دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(8- қисмат)

Иддайи дигар бо онки ташайюъро мазхаби аз мазохиби исломий медонанд, шиъаро ба унвони ек рақиби даража аввал дар назар гирифта ва бар ин боварандки: бо таважжух ба инки наздик ба 8 миллион жавони ахли суннат дар Эрон вужуд дорад ва сарбозий рафтан дар Эрон барои жавононики ба 18 сол расиданд илзомий ва ижборий буда ва фарди мукрах, дар сурати имтиноъ аз рафтан ба сарбозий, илова бар онки аз бисёри аз хуқуқи шахриванди худ махрум мешавад ва амалан хувияти қонуний худро аз даст медихад чунончи аз назари илмий дар даражотиро сипари намуда бошад боз наметавонад ба мардуми ахли суннати худ хидмати намуда ва монеъи хузури ғейри бумийхо дар  мантақа гардад, сарбозий рафтан барои у, дар суратики ба хувияти диниш тўвхин нашавад ва шахс озодона битавонад шаъоири динийи худро анжом дихад ва дар жанг бо муслимин ба кор гирифта нашавад мужоз мебошад. Банобарин бано ба заруротики қоил хастанд фатовойи мубох будани сарбозийро доданд[۸].

Гурухи дигар аз бародарон нез вужуд дорандки харгуна мушорикат дар омузишхойи низомий ва мудирияти чанд мохайи сарбозий барои ахли суннат дар хукумати шиъа мазхаби Эронро боиси “ тақвияти низом” дониста ва онро бар алайхи манофеъи ахли суннат қаламдод намуда  ва харом медонанд ва хатто то мархалайи такфир анжом дихандайи он нез пеш рафтанд.

Дар табйини дидгохи ин бародарони геромий метавон ба ду нуктайи асосий ишора кард:[۹]:

Омузишхойи низомий дўврайи чанд моха ё ду солайи сарбозийки дар хукумати шиъа мазхаби Эрон сурат мегирад, бар халофи соири кишвархойи арабий ва хатто кишвари Афғонистон, бо онки довталабона нест, аммо кулли ин дўвронро омузишхойи муқаддамотий, пешрафта ва чанд мохи охири он нез ба амалий намудани ин омузишхо сипари мешавадки кулли ин дўвра барои довлат хазина бардор буда ва суди низомий бисёр камтар аз нафъиш мебошад. Пас пешратин суд ба худи шахс бармегардад ва худи шахс аз хийли жанбахо тақвият мегардад; ва ба қовли мардум, аз он хоми берун омада ва пухта мегардад.

Илова бар он, масала “ тақвияти низом” танхо сарбозийро дарбар намегирад; балки кулли зиндагийи ахли суннат дар саросари дунёро нез дарбар мегирад. Ва агар диққат нашавад ва зиёдаравий гардад ба нахви тамоми фаолиятхо ва шуғлхойики ба хар нахви ( мустақим ва ё ғейри мустақим) ба тахким ва тақвияти ин низом меанжомад куфр буда ва фарди мовриди назар кофар махсуб гардад, бисёри аз шуғлхойи имруз мунжар ба куфр мешавад ( ба тури мустақим ва ё ғейри мустақим) барои мисол [۱۰]:

Истефода аз сойтхойи чун гогл ва фейсбук ва ….ки тамоми суди он ба жиби куффор ва мушрикини мухариб рафта ва бахшхойи зиёди аз суди он нез ба унвони молиёт дар ихтиёри амрикойи секуляр ( душмани шумора еки муслимин) қарор мегирад ва хаммайи мо медонемки амрико ин пулхоро чигуна масраф мекунад.

Истефода аз имтиёзи об ва барқ ва гоз ва телефон ва билети утубус ва қатор ва хавопимо ва жавози касб ва…… ва хатто хариди шоржи телефони хамрох ва интернет ва ….. чун молиёт пардохта мешавад ва медонемки дар барномайи буджайи солонайи Эрон наздик ба ек севуми хазинахойи ин низом аз тариқи молиётхо таъмин мегардад.

Кор кардан дар бахши иқтисодий чун ба тақвияти иқтисод ва побаржо мондани низом меанжомад.

Кор кардан дар бахши омузиший ( аъом аз тадрис ва таълим ва ……) чун равиши тадвин шуда ин низомро дар пеш гирифта аст.

Кор кардан дар бахши кишоварзий ва санъатки дар нихоят мунжар ба пуёйи ва пешрафти жомеъа мешавад ва ба табъи он низом пешрафт карда ва мустахкамтар мешавад.

Дарс хондан ва дар нихоят табдил ба фарди муъассир барои ислох ва тақвияти нуқоти заъфи жомеъа нез дар хамин мақула қарор мегирад чун дар нихояти ин амр мунжар ба тақвияти низом ва хукумат мешавад.

Ва…….

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(7- қисмат)

Адами мушорикат дар ин дўврайи омузишийи чанд мархалаий 18 моха ё ду сола илова бар онки “ фурсати” ёдгирийи омузишхойи низомийро аз шахси мусалмон мегирад, балки илова бар он нарафтан ба сарбозий дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо мафосид ва зарариш мутаважжихи фард намегардад, балки хонувода ва дар сурати калон, хатто кулли ахли суннатро дар муъаррази зарар ва тахдид қарор медихад чун бо хузури афроди ғейри мутахассис ғейри бумий анвоъи суъистефода, фасод ва зулм ва жахл ва ……афзойиш ёфта ва бо хузури ғейри бумийхо дар миёни онхо чанд дастагий ва тафарруқ жуз ла янфак мегардад.

