دسته: шайх мужохид Абу Хамза хўромийни ўзбек тилидаги асарлари

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(21- қисм)

Исмоилийлар хам  Салохиддин Айюбийни замонидаги мисрлик  исмоилийларни сиёсатига хилоф равишда, биринчи даражали душман секуляр  муғулларни хамласига қарши жанг қилиш учун, мусулмонларнинг учинчи даражали душмани бўлмиш насроний кофирларга юзланади. 637 қамарий йилда рукниддин хуршох исмоилий бир хайъатни европага жўнатади, аммо рад жавоби олади. Худди шу шахс бошқа бир хайъатни  худди шу мақсад билан англияни подшохи хенри  (Henry) учинчини салтанатига юборади; аммо винжестер  (Winchester) епископи исмоилий элчини кириб келгани хақидаги хабарни эшитгач айтадики, мана бу итларни ўз холига қўйиб қўйинглар, улар бир-бирларини қирғин қилиб йўқотиб ташлашсин, шундан сўнг бизлар уларни харобага айланган шахарларини устига католик динимизни қурамиз; ана ўша холатда дунё бир чўпонга ва бир қўйга эга бўлади.    

Бундан ташқари 40000 атрофидаги муттахид муғулларга грузинлар ва 12000 арманлар, орасида мусулмонзодалар хам мавжуд бўлган хитойликларни 1000 та тўпхонаси ва турк,форс ва бошқалардан иборат минглаб ханафий, шофеъий мусулмонлари қўшилиб ибни Касирни сўзига кўра  200000 нафар атрофидаги муттахид лашкарни ташкил қилишади.  У замонларда шиъалар ё исмоилий бўлишган ё 12 имомлик, исмоилийлар муғулларга қарши жанг қилишган ва муғуллар томонидан хам нобуд бўлишади, 12 имомлик иккинчи дастадаги шиъаларни сони бу диёрларда кўзга ташланадиган даражада бўлган эмас, аммо муғулларни лашкарини орасида хўжа насириддин тусийга ўхшаган илмли кишилар хам мавжуд бўлган эди, лекин улар  суннийзодаларга нисбатан нихоятда кам сонли бўлишган.  Хар қандай холатда хам уларни хаммаси биргаликда мусулмонларга қарши муғулларни жибхасини  қувватлаб келишган.  

Ибни Касирни айтишича, муғулларнинг мана бу муттахид жибхасини қарама- қаршисида халифанинг аскарларини сони 20000 нафардан кўп бўлган эмас. Шу сондаги лашкарни ўзи хам жуда хам оғир ва хор холатда кун кечиришарди, улар хатто кўчаларда ва масжидларни эшикларида тиламчилик қилишган. Тарихчиларни айтишича, муғулларнинг босқинчи қавми бағдод дарвозаларига етиб келган пайтида, халифа ўзини қасрида канизлари ва аёллари билан бирга қўшиқ эшитиб вақтини хушлаш билан машғул бўлган.  Бу ўша замондаги мусулмон хукуматини пойтахти хақида ибни Касирни берган хабарлари эди. Мана шу тарзда муғулларнинг бирлашган,муттахид лашкари мусулмонларнинг ана ўша холатдаги аскарлари билан рўбарў бўлади ва нихоят қамарий 656 йилда муғулларни лашкари бағдодга кириб келади. Энди ўша замондан бошлаб усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукумати   қудратга келгунича мусулмонларнинг бошига қандай мусибатлар тушганини фақат аллох билади.  

Бошқа ўнлаб тарихий  воқеаларни орасида бизларни аксаримиз учун мана бу икки воқеа яхшироқ танишдур, лекин хар икки воқеани натижаси исломий изтирорий бадал хукуматга муносабат билдириш бўйича  бир-биридан бутунлай фарқ қилади.

Бизларни янада олдинги даврга олиб борадиган намуналардан бири, усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукумати бўлади:

Усмонийларнинг исломий бадал хукумати “абадий хилофат” шиори билан ва ханафий мазхабига, хамда нақшбандийликни  суфийликка мойил равишига асосланган холда яқин 6 аср хукмронлик қилишган, илдурум боязидни замонида мусулмонларни қўл остидаги минтақалар европагача кенгайди ва балгария,греция,сербия, албания,босния,руминия фатх қилинди, мусулмонлар  сулаймон қонунийни замонида эса хозирги австрияни пойхахти венагача етиб боришди, албатта мухаммад фотихни даврида константиполни хам фатх қилинди ва шарқий римдаги насронийларнинг императорлигини умрига поён берилди.

Мусулмонларнинг учинчи даражали душманлари бўлмиш кофир насронийлар иссиқ жанг орқали муттахид,бирдам  усмонийларга қарши кураша олмасликларини тушуниб етишади, салибий жанглари ва усмонийларнинг олиб борган жанглари буни исбот қилган эди. Мусулмонлар бир-бирлари билан муттахид бўлар эканлар, насронийлар хатто ўзларини хам мухофизат қила олмасликларини яхши тушуниб етишган эди, энди уларнинг олдинга харакат қилишлари хақида гапирмаса хам бўларди. Шу сабабли хам бир қанча асрлардан буён юмшоқ ва рухий, совуқ жангни аввалги ва мухим қадам сифатида мусулмонларни вахдатига зарба уриш учун бошлашади.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(20-қисм)

Шу ерда жуда хам ажойиб бир тенглама содир бўлади, бир томонда шофеъийлар,ханафийлар ва хатто ханбалийлардан иборат ахли суннатнинг ширкух ва Салохиддин бошчилигидаги лашкари, салибий ошкор кофирларни ва махаллий муртадларни баробаридаги фотимий исмоилий шиъаларининг хукуматини химоя қилишган бўлса, бошқа бир томонда бир қанча йиллардан сўнг худди шу исмоилий шиъалари салибий кофирлар ва мусулмонларни учинчи даражали душманини ва тавошийга ўхшаган сотқин,махаллий муртадларни баробаридаги Салохиддин Айюбийнинг шофеъий мазхабидаги хукуматни химоя қилади, кейинчалик эса улар биргаликда шундай бир қудратни ташкил қилишадики, байтул муқаддасни фатхига ва исломий диёрларни озод бўлишига ва босқинчи кофирларни қувиб чиқарилишига сабаб бўлади, бу ишларни аббосийларни сунний маслагидаги ёки мисрни шиъа маслагидаги қудратларни хеч қайси бири бундан олдин амалга оширишга  қодир бўлган эмасди.

  Энди мисрдаги фотимий шиъаларини хукуматини устидаги Салохиддиннинг  хукмронлиги самараси борасидаги намунани қарама- қаршисида бизлар бошқа бир намуна билан танишиб чиқамиз: оли буя шиъаларини аббосийларни устидаги хукмронлигига  – аббосийлар ўша даврдаги исломий изтирорий яхлит хукумат бўлган – ишора қилиб ўтмоқчимиз, бу орқали  уларни қайси бирини қадами бизларни олдинга иззат сари етаклаганини ва қайси бири эса бизларни ортга,залилликка тортиб кетганини тушуниб етамиз.

Абу Райхон Беруний оли буянинг аббосийларни устида хукмронлик қилиши асосий ўзгаришларга боис бўлган деб билади ва айтадики: “ салтанат Муттақийни охирги кунларида ва Мустакфийнинг аввалги кунида оли аббосдан оли буяни қўлига ўтди.” Ибни Холдун айтадики: тўғриси хилофатни асоси бутунлай вайрон бўла бошлаган эди.” .

