نویسنده: admin

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(46- قیسم)

حاضِردَه زَمانَه وِی وَ تَشکِیللَشگن مَذهَبلَرگه اَیلَنگن آلدِین اِیسَه بِیکار قِیلِینگن کِیچِیک شوُرالَرنِی اَساسچِیلَرِینِینگ مَقصَدِی، مُؤمِنلَرنِی اَدَشگن، قِییشِیق یوُللَردَن کَتتَه راق شوُرالَر آرقَه لِی باشقَه مُسُلمانلَر بِیلَن وَحدَت تامانگه آلِیب بارَه دِیگن یوُللَرگه کوُرَه واحِد اوُمَّت وَ واحِد اِجماع وَ واحِد جَماعَتنِینگ اَصلِی یوُلِیگه سَرِی آلِیب بارُوچِی شَرعِی یوُلنِی آچِیشدَن وَ مُتَفَرِّق اَرِیقچَه لَردَن قوُتوُلِیب اِسلامنِینگ واحِد دَریاسِیگه کِیرِیش وَ هِدایَت قِیلِیشدَن عِبارَت؛ اَمّا اوُلَرنِینگ مُرِیدلَرِی هَوایِی نَفسلَرِی وَ تَکَبُّر بِیلَن بُولغَنگنلِیکلَرِی وَ اَلله تَعالَی نِی آگاهلَنتِیرِیشِیگه اِعتِبار بِیرمَه گنلِیکلَرِی سَبَبلِی،   «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا» کوُزلَنگن مَقصَدگه اِیمَس باشقَه جایلَرگه بارِیب قالگنلَر، حَتَّی بَعضِی اوُرِینلَردَه اوُلَرنِی شَررِی مُسُلمانلَرنِی اِتِّحادِی اوُچُون سُنَّتِی مَذهَبلَردَن کوُرَه هَم کوُپراق بوُلگن.

بُو یِیردَه بِیزلَرنِینگ بَعضِی مُسُلمان بِرادَرلَرِیمِیز واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلِیشدَن آلدِینگِی مَوجُود اِضطِرارِی وَضِیعیَتدَه دِققَت بِیلَن اِعتِبار بِیرمَیدِیگن نَرسَه، رَعینِی وَحدَتِی اِیمَس بَلکِی اِیمان وَ صَفدَگِی وَحدَت مَسَلَه سِیدوُر، بِیزلَر واحِد اِجماعنِی وَ واحِد جَماعَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزچَه توُرلِی – هِیل فِرقَه لَر وَ تَفسِیرلَردَن مُشتَرَک حالدَگِی، هَر قَندَی سَطحدَه بِیزلَر وُجُودگه کِیلتِیرگن شوُرالَرنِی رَعیِی آرقَه لِی، نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزگه چَه، هَمدَه واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اوُمَّتنِی، واحِد اِجماعنِی، واحِد جَماعَتنِی تَشکِیل قِیلگوُنِیمِیزگه چَه جِهادِیمِیزنِی دَوام اِیتتِیرَه آلَه مِیز، بُو نَرسَه هَمَّه اوُچُون مُطلَق حُجَّتدوُر.

مَنَه بُو شوُرالَر هَم باشقَه جَماعَتلَر وَ حِزبلَرگه اوُحشَب جَماعَتلَرنِینگ شوُراسِی تَشکِیل بوُلِیشِیدَن آلدِینگِی مَرحَلَه دَه اوُزلَرِینِینگ تَکاموُللَشِیش یوُنَه لِیشِیدَه توُحتَب قالمَسلِیکلَرِی وَ گاهِیدَه مَذهَبگه اوُحشَه گن بِیر نَرسَه گه اَیلَه نِیب قالمَسلِیکلَرِی کِیرَک، بَلکِی مَقصَد بوُتوُن جَهان بوُیِیچَه اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل قِیلییش بوُلِیشِی لازِم، مَنَه بُو مَقصَدنِی قوُلگه کِیرِیتِیلگوُنچَه کَتتَه راق شوُرالَرنِی تَشکِیل قِیلِینِیشِی کِیرَک، چوُنکِی مَنَه بُو شوُرالَردَگِی گوُروُهلَروَ جَماعَتلَرنِینگ شوُرانِی رَعیِیدَن باش تارتِیشلِیککَه حَققِی یوُق، بَرچَه فَعالِیَتلَر شوُرانِی اَکثَرِیَت رَعیِیگه اَساسلَنگن بوُلِیشِی وَ هَر قَندَی یَککَه حالدَگِی حَرَکَت مَنع قِیلِینِیشِی کِیرَک.

مَوجوُد وَضِیعیَتدَه اَنَه اوُشَنچَه تَفسِیرلَر، تَعوِیللَر، فِرقَه لَر،حِزبلَر وَ توُرلِی- هِیل گوُرُوهلَر مَوجُود بُولِیشِیگه قَرَمَسدَن، هَمَّه مُسُلمانلَر شوُنِی تَعلِیم آلِیشِیمِیز کِیرَککِی، بِیزلَر اوُزِیمِیزنِی مُخالِفِیمِیزدَگِی مُسُلمانلَرنِی اوُلچاوِی اوُچُون بِیزلَرگه مُوافِق بوُلگنلَر یَحشِی وَ مُخالِف بوُلگنلَر یامان بوُلِیشِی بارَه سِیدَه “مِعیار” بوُلَه آلمَیمِیز، بِیزلَرنِی بَرچَه مِیز بِیر- بِیرِیمِیزنِی بَرابَرِیمِیزدَه نِسبِی حُجَّت بوُلَه مِیز وَ فَقَطگِینَه واحِد شوُرا وَ واحِد اِجماعگِینَه اوُزِینِی باشقَه رُووِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی. اَلبَتَّه بُو فَقَط اوُنِی باشقَه رُووِی آستِیدَگِی مِنطَقَه لَرگه تِیگِیشلِی، مَنَه بوُ واحِد شوُرانِی وَ واحِد اِجماعنِی باشقَه رُووِیدَه بوُلمَه گن مِنطَقَه لَر بوُندَن مُستَثنا. بوُتوُن جَهان بُویِیچَه اوُلِی الاَمر شوُراسِی واحِد رَعی وَ واحِد اِجماع بِیلَن شَکللَنگن پَیتِیدَگِینَه، بوُتوُن دُنیادَگِی بَرچَه مُسُلمانلَر اوُچُون مُطلَق حُجَّت بوُلَه آلَه دِی.

بِیزلَرنِینگ جوُدَه کوُپ نامِیزان وَ مُواظَنَتسِیز بِرادَرلَرِیمِیز عادَتدَه شوُرانِینگ تَرکِیبِی قِسملَرِیدَگِی مَنهَجنِی ناپاک اِیکَه نِی وَ حَتَّی شوُرانِینگ بَعضِی اَعضالَرِینِی مُنافِق وَ سِکوُلارزَدَه لَرگه خاص بوُلگن کَسَللِیکلَرگه  چَه لِینگه نِی، ناپاک اِیکَه نِیگه اوُحشَه گن بَهانَه لَر بِیلَن بوُلِینِیش وَ تَفَرُّققَه بائِث بوُلِیشَه دِی. بُو بِرادَرلَر رَهبَرِیَتنِینگ مَنهَجِینِی پاک بوُلِیشِی بِیلَن اوُنِی قوُل آستِیدَگِیلَرنِی پاک بوُلِیشِی، حَتَّی شوُرا اَعضالَرِینِی اوُرتَه سِیگه فَرق قوُیِیشگه قادِر اِیمَسلَر، اوُلَرنِی هَمَّه سِی رَهبَرِیَتگه اوُحشَه گن بوُلِیشِی کِیرَک، دِیب اوُیلَه شَه دِی.

اوُلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِینگ جَنگِی شوُرالَرِیدَه عَبدُالله اِبنِ اُبَیگه اوُحشَه گن کِیشِیلَر وَ اَنَه اوُشَنچَه عَقِیدَه وِی وَ رَفتارِی کَسَللِیکلَر بوُلمَسلِیگِینِی هاحلَه شَه دِی،اِیندِی اَگر مَنَه بوُلَر مَوجُود بوُلگچ، دِیمَک بوُ رَهبَرِیَتنِی صَفِیدَن جوُدا بوُلِیش اوُچُون بِیر اَسباب بوُلَه دِی وَ حَتَّی رَهبَرِیَتنِی بِیزلَر گوُواه بوُلِیب توُرگن توُرلِی- هِیل توُحمَتلَر بِیلَن مُتَّحَم قِیلِینِیشلَرِیگه سَبَب بُولَه دِی، اوُلَر آشکارَه عَبدُالله اِبنِ اُبَی وَ اوُنِینگ جَماعَتِی اُحُد غَزاتِیدَه قِیلگن اِیشنِی قِیلِیشَه دِی وَ نَتِیجَه دَه گوُناهگه وَ تَفَرُّقدِیک بوُیُوک عَذابگه دوُچار بوُلِیشَه دِی وَ اوُزلَرِینِی مُشرِکلَرنِی صِیفَتلَرِیگه شامِل قِیلِیب آلِیشَه دِی. اَصلِیدَه اِیسَه اوُلَر قوُیِیدَگِی نَرسَه لَرنِی جُودَه یَحشِی بِیلِیشَه دِی:

1. تَفَرُّق زِیلزِیلَه وَ چَقماقنِی حَددِیدَگِی عَذابدوُر:    قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)
2. صَبر قِیلمَسلِیک وَ اوُزلَرِینِی تَفَرُّق عَذابِیگه دوُچار قِیلِیشلِیک، مُسُلمانلَرنِی سوُستلَه شِیشِیگه وَ ناتَوان بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلِیشِینِی، هَمدَه مُسُلمانلَرنِی حَیبَتِی وَ عَظَمَتِی یوُقالِیشِیگه سَبَب بوُلِیشِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:   وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)
3. اوُلَر تَفرَقَه سالوُچِیلَر بِیلَن رَسُول الله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی اوُرتَه سِیدَه هِیچ قَندَی باغلِیقلِیک قالمَسلِیگِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:   إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)
4. شوُنِینگدِیک اوُلَر تَفَرُّق مُشرِکلَر وَ سِکوُلارِیستلَرنِینگ صِیفَتلَرِیدَن اِیکَه نِینِی وَ اَلله تَعالَی مُسُلمانلَرنِی بوُندَی صِیفَتلَردَن نَهِی قِیلگه نِینِی و َبوُندَی صِیفَتلَردَن اوُزاقلَه شِیشگه اَمر قِیلگه نِینِی یَحشِی بِیلِیشَه دِی:  وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(دوامی بار…….)

مُقَدَّمات دَرسلَرِی/ آلتِینچِی دَرس: نِیمَه قِیلِیش کِیرَک؟ آنگلِی، مَقصَدلِی وَ حَرَکَتلَه نوُچِی وَحدَت.

شیخ ابو حمزه هورامی حفظه الله نی ااودیا تسمه سیدن یازیب آلینگن.

(45- قیسم)

بوُنِی بَرابَرِیدَه اَلله وَ رَسُولِیگه اِطاعَت قِیلَه دِیگن کِیشِیلَرگه وَعدَه بِیرَه دِیکِی:  وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69) کِیمدَه – کِیم اَلله وَ پَیغَمبَرگه اِطاعَت اِیتسَه، اَنَه اوُشَه لَر اَلله اِنعاملَرِیگه سَزاوار بوُلگن ذاتلَر – پَیغَمبَرلَر حَق – راست اِیمان اِیگه لَرِی، شَهِیدلَر وَ فَقشط یَحشِی عَمَللَر بِیلَن اوُتگن کِیشِیلَر بِیلَن بِیرگه  بوُلوُرلَر. اوُلَر اِیسَه اِینگ یَحشِی هَمراهلَردِیر.

دِیمَک بُو هَزِیل اِیمَس، سِین اوُزِینگنِی قَرارِینگنِی قَبوُل قِیلِیشِینگ کِیرَک، یَعنِی سِین اَلله تَعالَی نَی دَعوَتِیگه مَنفِی جَواب بِیرِیش وَ اِطاعَت قِیلمَسلِیک بِیلَن اوُزِینگنِی «شَدِیدُ الْعِقَابِ» لَرنِی جُملَه سِیگه قوُشَه سَنمِی یاکِی اِطاعَت قِیلِیب اوُزِینگنِی «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  گه وَ اَلله اوُلَرگه نِعمَت بِیرگن هَمدَه سِین هَر کوُنِی نَمازلَرِینگدَه  «الَّذِینَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» بوُلگنلَرنِی یوُلِیگه وَ قَطارِیگه قوُشِیشلِیگِی دُعا قِیلِیب سُورَه یاتگن کِیشِیلَرگه شامِل قِیلَه سَنمِی؟  «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» نِی جُملَه سِیگه شامِل بوُلِیب قالمَسلِیک اوُچُون اَیتَه یاتگن سوُزِینگ بِیلَن قِیلَه یاتگن اِیشِینگدَه صادِق بوُل وَ اوُزِینگنِی تَکلِیفِینگنِی رَوشَن قِیلِیب قوُی.

سِین آشکار شَرعِی دَلِیللَر بِیلَن آچِیق – آیدِین شُو نَرسَه نِی یَحشِی بِیلَه سَنکِی، اَلله تَعالَی عاددِی حالَتدَه شوُرا تامانِیدَن اِرایَه بِیرِیلگن قُرآن وَ سُنَّت،هَمدَه کوُندَه لِیک مَسَلَه لَردَگِی اِجتِهادنِی، اِستِنباطنِی قَبوُل قِیلَه دِی، شُخصلَرنِینگ یا توُرلِی- هِیل، تَرقاق اَحزابلَر وَ گوُرُوهلَرنِینگ یَککَه حالدَگِی اِجتِهادلَرِینِی قَبوُل قِیلمَیدِی، اَگرچِی مَنَه بُو شَخصلَر اوُزِینِی زَمانَه سِینِینگ اِینگ دانِیشمَند وَ اِینگ عالِم شَخصلَرِی بوُلگن تَقدِیردَه هَم بُو مُهِم اِیمَس، سِین اِیشانچ بِیلَن شُونِی یَحشِی بِیلَه سَنکِی، اَلله تَعالَی بِیز وَ سِیزلَرنِی واحِد شوُراگه وَ واحِد اِجماعگه وَ واحِد اوُمَّتگه وَ واحِد جَماعَتگه دَعوَت قِیلگن، مَنَه بوُ حالَتدَه سِین اوُزِینگنِی اوُرنِینگنِی اَنِیق وَ رَوشَن قِیلِیب قوُیِیشِینگ کِیرَک، شوُرا وَ وَحدَت، واحِد اوُمَّت وَ واحِد جَماعَت سَرِی قِیلِینگن حَرَکَت بوُلسِینمِی؟ یاکِی تَحکِیم قِیلِیش وَ اوُندَه دَوام اِیتِیش وَ حَتَّی فِرقَه یَسَش شِیرکِی وَ تَفَرُّقنِی، فَقِیرلِیکنِی دَوام اِیتِیشِی، آچلِیک وَ دُشمَنلَرنِینگ مُسُلمانلَردَن اوُستوُن کِیلِیشِینِی، مُسُلمانلَرنِینگ حُکوُمَتسِیز قالِیشِینِی وُجُودگه کِیلتِیرَه دِیگن باشقَه یوُلدَه بوُتوُن جَهان مُسُلمانلَرِینِینگ حَرَکَتِیگه کوُنگِیل باغلَه مَه گن حالدَه، شَخصلَر وَ گوُرُوهلَر وَ تَرقاق اَحزابلَرنِینگ یَککَه اِجتِهادلَرِیگه کوُنگِیل باغلَب حَرَکَت قِیلیَپسَنمِی؟

شُو یِیردَه اِیشارَه قِیلِینِیشِی لازِم بوُلگن نوُقطَه لَردَن بِیرِی شوُکِی، بِیزلَرنِی بَعضِی بِرادَرلَرِیمِیز بِیر حِزبنِی، جَماعَتنِی حَددِیدَگِی باشقَه رُوچَن شوُرالَرنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه مُوَفَّق بوُلِیشدِی وَ مَنَه شُو مَرحَلَه دَه توُرِیشِیبدِی وَ اوُلَرنِینگ اوُزلَرِی زَمانَه وِی مَذهَبگه اَیلَه نِیشدِی وَ بوُگوُنگِی کوُندَگِی اوُنلَب بَلکِی یوُزلَب حوُددِی شوُندَی وُجُودگه کِیلگن زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِی قَطارِیدَن جای آلِیشدِی. مَنَه بُو زَمانَه وِی یوُزلَب مَذهَبلَرنِینگ اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بوُلگن 4 مَذهَبدَن وَ تَشَیُّعنِینگ مَشهُور اوُچ مَذهَبِیدَن فَرقِی شوُندَه کِی، اوُلَر گاهِیدَه شُورا رَوِیشِی وَ اَکثَراً تَرتِیب بِیلَن اِدارَه قِیلِینَه دِی وَ مَنَه بوُ سُنَّتِی چِیگه رَه لَنگن بِیر نِیچَه مَذهَب مَرکَزلَشتِیرِیلمَه گن حالدَه اوُز حَیاتلَرِینِی دَوام اِیتتِیرِیشَه دِی، اَکثَر حاللَردَه مَنَه بوُ سُنَّتِی مَذهَبلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی هَم جوُزئِی وَ شَخصِی فِقهِی اِیشلَردَه بوُلَه دِی، اَمّا اَنَه شوُ زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِینگ اِیختِلافلَرِی اِیسَه اَکثَراً عَقِیدَه وِی وَ مَنهَجگه آئِد بوُلَه دِی.