Ба унвони мисоли зинда, дар тамоми рустохо ва шахрхойи хўромон ва аксари шахрхо ва рустойи манотиқи курднишин ғейри аз марокизи низомий ва амниятий, соири марокизи илмий чун мадорис, идорот, марокизи бехдоштий ва дармоний ва ……куллан аз вужуди ғейри бумийхо тахлия шуда ва худи ахли суннати муқими он манотиқ ухдадори умури худ хастанд. Дар холики аксари шахрхойи ахли суннат жунуби Эрон ба далили адами вужуди мутахассисини бумий дар аксари умури дохилийи худ вобаста ба нийрухойи ғейри бумий шиъа мазхаб мебошад. Оё дар рафтан ба мадориси довлатийи хукумати шиъа мазхаби Эрон ва касби илм ва тахассус ва сипас мурожаъа ба миёни ахли суннат хидмат ва нафъи ба ақоид ва бовархойи мардум ва кам шудани зулм ва таъаддий ба онхо ба даст омада аст ё зиён? Инро мардум бехтар аз хамма ламс карданд. Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон танхо аз тариқи анжоми омузишхойи низомий ва сарбозий метавон ба тамоми ин имтиёзот барои ахли суннат даст ёфт.

Дар ин сурат чунончи шахс ахамият ва жойгохи омузишхойи низомийро дар ин “ шароити хос” дарк накард, боз дар бадтарин бардошт, метавонад бо бахрагирий аз нусус ва қавоиди шаръийи дигар аз жумлайи : қоида

«الضرر الأشد يُزال بالضرر الأخف»

Яъни: зарари шадидтар тавассути он зарари хафифтар аз бейн бурда мешавад.” Тей намудани ин муддатро жихати хидмат ба муслимин бар худ осонтар гардонад ва бадихи астки агар масала ин чанин матрах шавад, дар натижа “мафосид ва садамоти васиъ бар ахли суннат” ки зарари он бештар ва шадидтар аст бавоситайи тей намудани шароити хосси омузишхойи низомий сарбозийки зарариш камтар ва хафифтар аст дафъ мешавад. Ин қоида гохи ингуна матрах мешавад

: «يُختار أهون الشرين»

Яъни: “аз ду шар, сабуктари он интихоб мешавад.”

Дар хар ду сурат тибқи хадиси

«إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى»

Хар гох нияти ту хейр ва ник бошад бадин маъноки талош куни ойини худо бартар ва болотар бошад, модомики чанин боши фасод омузиш диханда ва муаллим мужиби зарари ту намегардад. Албатта илова бар ончи зикр шуд дар миёни уламойи ахли суннати Эронки аз наздик бо ин иттифоқ рубару хастанд дидгоххойи мухталифи ироя гардида астки мунтабиқ бо “ вазъи мовжуди” астки хар олими аз дидгохи худ ба он расида ва баррасий карда аст, дар сурати адами сихати хар дидгохи, чунончи шахс ба усул ва ақида пойбанд бошад, табдиъ ва такфир намегардад балки танхо ба нақди фатовойи у басанда мешавад:

Иддайи бар ин боварандки: аз нигохи ахли суннати шиъайи жаъфарий мазхаби аз мазохиби исломий аст ва сарзаминики бар асоси фиқхи еки аз мазохиби исломий идора гардад дорул ислом махсуб мегардад. Ахли суннат дар масоили умумий ( мисли сарбозий ва ……) тобеъи сиёсатхойи кишварий буда ва дар умури шахсий аз мазхаби хосси худ пейравий мекунанд.

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(6- қисмат)  

 Еки аз мушкилотики дар рохи хижрат пеш меояд ин астки бисёри аз озодийхойики сафар, ниёзманди он аст, бидуни доштани поспорт ва виза, мумкин нест ва ин ду танхо бо гузарондани амри сарбозий ижборий ба даст меоянд. Баробарин мусалмони мухожир дар ин замон хатто агар аз дорул куфри шадид ба дорул куфри мулойим ва аз доруз зулми шадид ба доруз зулми андак нез биравад…… пас у аз фасоди бузургтар ба фасоди кучактар мунтақил мешавад ва ин барояш хейр аст аммо касби ин хейр хам боз бо гузарондани доврони сарбозий муяссар аст…..

Ин ( амр), воқеияти астки дар назар доштан ва муроъоти он, ба хенгоми дархости хижрат аз мардум ё содир кардани хукм бар онон дар сурати имтиноъ аз хижрат, илзомий аст. Бар ин асос парвардигоримон дар мовриди мустазъафон мефармояд:

‏« إِلاَّ الْمُسْتَضْعَفِینَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ لاَ یَسْتَطِیعُونَ حِیلَةً وَلاَ یَهْتَدُونَ سَبِیلاً ‏ ‏ فَأُوْلَئِکَ عَسَى اللّهُ أَن یَعْفُوَ عَنْهُمْ وَکَانَ اللّهُ عَفُوّاً غَفُوراً »  (نساء/ ۹۸ و ۹۹)
эй банда худо бар ту осон астки ба мардум бигуйи хижрат кардан бар шумо вожиб аст! Аммо агар ба ту гуфта шавад: чигуна, ва кей ва кужо…..сариъан худро аз посухи кулли ин суъолот ожиз меёби…. ва хусусан агар ин суъолот дар хусуси миллионхо нафар аз мардум бошад!! Фақихона ва олимона нестки ин масала, ба сурати мутлақ баён гардад, бидуни инки осор ва натоижи он ва имкони тахаққуқ ва мезони воқеъияти он ва муваффақиятиш бо мақосиди оммайи шариати осонгир, дар назар гирифта шавад.!! [۶]”

Хамин шахс дар мовриди ахли суннати сокин дар хукумати шиъа мазхаби Эрон нез фатвохойи содир карда астки дар посух ба истифтойи баъзи аз жавонони курдки мехоханд ба жойи сарбозий рафтан, сарбози муаллим бишаванд ва боисти дўврайи се моха омузиши низомийро тей кунанд, мегуяд: “ ин дўврайи омузиший иншааллох мушкили надорад, хусусанки дар он, хидмат ба мардум нез вужуд ба ин шартки кори мухолифи ақидайи онон сурат нагирад.”