Оли буя барча маънавий ва дунёвий кучларни  аббосий халифалардан олишади, бу зарбалар шу даражада чуқур ва илдизли бўлган эдики, хатто оли буя нобуд бўлгандан сўнг хам аббосийларни хокимлари оли буядан олдинги яхлит ва қудратли жойгохни қўлга кирита олишмади.

Румлик салибий кофирларнинг хамла қилиш воқеалари ва уларнинг муселни бир қисмидаги илгарилашлари, мана бу яхлит ва исломий изтирорий бадал хукуматни бошига тушган нарсалар билан бизларни янада яхшироқ таништира олади. Иззуд довла диламий сиёсий бир ўйинда қамарий 360 йилда румликлар билан жанг қилиш учун уни ўзига суянган аббосий хукмдордан нома орқали  моддий ёрдам сўрайди ва насроний кофир билан жанг қилишни аббосий хокимни вазифаси деб хисоблайди. Аббосий шох уни номасини жавобига ёзадики: “ қўмондонлик мени қўлимда бўлган тақдирдагина менга жанг қилиш вожиб бўлади. Яъни агар мол- мулк ва лашкар мени ихтиёримда бўлса. Хозирда эса мени қўлимда ўлмагудай миқдор бор холос, уларни хаммаси сиз ва давлатни бошқа қўмондонларини қўлида, жанг қилиш хам ва хаж хам,бошқа етакчи вазифалар хам менга вожиб эмас. Мен сизлар учун фақат шу нарса учун керакманки, сизларни имом хатибларингиз минбардан туриб мени номимни одамларни оромишда ушлаб туриш учун айтишади холос. Мана бу нарсадан хам четланишимни хохлаган пайтингизда ўзимни четга оламан ва  хамма ишларни сизларга топшираман.”  Аммо иззуд довла жуда хам кўп тахдидлар остида  аббосий хукмдордан маълум маблағни олишга муваффақ бўлади, лекин босқинчи насроний кофирларга қарши хеч қандай жиход қилинмайди.    

Оли буя мана шу тарзда аббосийларнинг яхлит хукуматини шундай заиф даражага олиб боради ва хатто мисрдаги исмоилий шиъаларини хукуматидан қўрққанликлари сабабли ва ўзларини қудратларини сақлаб қолиш учун хам аббосийларнинг ўтирғизиб қўйилган қўғирчоқларини хам бир четга суриб ташлай олишмас ва шиъа хукуматини эълон қилишга журъат қилишмасди. Албатта улар бу ишга қодир эдилар, чунки уларни эътиқоди бўйича, агар улар мана бу қўғирчоқларни осонлик олиб ташлаб йўқотиб ташлашса ва шиъа хукуматини эълон қилишса, ўзлари бир қўмондонга ва бир аскарга айланиб қолишар ва хозирда эга бўлиб турган хукмронликларини қўлдан бой беришарди.

Оли буя жуда хам соддалик билан шундай яхлит хукуматни хуросон ва мовароуннахрдаги  сомонийларга ва табаристон ва гургондаги  алавийларга ва форсдаги,марказий шахарлардаги оли буяга ва кейинчалик салжуқийларга ва хоразмшохга ўхшаган   бир неча кичик ва тарқоқ  хукуматларга, ундан ташқари ўнлаб кичик,аммо тахминан мустақил,махаллий  хукуматларга бўлиб  ташлашади, лекин уларни хаммаси аксаран бир-бирлари билан жанг қилишарди.

Аммо муттахид муғуллар 616 қамарий йилда исломий шарқдаги мусулмонларга ва эронга хамла қилади ва 656 йилгача яъни 50 йил мобайнида мана бу мусулмонлар муғуллар томонидан қирғин қилинишади, заифлашиб қолган ва  фасодга тўлган аббосийлар хукумати эса  фақат томошабин бўлиб туради ва хатто ханафий мазхабидаги хоразмшохлар ва исмоилий шиъаларига ўхшаган қудратманд хукуматлар нобуд бўлиб, уларни ўрнини кофир ийлихонон хукумати эгаллаган пайтида хурсанд хам бўлади, хатто ибни Усайр комил номли китобини икки жойида шу нарсага ишора қилиб ўтадики, аббосий хукмрон “носир лидиниллах” кофир муғулларга ёзган номасида ўзининг мусулмон рақибларига қарши муғулларни тарғиб хам қилади. Шу сабабли хам муғуллар томонидан яқин 50 йил давомида мусулмон қатли ом қилинган пайтида аббосийларни лашкари муғулларни қаршисида  хеч қандай муносабат билдирмаганини кўрамиз, хатто муғуллар бағдодни дарвозаларига етиб келишади, лекин бу вақтга келиб жуда хам кеч бўлган эди.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(19-қисм)

Насронийлар хам салибий жангларини давом эттириш бўйича қохирани қўлга киритишни ва шиъалар, фотимийлар ва аббосийлар мазхабидаги хокимиятдан ташқаридагилар ва бошқа мусулмонлар  тассарруфидаги мисрни ишғол қилишни қасд қилишган эди, уларнинг  биз мусулмонларни орамиздаги  мазхабий ихтилофларимиздан жуда хам яхши хабарлари бор, шунинг учун хам хар қандай йўл билан бўлса хам мана бу тафарруқдан ўзларини фойдасига суистефода қилишга харакат қилишади. Шу сабабли ўша замонда қохира томонга хамла қилишади ва йўл- йўлакай катта Балбис шахрини ишғол қилишади, улар мусулмонларни шахрини талон-тарож қилгач хаммани қатли ом қилишади ва қохирани атрофига етиб келишгач, шу ерда қохирадаги халқни қаршилигига дуч келишади.

Мана бу салибий кофирлар ишни шу даражага етказишадики, ўша даврдаги  фотимий хоким аъзид нуриддин махмуддан ўзи билан аёлларини салибий кофирларни қўлидан нажот беришини сўрайди.  Шу ерда сунний мазхабидаги нуриддин ўзини рўбарўсида иккита душманни кўради, бири ички тўртинчи даражали душманни химояси остидаги учинчи даражали душман бўлмиш  ошкор кофирлар  ва иккинчиси уни мазхабдошларига қарши асрлардан буён жанг олиб бораётган ва минглаб мусулмонларни ўлимига сабаб бўлган ахли қиблани бир фирқаси, лекин хар қандай холатда хам улар ахли қибла ва бу вазиятда бир мусулмон аслий кофирни қаршисида турибди; шу сабабли 548 йилда асадиддин ширкух ва уни акасини ўғли салохиддинни   қўмондонлиги остидаги  лашкарни мисрдаги  шиъа мазхабидаги фотимий хукуматига ёрдам бериш учун жўнатади.

Салибий кофирлар учун кутилмаган холда шофеъийлар билан ханафийларни лашкари мисрдаги исмоилий ва фотимий шиъаларига ёрдам бериш учун қохирага яқинлашган пайтида, салибий кофирлар қохирани атрофидан қочиб кетишади ва ўзларини назорати остидаги шахарларга қайтишади.

Ширкух қохирага етиб келиши билан мисрдаги фотимий исмоилий ва шиъа мазхабидаги хоким “аъзид лидиниллах”,мусулмонларга нисбатан қилинган хиёнатни масъули ва салибий кофирларни миср томонга  ва қохирани атрофига  хидоят қилган “шофарни” ўлдиришга тарғиб қилади.  Ширкух хам уни ўлдиради. Мисрни шиъа ва исмоилий хокими хам уни ўзини вазири деб тайинлайди, у хам бу мансабни қабул қилади, лекин икки ойдан сўнг ширкух вафот топади; ширкухни ўлимидан сўнг уни ёронларини ўртасида ўринбосарлик борасида ихтилоф вужудга келади, аммо “аъзид лидиниллах” салохиддинга тарафдорлик қилади ва вазирлик мансабини Салохиддин Айюбийга беради , Салохиддин хам исмоилий шиъаларининг хукуматидаги вазирлик мақомини қабул қилади. 

