگِی جایگاهِینگِیز 70 یِیل مَنزِیلِیدَه نَماز اوُقِیگندَن کوُرَه یَحشِیراقدوُر، خُداوَند سِیزلَرنِی کِیچِیرِیب جَنَّتگه کِیرگِیزِیشِینِی هاحلَه مَیسِیزلَرمِی؟ اَلله نِی یوُلِیدَه جَنگ وَ غَزاتگه چِیقِینگلَر، کِیمکِی تُویَه نِی سوُتِی ساغِیلَه دِیگن مُددَت مِقدارِیدَه اَلله نِی یوُلِیدَه جَنگ قِیلسَه ، جَنَّت اوُنگه واجِب بوُلَه دِی.

رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم باشقَه بِیر جایدَه عِلم اوُرگه نِیش اوُچُون چِیققَن کِیشِینِی تا قَیتِیب کِیلگوُنِیچَه “اَلله نِی یوُلِیدَه” عُنوانِی  بِیلَن تَنِیشتِیرگنلَر وَ مَرحَمَت قِیلگنلَرکِی:   مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.^[3] قوُیِیدَگِی آیَت هَم بَیان قِیلِیب بِیرَه دِی:   وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122) بَرچَه مُؤمِنلَر (جَنگگه ) چِیقِیشلَرِی لایِیق اِیمس. اَخِیر اوُلَردَن هَر بِیر گوُرُوهدَن بِیر طائِفَه آدَملَر ( جَنگ اوُچُون) چِیقمَیدِیلَرمِی؟! (قالگنلَرِی اِیسَه مَدِینَه دَه) دِیننِی اوُرگه نِیب، (جَنگگه کِیتگن) قَوملَرِی اوُلَرنِینگ آلدِیلَرِیگه قَیتگن وَقتلَرِیدَه، اوُ قَوملَر اَلله نِینگ عَذابِیدَن سَقلَه نِیشلَرِی اوُچُون اوُلَرنِی آگاهلَنتِیرگه نِی (قالمَیدِیلَرمِی)؟!

مَنَه بُو حالَتلَرنِی هَمَّه سِینِی نَظَرگه آلگه نِیمِیزدَه هَم، اِیماندَن وَ «لا اله الا الله و محمد رسول الله » نِی شَهادَتِیدَن سُونگ صائِل وَ کافِر دُشمَننِی دَفع قِیلِیشدَن کوُرَه هَم یوُقارِیراقدَگِی فَرض تاپِیلمَیدِی، چوُنکِی اوُلَر مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِینِی اِیشغال قِیلِیشگن، دِیمَک بَرچَه عِلملَر مَنَه شوُ صائِل دُشمَننِی دَفع قِیلِیشگه حِذمَت قِیلِیشِی کِیرَک.

بُو شوُندَی جایگاه وَعِلمکِی، اوُنِی هَر قَومنِینگ سابِقوُنَ الاَوَّلوُن بوُلگن کِیشِیلَر تَعلِیم آلِیشلَرِی کِیرَک وَ اوُزلَرِینِی  دائِم تَرقَلگن   «وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ» مَلامَتلَرگه  اِعتِبار بِیرمَه  گن حالدَه مُخالِفلَرنِینگ ضَربَه لَرِیگه قَلقان قِیلِیشلَرِی لازِم  وَ اوُنِی آنگلِی، مَقصَدلِی، حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی آلدِی شَرطلَرِیدَن بِیرِی دِیب اوُرگه تِیشلَرِی کِیرَک بوُلَه دِی، شوُ بِیلَن بِیرگه اوُلَر شَرعِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی هَم اَرَلَشتِیرِیب یُوبارمَسلِیکلَرِی لازِم وَ شَیطان اوُلَرنِی کِییِینگِی اوُرِیندَگِی دَرَجَه لَر بِیلَن مَشغوُل قِیلِیب قوُیِیب، اَساسِی اوُستوُوارلِیکدَن غافِل بوُلِیب قالمَسلِیکلَرِی کِیرَک، چوُنکِی بُو هَم شَیطاننِینگ اَوَّلدَن تارتِیب تا قِیامَت کوُنِیگه چَه بوُلگن فِتنَه لَرِیدَن بِیرِی حِسابلَه نَه دِی:   تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63) ( اِی مُحَمَّد)، اَلله نامِیگه قَسَمکِی، دَرحَقِیقَت، بِیز سِیزدَن اِیلگه رِی اوُتگن اوُمَّتلَرگه هَم پَیغَمبَرلَر یوُبارگه نِیمِیزدَه شَیطان اوُلَرگه هَم اوُزلَرِینِینگ (قَبِیح) عَمَللَرِینِی چِیرایلِی قِیلِیب کوُرسَتگن اِیدِی. چوُنکِی اوُ بوُگوُن ( بُو دُنیادَه) اوُلَرنِینگ “دوُستِی” دوُر. ( آخِیرَتدَه اِیسَه) اوُلَر اوُچُون اَلَملِی عَذاب باردِیر.

عِلم بارَه سِیدَگِی اوُستوُوارلِیکدَه اَدَشِیشلِیک خَطَرلِی قوُنغِیراق وَ اِبلِیسنِینگ فَرِیبِی بوُلِیب، چوُدَه کوُپچِیلِیک بوُنگه اَهَمِیَت بِیرمَیدِی وَ شَیطان آسانلِیک بِیلَن اوُلَرنِی کِییِینگِی اوُستوُوارلِیکلَر بِیلَن مَشغوُل، آوارَه قِیلِیب قوُیَه دِی، واجِب بِیلَن مُستَحَبنِی اوُرتَه سِیدَه اوُلَرنِی مُستَحَب بِیلَن کوُنگِیللَرِینِی خوُش قِیلَه دِی، یَحشِی بِیلَن یَحشِیراقنِی اوُرتَه سِیدَه اوُلَرنِی کوُنگلِینِی یَحشِی بِیلَن آوارَه قِیلَه دِی، تائِنکِی اوُلَر یَحشِیراققَه اِعتِبارنِی قَرَتمَسلِیکلَرِی اوُچُون، شوُنِی اوُزِی شَخصنِی وَ مُسُلمانلَر جَمِیعیَتِینِی اوُزِیگه بِیرِیلگن اِینگ کَتتَه ضَربَه حِسالَه نَه دِی وَ شَخصنِی آشکارَه اوُزلَرِینِی قَوملَرِینِی اوُرتَه سِیدَه اَلله نِی شَرِیعَتِینِی یَنگِیدَن اِرایَه بِیرَه دِیگن سابِقوُن الاَوَّلوُن، عَینِی وَعَمَلِی آگاهلَنتِیرُوچِی، هِدایَت قِیلوُچِیلَر، سابِقوُنَ بالخَیراتلَردَن مَحرُوم قِیلَه دِی وَ اوُلَرنِی باشقَه نَرسَه لَر بِیلَن مَشغُول، دِلخوُش قِیلِیب قوُیَه دِی.

بِیزلَر قَندَی قِیلِیب دُشمَنشوُناسِی یِیمِیزنِی وَ دُشمَنلَرنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی اَلله دَن آلگن بوُلسَک، حوُددِی شُو شِیوَه بِیلَن عِلمِیمِیزنِی دَرَجَه لَرگه اَجرَه تِیشنِی، اوُستوُوارلِیکنِی هَم فَقَطگِینَه اَلله دَن آلَه مِیز وَ شَیطان اوُزِیمِیزنِی نَفسانِی اِیستَکلَرِیمِیز،هاحِیشلَرِیمِیز یوُلِیدَه بِیزلَرگه چِیرایلِی قِیلِیب کوُرسَه تَه یاتگن یوُللَردَن اِیمَس، اَلله هاحلَه گندِیک آلدِینگه حَرَکَت قِیلَه مِیز.

(دوامی بار…….)