Бидуни шак бо онки хар шахси метавонад куллиёти дар мовриди жавомеъи мухталиф баён кунад аммо бо ин вужуди дарк “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси “ он жавомеъ аз жониби “ уламойики ба авзоъи дохилийи он макон огохтар хастанд” бехтар аз соирин сурат мепазирад. Тўвзихи инки масалайи рафтан ба сарбозий ( ё ба қовли мардум ижборий) еки аз масоили роижий астки зехни тамоми жавонони хукумати шиъа мазхаби Эрон ва бахусус ахли суннатро ба худ машғул карда аст. Қаблан ба мезони ахамияти омузишхойи низомий ва табдили “ тахаддиёт” ба “ фурсат” сухбат рафта буд. Холо хукумати шиъа мазхаби Эрон тасмим гирифта астки ин омузишхоро ба сурати ижборий ба тамоми сокинони кишвари худ бидуни дар назар гирифтани забон ва мазхаб ва хатто дин ироя дихад. Оё ин барои ахли суннат ек” тахдид” аст ё “фурсат”?

Дар хукумати шиъа мазхаби Эрон шахси мукрах ( мажбур шуда) чи шиъа ё сунний, мутмаъин аст ва яқин дорадки агар аз анжоми сарбозий худдорий кунад, тамоми тахдидот ва махрумиятхойи ижтимоий ва иқтисодий ва хувияти алайхи у амалий ва ояндайики қарор аст ба атрофиёниш бошад табох мешавад ва чунончи авоқиби чанин тахдидоти дар хаққи шахс ( зиндоний ва салби хувияти  ва махрумият аз имконоти ижтимоий ва иқтисодий ва поспортий ва ……) қобили тахаммул бошанд аммо мафосидики ба сурати умум домангири жомеъайи ахли суннат мегардад ғейри қобили тахаммул буда ва пештарин садамотро бар пейкарайи он ворид мекунад.

Ва нуктайи дигар инки шахси мукрах ( мажбур шуда) хаққи интихоби дигари надорад ва бештар аз ончики ба он мажбур шударо анжом намедихад. Мукрих ( мажбур кунанда) нез то ба хол собит карда астки дар ин кори ижборий бештар аз ончики то ба хол барои шиъа қарор дода барои ек сунний қарор надода аст ва комилан қодир ба ижройи тахдиди худ дар баробари шахси хатокор буда ва шахси мукрах ( мажбур шуда) қодир ба дафъи тахдид нест хатто бавасилайи фарор. Чун дар доирайи хукми он зиндагий мекунад ва қодир ба рафтан ба макони хориж аз доирайи нуфузи он намебошад[۷].

(идома дорад………)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(5- қисмат)

Дар ин сурат хатто пушидани либоси махсуси жунуди тоғут ва сукунат дар марокизи маскуний куффор ва хузур дар марокизи идорий ва хадамотийи онхо ба сурати дилбахох ва ихтиёрий нез журм аст, чун шахс бо анжоми чанин аъмоли на танхо ба тоғут куфр наварзида балки бо қарор гирифтан дар сафи онхо ва зиёд кардани теъдоди онхо, ба тоғут ёри нез расонда аст. Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

من تکثّر سواد قوم فهو منهم.

Хар каси теъдоди афроди қовмиро афзойиш дихад хукми у ба монанди хукми онхост.

من تشبه بقوم فهو منهم.

Хар каси худро ба қовми шабих кунад, хукми у ба монанди онхост.

Илова бар он харгуна таъаххуди ба ёри расондани куффор ва мушрикин бар алайхи муслимин, хар чанд таъаххуд кунанда дар таъаххуди худ содиқ набошад, боз журми бузурги дар хадди куфр аст. Аллох мутаол дар ин замина чанин мусалмонони мужримиро ба мужаррад додани чанин таъаххуди “ бародарони куффор” маърифий намуда ва мефармоянд:

: أَلَمْ تَر إِلَى الَّذِينَ نَافَقُوا يَقُولُونَ لِإِخْوَانِهِمُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَكُمْ وَلَا نُطِيعُ فِيكُمْ أَحَدًا أَبَدًا وَإِن قُوتِلْتُمْ لَنَنصُرَنَّكُمْ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ) حشر/ ۱۲)  

Дар тамоми ин маворид зарурат аз мавонеъи куфр махсуб намегардад, балки икрох монеъи куфр астки он хам дар шароити ин инсонхойи мухтор вужуд надошт.

Бо дар назар гирифтани чанин “ хатароти” ва жихати расидан ба чанон “ хадафи”, уламои минбари тўвхид ва жиход бо таъйиди дигар уламо чун Абу Мухаммад мақдисий ва Абу Қатода фаластиний ва ғейрих фатовойи Абу Басир тортусий дар мовриди духул ба артеш ва дигар органхойи низомий кишвархойи кофари хорижий ва тавоғитро ироя додки дар ин замина мегуяд: “ бо итминони комил мегуемки хар каси ба артеши чанин хукуматхойи, аз руйи ихтиёр ва ба нияти итоат аз тамоми авомири онон аз жумла жанг ва мубориза бо ислом ва муслимин, мулхақ шавад, ин кори у куфр аст ва чанин шахси монанди худишон кофар ба хисоб меояд. Ва аммо кор дар полиси рохнамоий ва ронандагий : агар итминон доштки кориш аз вазифа мувозибат аз абур ва мурур тажовуз нахохад кард ва мужиби феъли хароми нахохад шуд ва сабаби ёри додани куффор алайхи муслимин нахохад буд, умид доремки дар ин кор иншааллох мушкили набошад чироки шуғли полиси рохнамоий ва ронандагий, мужиби хифзи саломати умуми мардум аст. »” ^[۵]”

