دسته: осори мактуби тожики шайх мужохид Абу Хамза хўромий

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

32-қисмат)

Таъвили шаръий ва ижтиходи шаръий ,хам еки аз ин хамон мавориди астки имкони хато ва иштибох дар он вужуд дорад, ва монеъи астки ижоза намедихад ба иймони шахс садама бирасад ва ижоза намедихад шахси мусалмон аз доираи ислом хориж шавад. Таъвил кунанда ,каси астки хадафиш итоат аз қонуни шариати аллох аст аммо дар ижтиходиш дучори иштибох мешавад. Яъни таъвил кунанда,каси астки хадафиш итоат ва фармонбурдори аз қонуни шариати аллох аст, мехохад аз аллох табъият кунад аммо дар ижтиходиш дучори иштибох мешавад.

Таъвили иштибох нисбат ба нусуси шаръий ,дар асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва сахоба хам рух дода аст,хатто таъвили дар хадди тахлил ва тахримки дар чанд жойи мухталиф ба он ишора кардем ва дубора ба он ишора мекунем. Аммо , бо вужуди росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва ба дунболи он бо вужуди хукумати исломий ва шўройи сахоба ,то замоники ” хужжати набавий ” бар шахс иқома нашуда буд ва аз коноли шаръий он жахл рафъ нашуд, ва аз у талаби тўвба нашуда буд, шахс ба далили хатойики муртакиб шуда буд хукми иртидод бар у ижро нашуд, ва агар дар мовриди чун қазияйи Хотиб ибни Аби Балтаъа розиаллоху анхуки тавассути Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху такфир мешавад, аммо тахқиқоти баъдий нишон медихандки чанин такфири дар мовриди Хотиб розиаллоху анху иштибох буда барои хамин кор ба ижройи хукми иртидод накашид.

Намунаи таъвилоти иштибох ва ижтиходоти иштибох дар асри сахоба ва пас аз он токунун бисёр зиёд хастанд,албатта метавон ба чанд моврид ишора кардки мовзуро барои мо ровшантар кунад:

1-Жобир розиаллоху анху сахобаи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мегуяд : ба сафар рафта будем, ба еки аз мо санги исобат кард ва сари уро захмий сохт,сипас мухталим шуда буд аз ёрони худ пурсид: оё рухсати таяммум дорам? Гуфтанд : ба раъйи мо,ту рухсати таяммум надори, зеро ба об дастраси дори, он шахс ғусл кард ва мурд.Хенгомики бар пайғамбар саллаллоху алайхи васаллам ворид шудем, аз он иттилоъ пейдо  кард ва фармуд:

:«قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ، أَلَا سَأَلُوا إِذَا لَمْ يَعْلَمُوا؟ فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ، إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيهِ أَنْ يَتَيَمَّمَ وَيَعْصِرَ- أَوْ يَعْصِبَ- عَلَى جُرْحِهِ خِرْقَةً ثُمَّ يَمْسَحُ عَلَيْهَا، وَيَغْسِلُ سَائِرَ جَسَدِهِ»

Уро куштанд, худо ононро бикушад, чиро суъол накарданд  вақтики намедонистанд? Танхо чора ва иложи нодоний ,пурсиш аст, фақат кофий будки у таяммум кунад ва бо кўхнаи ё порчаи захми худро бибандад ва руйи он масх кунад ва бақияйи андомишро бишуяд.

Дар инжо ,ба сурати возех мебинемки ижтиходи ғалат боиси марги ек мусалмон шуд,аммо боз ба далили хато ва жахл дар ижтиход ,каси мужозот нашуд. Ин сахобаи бузургвор дар масоили марбут ба таяммум ,намоз ва вузу ижтиход ва таъвил карданд ва таъвили онхо иштибох шуд ва хамин таъвили онхо боиси марги ек мусалмон шуд аммо боз ин таъвили иштибох аз онхо пазирофта шуд ва касиро ба далили таъвили иштибох аз манобеъи шаръий мужозот накарданд.

2.Намунаи дигар ижтиходи худи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам дар фожеъайи ” рожиъ” ва ” биърул маъуна” астки боиси кушта шудани онхамма сахоби шуд. Ек бор иттифоқ офтод; дубора росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фристод ,дубора хамон фожеъа рух дод.

3.Мовриди дигар метавонем ба сахобаи геронқадр Бароъ ибни Маърур розиаллоху анху ишора кунем. Ин сахоби геронқадр қабли аз тағйири қибла бар халофи муслимин ба самти каъба намоз мехонд, дар холики муслимин дар он замон ба самти бейтил муқаддас намоз мехонданд, замоники росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мутаважжих шудки ин сахоби ба тарафи Макка намоз мехонад фақат ба хамоханги бо муслимин дастур дод, ва ба у гуфт бо муслимин хамоханг шу ба хамон самтики мо намоз мехонем намоз бихон; ва ба у дастур надодки намозхояшро иъода кунад, чиро??? Чун таъвил карда буд.

4.Хотиб ибни Аби Балтаъа хамки дар дарсхои гузашта ба он ишора кардем бо таъвили иштибох муртакиби кори жосусий шуд ва баъадки Умар,хукми иртидоди уро содир кард; Хотиб розиаллоху анхуки медонист ин кор боиси иртидод мешавад ба хамин далил аз худиш дар баробари хукмики Умар розиаллоху анху содир карда буд гуфт : ман муртад нашудам ва далоили худишро овард.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(31- қисмат)

Дар ин хадис,сахоби гиронқадр росулуллох саллаллоху алайхи васаллам қасди куштани худишро надошт ва росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ровшан кардки чун амалиш аз руйи иштибох ва хато буда мовриди афв қарор мегирад.

Ё дар жойи дигар росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мефармояд: худованд нисбат ба тўвбаи бандаш хенгомики ба суйи у бармегардад шодтар аз хар кудом аз шумост. Хенгомики дар ек биёбон дур аз ободий шахси аз шумо василайи саворияшроки хомили таом ва хўрокиш нез буда гум мекунад ва онгохки аз ёфтаниш маъюс мешавад. Шахс зери сояйи дарахт дироз мекашад то истирохат кунад, дар хамин хол паришони,ба ногох савори худишро бар болини худ меёбад онгох афсаришро мегирад ва аз шиддати хушхоли мегуяд :

قَالَ مِنْ شِدَّةِ الْفَرَحِ اللَّهُمَّ أَنْتَ عَبْدِی وَأَنَا رَبُّکَ أَخْطَأَ مِنْ شِدَّةِ الْفَرَحِ،

Ин шахс аз шиддати хушхоли мегуяд: парвардигоро! Ту банда ва ман парвардигори ту хастам. Ин шахс ба хотири нихояти хушхоли дучори хато ва иштибох шуд.

Хеч шакки вужуд надорадки агар каси худовандро ба унвони банда мовриди хитоб қарор дихад дучори куфри ошкори шуда аст, қатъан дучори куфри ошкори шуда ва чунончи каси огохона ва амдий чанин кориро анжом дихад боиси хуружи аз доираи ислом мешавад, аммо вақтики ба ин шева шахс аз руйи хато ва иштибох сухан гуфт ба хотири хатояш маъзур мешавад, ва хукм бар у содир намешавад.