---

[1]روه الترمذی ،رقم حدیث 2628 وصححه الألباني.

[2]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902

[3]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(53- قسمت)

برا ی اینکه بتوانیم بدون توجه به جنسیت یا باسواد بودن یا نبودن، کسانی را تولید کنیم که به آن علم داده شده است و تنها اینها هستند که از الله می ترسند و خشی دارند: إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ (فاطر/28) باید مسیری را برویم که الله خواسته و رسول الله صلی الله  علیه وسلم و اصحابش رفتند. بله اگر می خواهیم الله از ما راضی باشد این همان مسیری است که باید با تبعیت به احسان از سابقون الاولون در آن قدم بگزاریم و طی اش کنیم : وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنْصَارِوَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ (توبه/100) پیشگامان نخستین مهاجران و انصار، و کسانی که به نیکی روش آنان را در پیش گرفتند و راه ایشان را به خوبی پیمودند، خداوند از آنان خوشنود است و ایشان هم از خدا خوشنودند.

تمام علوم دیگری که وجود دارند و ممکن است صدها و بلکه هزاران علم را شامل بشود الله تعالی تنها بخشی بسیار ناچیز از آن را در اختیار انسانها قرار داده است: وَمَا أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا (اسراء/85) با وجود این دانش کمی که در این زمینه نیز به انسان داده شده است باز انسانها در کسب آن در یک سطح و درجه نیستند و هیچ کسی در هیچ یک از این علوم نمی تواند نهایت آن را به دست بیاورد. چرا؟ چون: وَفَوْقَ كُلِّ ذِي عِلْمٍ عَلِيمٌ‏ (یوسف/76) بالاتر از هر عالمی، عالمتری وجود دارد . اما این به معنی کم بهاء دادن به این علوم نیست، بلکه اینها تنها در برابر علم «لا اله – الا الله» و کفر به طاغوت و ایمان به الله و آمادگی های قلبی، کم بهاء هستند و در درجات پائینتری قرار دارند، و گرنه اگر دو مسلمان یکی تنها دنبال عبادتهای شخصی خودش باشد اما یک مسلمان دیگر آن بخشی را که آن مسلمان به عبادتهای شخصی و مستحب داده را به طلب این علوم بدهد و در کسب همین «علوم درجه چندم» تلاش کند به چنان برتری دست پیدا می کند که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرموده است: ” فَضْلُ الْعَالِمِ عَلَى الْعَابِدِ كَفَضْلِي عَلَى أَدْنَاكُمْ ” [1] فضيلت عالم بر عابد چون فضيلت من بر کمترين شماست.

در میان تمام این علومی که بعد از فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا اللَّهُ. (محمد/19) قرار گرفته اند، علم آگاهی به فهم دین و به منظور یاد دادن دین در اولویت اول است، تا اینکه جامعه به حد خودکفائی برسد، و به دنبال آن علوم دیگر متناسب با نیاز جامعه در درجات بعدی قرار می گیرند . زمانی که رسول الله صلی الله علیه و سلم جهاد فِي سَبِيلِ اللَّهِ را اینطوری بر عبادت در خانه برتری می دهد:  فَإِنَّ مُقَامَ أَحَدِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنْ صَلَاتِهِ فِي بَيْتِهِ سَبْعِينَ عَامًا، أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَيُدْخِلَكُمْ الْجَنَّةَ؟ اغْزُو فِي سَبِيلِ اللَّهِ؛ مَنْ قَاتَلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَوَاقَ نَاقَةٍ وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ. [2] جايگاه هر یک از شما در راه خدا بهتر است از هفتاد سال نماز خواندن در خانه اش، مگر نمي خواهيد خداوند شما را بيامرزد و وارد بهشت كند؟ در راه خدا جنگ و غزا كنيد، هر كسى كه به اندازه شير گرفتن يك شتر در راه خدا بجنگد بهشت بر او واجب مي شود.

در جای دیگری رسول الله صلی الله علیه وسلم خارج شدند برای یادگیری علم را  تا زمانی که شخص بر می گردد به عنوان «فِيسَبِيلِ اللَّهِ» معرفی کرده است و می فرماید:مَنْ خَرَجَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ حَتَّى يَرْجِعَ.[3] و اینهم روشنگری و تفسیر آیه ی : وَمَا کَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِیَنفِرُواْ کَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن کُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّیَتَفَقَّهُواْ فِی الدِّینِ وَلِیُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَیْهِمْ لَعَلَّهُمْ یَحْذَرُونَ ‏(توبه/122) است.  با تمام این احوال بعد از ایمان و شهادت به «لا اله الا الله و محمد رسول الله » هیچ فرضی بالاتر از دفع دشمن صائل کافری نیست که سرزمینهای مسلمین را اشغال کرده است و تمام علوم باید در خدمت دفع این دشمن صائل باشند .

 این همان جایگاه و همان علمی است که سابقون الاولون هر قومی بايدآن را یاد بگیرند و خودشان را بدون توجه به سرزنشهای رایج «وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ» سپر ضربات مخالفین کنند و به عنوان یکی از پیش شرطهای وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی یادبدهند، و حواسشان باشد که این اولویت بندی شرعی را به هم نزنند، و شیطان آنان را به اولویتهای بعدی مشغول و دلخوش نکندتا از اولویت اصلی غافل بشوند، چون اینهم یکی از دسیسه های شیطان از آغاز تا قیامت است:تَاللّهِ لَقَدْ أَرْسَلْنَا إِلَى أُمَمٍ مِّن قَبْلِکَ فَزَیَّنَ لَهُمُ الشَّیْطَانُ أَعْمَالَهُمْ فَهُوَ وَلِیُّهُمُ الْیَوْمَ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نحل/63) به الله سوگند! ما (پیغمبرانی) به سوی ملّتهای پیش از تو فرستادیم و شیطان کارهای (زشت) ایشان را در نظرشان آراست و امروز شیطان سرپرست اینهاست و عذاب دردناکی دارند.‏

بهم زدن این اولویت بندی در علوم زنگ خطر و تلبیس ابلیسیه که خیلی ها به آن اهمیت نمی دهند، و به راحتی شیطان آنان را به اولویتهای بعدی دلخوش و مشغول می کند، و میان واجب و مستحب آنان را به مستحب دلخوش می کند، و میان خوب و خوبتر آنان را به خوب دلخوش می کند تا به خوبتر مشغول نشوند، و این صدمه ی بزرگی به خود شخص و جامعه ی مسلمین است، و آشکارا شخص را از سابقون الاولون، و بيم دهندگان عيني و عملي، و مهدیان و سابقین بالخیراتی که باید مجدد شریعت الله در میان قوم خودشان باشند محروم می کند، و آنان را به چیزهای دیگری مشغول و دلخوش می کند.

ما چه طوری دشمن شناسی و درجه بندی شرعی آنان را از الله گرفتیم، به همین شیوه درجه بندی و اولویت بندی علوممان را هم تنها از الله می گیریم، و آنطوری پیش می رویم که الله خواسته، نه آنطوری که شیطان از راه میل و خواشهای نفسانی خودمان برایمان مفید جلوه اش می دهد .

(ادامه دارد……..)

---

[1]روه الترمذی ،رقم حدیث 2628 وصححه الألباني.

[2]أخرجه الترمذي في سننه ج 4/ص 181/ح 1650، و الإمام أحمد في مسنده ح9407و10407. و الحاكم في مستدركه ج2/ص78/ح2382. و البيهقي في سننه الكبرى ج9/ص161/ح18284 وفي شعب الإيمان 4 / 15. وذكره قال الحافظ فى ” الفتح ” في شرح حديث البخاري رقم 2786 وقال: حسنه الترمذى و صححه الحاكم .وقال الحافظ الهيثمي في “المجمع”:” رواه البزار ورجاله ثقات” . وأورده الألباني رحمه الله في “السلسلة الصحيحة” 2 / 603 رقم 902

[3]رواه الترمذي والضياء وحسنه الألباني.