Дар мовриди хукуматхойики тоғутхо ва муттахидини куффори секуляри хорижий бар онхо мусаллат мебошанд боз мебинем диққати назархойи дар ин замина сурат гирифта ва мутаносиб бо “ вазъи мовжуд” ва “ шароити хосси” он жавомеъ “ рохкорхойи” аз жониби “уламойики ба авзойи дохилий он макон огохтар хастанд” ироя гашта аст. Минжумла Абу Умар боғдодий рохимахуллох бо онки дар куфр ва иртидоди сарони хизби исломий ихвонуш шаётин шак надошт аммо куфри сарони ингуна ахзобро мусталзими куфри кулли афроди низомий мунтасиб ба онхо аъом аз сарбозон ё афроди муайян намедонист ва мавонеъи қоил будки иддайи аз уламо еки аз ин мавонеъро икрох дониста ва гуфтанд: “ бисёри аз афродики ба хидмати сарбозий бурда мешаванд, мукрах бивқувва буда ва онхо аз ин нийрухо ва арбобони онхо безор хастанд. Агар мухайяр бошанд ба онхо пейванданд ва икрох, монеъи аз мавонеъи такфир аст.

Агар гуфта шавад: инхо мукрах нестанд зеро метавонанд хижрат карда ва аз султайи тоғут хориж шаванд ва ……пас узри барои онон, вужуд надорад, мегуем: шакки нест хар шахси, жихати дури аз икрохи тавоғит, тавоноийи хижрат ё ёфтани макони амн барои худро дошта бошад, жихати фарор аз мукрах шудан, хижрат бар у вожиб мегардад……аммо хақиқатан агар мо ин хижрат карданро бар миллионхо нафар таъмим дихем ва онхоро мулзам ба ин кор гардонем, ва хар каси хижрат накардро кофар , ба хисоб биёварем, амри содайи нест!

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(4- қисмат)

Барои шикаст додани ин сиёсатхойи шайтоний бар хар мусалмон зарурий астки хар фурсатики тамрин кардан барояш мухайё мешавадро ғанимат шуморд ва лозим астки барои он сайъ ва кушиш намояд. Худованди мутаол мефармояд:

«وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَةَ وَسَعَى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورًا» (اسراء/ ۱۹)

Ва хар касики ( дунёйи жовдонайи) охиратро бихохад ва барои ( фарочанг овардани ) он, талоши сазовори онро аз худ нишон дихад, дар холики мўъмин бошад, ин чанин касони, талошишон бесипос ( ва беажр) намемонад. Пас тарки талош ва сайъ дар ин моврид, ба ин маъно хохад будки омода кардани абзор барои жиход тарк шуда аст. Ва ин аз сифоти мунофиқин аст хамонтурики худованди мутаол мефармояд:

«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ»  (التوبه/ ۴۶)

Замоники ба ин мархала мерасем “ вазъи мовжуд” роххойи мухталифиро бар мо “ тахмил” намуда аст, дар сарзамини дархойи жиход ва қитол бар куффори секуляри хорижий ва муртаддини махаллий боз аст ва махдудияти дар ин замина барои сокинини он вужуд надорад ва мулхақ шудан ба он нез барои касоники қасди хижрат ба ин сарзаминхоро доранд мақдур мебошад. Барои ин даста нез боз дархойи хейр ва баракат боз шуда аст. Аммо дар сарзаминхойи мусалмоннишиники фоқиди ин имконот буда ва ё инки дар дорул куфр ё хатто дорул харб мебошад  чигуна метавон ба хифзи иймон ва бовархойи динийи худ ба ин омузишхо ва муқаддамоти жиход даст ёфт? Ба дигар сухани мо замоники дар холатхойи мухталиф қарор мегирем намозро ба унвони ек вожиби айний мутаносиб бо он холат бар по медорем аммо таркиш намекунем; холо чигуна метавон дар бисёри аз сарзаминхо ин “ махдудият” ро ба “ фурсат” табдил намуд?

Шакки нестки хар қовл ё амалики огохона ва аз руйи ихтиёр ва озодийи амал ва бидуни вужуди монеъи мўътабари аз жониби муслимин содир гардадки дар он нусрати куфр ва ширк) минжумла қавонини секуляристий) ва куффор ва мушрикин ( секуляристхо, муртаддин, яхуд ва насоро) бар алайхи муслимин сурат гирад еки аз навоқиси ислом ба шумор меравадки бо асли куфр ба тоғут дар тазод мебошад.

Шакки хам вужуд надорадки низомиён ва нийрухойи амниятий касони хастандки бо ёри ва таъйиди хукуматхо аркони хукми онхо тасбит карда ва қавонини секуляристий ва ғейри шаръийро бо зури аслаха бар мардум тахмил намуда ва муслимини мужохидро ба далили пардохтан ба амри даъват ва жиход дар рохи татбиқи қонуни шариати аллох асир, зиндоний, шиканжа ва ба қатл мерасонанд. Бар ин асос хукми чанин ашхоши хамчун арбобони хатокор, золим ва тоғутишон мебошад. Аллох мутаол дар ин замина мефармояд:

إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ( قصص/ ۸(

Хамоно фиръавн ва хомон ва сарбозони онхо хатокор буданд.

فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظَّالِمِينَ (قصص/ ۴۰(

Пас фиръавн ва сарбозонишро фуру гирифтем ва ононро дар дарё афкондем бинигарки фаржоми кори ситамкорон чигуна буд.

وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ (نساء/ ۷۶(

Ва касоники кофар шуданд дар рохи тоғут межанганд.

(идома дорад…….)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(3- қисмат)

Дар шархи ин хадис имоми Нававий гуфта аст: “ Ин тўвбихи шадид дар мовриди фаромуши тирандозий баъди аз ёдгирийи он, дар мовриди каси астки ин корро ёд мегирад сипас бидуни узр онро тарк мекунадки, ин холат ба шиддат мовриди карохат қарор гирифта аст.” Ин ваъийд дар хаққи каси астки тирандозийро ёд мегирад сипас бар намудани он мувозибат намекунад то инки онро фаромуш мекунад пас холи касики аслан онро намеомузад, бояд чигуна бошад?!