Албатта ,бардоштани гунох ва сахтгири бар шахси хатокор ё фаромушкор ба маъни адами ижрои ахком дар журмхои мушаххас ва таъйин шудаи дар шариат бар у нест. Чун ,дар масалаи хато ва фаромуши баъзи аз ахком хастандки дар сурати хато хам бояд ижро шаванд, махсусан агар ба хаққи бандагони аллох рабти дошта бошад. Монанди қатли ғейри амдки шахс касиро ба сурати ғейри амд бикушад, дар баробари он бояд дия ва каффора иштибохишро бидихад. Ё монанди касики вузу  гирифтанро фаромуш мекунад ва бидуни вузу намозишро мехонад аммо баъди аз намоз ёдиш меояд. Дар ин сурат,бояд намозишро дубора бихонад, ё касики вақти ек фарз тамом мешавад ва фаромуш мекунад намоз бихонад, баъди аз инки ёдиш меояд дубора бояд онро бихонад.Дар инжо ,гунох ба иймониш садама назада ва хамин фаромуши ва хато монеъи мешавандки ба иймониш садамаи ворид нашавад, аммо садамаики зада бояд жуброн кунад. Дар хар сурат, умури ғейри амдий мисли фаромуш ва хато монеъи такфири шахси мусалмон мешаванд.

Мовриди дигарики метавонад ба унвони монеъи такфир ва еки аз мавонеъи такфир амал кунад икрох ва ижбор аст:

Дар холати икрох ,шахс кориро аз руйи ижбор анжом медихад ва агар ин ижбор набошад, ин шахс ин корро анжом намедихад. Мисли замоники секуляристхои қурайш Аммор ибни Ёсир розиаллоху анхуморо мажбур ба гуфторхои кардандки аз дил ба он эътиқод надошт ва аллохи мутаол дар мовриди у ва афродики шабихи у дар доми чанин куффори қарор мегиранд мефармояд :

«مَن کَفَرَ بِاللّهِ مِن بَعْدِ إیمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِیمَانِ وَلَکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْراً فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ»‏ (نحل/۱۰۶)،

Касоники пас аз иймон оварданишон кофар мешаванд – ба жуз ононки ( тахти фишор ва ижбор ) водор ба изхори куфр мегарданд ва дар хамон хол дилхоишон собит бар иймон аст – оре! Чанин касоники сийнаи худро барои пазириши мужаддади куфр гушод мекунанд ( ва ба дилхохи худ дубора куфрро мепазиранд ) , чашми тунд ва тизи худо ( дар дунё ) гарибонгиришон мешавад, ва ( дар охират ,кейфар ва ) азоби бузурги доранд. Дар инжо, шахс мажбур ва мукрах аз азоб дар дунё ва дар қиёмат истиснои шуда аст.

 «إِلاَّمَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِیمَانِ»،

Ба жуз касоники водор ба куфр мешаванд ва дар хамон хол дилхоишон бар иймон собит аст.

Инки ек мусалмон то чи хад метавонад дар баробари икрох ва ижбори куффор муқовамат кунад, бастаги ба иймони шахс дорад ва наметавон хад ва марзи барояш таъйин кард. Сумайя  розиаллоху анхо дар баробари дархости куффор вусъати дошт ва хозир нашуд хатто ба қиймати жониш хамки шуда забон ба куфргуйи боз кунад ва бар руйи тоғути замон туф андохт. Аммо ,писариш Аммор ,суханони куфромизиро аз руйи ижбор гуфт. Пас ,наметавон барои ашхос таъйини таклиф кард, ин ба мезони иймон ва вусъати ашхос бастаги дорад. Аммо , уламои ислом мавориди чун қатл ва зиноро аз ин қоида мустасно карданд ва бар ин боваранд дар хар сурати мусалмон наметавонад ин ду журмро анжом дихад хатто агар ба қиймати жониш хам тамом шавад.

Монеъи дигар такфир  таъвил астки ба унвони охарин мархала дар равиши бархурд бо шахси муттахам ба журми иртидод қабли аз судури хукми иртидод бояд мовриди баррасий дақиқий қарор бигирад ва дар ин мархала хам шахсики мехохад хукмро содир кунад бояд ба яқини комил бирасад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(30-қисмат)

Жахли мўътабар дар кулли шариат жорий аст, бахусус дар ақидаки инсон наметавонад онро тақлидий аз дигарон бигирад ё ирсий ба у намерасад, ва шахс бояд хатман ақидашро бар асоси тахқиқ ва жустажу ,аз рохи озмойиш ва хато ва харакати тадрижий аз жахл ба суйи илм ба даст биёварад. Хамин харакат аз жахл ба илм,аз куфр ба иймон ,аз жомеъайи куффор ба ислом астки ба пешрафт ва ақаб мондаги мовриди назари аллох маъни ва мафхум медихад:

«لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْيَتَقَدَّمَأَوْيَتَأَخَّرَ».

Дар сурати пешрафт астки ақаб мондаги ва бозгашт ба ақаб мушаххас мешавад.

Нуктаики дар мовриди узр ба жахл метавон ба он ишора кард, тақсими дин ба усул ва фуруъ мебошад, ва иддаи қасд дорандки бигуянд дар усул узр нест аммо дар фуруъ хаст. Аввалан ,чанин тақсим банди хеч мабнойи дар қуръон ва суннати сахих надорад. Пас ,хиёлитон аз ин бобат рохат бошад. Ва уламои чун ибни Қоййим ва ибни Таймия рохимахуллох дар замина гуфтанд: ин тақсим ( ба усул ва фуруъ) баъди аз асри сахоба падид омада аст, аз инру мебинем касоники ба ин тақсим қоиланд бузургтарин усули дин аз жумла намозроки рукни аз аркони дин аст жузви фуруъ ба шумор меоваранд ва масоили эътиқодий мовриди ихтилофи салафро фуруъ ба хисоб меоваранд. Мегуем : агар манзури шумо аз усул,масоили ақида аст, тамоми дин усул аст; чун мо наметавонем ибодатхои молий ё баданийро анжом дихем магар онки мўътақид бошемки машруъанд; ва бояд қабли аз амал,эътиқод вужуд дошта бошад ва агар чанин ақидаи набошад ибодати худованд ба василаи амал дуруст нахохад буд. Нигох кардид, ин хам дидгохи ин бузургворон ба ин масала. Пас ,ин тақсим ба усул ва фуруъ хеч асоси дар қуръон ва суннат надорад.

Дар ин сурат, узр ба жахл яъни пазириши жахли мўътабар дар тамоми дин ,на бахши аз он ;ва умури ошкор ва бадихи яъни умурики қаблан ” барои шахс ” ошкор ва бадихи шуданд , на инки дар шариат возих ва ровшан баён шуда бошанд; ё барои дигарон ошкор ва бадихи бошанд. Ба хамин далил ,бояд барои ек мусалмон умурро ошкор ва бадихи кард ва ба дунболи инки ин умурро ошкор ва бадихи кардем он вақт астки хукмро бар шахси мужрим бо тей кардани ин марохил содир мекунем.