Салохиддин Айюбийни вазирлигидан 19 йил ўтгач, ўша даврдаги хоким ўлим соатини яқинлашган ва умрини охирги кунларини ўтказаётган пайтида, уни ўринбосарлигини устида қудрат талабида жанг вужудга келади, жангни бир томонида тавошия исмли бир шахс бўлиб, у европадаги салибий кофирлари билан алоқада бўлади ва уларнинг қудрати ёрдамида хукуматни қўлга киритишни ва яна мусулмонларни аслий кофирларни қўл остига қўйишни қасд қилади. Бошқа бир томонда эса бундай хақоратга рози бўлмайдиган  шиъа ва ахли суннат мусулмонлари туришади.

Ха, мана бу ўзгаришларни бир томонида шофеъий мазхабини ақидасига эга бўлган Салохиддин Айюбий ва аббосийларни яхлит хукумати бўлса, иккинчи томонда европадаги салибийларга нома ёзиб улардан мусулмонларни қувиб чиқариш бўйича ёрдам сўраган “фотимийлар хилофатини мутаваллийси” тавоший исмли шахс туради. Оқибатда эса номани олиб кетаётган киши қўлга тушади ва тавоший хам ўлдирилади. Суданлик қуллардан ташқари қасрдаги шиъа мазхабидаги ва мисрлик  исмоилий бўлган одамлар хоин тавошийни ва салибий кофирларни ва мусулмонларни учинчи даражали душманини аббосийларнинг яхлит хукуматини тарафдори бўлган ахли суннат мазхабидаги мусулмонларга қарши химоя қилмайди.          

Ва нихоят қамарий  567 йилни мухаррам ойида Салохиддин Айюбий қохирада аббосийларнинг исломий изтирорий бадал яхлит хукуматини номига хутба ўқийди. Шу тарзда нечанчи даражадаги изтирорий бадал хукумат 271 йилдан сўнг яна қайтадан каттароқ ва қудратлироқ изтирорий бадал хукуматга айланди. Бу ерда бир неча даража пастдаги исломий изтирорий бадал хукумат, юқорироқдаги исломий изтирорий бадал хукуматга айланади, у бизларни “нубувват манхажига асосланган хилофат” га, амал вахдатига, буйруқ вахдатига, буйруқ бериш вахдатига яқинлаштиради.

Бу ерда шу нарса мушаххаски, мисрни исмоилий хокимини талаби сабабли сунний мазхабидаги  ширкух ва Салохиддин Айюбий мисрга кириб келишади ва Салохиддин аслий кофирларни дафъ қилиш нияти билан мисрдаги исмоилий шиъаларга ёрдам беради, мана бу хукуматни ўзини ўринбосари мавжуд бўлиб, у ўша даврдаги хокимни умрини охирги кунларигача тирик бўлган, лекин хиёнати ва салибий кофирларга нома ёзганлиги сабабли мансабини қўлдан бой беради ва ўлдирилади,натижада ўлими яқинлашиб қолган хокимга ўринбосар бўла олмайди.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(18- қисм)

  Шиъа мазхабидаги исмоилийлар шиъа ғуллотларини бир тоифаси эканини яхши биламиз, уларни ўзлари холиса ва муборакага тақсим бўлишади, булар хам яна қайтадан асосий  уч шоха назорий ва дарузий ва мустаълога, хозирда эса оғожония ва бухрага бўлинади, айтиб ўтилганларни хар бири бир қанча турли-хил фирқаларга тақсим бўлишади, қуромитадан тортиб  бизлар хозирги кунда афғонистонда, эронда кўриб турган гурухлар ва африкани шимолидаги исмоилийлар, махсусан мисрдаги  мавжуд хукуматни умрини охирларида хатто ўзларининг хос фиқхларига ,азхарга ўхшаган олий ўқув юртларига, фиқхларини таълим берадиган мадрасаларга  эга бўлган гурухлар хам шуларни жумласидан хисобланади.

Исмоилийлар Жаъфар Содиқгача бўлганларни қабул қилишади,у кишидан сўнг исмоилни қабул қилишади. Шу сабабли хам уларга олти имомликлар дейилади. Уларнинг ғолийларга ўхшаган ақидалари хам шаръий манбаълар бўйича  ботинийгарликка, ботиний таъвилга ва 7 та рукнга асосланган.

1-Вилоят. Худо билан ва пайғамбарлар, имомлар,мубаллиғлар билан етакчиликни,дўстликни қабул қилишлик. Уларни айтишича худо пайғамбарларда, имомларда тажаллий қила олади.

2-Тахорат. Аммо дарузийлар буни дин рукни деб санашмайди.

3-Намоз. Уни шеваси ва равишини таъйинлаш хозирги пайтдаги имомни зиммасидадур. Улар бошқа мусулмонларни равишига кўра намоз ўқишни жохилларни шеваси деб хисоблашади. Шунинг учун хам хасан сабох ўзига эргашганларни бўйнидан намоз ва рўзани олиб ташлайди.

4-Закот. Улар ўзларининг бир ойлик даромадларини 12 фоизини хозирги пайтдаги имомларига беришади. Албатта дарузийлардан ташқари бошқа гурухлар.

5-Рўза. Улар рамазондаги рўзага пойбанд эмаслар.

6-Хаж. Маккадаги хажга қоил эмаслар ва ўзларини имомлари ва доийлари билан дийдорлашишни хаждан кўра юқорироқ деб хисоблашади.

 7-Жиход. Буни нафс билан мубораза қилиш деб билишади.

 Мана бу ўринлардан ташқари жисмоний  жаннат ва дўзахга эътиқод қилишмайди ва амр ба маъруф ва нахий аз мункар бахонаси билан ўзларини мухолифларини терор қилишарди, бу борада хўжа низомулмулкнинг  терор қилиниши  машхурдир. Албатта ғолий  исмоилийларининг хар бири хиндийларни ё маздакийларни ё насронийларни ва бошқаларни ақидаларини таъсирига тушишган, баъзи бир нисбатларга кўра бир-бирларидан фарқ қилишади. Уларни аксарияти 12 имомлик шиъалар ва ахли суннат деб машхур бўлган фирқалар томонидан такфир қилинган. Аммо мисрга ўхшаган мусулмон ва илдизли миллатни устида хукмронлик қилган дасталар намозга ва рўзага ва бошқаларга ўхшаган зохирий одобларни бир даврларда бажариб келишган ва яъни зохирда бажаришган- баъзиларни айтишича бу туқия сабабли қилинган – улар бу билан  ўзларини бошқа исмоилий ғолийлардан жудо қилиб олишган. Хар қандай далилга кўра бўлганда хам уларни бир қисми мисрдаги фотимийлар давлатини охирларида ўзларининг зохирий фиқхий китобларига эга бўлишган,зохирда эса  улардаги мавжуд булғанишларга қарамасдан уларни устида ахли қибла хукми содир қилинади.