بِیزلَر واحِد اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی وَ واحِد اِجماعنِی قوُلگه کِیرِیتگوُنِیمِیزگه چَه بَرچَه سُنَّتِی وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَردَگِی اِدارَه قِیلوُچِی حَیأَتلَرِینِینگ گوُروُهلَرنِی اِیچِیدَگِی مَیدَه مَسَلَه لَر بارَه سِیدَگِی قَرارلَرِینِی وَ گوُرُوهنِی اِیچِیدَگِی اِستِقلالِینِی قَرشِیسِیدَه رِعایَت قِیلگن حالدَه، کِیلِیشوُو بِیلَن مُناسَبَتدَه بوُلَه مِیز وَ بوُگوُنگِی زَبان بِیلَن اَیتگندَه اوُلَر حَقِیدَه اِسلامِی “کانفِیدِیرالِیزمنِی اَصلِیگه” گوُرَه عَمَل قِیلَه مِیز، اَمّا مَنَه شوُ باسقِیچدَه توُحتَب قالِیشنِی وَ قَرارلَرنِی بُویُوکراق شوُرا سَرِی وَ نِهایَت اِیسَه مُسُلمانلَرنِینگ بوُتوُن جَهان اوُلِی الاَمر شوُراسِی تامانگه هِدایَت قِیلمَسلِیکنِی غَیرِی شَرعِی دِیب حِسابلَیمِیز وَ مَنَه بُو وَحدَت، هَمدَه بُویُوکراق اِجماعنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیش یوُلِیدَه بوُلمَه گن هَر قَندَی قَرارنِی مُسُلمانلَردِیگ هَمَّه سِیگه اوُرِیلگن ضَربَه دِیب بِیلَه مِیز.

بِیر جایدَه توُحتَب قالَه دِیگن وَ اوُزلَرِینِی شوُرالَرِینِی زَمانَه وِی مَذهَبلَرگه اوُحشَه تِیب آلَه دِیگن وَ کَتتَه راق شوُرالَرنِی اِیچِیدَه حَل بوُلِیب کِیتِیشلَرِیگه رُحصَت بِیرمَیدِیگن کِیشِیلَر، اِینگ کَمِیدَه یَنگِی شِیوَه دَگِی فِرقَه گرالِیک وَ مَذهَب یَسَشلِیک وَ تَفَرُّق شِیرکِیگه دوُچار بوُلِیشَه دِی وَ اَستَه – سِیکِینلِیک بِیلَن اوُزلَرِینِینگ شوُرالَرِی، جَماعَتلَرِی، حِزبلَرِی، تَشکِلاتلَرِینِی جوُدَه هَم بوُیُوک وَ کِینگ – کوُلَملِی جاهِلِیَتنِی، بوُتوُن جَهان وَ مِنطَقَه دَگِی طاغوُتلَرنِی، اوُزلَرِیگه مُخالِف بوُلگن مُسُلمانلَرنِی قَرشِیسِیدَه بِی پَناه وَ تَنها بوُلِیب قالِیشلَرِی بائِث بوُلِیشَه دِی، آخِیر اوُلَر اوُنِی شوُ دَرَجَه گه آلِیب کِیلگوُنلَرِیچَه قَنچَه زَحمَت چِیکِیشگن اِیدِی. 

اوُلَر هَرگِیز کِیرَکلِی وَ ضَرُور اوُرِینلَردَه مُستَقِیل وَ زَمانَه وِی مَذهَبلَرنِی شَکلِیگه اوُتگن، هَمدَه هَر بِیرِی تَرقاق حالدَه اوُزِینِی یوُلِینِی دَوام اِیتتِیرَه یاتگن باشقَه شوُرالَرنِینگ کوُچِیدَن فایدَه لَنَه آلمَیدِی وَ اوُلَردَن یاردَم آلِیشگه هَم قادِر بوُلمَیدِی. مَنَه بوُ اَنَه اوُشَه یِیتِیلمَه گن شوُرالَرنِینگ کامِل بوُلمَسدَن توُرِیب نابوُد بوُلِیش زَمانِیدوُر، اوُلَر مَوجُود جاهِلِیَتنِی وَ حاکِم بوُلِیب توُرگن طاغوُتلَرنِی بَرابَرِیدَه اَنَه اوُشَنچَه اِیمتِیازلَر بِیرِیشگه مَجبُور بوُلِیشَه دِی، بوُ نَرسَه اوُلَرنِینگ جاهِلِیَتگه وَ طاغوُتلَرگه تَسلِیم بوُلگن دِیگن مَعنانِی بِیلدِیرَه دِی، مَنَه بُو اوُشَه بالِیغ بوُلمَه گن شوُرالَرنِینگ اِنکار قِیلِیب بوُلمَیدِیگن آشکارَه اوُلِیمِی وَ اَدهَ شِیشِی حِسابلَه نَه دِی، بِیر تاماندَن اَنَه اوُشَنچَه مُتَعَهِّد، فِداکار اَعضالَرنِینگ تَلَف بوُلِیشلَرِیگه سَبَب بوُلسَه، باشقَه تاماندَن طاغوُتلَرگه تَسلِیم بوُلِیشلَرِیگه وَ مُسُلمانلَرنِینگ کِینگ – قَمراولِی وَحدَتِی، هَمدَه کَتتَه راق شوُرالَرنِی تَشکِیل بوُلِیشِی وَ نِهایَت اَلله تَعالَی نِینگ اَمرِی وَ دَعوَتِی بوُلگن اوُلِی الاَمر شوُراسِینِی تَشکِیل بوُلِیشِی یوُلِیدَه توُسِیق، مانِع بوُلِیشیگه بائِث بوُلِیشَه دِی. بُو مُصِیبَتلَرنِی  هَمَّه سِی اوُلَرنِینگ هَوایِی نَفسگه یا قَلبگه تابِع بوُلِیشلَرِی سَبَبلِی باشلَنگن وَ اوُلَرنِی مَنَه شوُ مَرحَلَه گه یِیتکَزگن.

(دوامی بار……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(46- قسمت)

بنیانگذاران اکثر این شوراهای کوچک سقط شده که الان به صورت مذاهب مدرن و سازمان یافته ای درآمده اند هدفشان بازکردن راهی شرعی برای برگشت مؤمنين از كوره راهها و بيراهه هاي تفرق، بسوي جاده اصلي امة واحده و اجماع واحده و جماعت واحد از طریق ارتقاء وحدت با سایر مسلمین در شوراهای بزرگتر، و هدايت و آزاد شدن از جويبارهاي متفرق، و ورود به درياي واحد اسلام بود؛ اما مریدهایشان تنها به دلیل هوای نفس و آلوده شدن به درصدهائی از تکبر وعدم توجه به اخطار الله تعالی: «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى‌ أَلَّا تَعْدِلُوا» سر از جای دیگری درآورده اند که در مواردی شرشان از مذاهب سنتی برای اتحاد مسلمین بسیار بیشتر بوده است.

در اینجا آنچه که عده ای از برادران مسلمان ما در وضع اضطراری موجود قبل از تشکیل اجماع واحد و جماعت واحد به آن دقت نمی کنند مسأله ی وحدت ایمان و صف است نه وحدت رای، ما می توانیم تا رسیدن به اجماع واحد و جماعت واحد، شورائی باشیم از فرق و تفاسیر مختلف که مشتركاً با رای شورایی که در هر سطحی به وجود آوردیم به جهادمان تا رسیدن به حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و تشکیل شورای اولی الامر واحد و تشکیل امت واحد و اجماع واحد و جماعت واحد ادامه بدهیم که حجت مطلق است برای همه . 

این شوراها هم نباید مثل جماعتها و حزبها در مرحله ی قبل از تشکیل شورای جماعتها از سیر تکاملی خودشان متوقف بشوند و گاه تبدیل بشوند به چیزی شبیه یک مذهب، بلکه باید هدف، تشکیل شورای اولی الامر جهانی باشد، و تا رسیدن به این هدف باید شوراهای بزرگتری تشکیل داد که در این شوراها گروهها و جماعتها حق سرپیچی از رای شورا را ندارند، و باید کلیه ی فعالیتها بر اساس رای اکثریت شورا باشد و هر گونه تک روی ممنوع باشد.

  در وضع موجود و با وجود اینهمه تفسیر، تأویل، فرقه، حزب و گروه مختلف، تمام مسلمین باید یاد بگیریم که ما «محك» نيستيم برای ارزيابي مسلمین مخالفمان، تا موافق ما خوب باشد و مخالف ما بد، همه ی ما در برابر همدیگر حجتهای نسبی هستیم و تنها شورای واحد و اجماع واحد آن است که حجت مطلق برای مناطق تحت مدیریتش است . این هم تنها برای مناطق تحت مدیریت خودش حجت است، نه برای مناطق دیگر که درمدیریت این شورای واحد و اجماع واحد نیستند. تنها زمانی که شورای اولی الامر جهانی با رای واحد و اجماع واحدش که شکل گرفت آن وقت است که برای تمام مسلمین دنیا حجت مطلق می شود. 