Холо ,агар мусалмони хозир набошад аз конолхои шаръий жахли у бартараф шавад ва ижоза надихад каси умурро барояш ошкор ва ровшан кунад чи? Дар ин сурат ,чанин шахси мисли шогирди астки бидуни инки хеч далили муважжахи дошта бошад сари килоси дарс хозир нашуда ва аз бақия ақаб монда ва табиий аст дар имтихониш хам рад ва мардуд шуда аст. Ин шахс ,хеч узри надорад чун хамма чиз барояш фарохам буда аммо ” ба мейли худиш ” дар килос ширкат накарда ва ” ба мейли худиш ” худро аз дониш ва рафтан ба килос болотар ва пешрафт махрум карда аст.Ба хамин тартиб , муслиминики муртад мешаванд ва худишонро жузъи аз куффор сегона ( куффори ахли китоб ,куффори шибхи ахли китоб ва куффори мушрик ва секуляр ) қарор медиханд ва худишонро жузъи аз онхо медонанд, инхо хам узри надоранд. Чун узр ба жахл моли мусалмон аст на куффор ,имтиёзи аст мухтасси муслимин на куффор. Дар хар сурат ,агар мусалмони дорои чанин жахли мўътабари бошад хамин жахли мўътабар монеъи такфири у мешавад ва хукм аз у бардошта мешавад.

Мовриди дувумики метавонад ба унвони ек монеъ аз такфири мусалмон жиловгири кунад, корхойи ғейри амдий астки дар қолиби фаромуший ,хато ва ғейрих аз онхо ном бурда мешавад:

Медонемки инсон корхоиш  аз руйи амд аст ё ғейри амдий ,чизхои мисли фаромуш,хато ва ба далили тарс ё хашм  шодий пеш аз андоза инсон муртакиби амали ғейри иродий шавад, инхо хам жузви умури ғейри амдий хастанд ва шахс ба сурати ғейри амдий аз хақ дур мешавад ва муртакиби журми мешавад, ва хамин ғейри амдий будани монеъ садама дидани иймони шахс ва монеъ судури хукми иртидод бар шахс мешавад. Аллох таоло дар мовриди чанин муслимини мефармояд:

لَا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا …(بقره/۲۸۶)،

Худован ба хеч кас жуз ба андозаи тавоноияш таклиф намекунад хар кори ( некики ) анжом дихад барои худ анжом дода ва хар кори бадики бикунад ба зиёни худ карда аст. Парвардигоро ! агар мо фаромуш кардем ё ба хато рафтем ,моро ( бидон ) магир ( ва мовриди муъохиза ва пурс ва жу қарор маде)

• «رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا».

لَيْسَ عَلَيْکُمْ جُناحٌ فيما أَخْطَأْتُمْ بِهِ وَ لکِنْ ما تَعَمَّدَتْ قُلُوبُکُمْ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيماً (احزاب/۵(

Хар гох иштибох кардид гунохи бар шумо нест

«أَخْطَأْتُمْ بِهِ».

Ва ле ончироки дилитон мехохад ( яъни аз руйи амд ва ихтиёр анжом медихид,гунох ва кейфар дорад). Диққат кунид дустон ,

«تَعَمَّدَتْ قُلُوبُکُمْ»

• Амдий будани корро ба қалб рабти дода аст. Диққат кардид? Амдий будани амалро ба қалб рабти дода аст чи сухани бошад чи амал
• «تَعَمَّدَتْ قُلُوبُکُمْ».
• Хуб, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам барои ровшан намудан ва табйини ин оят ва ояти мушобех мефармоядки аллох таоло агар умматам дар кори дучори хато,фаромуши ва ижбор шаванд аз ин коришон гузашт карда аст:
• :«إِنَّ اللهَ تَجَاوَزَ لِي عَنْ أُمَّتِي الخَطَأَ وَالنِّسْيَانَ وَمَا اسْتُكْرِهُوا عَلَيْهِ».

Хато яъни шахс мехохад кори анжом дихад аммо натижаи кориш чизи мешавад ғейри аз ончи мовриди назариш буд. Мисли:

Дар ғазваи хайбар сахоби гиронқадр ,Омир ибни Аквоъ розиаллоху анху қасди куштани сарбози душманро дошт аммо ,зарбаш ба худиш баргашт ва худиш ба қатл расид. Еки аз асхоб гуфт: Омир худкуши кард ва ин боиси ботил шудани аъмолиш гардид. Салма розиаллоху анху  бародари Аквоъ розиаллоху анху бо чишмони гирён хидмати росулуллох саллаллоху алайхи васаллам расид ва гуфт: Молик? Ва афзуд: гуфтандки Омир аъмолиш ботил шуданд; пайғамбар фармуд : чи каси ин суханро гуфта? ,жавоб дод : еки аз ёронит.Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам фармуд :

: كَذَبَ مَنْ قَالَ ذَلِكَ، بَلْ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ.

Онхо дуруғ гуфтанд, хар ки инро гуфта дуруғ гуфта балки ,барои у ду баробар подош вужуд дорад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(29- қисмат)

Холо,баъзи аз ахкоми шаръий хастандки барои хамма возих ва ровшан хастанд ва дар холати истисноий набошад, феълан метавонем бигуем хаммаи касоники мусалмон буданишон ба сурати мужмал собит шуда мумкин нест нисбат ба ин ахком огохий надошта бошанд. Масалан хамма медонандки намоз вожиб аст , ё руза вожиб аст, ё хаж ва закот вожиб аст. Чун ,ин маворид барои хамма ровшан ва ошкор шуданд, ва агар касиро бибиники намоз намехонад ва бигуйи чиро намоз намехони? Ин шахс агар дар жавоб бигуяд ман намедонистамки намоз вожиб аст, мо ин бахона ва узришро намепазирем ва мегуем жахли ин шахс номўътабар аст.

Аммо ,қаблан арз шуд мавориди дигари хам хастандки мумкин аст афроди ек жомеъа дар мовриди онхо илм ва огохи дошта бошанд ва хукми ин маворид барои хамма ошкор ва ровшан шуда бошад ,аммо баро жавомеъи дигар ровшан ва ошкор набошад ,ё хатто мумкин аст дар ек мужтамаъ ва минтақаи хосси баъзи аз ахком барои касони ровшан ва ошкор бошад аммо афроди дигари хам вужуд дошта бошандки нисбат ба хамин ахком огохи ва илм надошта бошанд ва хукми чанин чизи бароишон ошкор ва ровшан набошад. Дар ин сурат ,меъёр ин астки хақ ва хукм барои худ шахс ошкор ва ровшан шуда бошад на инки барои дигарон ошкор ва ровшан шуда бошад.

Барои хаммаи мо пеш омада,барои худитон хам мумкин аст хийли пеш омада бошадки еки биёяд хабариро ба шумо бирасонад ва шумо аз он беиттилоъ буда бошид ,баъад бо таъажжуб бипурсид хамма хабар доранд ту читури хабар надори? Ингуна бароитон иттифоқ наёфтода? Шуда қатъан шуда . Мумкин аст ин шахс аз конолхои дуруст хам иттилоъат ба у дода нашуда бошад ва конолхои ғалат иттилоъатро ба у расонда бошанд. Намунаики еки аз дустонимон дар сухбатики доштем матрах карданд дар мовриди жанг бейни муртаддин хизби коргарони ужалон ,мусайламаи каззоб феълий курдхо ва сагмаргхои курдистон бо муслимин будки чи каси ин жангро шуруъ кард? Дустимон хануз бар ин бовар будки муслимин жангро алайхи мо шуруъ карданд, дар холики тамоми аснод ва мадорик нишон додандки шуруъ кунанда ,хамин секуляристхои муртад буданд алайхи муслимин ва бар асоси хамон қоидаи

«ولا یزالون یقاتلونکم حتی یردکم عن دینکم إن استطاعوا»

Жангро бар муслимин тахмил карданд дар Ироқ ,Сурия ва дар тамоми манотиқики инхо фаолият доштанд ва доранд.Дустимон аз ин хақиқат бехабр буд ва намедонист. Чун шабона руз тамоми расонахои мохвораи муртаддин ва мунофиқини секулярзада ,дуруғро дар хулқуми инхо карда буданд ва ин банда худо аз хақ хабари надошт, хаққики моли имруз аст. Хаққики дар он хуни мусалмон хадар меравад дар мовриди хуни ек мусалмоники оё ба хақ рехта шуда ё бар ботил сухбат мешавад. Дар мовриди хуни ек мусалмон сухбат мешавад. Обрўйи ек мусалмон ва дини ек мусалмон сухбат мешавад ва ле дустимон хабар надошт.