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(134- қисмат)

Холо ин мусалмоники бо масрафи ин маъжуни дасткорий шуда ва тақаллубий ба номи дин, таодул ва мезонишро аз даст медихад, ва хохони дин ва татбиқи қонуни шариати аллох хам хаст, ба содагий дар баробари дини дасткори нашуда ва аслий вокуниши манфий нишон медихад, ва гуфтани ин хақоиқ ишонро ба рохати ба хашм меоварад, хашми нобажо ва ғейри шаръий. Дар инжо сухани Али ибин Аби Толиб розиаллоху анху дар мовриди ин бародарони мо сидқ мекунадки мефармояд: инсон бо ончи намешносад душмани мекунад.

Вақтики ба имоми Ахмад рохимахуллох гуфтанд: Яхё ибни Муъин аз имоми Шофеъий бадгуйи карда ва айби у мегуяд, таъажжуб кард ва хайрон шуд ва гуфт: яъни Яхё ибни Муъин дарборайи Шофеъий бадгуйи мекунад?! Гуфтанд: бале аз Шофеъий бад мегуяд, имоми Ахмад гуфт: Яхё хатман аз гуфтахойи Шофеъий бе иттилоъ аст, ва хар каси чизиро надонад бо он душман мешавад.

Ин дар мовриди касони астки ба беморийи такаббур ва хисодат ва лажбозий олуда нашуда бошанд, ва танхо омили душманийи онхо жахл бошад. шарри ин даста бисёр камтар аз касони астки ба хисодат ва лажбозий ва соири беморихойи такаббур олуда шуда бошанд. Чун жохил бо ровшан шудани илм ором мешавад аммо лажбоз ва мутакаббир на.

Иддайи аз бародарони мо жахли худишонро бо лажожати тўлид кунандагони маъжун ва уламойи суъ қотиъ карданд, ва худишонро табдил кардан ба бародарони номутаодил ва номезон ва гох нима девонайики, дар баробари хар чизики карданд дар хулқумишон вокуниши манфий ва хашми нобажо нишон медиханд. Чиро? Чун инон марожеъи тақлиди онхо хастанд ва ин бародарони мо ақл ва чашм ва гуш ва дили худишонро ижора доданд ба ин марожеъи тақлидишон. Хамин.

Ба унвони мисол медонем мушрикин ё ба забони имрузин секуляристхо ахком ва қавонини хосси худишонро доранд, ва куллан дар манобеъи шаръий бо куффори ахли китоб ва шибхи ахли китоб тафовут доранд; масалан мо наметавонем забихайи мушрикин ё секуляристхоро бухурем, ё наметавонем бо занхо ва духтарони покдоманишон издивож кунем, ё мушмули жизъя намешаванд, аммо соири куффор мешаванд, аввалин бор уламоъйи дарборийи режими фосиди оли саъуд барои мусалмонкуши ва басижи мардум каламайи мушрикинро ба сурати олуда ва тақаллубий ва дасткорий шуда ироя доданд ва хадафи наздикишон хам ба кор бурдани ахкоми мушрикин дар мовриди ахли қиблайи мухолифи худишон буд.

Инон барои куштори ин ахли қиблайи мухолиф ба ек тўвжихи шибхи шаръий ниёз доштанд, ва гарна муслимин дар куштори муслимин бо онхо хамкорий намекарданд; барои хамин уламойи дарборий аз каламайи мушрикин ва баъадхо аз истелохи хавориж истефода карданд, чиро? Чун аввалан бадтар аз ин вужуд надошт. Сониян наметавонистанд бигуяндки инхо яхудий ё насроний ё мажус ва собеий хастанд; чун ин куффор қаворайи хосси доштанд аммо аз каламайи мушрикин бо шубхотики тўлид мекарданд метавонистанд суъистефода кунанд ва муслиминро бо он фариб бидиханд. Албатта баъадхоки натавонистанд бо ин калама тамоми мухолифинишонро сиёх кунанд аз каламайи дигари ба номи хавориж хам истефода карданд ва алъон хам мекунанд.

Холо хамин  маъжуни масмумики хеч собиқайи дар манобеъи шаръий  мо надорадро карданд дар хулқуми ин азизонки фалон гурухи ахли қибла мушрик аст, агар тамоми оёти аллох ва суннати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва хатто раъйи аиммайи хойрул қурунро хам ба у нишон бидихидки мухолифи ин хукм бошад, ё ба у бигуйидки хукми мушрикин бо хукми куффори яхудий ва насроний ва мажус хам фарқ дорад ва хатто аллох таоло ин куффори ошкорро мушрик надониста холо шумо ба чи далили фалон гурухи ахли қибларо мушрик медони дар холики нест? Асабоният ва хашми нобажо вужудишро мегирадки аксаран баддаханий ва тухмат заний аз муқаддамоти ин хашми нобажо аст.

Бо ек мисоли дигарики ришайи торихийтар ва қадимийтар аз ин дустони номутаодил ва тақрибан нима девонайи мо дорад биравем жилов бехтар аст:

-ба унвони мисол балад нестки татбиқи қонуни шариати аллох аслий аст аммо ижройи худуд фарийи аз ин асл аст. Холо агар еки аз “ се абзор” ба пейравий аз қонуни шариати аллох ва ба далоили шаръий мисли адами ижройи хадди дузд дар замони Умар ибни Хаттоб ва ғейрих ба сурати муваққатий хаддиро бар шахс ё гурухи ижро накард ва бар дигаронки шариати аллох ижоза дода аст ижроиш кард, ё дар зуруфи хосси мисли замони жанг- холо хар чиқадарки тул бикашад – худудро ба сабки дигарий татбиқ дод ва ё хатто татбиқиш надод, ба хотири жахлиш бароияш бейни ин амири мусалмонки ба кулли қонуни шариати аллох иймон дорад, аммо ба табаъият аз қонуни шариати аллох ва бо таважжух ба шароити шаръий хукмиро ижро намекунад ё шиклишро мутаносиб бо вазъи мовжуд тағйир медихад, бо секуляристи кофар ё муртаддики аслан бо қонуни шариати аллох иймон надорад – аммо ин хам хамон хукмиро ижро намекунад – барояш шубха ба вужуд меояд, ва важхи муштараки инонро адами ижройи фалон қонуни шариати аллох медонад, ва ба хамин рохати онхоро дар ек сатх ва хатто амири муслиминро хам бадтар аз куффори аслий медонад.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(133- қисмат)

Ошкор аст ғазаб ва хашм мисли хурданихо ва нушиданийхо ва соири ниёзхойи инсон хам хуб ва бажойиш хаст, хам бад ва нобажош. Хубиш они астки бо қонуни шариати аллох мудирият ва контрол ва хидоят мешавад  ва дар ин масири қонуни шариати аллох хам аз он истефода мешавад, аммо мусалмоники мудирият ва контрол ва хидояти хашм дар масири қонуни шариати аллохро балад нест ба иштибох хашмро дар рохи дигари истефода ва масраф  мекунад. Масалан хашмики бояд руйи муртад рехта бишавад ба иштибох руйи ек ахли қиблайи рехта мешавадки муртад нест,хашмики бояд руйи ек дузд тахлия бишавад ба иштибох руйи каси тахлия мешавадки дузд нест, хашмики бояд руйи ек мушрик ва секуляр тахлия бишавад ба иштибох руйи ек кофари ахли китоб  ё шабихи ахли китоб ё мусалмони ахли қиблайи тахлия мешавадки секуляр ва мушрик нестанд, хашмики бояд руйи ек хавориж рехта бишавад ба иштибох руйи ек мусалмони рехта мешавадки хавориж нест ва ғейрих.