Мана бу исмоилийлар шундай булғанган  ақида ва рафторлар билан бирга африкани шимолида абидийлар ё фотимийюн номи остида исмоилий фиқхига асосан  хукумат ташкил қилишган. Мана бу дастадаги фотимийларни даврида бугунги кунда биз кўриб турган маросимлар исмоилий шиъаларини таблиғ қилишда фойдаланилган, ошуро ва ийди ғодир ва ийди вилояти аимма ва Фотима захро розиаллоху анхо,мавлуд ва шаъбонни ярми маросимлари шулар жумласига киради.

Биринчи марта ошуро азадорлик маросими 363 йилда муъизиддин фотимийни хокимияти даврида ўтказилди ва бошқа хокимларни даврида хам давом этиб хозирги кунгача етиб келди. Мақризийни сўзига кўра, фотимийлар ошуро кунидан уч кун олдин нонвойхоналардан ташқари  бозорларни,дўконларни хаммасини таътил қилишар эди ва одамлар мансабдорлар билан бирга азхар олий ўқув юртида азадорлик маросимларини амалга оширишарди, бундан сўнг машхади росул хусайн номли жойга бориб у ерда хам шеър ва марсиялар айтиш билан азадорликларини давом эттиришарди. Худди шу куни одамлар гулсум ва саййида нафисага ўхшаган имомзодаларни зиёратига хам боришар ва у ерда хам шеър ва марсия ўқиш билан азодорлик қилишарди. Хукуматни қасрида хам хокимни хузурида махсус  азадорлик маросими ўтказилган. Бундан ташқари худди шу хукуматни даврида “хайя ала хойрул амал” ибораси азонга қўшилди.          

Энди исмоилий шиъаларининг шундай хукумати айтиб ўтилган ақидалар ва дастурлар билан мисрда хукмронлик қилишган эди, хофизни замонидан бошлаб фотимийлар тафарруқга,заифликка ва қаттиқ ички курашларга дучор бўлишди, ўша замондан сўнг турли-хил минтақаларни хокимлари ва вазирлари  қўзғалон қилишар, хамда  хокимларни тайинлаш ва ишдан олиб ташлашда нақш ўйнашган. Худди шу вазирлар ўзаро ички рақобат пайтида   ва ўзларини атрофларидаги  моликий, шофеъий хукуматлари билан бўлган   рақобатда ,ўша замонда фарангийлар деб номланган кофир насроний европаликлар учун  диёрларига киришга рухсат беришади, мисрдаги шовар номли  фотимий вазир қохирани атрофидан уларни  харбий базасига ер ажратади.

(давоми бор…….)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(17- қисм)

Чунки араб жохилиятида самъ ва тоах қилинадиган  вохид рахбарга эга бўлишган эмас, кимки одил  ё ситамкор имомга байъат бермаган холда ўлса, итоат қилмаслик ва буйруқ вахдати асосида харакат қилишда ва дастур вахдатида жохил арабларга ўхшаб қолган хисобланади.

Бу ердаги қизиқарли бир нуқта шуки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баён қиладиларки, агар сизлар мусулмон султондан сизларни наздингизда ёмон бўлган нарсани кўрсангиз, бу унга берилган байъатдан узоқлашишингизга ва ундан жудо бўлишингизга  боис бўлмаслиги керак:  

مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا ، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Худди шу ерда нима учун Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумога ўхшаган буюк кишилар муовиядек шохга байъат берганликларини тушуниб етамиз, аслида эса муовияни ўзи на Алига байъат берган эди ва на Хасан ибни Алига, бўлиб хам уларни хар иккови мусулмонларни хақ халифаси хисобланган ва у боғий бўлган. Бу ерда Хасан ва Хусайн розиаллоху анхумо муовияни ва уни атрофидаги минглаб кишиларни жиноятлари билан ишлари бўлган эмас, балки улар учун уларнинг  ўзлари тўғри йўлда харакат қилишлари мухим бўлган эди.

Мана бу ривоятларни хаммаси жамоат мавжуд бўлган ва бу жамоат вохид амирга эга бўлган  замонга тегишлидур, энди агар шундай жамоат ва шундай амир мавжуд бўлмайдиган бўлса ва тафарруқ хоким бўлиб олган тақдирда, Хузайфани ривояти бўйича:

   تَلْزَمُ جَمَاعَةَ الْمُسْلِمِينَ وَإِمَامَهُمْ قُلْتُ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ جَمَاعَةٌ وَلَا إِمَامٌ قَالَ فَاعْتَزِلْ تِلْكَ الْفِرَقَ كُلَّهَا وَلَوْ أَنْ تَعَضَّ بِأَصْلِ شَجَرَةٍ حَتَّى يُدْرِكَكَ الْمَوْتُ وَأَنْتَ عَلَى ذَلِكَ. 

бундай вазиятда энг яхши танлов барча тарқоқ фирқалардан четланиш бўлиши мумкин, одатда фирқайи ножия мавжудлиги сабабли,

«لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي يُقَاتِلُونَ عَلَى الْحَقِّ ظَاهِرِينَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ”.»

و « “لَنْ يَبْرَحَ هَذَا الدِّينُ قَائِمًا يُقَاتِلُ عَلَيْهِ عِصَابَةٌ مِنْ الْمُسْلِمِينَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ»

ва секуляристларнинг мусулмонлар устига юклаб қўйган доимий жангларини баробарида:

وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا(بقره/217)

Мана бундай ўрин ер юзида шахс фирқайи ножия томонга хижрат қилишга қодир бўлмайдиган ва турли-хил фирқаларни орасида қолиб кетган  баъзи маконларгагина тегишли бўлиши мумкин. Чунки секуляристлар қиёмат кунигача бизлар билан бирга жанг қилишади, лекин мусулмонларнинг тоифаси хам қиёмат кунигача ошкора уларга қарши жанг қилишади ва уларни хамма танийди ва улар хақни устида бўлишади.

Нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой берилгани сабабли вужудга келган исломий изтирорий бадал хукуматларга нисбатан қандай муносабатда бўлиш борасида  ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни равишларига биноан олиб бориладиган мана бу хукумат қайтадан қўлга киритилгунича,

 «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»

исломий изтирорий бадал хукуматни мавжудлигидан четланиб бўлмайдиган нарса, шунинг учун хам хаммага таниш бўлган тарихий намуналарни маълум миқдорда кўриб чиқишимиз лозим бўлади; бизларнинг баъзи бир мувозанатсиз, меъзонсиз, жохил биродарларимиз ўзлари ва хамрохлари учун ўйлаб топишган ва мусулмонларнинг душманлари хам уни янада ёйиб тарқатаётган чекловлардан ва муваффақиятсизликка боис бўладиган тангликдан ва ноумид бўлишдан, тафарруқдан аллох бизларни олиб чиқиб кетишини умид қиламиз. Иншааалох.

Бизларнинг баъзи биродарларимиз ўзларининг шариатни мақсадларидан ва хадафларидан огох бўлмаганликлари  ва мусулмонларни тарихидан огох эмасликлари сабабли, ўзлари учун ўйлаб топишган чекловлар боис, ўзларини фикрлаш доираларини нихоятда чегаралаб,тор қилиб олишган, бошқа бир томондан эса улар тафарруқни янада кўпайишига ва ахли қиблани яна кўпроқ сустлашишига ва мусулмонларни ўртасида ноумидликни тарқалишига  сабаб бўлишган.