Пас,меъёр ин аст он масала ё хукм барои худи шахс ,мушаххас ва ошкор шуда бошад на инки барои аждоди у ё барои мардумони дигар дар сарзаминхойи дигар ё хатто барои дигаронки дар он жомеъа зиндаги мекунанд ошкор ва ровшан шуда бошад.

Байхақий ва Абдурраззоқ рохимахуллох овардандки : Умар ибни Хаттоб розиаллоху анху узри касиро дар шом пазирофтки иддао дошт ба инки нисбат ба тахрими зино жахл дошта аст. Муртакиби зино шуда буд ва иддао доштки нисбат ба он жахл дошта аст. Умар ибни Хаттоб узр ба жахли уро қабул кард. Ба хамин тартиб аз у ва аз Усмон ривоят шуда астки узри жорияйи ғейри арабро дар дорул ислом пазирофтки муртакиби зино шуда буд ва иддао мекардки хукми тахрими зиноро намедониста аст.

Субханаллох ,агар дар асри сахоба бо вужуди чанон собиқунал аввалун ва бо вужуди қудрати хукумати исломий чанин касони вужуд доштандки ба чанин ахкоми ошкори жахл доштанд, ва узр ба жахли онхо пазирофта шуда, дар асри моки инхамма жахл ба воситаи набуди хукумати исломий роиж шуда ва қарнхост мунофиқин, жомеъаро жавлонгохи худишон карданд бояд чи мезони жохил вужуд дошта бошад? Он хам нисбат ба чи чизи ? Нисбат ба хаммаи умури шариати аллох.

Дар хар сурат, агар шахси нисбат ба кори мужримонаики уро то хадди иртидод пеш бурда жахли мўътабар дошта бошад, хамин жахли мўътабар барояш узр ,бахона ва дастовизи мешавадки уро аз журми иртидод табраъа мекунад ва хамин жахли мўътабар монеъи жихати адами садама ба иймони шахс мешавад ва монеъи дар баробари судури хукми алайхи шахс ва такфири вай мешавад, ва фарқи хам намекунад ин масалаики шахс нисбат ба он жахли мўътабар дорад кудом бахши аз шариати аллохро шомил мешавад.

(идома дорад……….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(28- қисмат)

Замоники шахс бар асоси китоб ва суннат ва ижмоъ дучори куфри мешавад,иймони чанин шахси бо шак ва гумон ва бар асоси хаво ва хаваси афрод ботил намешавад, ва каси наметавонад ба хар шахси мусалмони лафзи кофарро тахмил кунад, дар холики дар хаққи чанин шахси марохили исботи журм ,шурут ва мавонеъи такфир ба ижро дар наёмада аст.

-Монанди касики дар куфр, ширк ва бидъат рушд карда ва тоза аз ин мусибат рахо шуда ва хануз дар сафари жахл ба дониш аст аммо ,хануз мисли Абу Зар розиаллоху анху ё мусалмонзодахои кунуний ,пас мондахои жохилият дар онхо боқий монда ва бояд ба сурати тадрижий пок шавад.

-Ё монанди касики дар сахро ,бодия ва куххойи парт ва саъбул убур ва ба дур аз ақидайи пок рушд карда бошад. Ақидаи пок ба у нарасида бошад ва чанин каси дар ақоиди олуда рушд карда бошад.

-Ё касики суханироки мешнавад бовар надорадки моли росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бошад ва ба далоили чун адами эътимод ба гуянда ва ғейрих онро инкор мекунад.

-Ё мавориди дигарики вужуд доранд ва дар дарсхои қаблий ба онхо ишора кардем.

Асхоби росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хамки тоза аз ширк ва куфр рахо шуда буданд ва насли аввал махсуб мешуданд, дар мовриди зиёдий шак мекарданд ва шаккишонро бо пурсиш аз росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба унвони манбаъи аслий бартараф кунандаи мушкилот ва жахлхо ба ин шева шаккишонро бартараф мекарданд, ё дар иштибохоти фохиши ақидатий ва амалий меофтоданд ва боз хам бо мурожаъа ба росулуллох саллаллоху алайхи васаллам иқомайи хужжат ва ислох мешуданд.

Мақсуд аз иқомаи хужжат ,расонадани нусси шаръий аз қуръон ,суннат ва ижмоъ ба услуби шаръий росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ба шахси вожидуш шароит аст. Яъни бо истидлол ва мадорики ровшан,умури ношнохтаро ба сабки росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барои шахс шиносоий ,маърифий ва шинохта кунем, ба гунаи инхоро шиносоий ,маърифий ва шинохта кунемки хамчунонки хонувода ва хувишони наздики худро метавонад аз бегонагон ташхис дихад ба хамин шева хақ бароишон ровшан ва қобили ташхис бошад:

«يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ»،

Ба хамон шева битавонанд хукми шаръийро аз ботил ташхис диханд.

Дар ин масири огохсози , мо хам акнун системи омузиший ексони барои тамоми муслимин надорем , ба хамин далил мумкин аст шахси ба ин даража аз шинохт расида бошад ва дигари нарасида бошад. Ва ё дар макони ин огохий бар асари вужуди уламои раббоний ва шароити хосси иттилоъ расоний расида бошад ва дар жойи дигари бар асари вужуди уламои суъ ва конолхои суъ ё набуди хеч кудом аз уламо чанин хаққи нарасида бошад.

Ин хам далил намешавадки чун барои гузаштахои инхо расида пас барои инхо хам кифоят мекунад. Хейр ,ин тури нест,аслан ин тури нест, агар ингуна буд дигар амри таблиғ бояд таътил мешуд ва дин чизи ирсий мешуд ва чизи ба номи фақих ,мужтахид ва ахли фан маъно ва коркарди худишонро аз даст медоданд.

Бале ,возих ва амр астки дар хар дўвраи бояд касони бошандки барои касби ин огохийхои шаръий иқдом намуда ва хижрат кунанд ва ба миллатишон ироя диханд ва огохихоро бирасонанд:

«وَما كانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْيَحْذَرُونَ» (توبه/122)،

Ин тоифаи даъватгар бояд фиқхи динро ёд бигиранд ва баъад,ин огохихоро ба забони қовмишон ва ба забоники мардуми он мефахманд бирасонанд:

«بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ»

Хийли мухим аст ба забони он миллат бояд ба онхо бифахмонид, ба фарханги он миллат, ба забоники он миллат мутаважжих мешаванд

«بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ»

Бароишон баййина,ровшан ва ошкор кунанд ва ба истелох ,динро барои миллатишон ” мужаддадан ” ироя диханд то жахли мардумро ба ин шева аз бейн бибаранд. Ин воқеият аст.