بسیاری از برادران نامیزان و نامتعادل ما معمولا به بهانه هائی چون پاک نبودن منهج زیر مجموعه های شورا، و حتی پاک نبودن و آلوده بودن بعضی از اعضای شورا به بیماریهای مختص منافقین و سکولار زده ها آلوده شده و باعث انشعاب و تفرق می شوند . این برادران نمی توانند در پاک بودن منهج رهبریت با پاک بودن زیر دستان و حتی اعضای شورا فرق بگذارند، و انتظار دارند همه مثل رهبریت باشند .

اینان انتظار دارند که در شورای جنگی رسول الله صلی الله علیه وسلم مثلا کسانی چون عبدالله ابن ابی و آنهمه بیمار عقیدتی و رفتاری وجود نداشته باشند، و اگر بودند، پس این اسبابی می شود برای جدائی از صف رهبریت، و حتی متهم کردن رهبریت به انواع تهمتهائی که شاهدش بوده و هستیم، و آشکارا همان کاری را می کنند که عبدالله بن ابی و جماعتش درغزوه ی احد کردند و دچار گناه و عذاب بزرگ تفرق می شوند و خودشان را مشمول صفات مشرکین می کنند. در حالی که می دانند که :

1. تفرق عذابیه در حد زلزله و صاعقه : قُلْ هُوَ الْقَادِرُ عَلَىٰ أَن يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذَابًا مِّن فَوْقِكُمْ أَوْ مِن تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعًا وَيُذِيقَ بَعْضَكُم بَأْسَ بَعْضٍ ۗ (انعام/65)
2. اینها می دانند که صبر نکردن و خود را دچارعذاب تفرق کردن باعث درماندگی و ناتوانی مسلمین می شود و شکوه و هیبت مسلمین از بین می رود: وَأَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِیحُکُمْ وَاصْبِرُواْ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ‏(انفال/46)
3. اینان می دانند که رابطه ای بین تفرقه اندازها با رسول الله صلی الله علیه وسلم باقی نمی ماند : إِنَّ الَّذِینَ فَرَّقُواْ دِینَهُمْ وَکَانُواْ شِیَعاً لَّسْتَ مِنْهُمْ فِی شَیْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللّهِ ثُمَّ یُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَفْعَلُونَ ‏ (انعام/159)
4. همچنین می دانند که تفرق از صفات مشرکین و سکولاریستهاست که الله تعالی مسلمین را از چنین صفتی نهی کرده است و امر کرده از چنین صفتی دوری کنیم: وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ ‏ * مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعاً ‏(روم/ 33- 32)

(ادامه دارد……)

درسهای مقدماتی/درس ششم:  چه باید کرد؟ وحدت آگاهانه، هدفمند و حرکتی

 پیاده شده از نوار صوتی شیخ ابوحمزه المهاجر هورامی حفظه الله

(45- قسمت)

در برابر به کسانی که از الله تعالی و رسولش اطاعت می کنند وعده می دهد: ‏وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا‏ .( النساء/ 70-69) و کسی که از خدا و پیغمبر اطاعت کند، او همنشین کسانی خواهد بود که خداوند بدیشان نعمت داده استاز پیغمبران و راستروان و شهیدان و شایستگان، و آنان چه اندازه دوستان خوبی هستند !‏« وَ حَسُنَ أُوْلئِکَ رَفِیقاً» : آنان چه دوستان نیکو و خوبی هستند . ‏

پس شوخی بردار نیست، تو باید تصمیم خودت را بگیری که می خواهی با عدم اطاعت و پاسخ منفی به دعوت الله تعالی خودت را مشمول «شَدِیدُ الْعِقَابِ» کنی یا با اطاعت کردن خودت رامشمول «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ»  وآنانی کنی که الله به آنان نعمت داده است و هر روز چندین بار در نمازت دعا می کنی که الله تعالی تو را در ردیف  و در راه «الَّذِینَأَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ» قرار بدهد؟ در گفتارو کردارت صادق باش و تکلیف خودت را روشن کن تا مشمول «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ» نشوی.

توئی که می دانی، و با دلایل آشکار شرعی برایت روشن و واضح است که الله تعالی در حالت عادی آن تنها اجتهاد و استنباطی از قرآن و سنت و مسائل روزی را می پسندد که از طريق شوري ارائه شده باشد نه اجتهادات فردی اشخاص و احزاب و گروههای مختلف و متفرق را، هر چند این اشخاص دانشمندترين و عالمترين شخص زمان خودش هم محسوب بشود، و می دانی و یقین داری که الله تعالی ما و شما را به شورای واحد و اجماع واحد و امت واحد و جماعت واحد دعوت کرده است، در این صورت باید موضع خودت را روشن کنی که آیا با شورا و وحدت و حرکت به سمت و سوی امت واحده و جماعت واحده هستی؟ یا با دل بستن به اجتهادات فردی اشخاص و گروهها و احزاب متفرق بدون وابستگی به جنبش جهانی مسلمین در مسیر دیگری در حرکت هستی که به تحکیم و ادامه و حتی تولید شرک فرقه سازی و تفرق و ادامه ی فقر و گرسنگی و تسلط دشمنا ن بر مسلمین و بی حکومتی مسلمین ختم می شود؟ 

نکته ای که لازم است در اینجا به آن اشاره بشود این است که عده ای از برادران ما موفق شده اند که شوراهای مدیریتی را در حد یک حزب و جماعت به وجود بیاورند، و در همین مرحله مانده اند، و خودشان تبدیل می شوند به مذهبی مدرن و امروزی در کنار دهها و بلکه صدهای مذهب مدرنی که اینطوری تولید شده اند . تفاوت این صدها مذهب مدرن با 4 مذهب معروف به اهل سنه و دو سه مذهب معروف به تشیع تنها در این است که اینان گاه به روش شورائی و اکثرا منظم اداره می شوند و این چند مذهب محدود سنتی به صورت غیر متمرکز به حیات خودشان ادامه می دهند  و اکثرا اختلافات این مذاهب سنتی هم تنها در امور جزئی و فقهی شخصی است اما اختلافات این مذاهب مدرن اکثرا در مسائل عقیدتی و منهجی است.   

ما تا زمان رسیدن به شورای اولی الامر واحد و اجماع واحد به استقلال درون گروهی و تصمیمات هیئت مدیره ی تمام مذاهب سنتی و مدرن در مسائل ریز و درون گروهیشان با تسامح و مدارا برخورد می کنیم، و به زبان امروزی به «اصل کنفدراليسم» اسلامی در مورد آنها عمل می کنیم ، اما توقف در همین حد و هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای بزرگتر و در نهایت هدایت نکردن تصمیمات به سمت و سوی شورای اولی الامر جهانی مسلمین را غیر شرعی می دانیم، و هر تصمیمی که در این مسیروحدت و تولید اجماع بزرگتر نباشد را ضرباتی به همه ی مسلمین و خدمتی به دشمنان متحد می دانیم .

کسانی که دچار توقف می شوند و شوراهای خودشان را مثل مذاهب مدرن در می آورند و اجازه نمی دهند که در شوراهای بزرگتری حل بشوند حداقلش این است که دچار شرک فرقه گرائی و مذهب سازی و تفرق به شیوه ی نوین شده اند، و به صورت تدریجی باعث تنها و بی پناه ماندن شورا و جماعت وحزب و سازمانشان در برابر خیل عظیم و گسترده ی جاهلیت و طاغوتهای جهانی و منطقه ای و مسلمین مخالف خود می شوند که آن همه برایش زحمت کشیده اند تا آن را به این مرحله رسانده اند.

اینها هرگز نمی توانند در موقعیتهای ضروری و لازم از نیروهای سایر شوراهایی که آن ها هم به شکل مذاهب مستقل و مدرنی در آمده اند و هر کدام به صورت متفرق مسیر خودشان را طی می کنند استفاده کنند و از آن ها کمک بگیرند . این همان زمانی است که این شوراهای نابالغ به تکامل نرسیده سقط می شوند، و در برابر جاهلیت موجود و طاغوتهای حاکم مجبور به دادن چنان امتیازاتی می شوند که چیزی غیر از تسلیم شدن آنان به جاهلیت و طاغوت معنی نمی دهد . این همان مرگ و انحراف انکار ناپذیر و آشکار این شوراهای نابالغ است که از یکطرف باعث تلف شدن آن همه اعضای متعهد و فداکار می شوند، و از سوی دیگربا تسلیم شدن به طاغوتها، در راه وحدت فراگیر مسلمین و تشکیل شوراهای بزرگتر و در نهایت شورای اولی الامر که امر و دعوت الله تعالی است، به صورت مانع و سد در می آیند . تمام این مصیبتها به دلیل تبعیت آن ها از هوای نفس یا قلب شروع شده است که آنها را به این مرحله رسانده است.