Шунингдек айтиб ўтилганидек, мана бу мувозанатсиз биродарларнинг очиқ хатоларидан яна бири, нубувват манхажига асосланган хилофатни қулашидан сўнг изтирорий холатда вужудга келган  исломий изтирорий бадал хукуматлар билан қандай муносабатда бўлишдур. Бизларнинг мана бу меъзонсиз биродарларимиз, ислом тарихидаги солих буюк кишиларга қарама-қарши равишда, нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритгунларича исломий изтирорий бадал хукуматлардан бир фурсат сифатида фойдаланишни ўрнига, кина ва нафрат, хамда адолатни бир четга суриб қўйиш сабабли, бу хукуматларга нисбатан бир тахдид,хатар деб қарашади ва мусулмонларнинг душманлари хам динфурушларни ва уламойи суъ варрувайбизани турли- хил каналлари орқали бу кинани янада кенгайтиришади ва натижада эса мана бу мувозанатсиз биродарларимизни хохлаган жойларига тортиб олиб  кетишади.

 Исломий изтирорий бадал хукуматларга қандай муносабатда бўлиш борасидаги бахсимизни янада тушунарлироқ бўлиши учун барча мусулмон тарихчилари ва хатто кофирлар бу воқеаларни сихати борасида  шубха қилмайдиган ва барча тарихчилар иттифоқли назарга эга бўлган  мисолларни зикр қилиб ўтишни лозим топдим. Салохиддин ва Мисрдаги исмоилийларни хукумати ва оли бувайб ва аббосийлар хақида сўз бошлаймиз ва аста-секинлик билан усмонийларга хам  етиб борамиз.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(16-қисм)

Бизлар ўтган тарих давомида исломий изтирорий бадал хукуматларнинг  баттарроғини жуда кўп учратганмиз ва хозирда хам улар мавжуд.  Сизларга бир намунани таърифлаб берсам қизиқарли бўлса керак: нақл қилинишича, махдий аббосийни даврида сахроий бир киши пайғамбарликни иддао қилиб чиқади. Уни ушлаб халифани олдига олиб келишади. Махдий айтадики: сен пайғамбармисан? Ха,-дейди сахроий киши. Махдий сўрайдики: кимларга жўнатилдинг?!  Шунда у киши жавоб берадики: сизлар мени бирор кимса томонга жўнатилишимга қўйдингларми? Эрталаб жўнатилдим асрда эса ушлаб олиб келишди!

Исломий изтирорий бадал хукуматлар бундай равишлар билан жуда кўп мункар ишларни олдини олишга қодир. Аммо секуляризм динига ва махаллий муртадларга ўхшаган кофир хукуматларчи? Агар сиз худоликни иддао қилсангиз хам уларни иши йўқ, балки баён ва ақида  озодлиги, шахсий озодликлар ва бошқалар номи остида сизларга йўл очиб беришади. Бир мусулмон киши учун  қуйидаги нарсалар нихоятда зарур, у қайси система уни олдинга олиб боришини ва нубувват манхажига асосланган хилофатга, вохид умматга , вохид жамоатга яқинлаштиришини ва қайсиниси  эса ундан узоқлаштиришини яхши билиши ва ташхис бера олиши  керак.

Мана бу изтирорий холатга тегишли бўлган ва мусулмонларнинг бирдамлигини мухофизат  қиладиган  нуқталардан яна  бири, баъзи бир холатларда заиф аммо солих амир ва рахбар билан кучли, лекин фожир амир ва рахбарни ўртасида мусулмонлар қайсинисини химоя қилиш борасида ўйланиб қолишади? Имоми Ахмад ибни Ханбал рохимахуллохга ўхшаган кишилар кучли, аммо фожир амирга тарафдорлик қилишга буюради ва айтадиларки: “аммо фожир кишини қуввати мусулмонлар учун ва фожирлиги ўзини нафси учундур, солих кишини заифлиги мусулмонлар учун солихлиги эса ўзини нафси учундир, демак фожир аммо кучли амир билан жанг қилинади, пайғамбаримиз саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:   

«وَإِنَّ اللَّهَ يُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر»

“ Аллох таоло мана бу динга фожир киши воситасида хам нусрат беради.” Шу ерда Абдуллох ибни Зубайр билан бани умайянинг кучли фожир хокимини ўртасидаги жангда  у ерда мавжуд бўлган ана ўшанча буюк сахобалар, мусулмон жамиятининг умумий манфаъати сабабли, нима учун заиф солих Абдулло ибни Зубайрни тарафини олишмаган эди,дейишимиз мумкин? Чунки бу ерда бани умайянинг кучли фожир хокимини манфаъати худди шу изтирорий холатда умум мусулмонлар фойдасига, аммо фожирлиги уни ўзига етади.   

Изтирорий холатларда уламолар ишора қилган яна бир масала шуки, агар икки амир ё икки исломий изтирорий бадал хукуматни хар иккови бир хил сатхда бўлса ва уларни ўртасида жанг содир бўлса ва уларни бири иккинчисини устидан куч билан  ғолиб бўлса, куч ва аслаха  билан ғолиб бўлгани мусулмонларни хокими ва амири бўлишга хақли ва унга қарши жанг қилиш тўғри деб хисобланмайди.

Ха, агар хар икковини кайфияти бир хил бўлса,биз  қудрат ва аслаха билан хокимиятни қўлга киритгани хоким бўлади,деймиз, бошқа шахс қиём қилган тақдирда хам ундан кўра яхшироқ бўла олмайди, чунки уларни хар иккови хам бир хил сатхда жойлашган, шунинг учун хам унга қарши бошқасини қиём қилиши нотўғри саналади, агар бир хил бўлган бир қанча гурухларни ўртасида жанг вужудга келадиган бўлса – ўртада мусулмонларни қони бекорга тўкилишини, тафарруқ мусибатини ва ички жангларни  олдини олиш учун- хаммани устидан куч  ва аслаха ёрдамида қудратни қўлга киритгани ва тартибни барқарор қилгани хокимиятга эга бўлади ва у бошқалардан яхшироқ хисобланади, чунки бошқаларни кайфияти хам у билан бир хил сатхда, бўлиб хам қолганлари ундан мағлуб бўлишди; шу сабабли хам мана бу хокимга қарши жангни ва уни ўрнига бошқасини келтиришни химоя  қила олмаймиз.

Ибни Хажар Асқалоний рохимахуллох фатхул борийда айтадики: “ фуқахо мутағаллиб султонга эргашиш ( ғалаба ва қилич билан султон бўлган киши) ва у билан бирга жиход қилиш ва унга итоат қилиш, унга қарши чиқишдан кўра яхшироқдур; зеро бундан бошқа ишни қилинса қон тўкилишига ва фитнага сабаб бўлади.”  

Имом Ахмад ибни Ханбал рохматуллохи алайх айтадики: “ агар бир киши қилич билан (куч ва қудрат билан) ғалаба қилган ва халифа бўлса ва амирал мўъминин деб номланса, аллохга иймон келтирган хар қандай киши ана ўша амирал мўъмининни (агарчи қилич билан амирал мўъминин бўлган бўлса хам) – одил ё ситамкор бўлишидан қатъий назар- тан олмасдан бу дунёдан ўтиб кетиши халол эмас.

Имоми Ханбални сўзи орқали росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларини янада яхшироқ тушуниб етишимиз мумкин, у киши мархамат қилганларки:

«مَنْ مَاتَ لا بَيْعَةَ عَلَيْهِ مَاتَ مَوْتَةَ جَاهِلِيَّةٍ » یا «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ لَقِيَ اللَّهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لا حُجَّةَ لَهُ “. قَالَ:” وَمَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مَيْتَةً جَاهِلِيَّةً» .