Хуб ,алъон метавон пурсидки ин жахл чистки бояд бардошта шавад ва агар бардошта нашавад ба унвони еки аз мавонеъи такфир амал мекунад ? Ахли фан ,жахл барои муслиминро ба ду бахш тақсим карданд:

-Жахли мўътабар : яъни шахси мусалмон қабли аз анжом додани кори ” огохи ва илм ” надошта аст. Диққат кунид яъни ,шахси мусалмон қабли аз анжом додани ин кор ” илм ва огохи ” надошта аст ва ин барояш жахли мўътабар мешавад.

-Жахли ғейри мўътабар: яъни шахси мусалмон баъди аз ” огохи ва илм ” кориро анжом дода аст. Корики муртакиб шуда баъди аз ” огохи ва илм ” буда , барои хамин астки ин жахл ғейри мўътабар аст, наметавонем жахли уро қабул кунем.

(идома дорад………)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.
Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид : Абу Хамза мухожир хўромий.

(27-қисмат) .
Диққат кунид дустон ,муслимини асри росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам бо гирифтани куллиёти дин , ва таслим шудан дар баробари куллиёти дин ,ба сурати тадрижий бо масоили жузъий ақидий ва ахкоми марбут ба он ошно мешуданд, хатто дар ин замина дучори иштибохоти фохиший хам мешудандки тавассути росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва пас аз он тавассути хукумати исломий ва шўрои хоким бар он ислох мешуданд. Пас, вужуди хато ва иштибох дар ақида ва соири маворид то замоники барои шахс ошкор ва маълум ва комилан ровшан нашуда бошад амри ижтиноб нопазир аст. Яъни дар хар масалаи мусалмон мумкин аст дучори хато ва инхироф шавад, бахусус дар масалаи ақидаки тақлидий нест ва шахс худиш бояд тахқиқ кунад ва ба сурати тахқиқий ба он бирасад.
Пас,инки тасаввур кунид росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хар каси мусалмон мешудро менишонад ва хаммаи зер ва бамхои ақидаро ба у омузиш медод тасаввури иштибохи аст. Балки ,асхоб ба сурати тадрижий ба ин огохихо мерасиданд, хатто фарқ намекунадки дар чи заминаи бошад.
Дар ин сурат,узр ба жахл барои мусалмон дар тамоми умури ибодий у аъам аз масоили ақида ,тўвхид ва ширк ва ё масоили ахкоми фиқхий собит ва ворид аст ва иштибох ва жахл барои мусалмон боз,иштибох ва жахл буда ва кори ба бузург ва кучак надорад.
Нуктаи дигарики бояд садхо бор такрор шавад то ба сурати фархангий дар биёяд ва ба он диққат шавад ин астки , бо шак ва шубха наметавон касиро кофар донист ва хадро бар шахс ижро кард ва касики мусалмон буданиш бо яқин собит шуда ,яъни ту мутмаъинники ин шахс мусалмон аст; дар ин сурат ,бо шак ва шубха ва эхтимол наметавони номи мусалмониро аз у бигири ва уро жузви кофар қарор дихи.
«مَن دخلَ في الإسلام بيَقين فلا يُخرَج مِنه إلا بيقين» یا «مَنْ ثَبَتَ لَهُ عَقْد الْإِسْلَام بِيَقِينٍ لَمْ يَخْرُج مِنْهُ إِلَّا بِيَقِينٍ».
Яъни танхо бо далил ва яқин метавони шахсро аз ислом хориж куни ,яқин хийли мухим аст. Хамчунонки бо далил ва яқин ислом ва мусалмон шудани кофар хам собит мешавад.
Бояд барои хориж кардани мусалмон аз доираи ислом ибтидо далил ва яқин дошта боши ва сипас ба дунболи чанин яқини уро ихрож куни , ва барои инки ек кофарро хам вориди доираи ислом куни боз бояд далил ва яқин дошта боши. Ин иштибохи астки дар рафтори хийли аз дустон мушохида мешавадки ибтидо ба шахс мегуянд кофар аст баъад дунболи далил барои кофар буданиш мегарданд.
Ин иштибох астки ибтидо ба шахс кофар бигуйи мусалмон аст баъад дунболи далил барояш бигарди, ё ба шахси мусалмон бигуйи кофар аст баъад дунболи далил барояш бигарди. Такфир кардани мусалмон яъни куштани мусалмон .
.«إِذَا قَالَ الرَّجُلُ لِأَخِيهِ يَا كَافِرُ فهو کقتله»
Оё ин маъқул астки аввал бо шак ва шубха ва эхтимол мусалмониро бикуши баъад дунболи далил бигардики оё ин шахсики ман куштам воқеан мужрим буда ё на? Мустахаққи куштан ва эъдом буда ё на ? Ин кори ек инсони нормол нест.
Кори инсони нормол ин астки ибтидо далоил ва баййинотро барраси кунад, ва баъди аз исботи яқиний журм ,хукмро собит намояд ва баъад хукмро содир кунад, ва дар охарин мархала ,суроғи ижрои хукм аз конолхои марбут ба ижрои хукм биравад.
(идома дорад……….)