Дар ин сурат агар касиро дидидки хашмишро дар масири ғейри шаръийи он истефода мекунад шак накунидки:

-Ё арзишхо ва боядхо ва қавонини контроли хашмиш фосиданд мисли секуляристхо ва соири куффор.

– Ё мусалмони астки дар дорудастайи мунофиқин ва секулярзадахо қарор гирифта аст.

–  Ё мумкин аст мусалмони бошадки ба беморийи такаббур ва аворизи он мисли лажбозий ва тафарруқ ва хашми нобажо ва ғейрихки мухтасси куффор ва мунофиқин аст олуда шуда бошад.

-Ё инки мусалмони жохили аст ва равиши контрол ва мудирияти хашмро ба самт ва суйики аллох таъйин карда балад нест ва бо маъжунхойики ба номи дин ба у хуронданд номутаодил ва номезон шуда аст.

Арз кардемки пайғамбарон бо овардани қонуни шариати аллох, дар воқеъ омили таодули даруний ва рафторийи миёни инс ва жинро аз тарафи аллох таоло ироя доданд, холо читури ин инсони мутаодил мешавад ба инсони номутаодил ва номезон? Бо ирояйи ғалати ин қавонин ба у,ё ирояйи ноқиси он ба у; холо чи амдий бошад чи ғейри амдий бошад. ба хамин рохати ек инсони номутаодил ва номезоний тўлид мешавад.

Дар маворидики “ аимматул музиллин” ё

« دُعَاةٌ عَلَى أَبْوَابِ جَهَنَّمَ»

Ва уламойи суъ амдан қавонини шариати аллохро ба ғалат ё ноқис ба шахс мерасонанд, ибтидоъ додахо ва масоили фикрийро дасткорий мекунанд, ва бо қотиъ кардани хақ ва ботил бо хам, хақро огохона ва ба мейли худишон ва амдан мепушонанд, яъни фақат ботилро ба хурди шахс намедиханд, балки ин ботилро бо хақ қотиъ мекунанд баъдан онро мекунанд дар хулқумишон. Дар холики аллох мефармояд:

:  وَ لاتَلْبِسُواالْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُواالْحَقَّوَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ‌ (بقره/42)

Ва хақро бо ботил наёмизид, ва хақро пинхон накунид ва холи онки медонид.

     Замоники чанин маъжунийро тўлид карданд – мисли маъжуни салафиюн тўлид шудайи дастгоххойи иттилоати англиз ва амрико ва оли саъуд – ин маъжунро аз конолхойи аррувайбиза ва уламойи суъ ба муслимин ироя медиханд, ва муслимини фариб хурда хам бар руйи хамин матолиби дасткори шуда ва тақаллубий хисоб мекунанд, ва бо хамин мухосиботи ғалат, хушунат ва вало ва бароъ худишонро танзим мекунанд; ва ба хамин содагий тибқи нақшахойи душманонишон амал мекунанд, ва нохоста нақшайи душманонишонро дар замин пиёда мекунанд. Бози бо  истилохоти мисли мушрикин, муртаддин ва хавориж тавассути душманони қонуни шариати аллох ва уламойи дарборийи оли саъуд ва марожиъи тақлидий мисли Абу Басир ва Абу Қатода ва ғейрихки дар дорул куфр ва хатто дорул харбхойи чун англиз ва ғейрих сокинанд боризтарин мафохими хастандки аз рузхойи поёнийи хукумати бадили изтирорийи исломий усмоний то кунун роиж шуданд, ва то кунун илова бар амиқтар кардани тафарруқ миёни муслимин ва мохкам кардани пояхойи куффори ишғолгари хорижий ва муртаддини махаллий омили рехта шудани хуни хазорон мусалмон шуданд.

Пас мушкили аслий дар ақида ва фахми масоили даруний аст, ва тамоми аъмоли зохирий ва рафторхойи амалий хам бар асоси хамин масоили даруний шикл мегирад. Мехохид рафторхоро тағйир бидихид бояд ақоид ва афкорро аваз кунид. Хамон корики тамоми пайғамбарон карданд ва хамин алъон хам куффор дар жанги равоний фархангишон бар алайхи муслимин анжомиш медиханд.

(идома дорад……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(52- қисм)

Мана бу бизлар барча пайғамбарларга эргашган холда росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  равишларига кўра онгли,мақсадли ва харакатланувчи  вахдатни шарти сифатида таълим беришимиз керак бўлган нарсани ўзи бўлади, у нарса умумий бўлиб аёл ва эркакни, ёш ва қарини,саводли ё саводсизни ажратиб ўтирмайди. Ха, бу пайғамбарларни равишига ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига кўра бўлиб, набавий хужжат деб танилгандур. Бошқаларни эмас, албатта у кишини равишларига кўра бўлиши керак. Шу сабабли хам бизлар муқаддамот дарсларимизни содда тил билан хеч қандай такаллуфларсиз, дин нима? Жохилият нима? Тоғут нима? Ислом  нима ва мусулмон ким? Ва шаръий душманшуносий номли мавзуълар билан бошладик ва шу мархалага етиб келдик.

Мана бу муқаддамотларни босиб ўтиш билан иккинчи қадамда энг мухим қадамларни бири бўлмиш қиёматшуносийдан огох бўламиз, бу мавзу хам мусулмонлар учун ошкор ва равшан бўлиши лозим. Бизлар хали хам иймонни таълим олиш мархаласидамиз, буни қуръонни таълим олишдан олдин ўрганишимиз керак ва бу  мархала нихоятда мухим ва асосий хисобланади. Бу соғлом уруғ донаси экилиши учун ерни юмшатиб тайёрлашга ўхшайди. Бу қалбни “аманна бихи куллу мин иънди роббина” ни қабул қилиши учун тайёрлаш мархаласи хисобланади. Мана бу мархалани бошдан ўтказиш орқали шариатнинг ижроъий ва дунёвий қонунларини амалда татбиқ қилишлик хеч қандай босим ва мажбурликсиз шахсни ўзини ихтиёри билан осон ва енгил бўлиб қолади.   

إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)

Аллох ва унинг пайғамбарига ўрталарида хукм чиқариш учун чорланган  вақтларида,мўъминларнинг сўзи “эшитдик ва итоат қилдик”,(демоқдир). Ана ўшалар нажот топгувчилардир.

Жундуб ибни Абдуллох Бахалий розиаллоху анху ривоят қилади:

 كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا.

Бизлар пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васалламни замонларида ёш йигитча бўлган эдик, қуръонни ўрганишдан олдин иймонни таълим олдик; уни кетидан қуръонни таълим олдик ва қуръонни ўрганиш билан иймонимиз хам зиёда бўлган эди.

Шунингдек ибни Журайж  ривоят қиладики, Юсуф ибни Мохак айтди: уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхони олдиларида бўлган пайтимда, ногахон ироқлик бир киши келиб айтдики: кафанни қайси нави яхшироқ? Оиша айтдиларки, аллох сенга рахм қилсин! сенга нима зарар етказади ( хар қандай навли кафан бўлса хам)? Айтдики: эй уммул мўъминин ўзингизни мусхафингизни менга кўрсатингчи? Уммул мўъминин айтдиларки:  қайси оятни олдин ( ё кейинроқ) ўқишинг сенга нима зарар етказади, биринчи бўлиб нозил бўлган сура муфассал суралардан бири бўлган, унда одамлар исломга юзланишлари учун  жаннат ва жаханнам эслатиб ўтилган, шундан сўнг халол ва харом оятлари нозил бўлган, агар аввал : шароб ичманглар, ояти нозил бўлганида эди. Айтишардики: бизлар харгиз шаробни тарк қилмаймиз. Агар зино қилманглар,деб нозил бўлганида эди, улар: бизлар харгиз зинони тарк қилмаймиз,деган бўлишарди. Бу оят Мухаммадга маккада нозил бўлган эди, мен у пайтларда ўйнаб юрадиган  кичик ёшдаги қизча бўлган эдим.  

” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”

Балки қиёмат уларни ваъдагохларидур ва қиёмат оғир ва аччиқдур. бақара ва нисо суралари нозил бўлган пайтида мен пайғамбаримизни олдиларида эдим, ровий айтдики: уммул мўъминин мусхафни (қуръон) унга келтирдилар ва унга сурани ўқидилар.

Мана бу росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва у кишини буюк асхоблари шахсларни ва жамиятни ўзгартириш учун босиб ўтган аллохни режаси ва дастурига мувофиқ сахих ва мақсадли йўлидур, бу нарса уларни дилларида иймон ва ишончни мустахкам ва пўлатдек қилган эди. Абу Бакр ибни Аёш айтадики: 

 مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. 

Абу Бакр намоз ва рўза билан сизлардан ўзиб кетгани йўқ, балки қалбидаги ором бўлиб жойлашган иймони ва ишончи билан сизлардан ўзиб кетган эди.

Таълим бўйича мана бу йўлни босиб ўтишлик, яъни қалбни тайёрлаш ва аллохни шариатидаги қонунларга огохона ва ихтиёрий амал қилиш учун шароитни мухайё қилишдан ва онгли,мақсадли ва харакатланувчи  вахдат сари харакат қилишдан  иборат; буни акси яъни: хато йўлда харакат қилишдур. Шу сабабли хам асхобларни жуда кўпчилиги бугунги кунда мусулмонларни аксарини орасида тарқалган хато равишни нихоятда жиддий бир хатар деб хисоблашган:

-Ибни Масъуд розиаллоху анху айтадики:

 إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنا يُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.

-Абдуллох ибни Умар розиаллоху анхумо айтадики:

” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “

-Ёки Жундуб розиаллоху анху айтадики:

 كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

-Хузайфа айтадики:

إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ

Иймонни таълим беришдан олдин қуръонни ахкомларини ва суннатни таълим беришлик, баъзилар исломдаги таълим-тарбия мархалаларига эътибор бермаган холда ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг шогирдлари берган огохлантиришларга ахамият бермасдан босиб ўтаётган хато йўл хисобланади.

(давоми бор…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(52- قیسم)

مَنَه بُو بِیزلَر بَرچَه پَیغَمبَرلَرگه اِیرگشگن حالدَه رَسُول الله صَلّی اَلله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ رَوِیشلَرِیگه کوُرَه آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَتنِی شَرطِی صِیفَتِیدَه تَعلِیم بِیرِیشِیمِیز کِیرَک بوُلگن نَرسَه نِی اوُزِی بوُلَه دِی، اوُ نَرسَه عُمُومِی بوُلِیب عَیال وَ اِیرکَکنِی، یاش وَ قَرِینِی،سَوادلِی یا سَوادسِیزنِی اَجرَه تِیب اوُتِیرمَیدِی. حَه، بُو پَیغَمبَرلَرنِی رَوِیشِیگه وَ رَسُول الله صَلّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه بوُلِیب، نَبَوِی حُجَّت دِیب تَنِیلگندوُر. باشقَه لَرنِی اِیمَس، اَلبَتَّه اوُ کِیشِینِی رَوِیشلَرِیگه کوُرَه بوُلِیشِی کِیرَک. شوُ سَبَبلِی هَم بِیزلَر مُقَدَّمات دَرسلَرِیمِیزنِی ساددَه تِیل بِیلَن هِیچ قَندَی تَکَلُّفلَرسِیز، دِین نِیمَه؟ جاهِلِیَت نِیمَه؟ طاغوُت نِیمَه؟ اِسلام نِیمَه وَ مُسُلمان کِیم؟ وَ شَرعِی دُشمَنشوُناسِی ناملِی مَوضُوعلَر بِیلَن باشلَه دِیک وَ شُو مَرحَلَه گه یِیتِیب کِیلدِیک.

مَنَه بُو مَقَدّماتلَرنِی باسِیب اوُتِیش بِیلَن اِیککِینچِی قَدَمدَه اِینگ مُهِم قَدَملَرنِی بِیرِی بوُلمِیش قِیامَتشُوناسِیدَن آگاه بوُلَه مِیز، بُو مَوضُوع هَم مُسُلمانلَر اوُچُون آشکار وَ رَوشَن بوُلِیشِی لازِم. بِیزلَر هَلِی هَم اِیماننِی تَعلِیم آلِیش مَرحَلَه سِیدَه مِیز، بوُنِی قُرآننِی تَعلِیم آلِیشدَن آلدِین اوُرگه نِیشِیمِیز کِیرَک وَ بُو مَرحَلَه  نِهایَتدَه مُهِم وَ اَساسِی حَسابلَه نَه دِی. بُو ساغلام اوُرُوغ  دانَه سِی اِیکِیلِیشِی اوُچُون یِیرنِی یوُمشَه تِیب تَیّارلَشگه اوُحشَیدِی. بُو قَلبنِی  «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا»نِی قَبُول قِیلِیشِی اوُچُون تَیّارلَش مَرحَلَه سِی حَسابلَه نَه دِی. مَنَه بُو مَرحَلَه نِی باشدَن اوُتکَه زِیش آرقَه لِی شَرِیعَتنِینگ اِجرائِی وَ دُنیاوِی قانوُنلَرِینِی عَمَلدَه تَطبِیق قِیلِیشلِیک هِیچ قَندَی باسِیم وَ مَجبُورلِیکسِیز شَخصنِی اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن آسان وَ یِینگِیل بوُلِیب قالَه دِی.  إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51)  اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اوُرتَه لَرِیدَه حُکم چِیقَه رِیش اوُچُون چارلَنگن وَقتلَرِیدَه، مُؤمِنلَرنِینگ سوُزِی “اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت قِیلدِیک”، (دِیماقدِیر). اَنَه اوُشَه لَر نَجات تاپگوُچِیلَردِیر.

جُندُب اِبنِ عَبدُالله بَحَلِی رَضِی َالله عَنهُ رِوایَت قِیلَه دِی:    كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1].  بِیزلَر پَیغَمبَرِیمِیز صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَه یاش یِیگِیتچَه بوُلگن اِیدِیک، قُرآننِی اوُرگه نِیشدَن آلدِین اِیماننِی تَعلِیم آلدِیک؛ اوُنِی کِیتِیدَن قُرآننِی تَعلِیم آلدِیک وَ قُرآننِی اوُرگه نِیش بِیلَن اِیمانِیمِیز هَم زِیادَه بُولگن اِیدِی.