Пас ин мовриди комилан жиддий аст ва шўхи ва мазохий дар он нест. Бар хар мусалмон вожиб аст то ба андозайи хаддиақал мумкин аз тамриноти низомий жихати омодаги барои қитол бархурдор бошад,хатто агар қитол дар рохи аллох тавассути ек нафар нез сурат пазирад боз машруъ аст. Худованди мутаол мефармояд:

« فَقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا تُكَلَّفُ إِلا نَفْسَكَ وَحَرِّضْ الْمُؤْمِنِينَ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَكُفَّ بَأْسَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَاللَّهُ أَشَدُّ بَأْسًا وَأَشَدُّ تَنكِيلا»  (نساء/ ۸۴ )

Бар ин асос росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба ёдгирийи фунуни низомий( асб саворий тирандозий ва шино) ба фарзандон нез дастури акид доданд.

Замоники амри вожиб ва зарурий менамуд росулуллох саллаллоху алайхи васаллам касониро жихати фарогирийи он амр менамуд ва дар ин омузиш дин ва маслак ёд диханда нодида гирифта мешуд чунончи дар жомеъи Термизий аз Зайд ибни Собит нақл мекунад:” Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам маро фармон додки забони сарёнийро ёд бигирам”. Ва имоми Шофеъий нез аз инки илми пизишкий назди насоро махсур гашта нигарон буданд ва муслиминро тарғиб мекардандки онро аз онхо биёмузанд ва худ мустақил гарданд.

Дар ин сурат омузиши низомий ба далили ахамиятики аз лахози “ вожиби айний” будан дар “вазъи мовжуд” дорад ва ба далили инки муқаддима астки танхо тавассути он ек вожиб анжом мегирад ва аз мафосид ва мушкилоти адида жиловгирий менамояд, пардохтан ба он бо хифзи арзишхойи исломий худ ва бидуни дар назар гирифтани бовархо ва дини омузиш диханда, вожиб мебошад. [۴]”

Омузиш дидан ва тамрин кардан дар замони қадим барои хаммайи мусалмонон муяссар ва осон буд ва он хам ба далили сода будани силохи жангий аз лахози каммият ва кейфият буд, аммо хамрох бо пазириши аслаха, он хам бо кашфи борут, ва зухури силоххойи кушанда ва сангин, хокимони золим аз тарси инки мардум ононро мовриди мухосиба қарор диханд, хамл кардани силох ва тамрин бар он ба гурухи муайяни аз мардумки бо онон валоъ ва дусти доштанд  ва артеш номида мешуданд, мухсур намуданд. Ва пейваста боқий мардум аз он махрум буданд.

Балки илова бар он мардум дар бештари овқот мақхури ин иқлияти мусаллах буданд ва барои инки мурдуми ин мақхур будан хақиқийки шомили холишон шуда астро ихсос накунанд хокимони золим онхоро ғарқи тамоми ончизи намудандки онхоро аз ин амр ғофил созад; аз кешмекеш кардан бар луқмайи айш ва тижорат гирифта то машғулияти бар лахв ва лаъаб ва мусиқий ва саргармий, ва аз мусобиқот ва рафтан ба бошгоххойи варзиший то найрангхойи расонахойи жамъий ва ахзоб ва интихобот ва рафтан ба мажлис ва даргирихойи лафзий ақидатий ва дигар равишхойи шайтонийки барои найранг ва гул задани мардум мадди назаришон буд.

Дар ин шароити жадидки собиқайи торихий надорад чи бояд кард? Агар татбиқ ва амалий намудани ек вожиби шаръий ( мисли вузуъ) ва фарзи айн ( мисли намоз) аз коноли табиияш сурат нагирифт бояд ба тарки вожиб ва фарзи айн иқдом намуд ё ба рохкори жадиди панох жуст?

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(2- қисмат)

Ибни Таймия боз мегуянд:

“ودين الإسلام: أن يكون السيف تابعا للكتاب، فإذا أظهر العلم بالكتاب والسنة وكان السيف تابعا لذلك كان أمر الإسلام قائما” 

Яъни: ва дини ислом ба ин шева астки: шамшир бояд ба хамрох ва тобеъи китоб ( қуръон) бошад, агар илм бо қуръон ва суннат ошкор гардид ва шамшир нез хамрох ва дунболару ин ду буд, дар ин сурат амуд ва сутуни дин по бар жо мемонад.

. فقوام الدين بكتاب يهدي و سيف ينصر وكفى بربك هاديا ونصيرا .

Аллох таоло мефармояд:

وَأَعِدُّوا لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ  وَمَا تُنفِقُوا مِن شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ (انفال/۶۰)

Дар тафсири ин оя, Уқба ибни Омир аз пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам шанида астки бар руйи минбар баъди аз қироати ин оя се бор фармуд:

:” ….أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ أَلَا إِنَّ الْقُوَّةَ الرَّمْيُ”

Огох бошидки барости манзур аз ( қувва), тирандози аст. Ин тафсир аз жониби росулуллох хотам саллаллоху алайхи васаллам дар хақиқат нусси аст дар баробари касоники хиёл мекунанд мо умри Нух дорем ва ибтидо бояд даххо сол ва балки қарнхо ба омодагихойи илмий, иқтисодий, тарбият ва тазкия даруний бипардозем ва душманон аз илм ва дониш ва тарбият ва моли мо ба тарс ва вахшат биёфтанд ва ба мо хамла накунанд ва ……албатта вақоъийи Андалус ва соири сарзаминхойи мусалмоннишин воқеияти ин таваххуми талхро ба намойиш [۳] гузошта аст.