(26- қисмат)
Хам акнун,ду табақа дар хифзи ин вазъ талош мекунанд ва саъй мекунанд ин вазъро ба хамин шеваики хаст нигах доранд ,хоста ё нохоста . Еки тоғутхо ,хукуматхои тоғутий ,уламои фосид ,мунофиқин ва секулярзадахои хастандки дар чанин системхои хамчун микрубхои хатарнок ба хаёти худишон идома медиханд, ва харгуна такопу ,илми тўвхидий ва бедорийро ба зарари худишон мебинанд, ва бо ба жараён андохтан анвоъи жангхои равоний ва таблиғий ,тўлиди анвоъи шубухот , ва ба рох андохтан анвоъи тахдидот , он хам чи тахдидхои : тахдид ба зиндон ,шиканжа ,табъид ва хатто эъдом саъй доранд аз ин жахолат ва вазъи мовжуд мухофизат кунанд, ва каси журъат надошта бошад аз ин вазъи мовжуд ,худишонро берун бикашад. Журъати хуруж ва эътироз ба худиш надихад, журъати на гуфтан надошта бошад.
Дастаи дигар хам муслимини хастандки нохоста аз ин вазъи мовжуд мухофизат мекунанд. Ин даста аз муслимин барои тағйири вазъи мовжуд ва бедор кардани муслимин дар холи талошанд, аммо чун шевахои шаръий бедоргириро балад нестанд, бо хушунати бежойики нисбат ба ахли қиблаи жохил аз худ нишон медиханд, боз чунон фазоийро инхо қадами ба самти жилов бардорад. Чун ин дустони мо хамон лахза даст ба такфир мешаванд, ва дар воқеъ хукми қатли инхо ва хатто аждоди мурдаи инхоро хам содир мекунанд.
Дар воқеъ ,самара ва натижаи хар ду гурух ,яъни дорудастаи тоғутхо ва мухолифини жохилийки алайхи тоғутхо хастанд, боз барои муслимин дар ин замина еки аст.Ижоди тарс ва вахшат ,жиловгири кардан аз харакат ба жилов ва бедор шудани муслимини дар банди тоғутхо , ва ба хамин содаги ва нохоста аммо хамоханг , хар ек ба шеваи худишон монеъи дар баробари харакати аз жахл ба илми муслимин мешаванд ва ижоза намедиханд муслимин ақоидишонро яқиний ба даст биёваранд ва онхоро ба самт ва суйи зон ва гумон ва тақлид дар ақоид мекашонанд.
Шакки нест,хамчунонки баъзи аз муслимин ба бемори мунофиқин олуда мешаванд ва ислом ба хотири хамин муслимини олуда мунофиқинро жузви муслимин хисоб мекунад, ба хамин шева иддаи аз муслимин мумкин аст ба далоили ,муртакиби қовли ё амали шавандки мухтасси куффор аст, дар ин сурат чи бояд кард ?
Инро хам медонемки хар мусалмони то ба синни таклиф мерасад ва таклифи бар у вожиб мешавад ба тадриж ва ба сурати тахқиқий бояд ақоидишро ёд бигирад ва ба пеш биравад ва ин пешрафт аз жахл ба огохи, аз жахолат ба ислом наметавонад ирсий ва тақлидий бошад. Чун ,агар ирсий буд дигар харакати вужуд надорад ва шахси мисли қад ,ранги пуст ва соири вижагихои нажодий онро аз шиками модариш бо худ ба дунёйи кунуний меоварад. Аммо ,хамма медонемки ингуна нест . Пас ,назди бисёри аз уламо масалаи баргашт ва иртидод барои каси матрах астки ба жилов харакат карда бошад ва ба сурати тахқиқий исломро пазирофта бошад на ба сурати ирсий ва тақлидий . Инжо ,додани хукм аз пичидаги хосси бархурдор астки шояд хеч амри то ин андоза пичида ва сарневиштсоз набошад.
Чун ,хамма инро медонемки хийли аз муслимин исломишонро ба сурати ирсий ва тақлидий дарёфт карданд ва бисёри аз авқот шахс чизхоиро ба номи ислом ба хурдиш додандки ислом нест, ё мухлути аз ислом ва садхо хурафойи дигараст, холо ,оё бояд ин маризхо ва фуқароро кушт ва хукми маргишонро содир кард ва онхоро такфир кард ?Ё бемористонхойи барои дармон , ва роххойи барои рафъи фақр ва бечорагий онхо вужуд дорад?
Ижоза дихид бо хам жилов биравем ва жавобро бо хам ба даст биёварем:
Медонем пас аз омадани охарин фристода ва нузули қуръон , мо хаммаи ғейри мусалмонро жузви жомеъайи куффор хисоб мекунем, холо ек кофари ахли китоб ё ек кофари шибхи ахли китоб ё ек кофари мушрик, ва омадани росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ва қуръон барои онхо иқомайи хужжат махсуб мешавад, ва бидуни риояти шурути такфир ,мавонеъи такфир ва дигар марохил ,инхоро жузви хамон дастаи аз куффор қарор медихемки дар он хастанд ва онхоро кофар медонем ва мегуем жомеъайи куффор .Қуръон мегуяд куффор ,жохил хастанд ва жахл доранд аммо ,жахлишон монеъ аз он намешавадки ба онхо нагуем кофар.
Дар итлоқи каламаи кофар бар онхо фарқи миёни уламо ва муқаллидини онхо вужуд надорад. Хамма жузви ек мажмуъа аз куффор хастандки худишонро бо он мешносонанд, ва ба истелох мегуем жомеъайи куфр ё жомеъайи куффор. Масалан еки мегуяд ман насроний хастам , ё еки мегуяд ман яхудий хастам ,ё еки мегуяд ман секулярист хастам ; дар ин сурат ,мо олим ва муқаллидишонро жузви хамон дастайи аз куффор хисоб мекунемки худишон мегуянд мо жузви хамонхо хастем
«شَهِدُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ»
Ва мо хам тибқи шаходати худишон ,хеч узри барои хеч кудом аз онон қоил нестем. Чун аслан намедонем кудом еки аз инхо кофари аслий аст ва кудом еки муқаллид ва дорудастаи онхо хастанд,кудом еки хастандки аслан иймон намеоваранд ва кудом еки аз онхо хастандки мумкин аст иймон биёварад. Пас ,тибқи шаходати худишон
«شَهِدُوا عَلَی أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ کَانُوا کَافِرِینَ»
Ва мо хам ,узри барои хеч кудом аз онон қоил нестем.
Инки чиро куффор узр надоранд ва жойгохи ахли фитра дар дунё ва қиёмат чигуна аст дар китоби ” узр ба жахл ” ба он пардохтем ва дустоники тамоюл ба муталаъайи бештар доранд метавонанд ба ин китоб мурожаъа кунанд.
Аммо , касики ба сурати “мужмал” ва ” куллий” исломро пазирофта ва вориди доирайи муслимин шуда ва ле ба далоили дучори иштибохоти дар хар амри марбут ба ислом мешавад,чанин мусалмони аз имтиёзоти хосси бархурдор аст ва бояд пас аз исботи журм дар мархалаи севум ва чохорум ,шурути такфир ва мавонеъи такфирро дар мовриди ин шахс риоят кард , ва бояд ба шеваи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам барояш иқомаи хужжати набавий шавад, яъни далили сахих ба ровшани ,ошкоро ва бидуни ибхом ба у бирасад. Мухим ,расонадани далил ва хужжат ба забони астки он шахс мутаважжих мешавад ва метавонад ташхис дихадки чи мегуйи. Холо ,ин далил ва хужжат кей мерасад хам мухим аст, мумкин аст каси ба махзи иштибох ,зуд иштибохиш аз тарафи росулуллох саллаллоху алайхи васаллам ё находхойи муртабит бо хукумати исломий рафъ шавад, ва мумкин аст ба далили набуди хукумати исломий ва находхойи тахти пушиши он ва набуди уламои раббоний ин далил хийли дир ба у бирасад ё хатто мумкин аст чанин мусалмони бо чанин иштибохот ва хатохойи хам бимирад. Ин шахс боз хам мусалмон аст, бо инки хатои у хар чи мехоста бошад
(идома дорад……..)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(25- қисмат)

Ақида ,асосийтарин масалаи зиндаги инсон астки инсон ба сурати тадрижий , ва пушти сар гузоштани мавонеъ, ва иртикоби хатохои мухталиф аз холати жахл ба холати илм иртиқо пейдо мекунад. Аллох таоло замоники амр мекунад:

«فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ» (قتال/۱۹)،

Бидуни шак инро ба мо мерасонадки жахли вужуд дорадки бояд бо илм бардошта шавад, он хам дар чи чизи?

«لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»، «فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ»

Дар тўвхид, дар асоси дин ва табиий астки дар ин масир харакати тадрижий аз жахл ба илмки , аз баччаги шуруъ мешавад ва тақлиди хам дар он жоиз нест, мумкин аст шахс дучори анвоъи иштибохот ва хатто гунохони ғейри амдий хам шавад.

Жахл ,дар хар сурати “фақр ” ва монеъи дар баробари рушд ва такомули инсон буда ва хаст, ва маншаъи бисёри за ноханжорихо ва рафторхои мужримона будаки боиси масмумияти зиндаги даруний ва боиси олудаги зиндаги ижтимоий инсонхо шуда аст. Табиий астки инсон бо чанин фақри хам аз дарун,зиндаги вай масмум мешавад ва хам зиндаги ижтимоий ва равобити ижтимоий у хам хамин гуна мешавад. Инсонхо чигуна рафтор мекунанд хамон тури хам фикр мекунанд, дарунишон хам хамин аст. Аъмолишон ,бозтоби дарунишон аст.

Табиий астки ислом дар ин замина бетафовут нест, барои хамин рохкорхо ва дастуротиро барои чигунагийи бархурд бо ин муъзал ироа дода  аст. Ба хамин далил ,танхо замони аз ашхос ,амали солихро мехохадки ба онхо илм ва огохи дода ва гуфта бошад ин хуб ва ин бад аст. Инроки ба шумо гуфтам хуб аст анжом дихид ва инки гуфтам бад аст дигар онро анжом нади.