شُونِینگدِیک اِبنِ جُرَیج رِوایَت قِیلَه دِیکِی، یُوسُف اِبنِ ماهَک اَیتدِی: اُمُّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها نِی آلدِیلَرِیدَه بوُلگن پَیتِیمدَه، ناگهان عِراقلِیک بِیر کِیشِی کِیلِیب اَیتدِیکِی: کَفَننِی قَیسِی نَوعِی یَحشِیراق؟ عائِشَه اَیتدِیلَرکِی، اَلله سِینگه رَحم قِیلسِین! سِینگه نِیمَه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی( هَر قَندَی نَوعلِی کَفَن بوُلسَه هَم)؟ اَیتدِیکِی: اِی اُمُّ المُؤمِنِین اوُزِینگِیزنِی مُسحَفِینگِیزنِی مِینگه کوُرسَه تِینگچِی؟ اُمُّ المُؤمِنِین اَیتدِیلَرکِی: قَیسِی آیَتنِی آلدِین ( یا کِییِینراق) اوُقِیشِینگ سِینگه نِیمَه ضَرَر یِیتکَه زَه دِی، بِیرِینچِی بوُلِیب نازِیل بُولگن سُورَه مُفَصَّل سوُرَه لَردَن بِیرِی بوُلگن، اوُندَه آدَملَر اِسلامِیگه یوُزلَه نِیشلَرِی اوُچُون جَنَّت وَ جَهَنَّم اِیسلَه تِیب اوُتِیلگن، شوُندَن سوُنگ حَلال وَ حَرام آیَتلَرِی نازِیل بوُلگن، اَگر اَوَّل: شَراب اِیچمَنگلَر، آیَتِی نازِیل بوُلگه نِیدَه اِیدِی. اَیتِیشَردِیکِی: بِیزلَر هَرگِیز شَرابنِی تَرک قِیلمَیمِیز. اَگر زِنا قِیلمَنگلَر، دِیب نازِیل بُولگه نِیدَه اِیدِی، اوُلَر: بِیزلَر هَرگِیز زِنانِی تَرک قِیلمَیمِیز، دِیگن بوُلِیشَردِی. بُو آیَت مُحَمَّدگه مَککَه دَه نازِیل بوُلگن اِیدِی، مِین اوُ پَیتلَردَه اوُینَب یوُرَه دِیگن کِیچِیک یاشدَگِی قِیزچَه بوُلگن اِیدِیم.       ” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏”  بَلکِی قِیامَت اوُلَرنِی وَعدَه گاهلَرِیدوُر وَ قِیامَت آغِیر وَ اَچچِیقدوُر. بَقَرَه وَ نِسا سُورَه لَرِی نازِیل بوُلگن پَیتِیدَه مِین پَیغَمبَرِیمِیزنِی آلدِیلَرِیدَه اِیدِیم، راوِی اَیتدِیکِی: اُمُّ المُؤمِنِین مُسحَفنِی( قُرآن) اوُنگه کِیلتِیردِیلَر وَ اوُنگه سُورَه نِی اوُقِیدِیلَر.

مَنَه بوُ رَسُول اَلله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّم وَ اوُ کِیشِینِی بُویُوک اَصحابلَرِی شَخصلَرنِی وَ جَمِیعیَتنِی اوُزگرتِیرِیش اوُچُون باسِیب اوُتگن اَلله نِی رِیجَه سِی وَ دَستوُرِیگه مُوافِق صَحِیح وَمَقصَدلِی یوُلِیدوُر، بُو نَرسَه اوُلَرنِی دِیللَرِیدَه اِیمان وَ اِیشانچنِی مُستَحکَم وَ پوُلَتدِیک قِیلگن اِیدِی. اَبُو بَکر اِبنِ عَیاش اَیتَه دِیکِی:   مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [2]  اَبُو بَکر نَماز وَ رُوزَه بِیلَن سِیزلَردَن اوُزِیب کِیتگه نِی یوُق، بَلکِی قَلبِیدَگِی آرام بُولِیب جایلَشگن اِیمانِی وَ اِیشانچِی بِیلَن سِیزلَردَن اوُزِیب کِیتگن اِیدِی.

تَعلِیم بُویِیچَه مَنَه بُو یوُلنِی باسِیب اوُتِیشلِیک، یَعنِی قَلبنِی تَیّارلَش وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه آگاهانَه وَ اِیختِیارِی عَمَل قِیلِیش اوُچُون شَرائِطنِی مُهَیّا قِیلِیشدَن وَ آگاهانَه، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت سَرِی حَرَکَت قِیلِیشدَن عِبارَت؛ بوُنِی عَکسِی یَعنِی: خَطا یوُلدَه حَرَکَت قِیلِیشدوُر. شوُ سَبَبلِی هَم اَصحابلَرنِی جوُدَه کوُپچِیلِیگِی بوُگوُنگِی کوُندَه مُسُلمانلَرنِی اَکثَرِینِی آرَه سِیدَه تَرقَلگن خَطا رَوِیشنِی نِهایَتدَه جِددِی بِیر خَطَر دِیب حِسابلَشگن:

– اِبنِ مَسعُود رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:   إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[3]

– عَبدُالله اِبنِ عُمَر رَضِیَ الله عَنهُما اَیتَه دِیکِی:  ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[4]

– یاکِی جُندُب رَضِیَ الله عَنهُ اَیتَه دِیکِی:   كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .

– حُذَیفَه اَیتَه دِیکِی:  إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[5]

اِیماننِی تَعلِیم بِیرِیشدَن آلدِین قُرآننِی اَحکاملَرِینِی وَ سُنَّتنِی تَعلِیم بِیرِیشلِیک، بَعضِیلَر اِسلامدَگِی تَعلِیم – تَربِیَه مَرحَلَه لَرِیدَه اِعتِبار بِیرمَه گن حالدَه وَ رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ شاگِیردلَرِی بِیرگن آگاهلَنتِیرِیشلَرگه اَهَمِیَت بِیرمَسدَن باسِیب اوُتَیاتگن خَطا یوُل حِسابلَه نَه دِی.

(دوامی بار…….)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

[2]مجموع الفتاوى 2/285

[3]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[4]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[5]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(52- قسمت)

این همان چیزی است که ما به تبعیت از تمام پیامبران و به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم باید به عنوان یه پیش شرط وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی یاد بدهیم که عمومی است و زن و مرد و پیرو جوان و باسواد و بی سواد نمی شناسد . بله، به سبک پیامبران و به سبک رسول الله صلی الله علیه وسلم، که به حجت نبوی شناخته شده است. به سبک ایشان نه سبکهای دیگر. برای همین است ما درسهای مقدماتیمان را به زبانی ساده و بدون تکلف از دین چیست؟ جاهلیت چیست؟ طاغوت چیست؟ اسلام چیست و مسلمان کیست؟ و دشمن شناسی شرعی شروع کردیم تا به این مرحله رسیدیم .

با طی کردن این مقدمات، و در دومین قدم، قيامت شناسي مهمترين و كليدی ترين اقدام و آگاهی است كه بايد برای مسلمین روشن و آشکار بشود. ما هنوز در آموزش ایمان هستیم قبل از آموزش و یاد دهی قرآن، و این مرحله ی بسیار مهم و اساسی است. شخم زدن و آماده سازی زمینه برای اینکه مناسب بشود برای کاشت بذر سالم.  این مرحله آماده سازی قلب است برای پذیرش «آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنَا». تنها با گذراندن اين مرحله ست كه تطبيق و عملي کردن قوانين اجرائي و دنيوي شريعت بدون كوچكترين فشار و اجباري، به صورت داوطلبانه و مشتاقانه، سهل و آسان می شود.إِنَّمَا کَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِینَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِیَحْکُمَ بَیْنَهُمْ أَن یَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ‏(نور/51) مؤمنان هنگامی که به سوی خدا و پیغمبرش فرا خوانده شوند تا میان آنان داوری کند، سخنشان تنها این است که می‌گویند : شنیدیم و اطاعت کردیم ! و رستگاران واقعی ایشانند.‏

از جُنْدَبُ بنُ عبد الله البَجَلي رضي الله عنه روايته كه  مي فرمايد : كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا[1]. ما در زمان پيامبر صلي الله عليه وسلم نوجوان بوديم (حول و حوش بالغ شدن)، قبل از اينكه قرآن را ياد بگيريم ايمان را ياد گرفتيم؛ به دنبال آن قرآن را آموختيم و با آموختن قرآن ايمان ما بيشتر مي شد .