Аз хадис ба дурусти ровшан астки қувватики худованди мутаол барои омода сохтани он амр мекунад нийру ва қудрати моддий астки шомили силоххойи мухталифи тирандозий ва чигунагийи ба коргирий ва тамрин намудан бар руйи он аст. Хулоса  матлаб ин астки ахамияти тамриноти низомий аз онжо пейдостки еки аз суратхойи омодагий барои жиход аст ва жиход, рохи рахоийи мусалмонон аз хашм ва ғазаби парвардигори мутаол ва рохи халос шудани аз зиндагийи зиллат бор ва пасти астки имруз бисёри дар он ба сар мебаранд.

Тамрини низомий бар хар мусалмони мукаллафики доройи узри шаръий набошад вожиб аст; чироки ин тамрин, муқаддамайи аз муқаддамоти жиход ба шумор меравад. Ва дар замони мо жиход бар хаммайи мусалмонон фарзи айн аст. Замоники жиход фарзи айн шавад, тарк ва рахо намудани он аз жумлайи гунохони кабира мешавад он хам бадалили ваъийд ва тахдиди шадиди астки дар моврид вужуд дорад. Балки аз жумлайи хафт мухликоти астки хадиси набавий ба он ишора дорад. Аз инжо пейдостки тамриноти низомий ба далили инки лозима омодагий барои жиход фи сабилиллах аст, вожиб ва зарурий аст. Он жиходики хар он мумкин аст бар мусалмон вожиб ва фарз гардад; ва ончи вожиб жуз василайи он, вожиб анжом намегардад, нез вожиб аст.

Шайх Санъоний дар шархи хадиси Уқба ибни Омир мегуяд: фойдайики дар хадиси вужуд дорад ин астки қувва дар оя ба тирандозий тафсир шуда аст чироки дар асри набавий тирандозий мутаъориф, ва шомили силоххойи мухталифи тирандозий будки алайхи мушрикин ва ёғиён ба кор мерафт. Хамчунин аз ин хадис тамрин намудани тирандозий истинбот мешавад чироки омодаги хамрох аст бо одат намудан,зеро агар каси тирандозий балад набошад мухайё кунандайи қудрат ва нийру барои жиход номида намешавад. Худованди мутаол мефармояд:

«وَلَوْ أَرَادُوا الْخُرُوجَ لأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَلَكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعَاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَقِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقَاعِدِينَ»( التوبه/ ۴۶)

Худованди мутаол тарки омода кардани абзор ва васоили жиход( ва аз жумлайи он тамринот) ро аз сифоти мунофиқин қарор дода аст. Ва ин чизи астки сиғайи амр дар ояйи

«وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ»

амри вужуби аст ва он хам ба хотири мазаммати астки бар таркиш вужуд дорад,ро таъйид ва бар он сихха мегузорад. Ва ин масала нез аз гуфтори пайғамбар саллаллоху алайхи васалламки фармуд:

: «مَنْ مَاتَ وَلَمْ يَغْزُ وَلَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِالغَزْوِ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنَ النِفَاقٍ»

“касики бимирад дар холики жиход накарда аст ва нияти жиход нез нанамуда бар шуъбайи аз нифоқ мурда аст”. Возих ва ровшан мешавад. Ва гуфтори ишонки фармуда аст:

«مَنْ عَلِمَ الرَّمْيَ ثُمَّ تَرَكَهُ فَلَيْسَ مِنَّا أَوْ قَدْ عَصَى»

“ Аз равиш ва суннати мо дур аст ва ё гунохкор аст онки тирандозий биёмузад сипас онро тарк кунад”.

(идома дорад……..)

Чигунагийи анжоми омодагийи низомий ба унвони ек вожиби шаръий дар жавомеъи мухталифи мовжуд.

(1-қисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

Аммо  баъад:

Замоники аллох мутаол амр фармудки:

«قُلْ یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْکُمْ جَمِیعاً» (اعراف/ ۱۵۸)  

Бигу: ман фристодайи худо ба суйи жумлагийи шумо хастам. Қатъан ин стротежик мужиби вокуниши хашн аз жониби душманони қонуни шариати аллох хохад гардидки аллох таоло мефармояд:

.. وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ ..  (بقره / ۲۱۷  )

(мушрикони ғейри ахли китоб=  секуляристхо) пейваста бо шумо хоханд жангид то агар битавонанд шуморо аз ойинитон баргардонанд. Ва дар баробари ин жанг ва куштори доимийи мушрикин, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармоянд:

:  لایزال طائفه من امتی یقاتلون علی الحق ظاهرین علی الناس …

Дар тамоми ин оёт ва аходис аз каламайи қитол истефода шуда аст то рохро бар харгуна таъвили фосиди бибандад. Бар ин асос дар миёни муслимин замоники аз жиход сухбат мешуд манзур бакор гирифтани нихояти саъй ва талош дар қитол ва жанг бо куффор ва тоғиён будки аз тариқи мол ва нафс ва таблиғ сурат мегирифт.

Имоми Ахмад ва Насоий ривоят кардандки: Анас розиаллоху анху гуфт: росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: “ мушриконро жиход кунид бо мол ва нафс ва забонхойитон”.

Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам суъол шуд: чи амали бехтарин аст? Гуфт: иймон овардан ба худо ва росулиш- гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: жиход дар рохи худо – гуфта шуд сипас чи чизи? Гуфт: хажжи мақбул.”

 Дар сахихайн омадаки: “ росулуллох саллаллоху алайхи васаллам гуфт: дуст доштамки дар рохи худо жиход кунам ва сипас кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам ва дубора жиход кунам ва дубора кушта шавам”.

Бар хамин асос аллох таоло сирохатан мефармояд:

:« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ »

ки жиход бар шумо фарз гашта ( кутиба) ба маънойи фарз гашта аст хамчунонки хамин лафз барои вожиб шудани руза

« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ »

руза бар шумо фарз гашта ва қисос

« كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى »

қисос бар шумо фарз гашта ва хатто намоз

« إِنَّ الصَّلَاةَ كَانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ كِتَابًا مَوْقُوتًا » 

бакор рафта аст.