Бўйсинишдан қўлини тортган кимса ( яъни ўзини байъатини бузган) қиёмат куни худовандга рўбарў бўлган пайтида; амалига далил келтира олмайди ва шунингдек байъат қилмаган холида ўлган кимса; жохилият ўлими билан ўлибди.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(15-қисм)

Бу шахс ўзини нафсига зарар етказади ва уни фожирлиги хам ўзига ё гурухига ва хизбига ё мазхабига етади, бошқа мусулмонларни устига юкланмайди, мана бу ишларни зарари бир фожирроқ амир ёки ташқи ошкор кофир ва муртадлар мусулмонларга етказиши мумкин бўлган зарардан кўра жуда хам камроқ хисобланади, мана бу зарурат  холатида бу шахсни ё бу қавмни ўрнига қўйса бўладиган солих ўринбосар хам мавжуд бўлмаслиги мумкин. Мана бу фожир шахсга ё гурухга  ва хизбга ва қавмга ва фожир мазхабга сабр-тоқат қилинишини далили шуки, уни фасоди уни ўзидан кўра фожирроқ кимсадан ё ошкор кофирдан,муртадлардан кўра мусулмонлар учун камроқдур, унга сабр-тоқат қилишни натижасида каттароқ фасодни дафъ қилинади.

Энди мана бу фожир  шахс ё қавм ё хизб ё давлат уларнинг хамзабони бўладими ё мазхабдошими ё йўқми, буни фарқи йўқ, бу ердаги энг мухим нарса, у фожир бўлса хам  мусулмон, уни нажодини ё уни мазхабини бизларга фарқи йўқ. Чунки баъзилар изтирорий холатда ўзини мазхабидаги фожир кишига сабр-тоқат қилишади, аммо бошқа мазхабникига тоқат қилишмайди.

 Хатто баъзи биродарларимиз мана бундай изтирорий холатда, ана ўшанча мусулмонларнинг диёрлари насронийлар ва ташқи секуляр кофирлар, яхудлар, махаллий муртадлар  томонидан ишғол қилинганига қарамасдан,ўзлари вужудга келтирган бахоналар билан, масалан сафларни гунохкорлардан,фожирлардан, фикри ва рафтори  булғанган кимсалардан  холи бўлишлиги , сафни пок бўлиши ва бошқалар сабабли мусулмонларни  химоя қилишмайди ва муттахид душманга қарши мусулмонларнинг муттахид жибхасида иштирок этишмайди, мана буни ўзи хам бошқа бир қолибдаги, шаклдаги фикрий булғанишдур.   

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хадисларига кўра равшан бўлган нарса шуки, мана бу изтирорий бадал хукуматлар хам катта суратда икки дастага “мулкан аззан” ва “мулкан жабарийян”га тақсим бўлишади.  Мана бу икки навни хар бири хам аллохни шариатидаги мақсадларга ва хадафларга яқинроқ ё узоқроқ  бўлишига қараб ўзини ичида турли-хил дасталарга ва хилма-хил кайфиятларга тақсим бўлади. Бирини зулми кўпроқ ва бошқасиники  камроқ, бири исрофкор ва бошқаси  эса ундай эмас, бирини кайфияти яхшироқ ва бошқасиники ундан баттарроқ, бирини холислиги кўпроқ ва бошқасиники эса камроқ, хулоса қилиб айтганда уларни хар бирини нуқсони бор ва улар яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланмагунларича улардаги нуқсонлар, айблар бартараф бўлмайди.

Шу сабабли хам дуч келган мана бундай изтирорий холатда бу султонларнинг,шохларнинг мункар ишларига сабр қилиш керак бўлади:

 مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا (و فی روایه : من رَأَي من أَمِيرِهِ شيئا يَكْرَهُهُ) فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا، فَمَاتَ عَلَيْهِ إِلَّا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً

Бир киши агар хокимини ёмон кўрса ё унда ўзи ёмон кўрган нарсани кўрса, унга сабр-тоқат қилиши керак. Хар қандай киши ўзини султонидан бир қарич узоқлашса, жохилият ўлимида дунёдан кетибди. Шу нарса аниқки, мана бу хоким билан бир дастурхонда бўлганлиги ё уни хуник сифатларига рози бўлганлиги учун унга сабр-тоқат қилинмайди, балки бу бизларнинг изтирорий холатга тушиб қолганлигимиз ва бундан кўра яхшироқ бадалга эга эмаслигимиз сабабли, мана бу бадалдан яхшироғини қўлга киритмагунимизча сабр-тоқат қиламиз ва вазиятни бунданда баттарроқ ва фосидроқ қилмаймиз.

Ана ўша даврга етгунимизга қадар бизлар шуни айта оламизки, Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу тарафлар бўйича маъмун аббосийни хукуматидан яхшироқ ва Умар ибни Абдулазизни хукумати мана бу замина бўйича юқорироқ даражада туради ва маъмунни хукумати эса бу заминада баттарроқ даражада жойлашган. 

Бир мусулмон кишининг аслий мақсади мана бу изтирорий бадал хукуматлар равишидан ўтиб яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатга айланиш ва бу изтирорий холатдан чиқиб кетишдур, аммо агар иккита изтирорий бадал хукуматдан бирини танлашга ва улардан бирини химоя қилишга  мажбур бўлиб қолсак, хақга ва аллохни шариатидаги қонунларга ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз. Биз кайфияти яхшироғини ва бизларни олдинга олиб борадиганини ва нубувват манхажига асосланган хилофатга яқинроғини химоя қиламиз, кайфияти баттарроғини ва бизларни орқага тортадиганини ва бизларни  нубувват манхажига асосланган хилофатдан узоқлаштирадиганидан четланамиз.

Мана бундай холатда агар иккита исломий изтирорий бадал хукуматни ўртасида “хукуматни кайфияти” бўйича жанг содир бўлса, бизларни орқага тортадигани ва нубувват манхажига асосланган хилофатга томон харакатимизга монеъ бўладигани ахли бағий хисобланади.

 وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا ۖ فَإِن بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَىٰ فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّىٰ تَفِيءَ إِلَىٰ أَمْرِ اللَّهِ ۚ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا ۖ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ(حجرات/9)

(эй мўъминлар), агар мўъминлардан бўлган икки тоифа (бир-бирлари билан) урушиб қолсалар дархол уларнинг ўртасини ўнглаб қўйинглар! Энди агар улардан бирови иккинчисининг устига тажовуз қилса, бас то (тажовузкор тоифа) аллохнинг амрига қайтгунича сизлар тажовуз қилган (тоифа) билан урушинглар! энди агар у (тоифа тажовузкорликдан) қайтса, сизлар дархол уларнинг ўртасини адолат билан ўнглаб қўйинглар. (Мудом) адолат қилинглар! Зеро аллох адолат қилгувчиларни  суюр.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(14-қисм)

Хозирги пайтда аллохни шариатидаги қонунларни комил ва шаръий шаклда ижро қиладиган ва ўзини вазифаларини комил шаклда бажара оладиган  нубувват манхажига асосланган хилофат қўлдан бой берилган ва уни ўрнига мана бу  изтирорий холатда мусулмонлар ўзининг бутун айб ва нуқсонлари билан бу вазифаларни бажарадиган ва аллохни шариатидаги қонунларни хар меъзонга кўра ижро қиладиган ва уни таътил қилиб ташлаб қўймайдиган  бемор бир баданга ва исломий бадал хукуматга эга холос.

Демак мусулмонлар мана шу бемор ва нуқсонли ва гохида булғанган бадан билан тўлиқ саломатлигини қўлга киритгунича, фақат мана шу бемор баданни канали орқали бажара оладиган ибодатларни таътил қилиб ташлаб қўймасликлари керак. Чунки худди Умар ибни Хаттоб ва Усмон ибни Афвон розиаллоху анхумо айтганларидек бўлишига уларнинг ишончлари комилдур:

   « إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади.