То ек инсони ғейри мукаллафро ба ин даража мерасонадки мутаважжих шавад чи чизи хуб ва чи чизи бад аст,дубора ек насли дигари ғойри мукаллаф ва жохил тўлид шудандки инхо хам бояд ,бо сурати тадрижий ва мустақил худишон ақоиди худро бигиранд ва ба сурати тадрижий аз жахл ба суйи илм харакат кунанд, ва хаддиақалиш ин астки инхо исломи хукмий ва исломи куллий ва мужмалро ёд гирифтанд,боз дар масири тахкими ин исломи хукмий хам дучори анвоъи иштибохот ,озмойиш ва хато шаванд то ба илми бештари даст пейдо кунанд ва ба яқиники аллох таоло аз муслимин хоста бирасанд. Ин халқаи даруний ,хамиша дар холи жараён аст ва тамом шудани нест. Чун инсонхо хамма дар ек син нестанд, хар сония ва хар дақиқа еки  мукаллаф мешавад ва еки мутаваллид мегардад. Шумо то ба синни таклиф мерасид ин прусаи харакат аз жахл ба суйи илмро тей мекунид, баъад фарзандони шумо ин масирро тей мекунанд ва баъад фарзандони фарзандони шумо ва то қиёмат ин раванд идома дорад, ба хамин далил то қиёмат хам даъват идома дорад.

Ин намоди зинда будани жомеъайи муслимин аст. Ин такопу ва талош ,мухилли назми ижтимоий муслимин нест ,балки хаётбахш ба оби астки рукуд ва сукун дар он боиси гандидаги ва иғтишоши ижтимоий мешавад. Жомеъайи зинда ,жомеъайи астки бидуни тарс битавонад ақоиди худишро ба суйи такомул ба пеш бибарад, ва чунончи шахс дар ин масир хам дучори иштибохоти шуд жомеъа аз у химоят кунад ва аз у химоят шуда ва рохнамоий шавад ва иштибохотиш рафъ гардад ; ва ин яъни таъмини амният дар прусаи омузиш ,ёдгири ва касби яқин дар масалаи ақида ва соири ахкоми дигар.

Агар хукумати исломий бошадки чанон амниятиро таъмин кунадки шахс бидуни тарс ба масириш идома дихад ва мутмаъин бошад агар иштибох кард касони хастандки дилсузона ба у кўмак мекунанд ва ба у тўвхин намекунанд ва дар идомаи рох ба у кўмак мекунанд ва бо нишон додани иштибохиш уро ташвиқ менамоянд, жомеъа руз ба руз дар холи пешрафт аст, ва руз ба руз инсонхои мўъмин собит қадами пештари дар ин жомеъа тўлид мешаванд.

Аммо ,агар чанин фазойи фарохам набошад ва муслимин ба хотири иштибохотишон такфир шаванд ( яъни дар воқеъ кушта шаванд ) онвақт тарс бар шахс хоким мешавад ва журъат намекунад ба пеш биравад, чун метарсад дучори иштибох шавад ва баъад уро бикушанд. Барои хамин ,ислом ва ақида аз холати тахқиқий ва илмий ,табдил мешавад ба исломий ирсий ва тақлидий  ва жахл хам харгиз аз бейн намеравад, чиро ? Чун зон ва гумон хоким аст на яқин :

:«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

Чизики қарнхост дар сарзаминхои мусалмоннишин шохиди он хастем. Холо шумо бифармойид чи касони хастандки ба ин вазъ рози буда ва аз чанин вазъи химоят мекунанд? Ва идомаи ин вазъ ба нафъи кист?

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(24- қисмат)

Ё замоники аллох таоло дар мовриди ақоиди секуляристхо ва мушрикин сухбат мекунад боз мефармоядки аксарияти инхо дар ақоидишон аз шак ва гумон истефода мекунанд ва ин шак ва гумони онхо дар ақоид харгиз наметавонад жойи яқинро бигирад ва хеч суди надорад :

: «وَمَا یَتَّبِعُ أَکْثَرُهُمْ إِلاَّ ظَنّاً إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ» ‏(یونس/36)،

Бештари мушрикон ( дар муътақидоти худ ) жуз аз шак ва гумон пейравий намекунанд ( ва танхо ба дунболи увхом ва хурофот мераванд). Шак ва гумон хам аслан инсонро аз хақ ва хақиқат бениёз намесозад ( ва зон жойи яқинро пур намекунад ва бароишон судманд намешавад ).Бегумон худованд огох аз чизхои астки анжом медиханд.

«إِنَّ اللّهَ عَلَیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ».‏

Бале,шак ва гумон аслан инсонро аз хақ ва хақиқат бениёз намекунад

«إَنَّ الظَّنَّ لاَ یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً».

Хам акнун хам хаминтур хастанд. Хамин секуляристхоро нигох кунид вақти дар мовриди хилқат сухбат мекунанд бо шак ва гумон аст, дар мовриди осмон ва замин бо шак ва гумон аст, дар мовриди такомулики сухбат карданд дуруғ гуфтанд ва шак ва гумон аст , тамоми чизхои онхо бар асоси шак ва гумон аст хатто шаккокиюн дар миёни онхо асоси шак ва гумон аст ва бо хамин шак ва гумон хам ба жанги муслимин меоянд ва дуст доранд хамин шаккокиятро дар миёни муслимин ба унвони ек арзиш ироа дихандки муслимин яқини худро нисбат ба бовархоишон аз даст бидихад.

Хуб ,холо ,замоники аллох таоло барои рафъи ин жахл ва нодоний се абзор шинохти мушаххас чун : гуш ( шанидан ), чашм ( дидан) ва қалб ( жихати таъаққул ,тафаққух ва фахм додахои гуш ва чашм ) замоники ин абзорро дар ихтиёри инсон қарор дода

«وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ»،

Шариати ислом дар хамон ибтидо ,дар масалаи ақида ,зон ва гумон ва тақлидро жоиз намедонад.

Дидемки аллох таоло мушрикин ва секуляристхоро масхара мекунадки инхо аз зон ва гумон тақлид мекунанд, ақоидишон бар асоси зон ва гумон аст ; ва ле аллох таоло бо ин абзорики барои инсон қарор дода ба у ижоза намедихадки хар чизиро алакий қабул кунад

«وَلَا تَقفُ مَا لَیسَ لَکَ بِهِ عِلمٌ إنَّ الْسَّمْعَ وَالبْصَرَ وَالفْؤادَ کل اولئک عنه مسئولا»،

Барои хамин се абзорики қарор дода масъулият таъйин намуда аст ва ислом дар масалаи ақида,зон ва гумон ва тақлидро қабул намекунад. Дар мовриди он чиз илм надори аз ту қабул намекунадки онро бипазири. Тақлид дар ақида жоиз нест.