همچنین اِبْن‌ِ جُرَیْج‌ روایت می کند که یوسف بن ماهک گفت : پیش ام المومنین عائشه رضی الله عنها بودم که ناگهان مردی عراقی آمد و گفت: کدام نوع کفن بهتر است؟ عائشه گفت رحم برتو باد! تورا چه زیانی می رساند (هر نوع کفنی که باشد) گفت: ای ام المومنین مصحف (قرآن) خود را به من نشان بده، ام المومنین  گفت: تو را چه ضرر می رساند که کدام آیه را قبلا (یا بعدتر) بخوانی، آن چه اول نازل شده، سوره ای از سوره های مفصل بوده که در آن از بهشت و جهنم یاد شده است، تا مردم به اسلام روی آورند، آنگاه آیات حلال و حرام نازل شد و اگر اول این چیز نازل می شد: شراب ننوشید، می گفتند: ما هرگز شراب را ترک نمی کنیم. و اگر نازل می شد: زنا نکنید، می گفتند: ما هرگز زنا را ترک نمی کنیم . این آیه در مکه بر محمد نازل شده و در آن زمان من دخترکی خردسال بودم که بازی می کردم . ” ‏بَلِ السَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَالسَّاعَةُ أَدْهَى وَأَمَرُّ‏” بلکه قیامت و عده گاه آنها است و قیامت سخت تر و تلخ تر است. و سوره بقره و النساء نازل نشده است مگر آنکه من پیش پیامبر بودم  راوی گفت : ام المومنین مصحف (قرآن) را برای او آورد و سوره را بر او خواند .

اين همان مسير صحيح و هدفمندي است كه رسول الله صلي الله عليه وسلم و اصحاب بزرگوارش برای تغيير در افراد و جامعه  آن را طبق برنامه و نقشه های الله طي کردند، و ایمان و یقین رادر دلهایشان مستحکم و پولادین ساختند.  أبوبكر بن عياش می گوید: مَا سَبَقَكُمْ أَبُو بَكْرٍ بِفَضْلِ صَلَاةٍ وَلَا صِيَامٍ وَلَكِنْ بِشَيْءِ وَقَرَ فِي قَلْبِهِ ” . وَهُوَ الْيَقِينُ وَالْإِيمَانُ. [2] ابوبکر با نماز و روزه از شما جلو نمی افتاد بلکه با یقین و ایمانی که درقلبش آرام گرفته بود بر شما پیشی گرفته است.

طی کردن این مسیر در آموزش، یعنی: آماده سازی قلب و فراهم کردن زمینه های عمل آگاهانه و داوطلبانه به قانون شریعت الله، و حرکت به سمت و سوی وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی؛ خلاف این یعنی: در مسیر اشتباه حرکت کردن. برا ی همین است که بسیاری از اصحاب این روشهای اشتباهی که هم اکنون هم در میان بسیاری از مسلمین است را به عنوان یک آسیب جدی گوشزد کرده اند:

• ابن مسعود رضی الله عنه می گوید: إنا صُعِّب علينا حفظ ألفاظ القرآن وسُهِّل علينا العمل به، وإن مَنْ بعدنايُسَهَّل عليهم حفظ القرآن ويُصَعَّب عليهم العمل به.[3]
• عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ رضی الله عنهما  می گوید: ” لَقَدْ عِشْنَا بُرْهَةً مِنْ دَهْرٍ وَأَحَدُنَا يَرَى الْإِيمَانَ قَبْلَ الْقُرْآنِ، وَتَنْزِلُ السُّورَةُ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَتَعَلَّمُ حَلَالَهَا وَحَرَامَهَا، وَأَمْرَهَا وَزَاجِرَهَا، وَمَا يَنْبَغِي أَنْ نُوقَفَ عِنْدَهُ مِنْهَا، كَمَا تَعَلَّمُونَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ رِجَالًا يُؤْتَى أَحَدُهُمُ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ، فَيَقْرَأُ مَا بَيْنَ فَاتِحَتِهِ إِلَى خَاتِمَتِهِ، وَلَا يَدْرِي مَا أَمْرُهُوَلَا زَاجِرُهُ، وَلَا مَا يَنْبَغِي أَنْ يَقِفَ عِنْدَهُ مِنْهُ وَيَنْثُرُهُ نَثْرَ الدَّقْلِ “[4]
• یا جُنْدُبٍ رضی الله عنه می گوید:  كُنَّا مَعَ نَبِيِّنَا – صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ- فِتْيَانًا حَزَاوِرَةَ، فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ، ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَنَزْدَادُ بِهِ إِيمَانًا، فَإِنَّكُمُ الْيَوْمَ تَعَلَّمُونَ الْقُرْآنَ قَبْلَ الْإِيمَانِ .
•  حُذَيْفَةَ می گوید: إنَّا آمَنَّا وَلَمْ نَقْرَأْ الْقُرْآنَ وَسَيَجِيءُ قَوْمٌ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُؤْمِنُونَ[5]

آموزش احکام قرآن و سنت قبل از آموزش ایمان همان مسیر اشتباهی است که عده ای بدون توجه به مراحل پرورشی و آموزشی اسلام و بدون توجه به اخطارها و هشدارهای شاگردان رسول الله صلی الله علیه وسلم هنوز دارند طی اش می کنند .

(ادامه دارد……..)

---

[1]السنن ابن ماجه، أخرجه إبن ماجه و غيره

[2]مجموع الفتاوى 2/285

[3]الجامع لأحكام القرآن (1/40)

[4]رواه الطبراني في الأوسط، قال الحاكم وقال : صحيح على شرط الشيخين، ولا أعلم له علة ووافقه الذهبي أنظر : المستدرك على الصحيحين 1/35

[5]الفتاوى لشيخ الإسلام 6/ 650

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(132- қисмат)

Инжо дигар шахси мусалмон бо гуфтани ла илаха – иллаллох ва Мухаммадур росулуллох тамоми қавониники мухолифи қонуни шариати аллох бошандро рад карда ва зерипойиш гузошта аст. Аллох таоло хам барои хашм шурут ва қавониниро аз тариқи шариатиш дар ихтиёри инсонхо қарор дода аст то ба василайи ин қавонин битавонанд ин хашмро мудирият кунанд, ва дар масири сахихиш хидоятиш кунанд.

Аллох тало мушаххас мекунадки тундий, ғазаб ва хашм, дар баробари ботил ва дар баробари куффор ва душманони аллох ва душманони мардум ва мужримин аст, ва хашмгин шудани нисбат ба хақ ва нисбат ба мўъминин кори иштибохий аст.

Пас ришайи аслийи хашми ек мўъмин ба иймониш ба қонуни шариати аллох ва мезони пойбандийи у ба қавонин, боядхо ва арзишхойи дин бармегардад.

Хашм ва ғазаби инсони мусалмон дар баробари ботил ва мужримин ва хар каси астки арзишхойи динишро зерипо бигузарад. Андозайи ин хашмро хам аллох таъйин карда аст, масалан касики тухмати зада ё дузди карда ё инсони бегунохиро кушта ё гарданагири карда ё муртад шуда ва ғейрих аллох барои ин журмхо худудиро таъйин карда; барои хамин хашмро бояд ба хамин андозайики аллох таъйин карда нисбат ба шахси мужрим ба кор бурд, ин яъни таъйини мезони масрафи хашм нисбати ба анвоъи журмхойи мухталиф дар жомеъа тавассути аллох таоло.

Пас аллох таоло хашми бажо ва сахихро ба унвони ек нийруйи ғаризий бейни инсон ва хайвон барои мухофизат қарор дода астки бидуни он инсон дар маъаррази нобудий қарор мегирад. Илова бар ин бо муририят, контрол ва хидояти хашм тавассути қонуни шариати аллох, ин хашм аз ниёзхойи хаётийи инсон мисли дин – жон – номус – ақл – мол ва обру ва ғейрих мухофизат мекунад. Агар чанин хашми хидоят шуда тавассути қонуни шариати аллох набошад дунё нобуд мешавад.

لَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَکِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِینَ ‏ (بقره/251)

Агар худованд бархи аз мардумро ба васила бархи дигар дафъ накунад, фасод заминро фаро мегирад, ва ле худованд нисбат ба жахониён лутф ва эхсон дорад. Пас хашми бажо омили аст барои жиловгирийи аз фасоди замин ва дафъ кардани инсонхойи мужрим тавассути инсонхойи солих, ва аътойи ин хашми бажо лутф ва эхсони аллох ба бандахояш аст.