(ادامه دارد…….)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(120- қисмат)

Вақти лажбозий доим шуда аст худованд дар қуръон мегуяд:

«ذرهُم»،

Рахойишон кун.

«فَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ» (توبه/95)

Пас аз онон руйи гардон бишавид. Ё дар мовриди мунофиқин ва секулярзадахойики ба ин сифати куффор олуда шуданд мефармояд:

:« فَإِن جَآؤُوکَ فَاحْکُم بَیْنَهُم أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِن تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَن یَضُرُّوکَ شَیْئاً »)مائده/ 42)

Агар ишон назди ту омаданд ( ва довари аз ту хостанд) дар миёнишон довари кун ё аз ишон руйи бигардон ва ( кори ба довари онон надошта бош) агар аз онон руйи бигардони, хеч зиёни наметавонанд ба ту бирасонанд.

Дар ин сурат лажожат на танхо нафсро табох мекунад, балки осори беруний ва ижтимоий хам дорад ва ба мужтамаъ ва мухит хам сароят мекунад, ва мужтамаъро хам олуда мекунад. Чанин ашхоси таъодули даруний надорад ва дар умури шахсий, хонуводагий ва ижтимойишон дар бухрон ба сар мебаранд, агар ба баъзи аз бародаронимон мегуйем номутаодил ва номезон дар воқеъ бахши аз воқеиятхойи ақидатий ва рафторийи онхоро баён кардем. Хар чандки аксарияти ин бародарони номезон ва номутаодили мо омили жахли онхоро ба хам масир шудан бо лажужхо кашонда аст.

 Барои чандимин бор арз мекунамки ин сифати хатарноки лажбозий моли куффор аст на моли муслимин, ин сифат мисли тафарруқ моли куффор аст на моли  муслимин

(وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُشْرِكِينَ * مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ).

Холо агар муслимин ба он олуда шуданд. Дар ин сифати хосси худишонро шабихи куффор карданд ва дар ин сифати хосси мисли куффор шуданд.

عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ»[1]

Ташбих ба қовм дар ингуна маворид аст на дар либос пушидан ва амома сар кардан ва риш гузоштан ва соири мавориди инчуниники фарқи миёни росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бо соири аъроби мусалмон ва ғейри мусалмон вужуд надошт. Ва агар ғарибайи вориди жамъи мешуд ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар он жамъ хузур дошт мегуфт: росулуллох кудом еки аз шумо хастанд?

Замоники аллох таоло дар мовриди ахли китоб мефармояд:

:الَّذِینَ آتَیْنَاهُمُ الْکِتَابَ یَعْرِفُونَهُ کَمَا یَعْرِفُونَأَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِیقاً مِّنْهُمْ لَیَکْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ یَعْلَمُونَ (بقره/146)

Ононки бадишон китоби ( осмоний) додем, уро ( Мухаммад ва пайғамбари хотамро , хуб) мешносанд, бидон гунаки писарони худро мешносанд, ва бархи аз онон бегумон хақро пинхон медоранд, дар холики медонанд. Яъни каси метавонад ин қадар лажбоз ва хақситиз  бишавадки – бидуни дар назар гирифтани хуб ва бад ва бидуни дар назар гирифтани авоқиб ва суд ва зиён – бигуяд ин фарзанди ман фарзандам нест, дар холики фарзандиш аст ва худиш хам ба ин яқин дорад. Танхо ек мутакаббири лажбоз метавонад инқадар фосид ва золим бошад ва худишро болотар аз они бидонадки таслими хақ бишавад, ва худишро болотар аз хаққи бидонадки аллох таоло фристода аст.

Бародарони моки огохона дар ин сифати хатарноки лажбозий, лажожат, хақгуризий, хақситизий худишонро шабихи куффор карданд бояд зуд дар фикри халос шудан аз ин олудаги бошанд, ва гарна бояд мунтазири самарот ва соири натоиж ва олудагихойи равоний ва рафторийи ин манбаъи шар хам бошандки, ин олудагихойи ноши аз лажожат ва лажбозий еки аз азимтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатий аст. Ба унвони мисол:

-каси медонад ва яқин дорадки секуляризм хам дини астки рақиби аслийи дини ислом аст, ва ин секуляристхо хамиша бо муслимин межанганд то муслимин  даст аз чохор мафхуми аслийи дини ислом бардоранд ва муртадишон кунанд, аммо ба мейли худиш аз секуляристхо ва демокрасийи онхо химоят мекунад ва ошкоро вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминро нишона меравад.

– каси медонад ва яқин дорадки душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ва 4 ахли қибла кудомхо хастанд аммо чун аз фалон қовм ва мазхаб бадишон меояд ва танаффур дорад, ба мейли худиш, ин душманшиносийи шаръий ва даража бандийи душманонро бахам бирезад, ва хатто дар мавориди ба нафъи душманони шумора 1 ва 2 ва 3 ошкоро бар алайхи муслимини ахли қибла вориди жанги равоний ё мусаллахона мешавад чизики мо хам акнун хам дар Сурия ва Афғонистон ва Сумоли ва ғейрих мебинем.

(идома дорад…….)

---

[1]رواه أبو داود

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(119- қисмат)

Шахси мусалмон дар хамон қадами аввали вуруди ба исломиш бо “ на” , “ла” вориди ислом мешавад. Бо “ ла илаха” ва куфр ба тоғут дари вурудиро боз мекунад. Дар хамин ибтидойи амр тамоми қавонин ва барномахо ва бояд ва набоядхо ва озодийхо ва мамнуъиятхойироки мухолифи қонуни шариати аллох бошандро меандозанд дур ва раддишон мекунанд; баъадки ин корро карданд ва дарро боз карданд вориди хонайи ислом мешаванд ва “ иллаллох” ва иймон ба аллохро ба забон меоваранд ва дар баробари тамоми қавонини шариати аллох мовзеъи “ самиъна ва атоъна “ мегирандки рузона чандин бор бо “ ийяка наъбуду ва ийяка настаъин” таъаххуд медиханд тобеъи қонуни шариати аллох бошанд.

Дар инжо бояд пазирофтки аллох таъйин кунад чи чизи хуб аст ва чи чизи бад аст? Чи чизи арзиш аст ва чи чизи зидди арзиш аст? Чи чизи қонуний аст ва чи чизи ғейри қонуний?, чи чизи озод аст ва чи чизи мамнуъ? Ё бо лажбозий ва такаббур ин хаққи мухтасси аллохро ба хавойи нафси худит ва ба бадтарин махлуқоти аллох медихид?

Дар хар сурат лажожати дар қуръон ба лафзи лажжу омада аст, мисли инки аллох таоло мефармояд:

«لَّلَجُّوا فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ» (مومنون/75)،

«بَل لَّجُّوا فِی عُتُوٍّ وَنُفُورٍ» (ملک/21)

Аммо каламоти дигарий хам хастандки хамин маъниро доранд мисли : исрор, дар мовриди қовми Нух мефармояд:

:«وَأصَرُّوُا وَاستَكبَروُا»

Каламайи дигари анид аст. Анид хам чандин бор дар қуръон ба кор рафта аз жумла:

وَتِلْكَ عَادٌ جَحَدُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهُ وَاتَّبَعُوا أَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ(هود/59).

Ва ин ( қовми) од будки оёти парвардигоришонро инкор карданд ва фристодагонишро нофармоний намуданд ва ба дунболи фармони хар зургуйи ситизажуйи рафтанд.

أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ 

• (ба он ду фаришта хитоб мешавад) хар кофари сарсахтиро дар жаханнам фуру афконид.(ق/ 24)

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآيَاتِنَا عَنِيدًا (مدثر/16)

Ва ле чун у дар баробари оёти мо анид буд.

Возих ва ровшан астки сифати лажбозий ва анидий ва исрори бар ботил аз сифати куффор аст на муслимин. Ин хам медонем гунохики аз руйи жахолат бошад бахшида мешавад мисли гунохи одам, аммо гунохики аз руйи лажожат бошад бахшида намешавад мисли гунохи нажодгероий ва такаббури шайтон.