 Қурнъондаги далиллар ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламни минглаб хадислари ва минглаб фиқхий китоблар хам,секуляристларнинг зотида мавжуд бўлган мусулмонларни устига юкланган жангни олдини ола олмайди,аллох таоло мархамат қиладики: 

وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا (بقره/217)

Мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо суратда кофирларни,муртадларни дафъ қилишга ва мунофиқларни,секулярзадаларни назорат қилишга қодир бўлмайди ва хатто мана бу шаръий манбаъларни хаммаси танхо холда насихат ва панд билан жамиятда

 «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ»

ни пиёда қилишга қодир эмас, бу иш амалга ошмагач эса

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

учун керакли шароит хам аллохни бандаларига мухайё бўлмайди, мана бу шаръий манбаъларни хаммаси хатто баъзи ўринларда тафарруқни йўқотишга қодир эмас, ё хатто уни камранг хам қила олмайди, ёки иймони заиф бўлган бир ўғрини ё қотилни ё зинокорни ё шаробхўрни ё қароқчини олдини олишга қодир бўлмайди, чунки улар аллохни шариатидаги қатъий  қонунлардан ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг равшан ва кучли суннатларидан ва ислом уламоларининг минглаб жилдни ташкил қиладиган  ана ўшанча фиқх китобларидан, хамда кучли ва махкам тафсирларидан эмас, фақат махлуқотларни қудратидан,кучидан қўрқишади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам энг хаким ва энг ақлли ва энг одил ва энг муносиб шахс бўлганлар, у киши хақида аллох таоло мархамат қилганки:

  وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ (قلم /4)

у кишининг ахли оилалари уммул мўъминин Оиша розиаллоху анходан росулуллохнинг ахлоқлари ва рафторлари хақида сўрашган пайтида жавоб берадиларки:

  “كَانَ خُلُقُهُ الْقُرْآنَ ”

Аммо шундай буюк шахсият эгаси хам қурайшни секуляр кофирларини ва мадинадаги яхудий кофирларини ва Нижрондаги насронийларни ва ички мунофиқларни  қаршисида шариат хадафлари ва мақсадларини таъминлаш бўйича қуръон, насихат,маъруза орқали ишларини илгари силжита олмадилар ва хижрат қилишга,жанг қилишга,эъдодга ва худудларни хам хукумат қудратини канали орқали ижро қилишга   мажбур бўлдилар.

Шу ерда яна Умар ва Усмон розиаллоху анхумони сўзларига қайтамиз:

  «إنَّ اللهَ یَزَعُ بالسُّلطان ما لا یَزَعُ بالقرآن»

Худованд хукумат қудрати орқали қуръон билан хам амалга ошириб бўлмайдиган ишни амалга оширади. Нубувват манхажига асосланган хилофатни бемор бўлганлиги учун фақатгина шу бемор баданни канали орқали бажарса бўладиган ана ўшанча вожиботлардан қўлимизни тортиб, бу вожиботларни хаммасини тарк қилиб қўя оламизми? Албатта йўқ.

Мана бу бемор баданни ўзига хос бўлган фарзларни ва ибодатларни бажаришига алоқадор бўлган изтирорий холатларда амал қилиш учун  мусулмонлар қоидаларни вужудга келтиришган. Бунга  

«دفع أعظم المفسدتین باحتمال أدناهما»

қоидаси мисол бўла олади, бу қоида бўйича фожир рахбар ва амирни қўл  остида жанг қилиш жоиз хисобланади.  Махсусан ишғолгар кофир душманни дафъ қилиш учун, чунки бу аллохга иймон келтиришдан сўнг бошқа фарзлардан муқаддамроқ туради, хатто бошқа фарзларни ўзининг  таъсирига олишга қодир.

Мана бундай  холатда ё нубувват манхажига асосланган хилофатни ўрнидаги  мана бу исломий бемор хукуматдан узоқлашамиз ва ундан фойдаланмаймиз, натижада ана ўшанча фасодларга дучор бўламиз ва хатто кофирлар ва фожир шахсларни хукмронлиги учун шароитни мухайё қиламиз, албатта буни мусулмонларни динига ва дунёсига зарари каттароқдур. Ёки бўлмасам мана бу исломий бемор хукуматдан ва фожир амирдан аллохни шариатидаги қонунларни аксарини татбиқ қилиш ва исломий фожирроқ бўлган амирни дафъ қилиш ва ташқи кофирларни,мунофиқларни, ички ғуллотларни дафъ қилиш ва кофирларнинг қўл остидаги диёрларни озод қилиш учун фойдаланамиз,  Хасан ибни Алини замонидан бошлаб усмонийларни давригача давом этган фатхларни хаммаси мана шу асосга кўра амалга оширилган.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилган пайтларида: 

وَإِنَّ اللَّهَ لَيُؤَيِّدُ هَذَا الدِّينَ بِالرَّجُلِ الْفَاجِر. و یا می فرماید: إنَّ الله يؤَيِّدُ الدِّينَ بِأَقْوَامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ

Яъни аллох таоло мана бу динга фожир шахслар ё хеч қандай ухравий ажрга ва яхшиликка эга бўлмайдиган қавмлар ва гурухлар воситасида ёрдам беради ва уни  ғолиб қилади. Мана бу холатда мусулмон фожир рахбарни ўзи  зарар қилади, уни фожирлиги ўзига қайтади ва яхшилиги мусулмонларга етади.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(13-қисм)

Мана бу холатда кўриниб турганидек, мусулмонлар ўзларидаги ўзгариш сабабли нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой беришга шароитни мухайё қилишган ва нубувват манхажига асосланган хилофат шохигарлик ва мулукият хукуматига айланиб қолди, хозирги кунгача бизлар бу хукуматларни катта ва кичик шаклларига гувох бўлиб келяпмиз. Аллох таоло мархамат қиладики:  

 وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لاَّ تُصِیبَنَّ الَّذِینَ ظَلَمُواْ مِنکُمْ خَآصَّةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقَابِ (انفال/25)

Хамда сизлардан фақат золим кимсаларнинг ўзигагина етмай (балки барчага етадиган) балодан сақланингиз! Ва билингизки, албатта аллохнинг азоби қаттиқдир.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

« لتُنْقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ ،عُرْوَةً عُرْوَةً , فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ، تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا ، وَأَوَّلُهُنّ نَقْضًا الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ»

Ислом дасталари бирма-бир синдирилади, бу дасталардан бири нобуд бўлган пайтида одамлар унга  яқинроқ бўлганига чанг солишади, уларнинг аввали хукм ва охиргиси намоздур. Яъни нубувват манхажига асосланган хилофатни канали орқали хукмни синдирилгандан сўнг одамлар унга яқинроқ бўлган нарсага чанг солишди. У замонда мусулмонлар бани умайя шохигарлигига асосланган хукуматга чанг солишди ва аста-секинлик билан бошқа  дасталар синдирилди, тоинки бизларни замонимизга етиб келди, албатта ўша замонда бошлаб берилган фитналар хали-хануз бизларгача етиб келган, бўлиб хам шиддатлироқ суратда давом этяпган.