1-Холо, хашми нобажо ё ифроти дар хашм аз сифати куффор ва мунофиқин астки ин хашмро дар баробари қавонини шариати аллох ба кориш мегиранд. Пас харгуна хушунати ноши аз суъистефодайи аз қудрат ва хамла ба хуқуқи инсонхоки – қонуни шариати аллох ин хуқуқро барои инсонхо қоил шуда – хушунати нобажо ва ботил аст. Албатта иддайи аз муслимин хам мумкин аст ба далоили чун жахл ё амдан ба ин беморийи куффор ва мунофиқин олуда бишаванд. Аммо боз ин сифат хам моли муслимин нест, балки мисли тафарруқ ва лажбозий ва такаббур ва амсолихим моли куффор ва мунофиқин аст, аммо ба далоили мисли жахл ва ғейрих муслимин хам ба он олуда мешаванд.

Дар ин сурат хушунати нобажо яъни харгуна амалики боиси осиби жисмий, рухий ё моддий ғейри шаръий ба шахс бишавадки табъан мухолифи шариати аллох ва харом аст . осиби рухий мисли мажбур кардани ек мусалмон ба табаъият аз қавонини куфрий дини секуляризм, ё гирифтани мустабидона озодийхойи ақидатий ва рафторий муслимин тавассути секуляристхо, ё ривожи анвоъи мафосиди ахлоқий ва рафторий тахти унвони озодийхойи шахсийки мустақиман рухияйи муслиминро хадаф қарор медиханд. Ё табъизи нажодий, ё мушрик ва муртад донистани мусалмоники мушрик ва муртад нест, ё хавориж донистани мусалмононики нест, ё задани хар тухмати нисбат ба мусалмоники дар он нест ва бар мусалмони хушунати нобажойи рухийро тахмил мекунад. Ё мисли зураки духтар ва занро издивож додан, ё анвоъйи издивожхойи ботилики дар жохилият вужуд доштанд ва имруза хам  дар қолиби бебандуборийхойи жинсий вужуд доранд ва хушунати рухийро бар зан тахмил мекунанд.

Хашми нобажойи ек мусалмон аз масоили кучак ва пешипо офтода шуруъ мешавад то ба шарорат мерасад, дар ин холати шарорат, шахс хукми девонаро дорад. Дар шаръ агар чанин шахси хамсаришро талоқ бидихад талоқи у намеофтад ва хукми талоқ ижро намешавад. Агар мо ба баъзи бародарони номезон ва номутаодилимон дар ин холатхо мегуем нима девона иғроқ накардем ва воқеияти онхоро нишон додем.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(131- қисмат)

Дар хар сурат возих аст хашм ва хушунатики бо қонуни шариати аллох махор шуда бошад лозимайи зиндагийи ижтимоий ва ниёзи муслимин аст, ва баро мухофизат аз ақоидишон ва худишон ва хонуводашон, ва жомеъашон ва озод созийи соири сарзаминхойи дорул куфр ба он ниёз доранд, ва бояд мутаносиб бо амали тахдид кунанда, хашмро мудирият ва хидоят кунанд.

Ин “ таносуби бо омили тахдид кунанда” нуктайи бисёр мухимми астки банда борхо ба он ишора кардам ва тазаккур додам, яъни агар шахс омили тахдид кунанда аст, мешавад шахси бо у даргир шуд; агар гурухи ва хизби омили тахдид кунанда аст, мешавад бо хизб ва гурух бо у даргир шуд; аммо агар хукумат ё хукуматхойи муттахид омили тахдид шуданд танхо бо хукумат ва иттиходи хукуматхо мешавад хашм ва хушанатро дар масири шаръияш хидоят ва мудирият кард ва ба натижайи шаръий расид; ва агар муслимини ин хукумат – хукумати исломий ала минхажин нубувват чи хукумати бадили изтирорийи исломий – ро хам дар ихтиёр надоштанд, танхо бо мажлиси вохиди мужохидин метавонанд хашмро дар масири шаръияш бар алайхи ин хукуматхойи кофари мухожим ва муртаддини махаллий мудирият ва хидоят кунанд ва хеч рохи дигари вужуд надорад.

Хашми нобажо:

  Медонемки инсонхо аз қавонини мухталифи пейравий мекунанд, ва дар ин қавонинишон хам хуқуқ ва таколифишон мушаххас шуда аст, ва мушаххас хам шуда астки агар шахривандон бар халофи онро анжом бидиханд жарима мешаванд ва бояд мунтазири авоқибиш хам бошанд. Табиий астки дар хар жомеъайи хам одамхойи қонун шикани вужуд дорандки харфи хисобу  хақ ва хуқуқи дигарон холишон нест, барои хамин хар миллати додгоххойи хосси худиш, ва полис ва зиндон ва табъид ва мужозотхойи хосси худишро дорад, ва мужозоти мужримини жомеъайи худишро ниёзи худиш медонад, ғейри аз ин, барои муқобила бо душманони хорижий, вужуди артеши қудратманд ва жанг ва эъмоли хушунат бо душманони хорижийро хам хаққи худиш медонад. Дар ин сурат эъмоли хушунатики тавассути қонуни он кишвар таъйид шуда бошад мовриди таъйиди мардумони хам ақида  бо ин хукумат аст, ва хар кишвари дар дунё чанин эъмоли хушунати бар асоси қавонинишро барои хифзи амнияти моддий ва маънавийи афроди жомеъаш хаққи худиш медонад.

Пас хашм бо ин вижагихо монанди нийрухойи дигар дар инсон вужуд дорадки бояд контрол ва хидоят бишавад, ва инсон аз тариқи қавонин, боядхо ва арзишхойики қабул карда аст бояд ин хашмро контрол ва хидоят кунад, ё ба истелохи мо мудирият кунад.

Холо барои мудирият ва контроли ин хашм кудом қонун ва кудом шевайи эъмоли хушунат дуруст аст ва кудом еки ғалат аст, ё мезони тўвзиъ ва масрафи ин хушунат дар баробари инсонхойи мужрим ё мухолиф чиқадар аст, ба ақоиди афрод бармагардад. Дар инжо ба теъдоди бовархо ва ақоид ва қавонин, хушунатхойи рухий ва жисмий бо хам фарқ доранд ба унвони мисол:

-Назди мо сузондани ек жаноза ек тўвхин ва хушунати рухий ба бозмондагони маййит аст, аммо назди будоийхо новъи адойи эхтиром аст.

-Ё рақсидан ва шодий кардан хенгоми дафни жаноза назди баъзи аз қабоили африқоий ек эхтиром аст аммо назди мо новъи хушунати рухий ва тўвхин аст.

-Ё жасади маййитро аз қабр берун овардан барои мо ек тўвхин ва хушунати рухий аст, аммо назди баъзи аз қабоили андонезий хар се сол екбор берун овардани маййит ва либос пушондан ба у ек арзиш аст.

-Ё масалан ислом мегуяд хукми муртад куштан аст ва ин хушунат бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд хукми дузд буридани дастиш аст ва ин хушунати бажост; аммо дини секуляризм мегуяд: на, ин хушунати набажост.

-Ислом мегуяд хукми машрубхўр ва зинокор ва хамжинсбоз ва ғейрих ин аст…. ва ин хушунати бажост, аммо дини секуляризм мегуяд: на , ин хушунати нобажост.

-Ислом мегуяд қонуни аллох бояд таъйин кунад хушунати бажо ва нобажо чист? Аммо секуляризм мегуяд: на, ин хақ бояд моли ман бошад.

-дини секуляризм мегуяд хар каси дунболи қонуни шариати аллох бошад хушунатиш бад аст ва нобажост, ва аллох мегуяд хуб аст ва ниёз аст ва бажост.

(идома дорад………)