Инсони лажбоз – мисли шайтон- кори ба хақ ва ботил, хуб ва бад, суд ва зиён ва ғейрих надорад. Барои хамин астки аллох таоло мефармояд:

:«سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ»

Чиро? Чун вақти хақро ба онхо мегуйи ё хар чи онхоро насихат куни онхо мегуянд:

:«سَمِعْنا وَ عَصَيْنا»

Шанидем, ва ле нофармоний кардем яхудийхо ба саййидина Мусо мегуфтанд:

:«وَقَالُواْ مَهْمَا تَأْتِنَا بِهِ مِن آیَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَا فَمَا نَحْنُ لَکَ بِمُؤْمِنِینَ» (اعراف/132)

Гуфтанд: хар андоза барои мо мўъжиза биёвари ( ва хар новъи аз мўъжизот бинамойи) то моро бидон жоду куни, мо ба ту иймон намеоварем. Барои хамин худованд бароишон тўфони – малах – шипиш – қурбоға ва хун фристод ба хар чи даст мезанад хун мешуд. Худованд дар дунё инхоро бароишон фристод. Дар қиёмат хам вазъи ногувори доранд:

«سَوَاء عَلَیْنَا أَجَزِعْنَا أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِیصٍ ‏» (ابراهیم/21)

Бироимон ексон астки дод ва бедод кунем ё сабр кунем рохи нажот ва гуризий барои мо нест.

Одами мутакаббири лажбоз лиёқати хамма новъ бадбахтиро дорад. Чун такаббур ва лажбозий манбаъ ва сарчишмайи хаммайи бадбахтихойи инсон аст. Ва хар жо такаббур ва лажбозий хаст илова бар аз бейн рафтани сулх ва оромиш; тафарруқ, тамасхара дигарон, интиқомгирийи ғейри шаръий, жанг ва даргирийи мусаллахона ё равоний ё хар ду бо хам, чашм ва хам чашми, табйъияти ғалат аз суннатхойи гузаштагон ва миллатхойи маъосири дигар ва садхо беморийи дигар хам хаст. Дар инжо дигар аммаротун биссуъ бар шахс хоким мешавад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(118- қисмат)

Хар жо ин мовжудияти нацианализм вужуд доранд оромиш аз бейн меравад ва жанг ва зулм жойишро мегирад, холо агар аз дастиш бар биёяд ин жанг ва зулмро аз тариқи аслаха бар мухолифиш тахмил мекунад хамон корики гитлери секуляр дар европо кард ё мустафо камол пошойи секуляр дар Туркия кард ё Саддам Хусайни секуляр дар Ироқ кард ва ё хамин даст нишондахойи секуляри иқлими курдистони Ироқ ва курдистони Сурия доранд анжомиш медиханд, ё агар бо жанги гарм ва аслаха натавонистанд; онро бо жанги нарм ва сард ва равоний ба пеш мебарандки аз худи бартар бини нажодий ва тахқир ва тўвхин ба нажоди дигарон шуруъ мешавад то ба тўвхин ва тахқири дини мухолиф хам кашонда мешавад.

Мо дар хамин жанги бейни артеши секуляристхойи кофари иттиходияйи европо ното аз коноли хукумати секуляри Туркия бо секуляристхойи муртад хизби коргарони ужалон – мусайламайи каззоби феълийи курдхо – дар афрайн, дидемки муртаддини секуляри курдистон чигуна қуръонхойи муслиминро сузонданд ва ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом фахшхойи ракики номусий доданд.

Ин секуляристхойи муртадин курд медонанд ва яқин дорандки аввалан худишон дар хоки иттиходияйи европо зиндагий мекунанд, ва артеши иттиходияйи европо нотоки худишон дар он сокин хастанд аз коноли Туркия еки аз муттахидонишон дар ното омада аст ба жанг бо секуляристхойи муртадди ужалон хам новкарони суннатийи Русия ва муздурони феълийи амрико будандки хар ду кишвар онхоро ба ното фурухтанд. Дар ин сурат яқин доранд ва мутмаин хастандки ду гурухи секуляри кофар ва муртад дар холи жанги бо хам хастанд, холо дар ин бейн қуръон сузийи онхо ва фаххошийхойи онхо ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва дини ислом чи маъни медихад? Валлохи ва биллахи ва таллохи мо интиқоми ин ихонатхойи ба аллох ва росулуллох саллаллоху алайхи васалам ва худимонро аз ин секуляристхойи муртадди лажбозики тўвба накарда бошанд мегирем хар чандки муддати тул бикашад.

فَوَ الله لَنثأرنّ! والله لَنثأرنّ ولو بعد حين.

Мо мунтазири ин руз хастем шумо муртаддини секуляри лажбоз хам мунтазир бимонид.

Дар ин сурат нацианалистхойи беарзиш ва табахкор ва муфсидики худишон арзишишон дар хамон хадди астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовридишон фармуда аст “ биран ва олати падаришонро гоз бигиранд” – чун нажодишон ва ифтихоротишон аз ин конол ба онхо расида аст – хамиша омили тафарруқ ва ду бахам заний ва рақибтароший ва таваххуми тўвтиъа ва аз бейн бурдани сулх ва оромиши худ ва дигарон ва аз бейн барандагони вахдат буданд.

Агар ин нациналистхойи секуляри кофар ва муртадди миёни худимонки – тахти унвони курдойти муртакиби хар жиноёти дар хаққи миллати мусалмони худишон шуданд – аммо корхойи чун гитлер ва мусулини ва отатурк ва саддам хусайн ва ғейрихро анжом намедиханд харгиз ба ин маъни нестки зарфияти гитлер будан ва саддам хусайн будан ва отатурк будан ва ғейрихо надоранд, балки зуруф замоний ва маконий ин ижозаро ба онхо намедихад ва гарна корномайи инхо ошкоро  мегуядки инхо зарфияти табдил шудан ба гитлер ва саддам хусайн ва отатуркро доранд.

Ин ноцианализм ва қовмиятгароий еки аз табаъоти такаббур астки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар мовриди такаббур мефармояд :

لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ» قَالَ رَجُلٌ: إِنَّ الرَّجُلَ يُحِبُّ أَنْ يَكُونَ ثَوْبُهُ حَسَنًا وَنَعْلُهُ حَسَنَةً، قَالَ: «إِنَّ اللهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمَالَ، الْكِبْرُ بَطَرُ الْحَقِّ، وَغَمْطُ النَّاسِ»

Хар каси ба андоза заррайи кибр дар дилиш вужуд дошта бошад аз бехишт махрум мешавад. Кибр яъни: пушти по задан ва поймол кардани хақ ва хақир шумордани мардум.

Холо ғейри аз нацианализми фосид ва беарзиш еки дигар аз бузургтарин мавонеъи вахдати огохона, хадафманд ва харакатийи муслиминки аз такаббур сарчишма мегирад лажожат ва лажбозий аст. Лажожат яъни: идома додан ва ба нихоят расондани душманий дар корики дар қонуни шариати алох манъ ва нахий шуда бошад, ва шахс бидонадки воқеан нахий шуда ва огох бошад аммо ба мейли худиш бо ин хақ душмани кунад. Дар инжо новъи исрор вужуд дорад аммо бар ботил. Масалан муслимин истиқомат доранд аммо бар хақки ба он мегуянд сабр. Дар сабр истиқомат ва қотиъият вужуд дорад, ва дар лажожат ва лажбозий исрор бар ботил. Истиқомат,сабр ва қотиъият исрор кардан бар ек арзиш аст ва лажожат : исрор кардан бар ек зидди арзиш аст.

Ингуна арзиш ва зидди арзишро чи каси таъйин мекунад хам хийли мухим аст. Гохи арзишхо ба теъдоди ақидахо бо хам мутафовутандки ин хам мушкил ва шубха  дуруст мекунад. Ек секулярист ек чизиро арзиш медонад аммо аллох дар шариатиш хамон чизиро зидди арзиш медонад.

(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий/ дарси шишум : чи бояд кард? Вахдати огохона, хадафманд ва харакатий.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир  хўромий.

(117- қисмат)

Возих астки маваддах дар баробари такаббур ва душмани қарор гирифта ва робитайи маъкуси бо хам доранд. Хар чи маваддах бештар бошад такаббур ва душмани камтар аст ва хар чи такаббур бештар бошад маваддах камтар аст ва душмани бештар мешавад. Холо ин маваддах чист? Бо мисолики жанбайи умумий дошта бошад меравем жилов: аллох таоло мефармояд:

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (روم/21)

Ва еки дигар аз нишонахойи худо ин астки аз жинси худитон хамсарониро барои шумо офарид то дар кинори онон оромиш пейдо кунид сукунат пейдо кунид ( аз ун холати ашоирики доштид халос шавид ва барои хифзи ин сукунат ва оромиш), ва дар миёни шумо ва ишон маваддах ва рахмат андохт. Мусалламан дар ин ( умур) нишонахо ва далоили ( бар азамат ва қудрати худо) аст барои афродики меандишанд.

Пас оромиш ва сулх ва сукун ва нажот аз ошуфтагий ва парокандагий ва даргирихойи рухий ва равоний аз ахдофи аввалияйи издивож аст. Мехр ва мухаббат ва дуст доштан ё хамон хуб ва алоқайи аввалияки ибтидо дар дили хар ек аз завжайн ба вужуд меояд ва шикл мегирад бояд бо маваддах ва рахмах аз он муроқибат ва нигахдорий бишавад. Бо маваддах дар дилхойишон тасбит мешавад ва иртиқо пейдо мекунад, ва дар заруратхо ва мушкилот ва сахтихо бо рахмат тажаллий пейдо мекунад.