Жобир ибни Абдуллох дар тафсири ояйи:

: لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ. (الحدید/۲۵)

Бо еки аз дастхояш қуръон ( мусхаф)ро бардошта ва дасти дигариш нез шамшири ( сайф) дошт ва мефармуд:

: أمَرَنا رسول الله صلى الله عليه وسلم أن نَضرب بهذا من عَدِلَ عن هذا .

Яъни пайғамбари худо ( саллаллоху алайхи васаллам) ба мо дастур дода астки бо ин шамшир гардани касониро бизанемки аз ин қуръон сарпичи намоянд  . [۱].

Ибни Таймия мегуяд:

: فالمقصود من إرسال الرسول وإنزال الكتب أن یقوم الناس بالقسط فی حقوق الله، و حقوق خلقه.

Яъни хадаф аз фристодани пайғамбарон ва нозил кардани китоб ин астки мардум жихати барпо доштани адолат ва додгари дар хуқуқи аллох ва хуқуқи бандагони аллох ба по хезанд. ^[۲]

(идома дорад…….)

Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

(2- қисмат)

Пас дар миёни мазохиби арбаъа хам касони мулхид ва рофизий ёфт мешаванд. Инжостки бояд мутаважжих шудки равофиз дар миёни тамоми мазохиби исломий вужуд доранд ва мухтасси ба шиъа ё шофеъий ва ханафий ва …… нест. Равофиз чи касони хастанд? Касони хастандки дар мовқеъи ниёз шуморо рахо мекунанд. Инхо бахши аз дорудастайи бузурги мунофиқин ва секулярзадахо хастанд; онхоро шиносоий кунид ва бо хазр ва хушёрийи хоста шуда дар қуръон, дар барномарезийи худ лахзайи чашм аз онхо барнадорид.

5-Системи хамишагий ва мудовими интиқод аз худ дар масоили зохирий ва ижроийро  ба хамрохи ирояйи бадил ва жойгузини муносиб бо вазъи мовжуди худ ва ниёзхойи рузитон бар қарор кунид ва хамчун ойина ва озмойишгохи дақиқ ба осибшиносийи муборизотийи худ бипардозид. Айбхоро рафъ кунем қабли аз инки дигарон аз коноли ин айбхо ба мо хамла кунанд.

6-То метавонид қудратманд шавид. Нигох кунид аз кудом коноли шаръий метавонид қудрат ба даст биёварид хатман ин корро бикунид.

Агар қудрат дар халф ва сендико ва синфи бозоргоний ё санъат ё муаллимий ва хатиби ва имоми масжид ва шўройи махал ва анжумани илмий ё анжумани занон ё анжумани фархангий ва адабий ва варзиший ва ғейрих аст хатман мавонеъро аз тариқи шаръий бардорид ва бо пархезгерий касби қудрат кунид.

7-Барои бардоштани мавонеъики қатъан вужуд хоханд дошт аз конолхойи қонуний даст ба хар иқдоми шаръий бизанид.

Ба далили кинорагирий ва томошочи будани амсоли шумо афроди ғейри  солих вориди марокизи қудрат шуданд, ва алова бар он, афроди суджу ва нуфузи дар миёни системи хукуматий нез вужуд дорандки мумкин аст ба хамрохи ин афроди ғейри солих ва бархалофи қавонини кишварий барои мо ижоди мушкил карда ва санг андозийхойи анжом диханд, барои бардоштани ин мавонеъ хатман ва бидуни шарм хатто бо истинод ба

«اذْكُرْنِي عِندَ رَبِّكَ »[1]

Ба тамоми абзорхойи қонуний дафъи ин офатхо панох бибарид ва дар сурати тавон барои чанин хадафи мажмаъи аз улил амр ва мутахассисини умури хуқуқий тўлид кунид. “ вазъи мовжуд” ва “ ниёзхойи руз “ ва “ хадафи дур ё наздики” худро дар назар бигирид на абзорхойики шаръий хастанд ва бояд истефода шаванд аммо мумкин аст ба мейли шумо набошад.

8-Харгиз имрузи шумо мисли дируз набошад. Ин яъни инки харгиз дар жо назанид ва бо бардоштани мавонеъ ва тей кардани марохили увлавият бандий шуда ва дар назар гирифтани марохили такомулий “ се абзор” хамиша руба жилов дар харакат бошид ва харгиз фаромуш накунидки мо танхо ек умр бо солхойи махдуд дар ихтиёр дорем.

Сахоба дар ек насл алова бар худ кулли шибхи жазирайи Арабистон ва ду императорийи бузурги он замонро тағйир доданд, холо нигох кун дори чикор мекуни? Ва ба чи мезон пеш рафтайи? Ва дар китоби зиндагит чи менависики бояд дар рузи қиёмат онро ба унвони гузоришкори дунёйи худит бихони замоники ба шумо хитоб мешавад:

  اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَىٰ بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا ‏(اسراء/14)

Китоб ( аъмоли худитро бихон. Кофий астки худит имруз хисобгари хувиштан боши.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الجَنَّة وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مَنَ النَّارِ وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ وَعَمَلٍ.

رَبَّنَا أَعِزَّنَا بِالإِسْلامِ، وَأَعِزَّ بِنَا الإسْلامَ، اللَّهُمَّ أَعْلِ بِنَا كَلِمَةَ الإسْلاَمِ، وَارْفَعْ بِنَا رَايَةَ القُرْآنِ.

سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَبِحَمْدِكَ، لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ، أَسْتَغْفِرُكَ وَأَتُوبُ إِلَيْكَ

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

---

[1] وَقَالَ لِلَّذِي ظَنَّ أَنَّهُ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِي عِندَ رَبِّكَ (یوسف/42)  (يوسف خطاب) به يكي از آن دو كه مي‌دانست آزاد مي‌گردد گفت : مرا در پيش سرور خود (يعني شاه مصر) يادآور شو (و شرح حال مرا بدو بگو. باشد كه از زندان رهايم كند) .

Чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм

(1-кисмат)

Бисмиллахир рохманир рохим.

Аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух.

Муносиб мебинем дар ин замоники шохиди хазиматхойи ошкори амрико парчамдори мушрикини замони хозир ва муттахидини жахоний ва муздурони махаллияш дар сарзаминхойи исломий хастем, чашм андози жараёни жибхайи жахонийи исломий барои жиход бар зидди секуляризм дар дорул исломхоро ба сурати мухтасар ва мовридий хидмати тамоми бародарон ва хохарони мўъминам ироя дихам:

1-Хам акнун доирайи огохихо васиъ шуда ва ба истелохи илм зиёд шуда аст, дар ин сурат мо бо такия бар дарсхойи муқаддамотий ва қиёмат шуносий – биизниллах – вориди доирайи мўъминини мужохиди шудаемки аллох таоло дар мовридишон мефармояд:

 «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا وَجَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ».[1]

2-Ба дунболи ин, жихати таъмини

«أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَآمَنَهُم مِّنْ خَوْفٍ»

ва иртиқойи хукумати бадили изтирорийи исломийи феълий ба

«خلافةً على مِنهاجِ نُبُوَّةٍ»[2]

бо дар назар доштани

وَقَاتِلُوا الْمُشْرِكِينَ كَافَّةً كَمَا يُقَاتِلُونَكُمْ كَافَّةً ۚ»[3]

вориди жиходи сегона бо тамоми секуляристхо хохем шудки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар шевайи бархурд бо онхо амр карда аст:

جَاهِدُوا الْمُشْرِكِينَ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ وَأَلْسِنَتِكُمْ[4]

Ва ба ин шикл бо аъмоли худ муаллими дигарон мешавем. Дар ин сурат мо барои созмондехийи “ амал” талош мекунем ва шуъори мо хам ин аст:

: لَستُ معلِّمَكُم إلّا بِالعمل^[5].

3-Барои харакат дар ин масир ва танзими иқдомоти амалийи худ, мутаносиб бо шароити хос ва вазъи мовжуди хар мантақа ва ниёзхойи рузишки – мумкин аст бо вазъи мовжуд ва ниёзхойи рузи соири манотиқ тафовутхойи дошта бошад – “ увлавият бандий” хохем кард.

Еки аз сифати хоинин ва дорудастайи мунофиқиники хамиша вужуд дошта  ва хоханд дошт бархам задани огохона, амдий ва ихтиёрийи увлавият бандихост ва саъй доранд мўъмининро ба мархалайи бикашонанд ва барои марохили баъдий даъват дихандки агар хамон марохил хам фаро барасанд харгиз худишон дар ин мархала нез хамрохи мўъминин нахоханд буд.

Яъни бо онки увлавиятхоро ба хам мезананд ва бо мўъминин нестанд агар хамон увлавият хам замониш бирасад бо мўъминин нахоханд буд аллох таоло бо зикри ибрати дар мовриди ин гурух мефармояд:

إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكاً نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ

Пайғамбар гуфт: оё худро чанон мебинидки агар қитол бар шумо вожиб шуд аз жангидан шона холий накунид?

قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَآئِنَا

Гуфтанд: чигуна мумкин аст дар рохи худо жанги мусаллахона накунем, дар холики аз хона ва фарзандонимон ронда шудаем?

فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْاْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ ‏(بقره/246)

Аммо хенгомики дастури жанги мусаллахона ба онон дода шуд, хамма жуз иддайи ками аз ишон сарпичий карданд ва худованд огох аст аз ситамкорон.

4-Дар ин сурат ин ситамкорон ва равофизи мовжуд дар мазхаб ва мантақайи худро нез шиносоий кунид. Сохиби манхаж мегуяд:

«فلا يُنكَر أن يكون في المنتسبين إلى الأئمة الأربعة من هو زنديق ملحد مارق من الإسلام، فضلا عن أن يكون رافضيا!»[6]

Инкор немекунемки дар миёни мунтасибин ба имомони арбаъа фарди зиндиқ ва мулхиди бошад, чи расид ба инки дар миёни онхо фарди рофизий бошад!

(идома дорад……..)

---

[1] حجرات/15 . مؤمنان تنها کسانیند که به خدا و پیغمبرش ایمان آورده‌اند ، سپس هرگز شکّ و تردیدی به خود راه نداده‌اند، و با مال و جان خویش در راه خدا به جهاد برخاسته‌اند. ایشان به حقیقت راستگو (و همان راستگویان) هستند.‏

[2] ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ / پس از آن خلافت یک بار دیگر بر منهج نبوت قائم خواهد شد / رواه الطیالسی في مسنده (1/349-350) ، والبزار (3/352-353)، وأحمد في المسند  (4/273 ،163) والبيهقي في دلائل النبوة (6/491)

[3] توبه/36. (اي مؤمنان) با همه مشركان بجنگيد همان گونه كه آنان جملگي و متّفقا با شما مي‌جنگند.

[4]  رواه أبوداود ۳/۲۳ (۲۵۰۴) وأحمد ۳/۱۲۴ والنسائی (٧/۶) (3096) وابن حبان في صحيحه (۱۶۱۸) و الحاکم ۲/۸۱ والدارمی ۲/۲۱۳ / با مشرکان جهاد کنید به وسیله ی اموالتان و جان ها و زبان هایتان

[5] تاریخ طبری به نقل از عمر بن خطاب رضی الله عنه / نصیحت و سخنرانیِ من، رفتار من است.

[6] منهاج السنة النبوية، الناشر: جامعة محمد بن سعود الإسلامية، ج 4، ص 134