Тақлид яъни инки чун фалоний гуфта пас ман онро анжом медихам. Итминон ба фалоний боис мешавадки ин корро анжом бидихи на итминон ба худи хақ ,чун мумкин аст корики анжом медихи хақ бошад ё набошад. Воқеият хам хамин аст. Инхамма марожеъи тақлид ва инхамма тақлид аз мазохиби мухталиф дар тули солхо ва қарнхои мухталиф , мо бештар аз 150 имом доштем фақат дар фирақи мансуб ба ахли суннатки мазохиби чанд нафар аз онхо монда аст. Пас , ин хамма марожеъи тақлид ва ин хамма тақлид аз мазохиб ба ин маъни нестки хамма онхо дар фалон масалайи фиқхий руйи хақ хастанд ва хақхойи мухталифи вужуд дорад , на , хақхои мухталифи вужуд надорад. Дар холики хаммаи инхо аз ек хақ ва ек манбаъ инхамма тафосири мухталифро ба вужуд оварданд ва инхамма мазхаб ва марожеъи тақлид дуруст шуданд.

Пас , дар умури тақлидий , яқин вужуд надорад ва бештар зон ва гумон хоким аст, то замоники ин умури тақлидий бо хақ мунтабиқ шаванд ва яқин хосил шавадки дар ин моврид воқеан хақ аст ва яқин  хосил шавад бо асл ва хақ аслий фарқи надорад, ва онвақт шумо аз чанин хаққи табъият мекунид.

Аллох таоло куффорро мазаммат мекунадки инхо дар ақоидишон аз зон ва гумон табъият мекунанд ва ин зон ва гумон хам харгиз инсонро ба хақиқат намерасонад. Ба хамин далил астки ,кулли ахли қибла бар руйи ин масала иттифоқи назар дорандки ақидаро наметавон тақлидий ба даст овард ва ақида набояд бар асоси зон ва гумон бошад балки ,бояд бар асоси яқин ,талоши шахс ва жустажуйи шахс бошад. Ин бояд яқини бошад набояд тақлидий бошад.

(идома дорад…….)

Дарсхойи муқаддамотий / дарси панжум : Душманшиносийи шаръий ( 4) шиносоийи муртад дар адабиёти шаръий ва чигунагийи бархурд бо мутаддин ва жибхайи муртаддин.

Пиёда шуда аз навори совтийи шайх мужохид :  Абу Хамза мухожир хўромий.

(23- қисмат)

Мавонеъи такфир ба унвони чохорумин мархала дар равиши бархурд бо шахси муттахам ба журми иртидод, жихати судури хукми иртидод махсуб мешавад. Мархалайи  чохорум ва барраси мавонеъи такфир замони астки шахс се мархалайи гузаштаро бо ” яқин ” пушти саргузошта ва бо ” яқин ” мужрим будани он собит шуда ва кулли шурути такфирро хам дар худ жо дода бошад.

Медонемки монеъ ,яъни чизики бейни ду чиз қарор мегирад ва ижоза намедихад инхо ба хам бирасанд, ё аз вуруд ва хуружи чизи жиловгири мекунад. Либос ,монеъи расидани сармо ба бадани шумо мешавад, чатр монеъи хурдани борон ба сари шумо мешавад, сад монеъи жорий шудани об мешавад, пушиши руйи кобели барқ монеъи барқ гирфтаги шумо мешавад, ва ба хамин шева мавонеъи мухталифи вужуд дорандки онхоро мешносем.

Холо ,агар шахси мусалмон гуфтор ё амалиро анжом дихадки куфрий ва олуда хастанд, ва собит хам шуда бошадки муртакиби чанин журми шуда, ва шурути такфир хам вужуд дошта бошанд. Бо ин вужуд ,хануз мумкин аст мавонеъи бейни ин сухан ё амали олуда бо иймониш вужуд дошта бошандки дар сурати вужуди ин мавонеъ, хамин мавонеъ ижоза намедиханд ин олудаги ба иймони фард ворид шаванд ва ба иймони у садамаи бизанад, ва ин мавонеъ бейни ин сухан ё амали куфрий ва олуда ва иймони шахс қарор мегиранд ва ижоза намедиханд ба иймони шахс садама ворид шавад ва аз иймони шахс мухофизат мекунанд.

Мухимтарин мавонеъи шаръийки бейни куфр ва иймон ,бейни инки шахсро аз жомеъайи муслимин ба жомеъайи куффор баргардонад ва шахс дар ин миён монеъ дуруст карда ва ижоза намедихад исломи шахс аз бейн биравад, иборатанд аз : жахл,таъвил ,хато ,фаромуши , ва нисён ,икрох ва ижбор ,адами иродаи феъл ( мисли инки шахс шуъуриш қуфл шуда ва намедонад ба далили шиддати хушхоли ё шиддати асабоният ва нигароний ,тарс ,ғам ва ғусса чи мегуяд ё чи мекунад ). Иддаи хам тақлидро жузви мавонеъи такфир баён намуда ва адами тақлидро жузви шурут баён карданд.Касони чун ибни Таймия рохимахуллох мегуянд : шахси муқаллид ахли қибла аслан мазхаб надорад ва ба хамин далил уро сохиби узр медонанд.

Ба сурати куллий ,шурути такфир хам яъни хар чи мухолифи ин мавонеъи  такфир бошад мисли : илм ва огохи ,қасд ва амдий будан ,ихтиёр ва адами таъвилки қаблан ба бахши аз инхо ишора кардем , ва агар тўвзихоти дар мовриди ин мавонеъи такфир бидихем фикр кунам шурути хам худ ба худ ровшан мешаванд.

Ибтидо суроғи еки аз мавонеъи такфир тахти унвони узр ба жахл меравемки дар мовриди он зиёд сухбат мешавад:

Инро медонемки инсон бо илм ва огохи аз шиками модар мутаваллид намешавад, балки инсон варақаи сафидий астки ба тадриж бояд чизхои дар невишта шавад то битавонад ба он даража аз рушд ва тахассус бирасадки қудрати идораи зиндаги даруний ва моддий худро дошта бошад. Пас , инсон бо илм ба дунё намеояд, инро хамма медонем. Хамин алъон хийли аз шумо донишжу ва талаба хастид, ё дар машоғили мухталиф муддатхо шогирдий кардид то ба ин даражаи устодий расидид, дар ёдгири адаби сухан гуфтан ,адаби нишастан ,адаби равобити хонуводагий, адаби сиёсий ,ижтимоий ,фархангий ,ақидатий ва ғейрих хам ба тадриж инхоро аз манобеъи мухталиф дарёфт кардид ва дарёфт мекунид.

Дар ин сурат ,қоида бар ин астки инсон дар хар чизики ирсий набошад, ва модарзодий ба у нарасида бошад, ва бояд дар ин дунё худиш ба даст биёварад, жохил ва беилм аст :

«وَاللّهُ أَخْرَجَكُم مِّن بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَجَعَلَ لَكُمُ الْسَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» (نحل/۷۸)،

Худованд шуморо аз шикамхои модаронитон берун овард дар холики чизи намедонистид , ва у ба шумо гуш ,чашм ва дил дод то сипосгузори кунид.

Дар инжо

«لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئاً»

Яъни хеч чизи намедонид. Хеч чизи намедонид мисли касики иддао дошта бошадки медонад фариштахо нар хастанд ё мода ; хуб , дар ин замина каси хеч чизи намедонанд ва жомеъайи куффор хам намедонистандки чанин иддаойи доштанд ва фақат аз зон ва гумон пейравий мекарданд :

: «وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن یَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا یُغْنِی مِنَ الْحَقِّ شَیْئاً» ‏(نجم/28)

Ишон дар ин боб чизи намедонанд ва жуз аз зон ва гумон пейравий намекунанд, ва зон ва гумон хам аслан инсонро аз хақ бениёз намекунад . Яъни зон ва гумон харгиз наметавонад жойи яқинро бигирад.

(идома дорад……)