Мухаббат ва  хуб нуқтайи шуруъ ва шарти лозим аст, аммо ба танхойи кофий нест. Ин хуб мумкин аст ектарафа бошад, ё хатто мумкин аст дуруғун ва риёий бошад, ё зуд гузар бошад, ва мумкин аст танхо лафзий бошад. аммо маваддах новъи аз мухаббат ва дуст доштан астки дар зохир ва амали тарафайн худишро нишон медихад, ва ду тарафа аст, ва тарафайн бо амал, дуст доштан ва мухаббат худишонро ба хам нишон медиханд.

Рахмат, ё ба қовли мо шафқат, амри астки замони зарурат ва ниёз ба вужуд меояд ва ек тарафа аст. Мисли рахмати модар ба новзодишки агар рахмат набуд зиндагийи инсон тадовум пейдо намекард. Рахмат хам ек кори амалий аст бо ин тафовутки дар мархалайи ниёз худишро нишон медихад. Махсусан вақтики зан ё шўхар дар шароити монанди беморий ва мушкилот ва пирий ва ниёз қарор мегиранд.

Вижагийи мухимми рахмат, ек тарафа ва било аваз будани он аст, масалан дар зиндагийи хонуводагий агар хар кудом аз зан ва шўхар амали ё хидматиро дар қубболи екдигар анжом доданд интизори чишмдошт ва жуброни аз тарафи муқобили худишонро надоранд. Аллох таоло дар мовриди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам мефармояд:

: وَمَا أرسَلنَاکَ إلاّ رَحمَه لِلعَالَمِین.

Яъни кори рахмат расоний росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ектарафа, билоаваз ва бидуни кучактарин чишмдошти буда аст,барои хамин аст ба сирохат мефармояд:

وَمَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِیَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِینَ (شعراء/109)

Ман дар муқобили ин даъват хеч музди аз шумо намехохам. Музди ман жуз бар парвардигори жахониён нест.

Дар инжо он чизики мо аз насоро интизоришро дорем ва онхоро ба муслимин наздик карда аст маваддах аст на рахмат. Аммо он чизики мухарриби хамма аст такаббур аст. Такаббур ек офати хатарноке барои хамма. Такаббур ва мутаъаллиқоти он чун лажбозий дар хар сатхики омаданд, хуб ва оромиш ва мухаббат ва маваддахро бо хидушон мебаранд холо чи расид ба рахмат ва шафқат.

Холо хамин такаббур ва лажбозий ва хақгуризики мухтасси куффор аст ва аз сифот ва вижагихойи куффор аст иддайи аз муслимин хам ба он олуда шуданд ва бузургтарин монеъ ва  бузургтарин омили аз бейн бурдани маваддах, сулх ва вахдат, ва омили аслийи тўлиди жангхойи дохилий аст. Дубора арз мекунам хар жо такаббур хаст оромиш ва сулхи дар кор нест.

Ек намуна аз ин такаббур ва лажбозийи куффор ва муртаддини махаллийроки хаммайи моро дар ин чанд рузи гузашта норохат карда ва хаммайи дустон дунболи рохкор барои чигунагийи дафъи ин душмани ошкор мегаштандро хидмати дустон арз мекунам. Медонемки мо чизи ба номи ватандусти доремки ин ек ихсос аст, аммо дар баробари ин мо ноцианализмро доремки ба унвони ек омили хувиятбахши дар миёни секуляристхо худиш ек қонун ва барнома ва ақида аст на фақат ек хис. Шумо нацианализм дар миёни милали мухталифи араб ва форс ва турк ва паштун ва ғейрих ва дар миёни курдхо – ба қовли курдхойи секуляри муртад курдойти- ро нигох кунем.

(идома дорад………)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(44- қисм)

Шу шева билан аллох таоло турли-хил жойларда шўрога амр қилади. 

 «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ»

сифатига эга бўлган кишилар хақида баён қилиб мархамат қиладики:

 وَالَّذِینَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمْ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ ‏(شوری/38)

Улар парвардигорларига ижобат- итоат этган ва намозни тўкис адо қилган зотлардир. Уларнинг ишлари (мудом) ўзаро шўро – маслахат ( билан) бўлур ва биз уларни ризқлантирган нарсалардан инфоқ- эхсон қилурлар.

Аллох таоло бизларни мана бундай ишларга даъват қилган ва биз хам аллох таолони даъватига ижобий жавоб қайтаришимиз керак бўлади:

 1-Ақомус солата “солата” феъли мозийдур.

2-Амрухум шўро байнахум “шўро” жумлайи исмия бўлади ва уни ахамиятини, нақшини меъзонини билдиради.

3-Мимма розақнахум юнфиқун “юнфиқун” феъли музориъ бўлади.

Ха, сиз бир махлуқ томонидан таомланиш учун шаръий даъват қилинган пайтингизда унга ижобий жавоб беришингиз керак бўлади:

 إِذَا دُعِىَ أَحَدُکُمْ إِلَى طَعَامٍ فَلْیُجِبْ فَإِنْ شَاءَ طَعِمَ وَإِنْ شَاءَ تَرَکَ .

Сизлардан бирортангиз таомланишга даъват қилинса, уни қабул қилсин. Агар хохласа таомлансин ва агар хохламаса таомланмасин. Бизларнинг ўтган асрларда ва хозирдаги аиммаларимизни ва солих буюк кишиларимизни кўплари мустахаб рўза тутган холларида бундай шаръий даъватда иштирок этардилар ва уй эгаси томонидан уларни хаққига хайрли дуолар қилинган.

Хўп, энди бутун жахонни яратган зот бизларни даъват қилибди, у зотни даъватини ижобат қилмайдиган бўлсак, бу иш маъқул бўладими? Аллох таоло амр қиладики:

  يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا‏ (نساء/59)

Эй мўъминлар, аллохга итоат қилингиз ва пайғамбарга хамда ўзларингиздан бўлган ( яъни мусулмон) хокимларга буйинсунингиз! бордию бирон нарса хақида талашиб қолсангиз, – агар хақиқатан аллохга ва охират кунига ишонсангиз- у нарсани аллохга ва пайғамбарига қайтарингиз! мана шу яхшироқ ва чиройлироқ ечимдир.

Мана бу суратда аллох таоло бизларни ўзимиз учун энг яхши ечим бўлган ишга даъват қилибди. Бизларга мана бундай ошкора хитоб қилиниб бу ишга амр этилган пайтимизда қуйидаги ўриндан жой оламиз:

  ‏وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا‏.( احزاب/ 36)

Аллох ва унинг пайғамбари бир ишни хукм қилган- буюрган вақтида бирор мўъмин ва мўъмина учун ( аллохнинг хукмини қўйиб) ўз ишларидан ихтиёр қилиш жоиз эмасдир. Ким аллох ва унинг пайғамбарига осий бўлса, бас у очиқ йўлдан озиш билан йўлдан озибди.

Очиқ-ойдин кўриниб турганидек, ижтиходга асосланган шўро исломий шаръий йўналиш бўйичадур. Аллох таоло мана бу шева билан шундай шўрони канали орқали чиқарилган,истинбот қилинган хукмни дин сифатида қабул қилади ва уни илохий ахкомларни, тушунтиришларни  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг  суннатларини қаторида деб хисоблайди.

 أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ؛

Атиъуни такрорланиб  келишини далили ташкил қилинган улил амр шўросига мусулмонларнинг итоат қилишлари учун очиқ баён хисобланади. Энди мусулмон шахс хар қандай осуда ё қўрқинчли масалалар бўйича шундай шўрога мурожаат қилиши керак:

وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ…

мана бу хайратланарли хабарни кетидан:

وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا‏؛

ха, жуда хам хатарлидур, агар аллох таъйин қилган улил амр шўросини каналидан бошқа хукм ва дастурга тобеъ бўлинадиган бўлса, бу шайтонга эргашиш билан баробар хисобланади. Бу нихоятда хатарли нарса.

Бу ердаги бошқа бир нуқта шуки, аллох таоло амр қилган пайтида:

أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ،

Чунки у зот  улил амрни махлуқ бўлганлиги боис хатодан холи бўлмасликларини ва бирор масалани устида бахслашиб қолишлари хам мумкин эканини, хамда натижага эриша олмасликларини ва оқибатда эса вохид умматни ва мусулмонларни жамоатини  орасида тафарруқни ижод бўлишига боис бўлишини  яхши билган, шу сабабли тезлик билан мана бу муаммони ечимини кўрсатиб беради: 

 فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ…….

Ва агар бирор нарсада ихтилоф қилсангизлар уни аллохга ( қуръонга кўндаланг қилиш билан) ва пайғамбарга ( суннатга қайтариш билан) қайтаринглар. Ва мана бу амрни нихоятда нозик ва хатарли шарт билан охирига етказади:

إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ.

агар аллохга ва қайта тирилиш кунига иймон келтирсангизлар.

Энди агар фалончи шахс ёки фалончи гурух, фалончи мазхаб ва фалончи хизбга иймон келтирган бўлса, бу одам ана ўшаларни олдига  бориб ўзини мушкилини хал қилиши керак, аммо агар аллохга ва қиёмат кунига иймон келтирган бўлса, фақат аллох кўрсатган нарса ечим бўла олади холос:

“مَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ ‏” (حشر/7).

Пайғамбар ўзи сизларга ато этган нарсани олинглар, у зот сизларни қайтарган нарсадан қайтинглар ва аллохдан қўрқинглар! Албатта аллохнинг жазоси қаттиқдир.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(43- қисм)  

Энди улил амр шўроси мавжуд бўлмаган пайтда, шуни яхши билишимиз керакки, ана ўшанча тафарруқ ва тартибсизликлар вужудга келганига қарамасдан, бизнинг ўзимиз равишимизни исломга яқинроқ эканини ташхис бера олишимиз  лозим.  Қози ( яъни шўро) бизларни ташхисимизни сихатини  тасдиқлаш учун келган эмас, хамма иддао қилади ва хамма шикоятчи хам бўлади, чунки қози мавжуд бўлмаганлиги сабабли  уларнинг  хар бири ўзини юз фоиз хақ  ва мухолифларини эса юз фоиз нохақ,  деб билишлари керак эмас. Мана шу ерда имоми Шофеъий рохимахуллохнинг  сўзлари ўзини ахамиятини кўрсатади: мени раъйим сахих,аммо хато бўлишини эхтимоли хам бор, менга  мухолиф бўлганларнинг хато раъйини сахих бўлиш эхтимоли хам бор.

Бир ахли қиблага нисбатан мени фирқам айтган нарса исломдур ва сени фирқанг айтган нарса ғайри исломийдур, дейишинг айни жахолат ва инсофдан ташқаридаги иш хисобланади. Биз хам соф исломни иддао қиламиз, қарама-қарши муқобил томон хам шуни иддао қилади. Иддао қилаётган томонни хар бири мана бу иддаони устида қози бўлишга хаққи йўқ. Бу дунёда бир томоннинг  хам хам иддао қилувчи ва хам қози бўлиши мумкинлигини  хеч қайси бир соғлом инсон қабул қилмайди.

Вужудга келган мана бу тафарруқни устида хам фақат улил амр шўросигина ана ўшанча фирқаларни,тарқоқ мазхабларни орасида қазоват қила олади. Шахсий ижтиходларни кўп сонли бўлиши турли-хил мазхабларни,ахзобларни сонини кўпайишига сабаб бўлди. Ижтиходларнинг вахдати улил амр шўросини мажлисидагина вахдатга эришади ва фақат шу шўро қайси ижтиход ва раъй сахихроқ эканини ўзини вохид ижмоъси билан таъйин қилади. Фақатгина шу суратда эргашаётган ижтиходимиз соф эканини ва бунга барча пайғамбарлар таблиғ қилишганини  иддао қила оламиз.

 Ислом энг кичкина ижтимоъий мажмуъадаги ихтилофни хал қилишдан  тортиб энг катта ижтимоъий ташкилот бўлмиш қазоват ва хукумат ташкилотлардаги ихтилофларни хал қилишни шўрога топширган. Бир эркак киши ва  аёлни ўртасида  ихтилоф вужудга келган пайтида, мана буларнинг ўртасидаги ихтилофни хал қилишни иккивидан ташқаридаги шўрога топширилади, чунки уларни хар иккови хам иддао  қилувчидур. Эркак киши ва аёлнинг  орасидаги ихтилоф, улардаги фарқлар билан бирга оддий ва  муқаррар  бир иш хисобланади, бу  худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам билан у кишини аёлларини ўртасидаги ихтилофга ўхшайди. Бу ердаги мухим нарса, мана бу ихтилофни хал бўлиши ва  тафарруққа, жудо бўлишга сабаб бўлмаслигидур.

Жамият ва хукуматдаги ижроий  масалалар бўйича баъзи тобеъинлар томонидан умматни ихтилофи рахматдур, деб эълон қилинган  пайтда, ихтилоф иттифоқни баробарида бўлади, яъни натижаси манфий бўлган тафарруқни баробарида эмас, балки  иттифоқсизликни баробаридадур, улил амр шўросида ихтилофлар ана ўшанча ижобий натижаларга сабаб бўлади. Мана бу шўродаги турли-хил фикрлар тараққиётга,ривожланишга ва энг муносиб ва энг яхши чорани танланишига боис бўлади.

Шўрода охирги раъй эълон қилинмагунича иттифоқ мавжуд бўлмайди ва ихтилоф хоким бўлади, турли-хил масалалар бўйича иттифоқсизликни ва ихтилофни мавжуд бўлиши табиий ва доимий нарсадур. Айтиб ўтганимиздек инсонлар то қиёмат кунигача кофир ва мусулмон бўлиб шаклланади, улар хеч қачон вохид уммат суратида бўлишмайди, улар фақатгина аллох уларга рахм қилган пайтидагина вохид уммат шаклига ўтишади ва мусулмон бўлишади, чунки аллох кофирларга рахм эмас  ғазаб қилган.  Аллох таоло мархамат қиладики: 

   وَلَوْ شَاء رَبُّکَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلاَ یَزَالُونَ مُخْتَلِفِینَ ‏* ‏ إِلاَّ مَن رَّحِمَ رَبُّکَ وَلِذَلِکَ خَلَقَهُمْ ‏(هود/118-119)

Агар парвардигорингиз хохлаганида, барча одамларни бир миллат ( яъни бир динга эргашувчи) қилган бўлур эди. ( лекин у зот бундай бўлишини истамади. Шунинг учун) улар (одамлар) мудом ихтилоф қилурлар, магар парвардигорингиз рахм қилган кишиларгина ( хақ йўлда иттифоқ бўлиб яшарлар). Уларни шунинг учун ( яъни бировлари хақ йўлда хидоят топишлари, бошқалари нохақ йўлларда талашиб- тортишиб юришлари учун) яратгандир.

Бу ерда “илла маррохима роббика” ва аллохни рахматининг  доимий танлови мусулмонларни вохид жамоати билан бўлиб, бу  вохид ижмоъдан ва вохид умматдан ва вохид шўродан содир бўлган бўлиши керак. Мана бу табиий, доимий, иттифоқсиз ихтилофлар тафарруққа айланмаслиги учун энг яхши замонат, мутахассислар шўроси номли абзор хисобланади, у  қуръонда улил амри минкум номи билан машхур.

Шўрода  мавжуд бўлган ана ўшанча ихтилофлар бўлишига қарамасдан, оддий одамларни улил амрни мутахассислар шўросидаги натижасиз ихтилофларидан иборат  мана бу нохуш хабарлар ва  воқеалардан хабардор хам қилмаймиз, балки мутахассисларни фақат ўзларига хос бўлган мана бу бахсларни эшитишдан уларни манъ хам  қиламиз. Нима учун? Чунки уларни хаммаси етилмаган хом ашё бўлиб, улар шўро номли мохир ошпаз томонидан маромига етган таомга айланган эмас. Чунки ғайри мутахассисларни раъйлари билан тафарруққа боис бўлишга эмас, балки  ихтилофларни хал қилишга қарор қилганмиз, чунки шўройимизни такомуллаштириш орқали вохид умматга ва вохид жамоатга айланишга қарор қилганмиз ва мана бу мақсадларга етиш учун энг кучли абзорни яъни улил амр шўроси ва вохид ижмоъни танлаганмиз.

Шу сабабли хам агар хар қандай заминада хар қандай мушкилот вужудга келадиган бўлса, миш-миш тарқатмасдан ва якка холда харакат қилмаган холда улил амр шўросига мурожаат қилиниши керак,

    وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ  (نساء/83)

Хатто фойдали ва ишберадиган ихтиро унвони остида янги фикр ва янги равишга эга бўлиш билан хам, хеч ким ўзи учун гурух,тўда вужудга келтиришга ва шўродан жудо бўлишга  хаққи йўқ, балки мана бу янги кўз-қарашни улил амр шўросида ўртага ташланиши керак ва охирида хам шўрони раъйи ва назарига тобеъ бўлиши лозим, хатто агар шўрони назари уни назарига хилоф равишда бўлса хам, шўронинг хато раъйини ўзининг тўғри раъйидан афзал кўриши керак, яъни шўронинг нотўғри раъйини ўзининг тўғри раъйидан устун кўради, худди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ухуд жанги борасида шўрони назарини устун кўрганларидек қилиши лозим.

(давоми бор……..)