Хар қандай холатда хам, бани умайянинг мулукият ва шохигарлик хукумати изтирорий холатда қабул қилинди, мана бу изтирорий бадал хукуматда “аззарурот тубихул махзурот” хукми бўйича жуда кўп асхоблар мавжуд бўлишган, улар баттардан пархез қилиш ва шаръий вожибни  бажариш учун хам бу хукуматга байъат беришган. Нима учун вожиб? Чунки бошқа вожибларни мана шу хукумат орқали бажариларди ва агар бу хукумат бўлмайдиган бўлса бошқа вожибларни бажариб бўлмас эди.    

  مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ.

Биз зарурат холатида халол ва покиза озуқани қўлдан бой берган ва бошқа озуқага эга бўлмаган  пайтимизда, жонимизни сақлаб қолиш учун ўлган хайвонларни гўшти ёки бошқа нахий қилинган нарсалардан фойдаланамиз, бу ерда ўлган хайвонларни гўштини истиъмол қилиш яна қайтадан покиза ва халол таомни қўлга киритгунимизча ва зарурат холатидан чиққинимизгача  бизларга вожиб бўлади. Чунки жонни сақлаб қолиш вожибдур, фақатгина мана шу ўлик хайвонни гўштини истеъмол қилиш билан бизлар жонимизни нажот берамиз, демак ўлаксани гўштини истеъмол қилиш хам бизларга вожиб бўлади. Нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлдан бой берган ва бошқа нарсага эга бўлмаган вақтимизда, динимизни ва исломимизни сақлаб қолиш учун исломий бадал хукуматдан панох топамиз, тоинки мана бу заруратларимиз ўртадан кўтарилгунча ва яна қайтадан нубувват манхажига асосланган хилофатни қўлга киритмагунимизча.

Бизлар шуни хам яхши биламизки, ана ўша зарурат холатига тушиб қолганимизда жонимизни сақлаб қолиш учун ўлик хайвонни гўштини истеъмол қилишга мажбур бўлишимиз, бу масалан ўлаксани гўштини хидини ёмон кўрганлигимиз ёки уни мазасини ёқтирмаганимиз ёки ўлаксани гўштини рангини ёмон кўришимиз учун эмас, балки  фақат жонимизни сақлаб қолиш учундур; бизлар мана бу ўлаксани гўштини жуда хам ёмон кўрамиз. Бизларнинг мана бу гўштдан фойдаланишимизни далили, иллати ва бизларни мақсадимиз танхо жонимизни сақлаб қолиш холос, яъни ана ўша мақсадимизга етиб олиш, энди ўзимизни мақсадимизга етиб олгач эса ўлаксани гўштини ташлаб юборамиз.   

إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَیْکُمُ الْمَیْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِیرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَیْرِ اللّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَیْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَیْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(بقره/173)

У сизларга фақатгина ўлакса,қонни, тўнғиз гўштини ва аллохдан ўзгага аталиб сўйилган нарсаларнигина харом қилди. энди кимки золим ва хаддан ошмаган холида ночор вазиятда қолса гунохкор бўлмайди. Албатта аллох мағфират қилгувчи, рахмлидур.

Шубхасиз динни сақлаб қолишлик жонни сақлаб қолишдан кўра муқаддамроқдур, молу-дунё буни  барчаси  дунёвий истакларимиздур, агар изтирорий холатга тушиб қолсак,  динимизни сақлаб қолиш учун ночор холда шаръий асбобларга қўл уришимиз табиий нарса, динимизни  сақлаб қолиш жонимизни ва бошқа дунёвий  нарсаларни  сақлаб қолишдан кўра юқорироқда туради.

Энди ана ўшанча сахобалар исломий изтирорий бадал хукуматга рози бўлиб тан берган бўлсалар, бу динларини сақлаб қолиш ва мақсадларига етиш учун бўлган, улар бу хукуматни тасдиқлашни ёки нубувват манхажига асосланган хилофатни нобуд қилишни ёки муовиянинг Али ибни Аби Толибни замонидан тортиб Хасан ибни Алини замонигача бу мақомга етиш учун  қилган амалларини тасдиқлашни қасд қилишган эмас, йўқ, балким мусулмонларнинг  ўзлари ўзларида  вужудга келтиришган манфий асбоблар, ўзгаришлар мана бу буюк кишиларни шундай изтирорий холатга солиб қўяди, улар натижада шундай қарор қабул қилишадики, тафарруқдан қочиш,мусулмонларни ўртасидаги қирғинга хотима бериш ва Усмонни ўлимидан сўнг тўхтаб қолган исломий фатхларни қайтадан бошлаш, хамда мусулмонларни орасига амният ва фаровонлик қайтиб келиши ва бундан бошқа бизлар бехабар бўлган бошқа яхшиликлар   учун бу ишга қўл уришади, бу ерда исломий изтирорий бадал хукуматдан кўра бошқа йўл йўқ, ночор холда мавжуд  изтирорий вазиятда мана бу пастроқдаги исломий бадалдан фойдаланиш керак. 

Инсон изтирорий холатга тушиб қолганида оддий ишга рўбарў бўлмаслиги аниқ нарса, агар намозингни туриб ўқишга қодир бўлмайдиган бўлсанг, уни ўтириб бўлса хам ўқийсан, яъни баданингда бир айб вужудга келган, лекин намозингни тарк қилмайсан ва айбингга қарамасдан намозингни ўтирган холда давом эттирасан, энди агар ётган холда намозингни ўқийдиган бўлсанг,демак жисмингда янада каттароқ айб мавжуд, шу сабабли фарз бўлган  намозларингни ўзини оддий кўринишида бажара олмайсан, аммо барибир уни тарк қилмайсан ва ётган холда бўлса хам  бажарасан. Мана бу айб ва нуқсонларни хаммаси намозингни ўқишингга монеъ бўла олмайди, хатто агар поклик ва  нопоклик ё тахорат олиш ва олмаслик ё таяммум олишга қодир бўлиш ва таяммум қилмаслик борасида мушкилотларга дучор бўлсанг хам ва бундан кўра изтирорий,баттарроқ холатларга тушиб қолсанг хам барибир бу холатлар сабабли фарзи аъйн бўлган намозингни тарк қила олмайсан.

(давоми бор……..)

Муқаддамот дарслари / олтинчи дарс: нима қилиш керак? Онгли,мақсадли ва харакатланувчи вахдат.

Шайх Абу Хамза хўромий хафизахуллохнинг аудио тасмасидан ёзиб олинган.

(12-қисм)

Ха, мана бу қудратни кўчиши эди, аста-секинлик билан бу кўчиш жараёни комилдан ноқисга, сўнгра эса ноқисдан ноқисроққа айланди, ноқисроқ деган кўринишни фақатгина Хасан ибни Али розиаллоху анхумодан  ва муовиядан қидирманглар,балки  буларни одамларда вужудга келган камчиликлардан, айблардан, ўзгаришлардан қидиринглар, худди шу нарсалар мана шундай халифани айтиб ўтилган ишларга мажбур қилади ва охирида хам шу ўзгаришлар,айблар одамларни шохлар ва золимларни хокимияти томонга тортиб кетади:

  وَکَذَلِکَ نُوَلِّی بَعْضَ الظَّالِمِینَ بَعْضاً بِمَا کَانُواْ یَکْسِبُونَ ‏(انعام/129)

Шунингдек, қилиб юрган гунохлари сабабли золим кимсаларни бир-бирларига дўст қилиб қўюрмиз.

Аллох таоло вохид жамоат билан бирга эканини ва тафарруқ хам мушрикларни сифатларидан эканини яхши биламиз, нубувват давридан сўнг ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан кейин комил суратда мусулмонларни жамоатини химоя қиладиган нарса нубувват манхажига асосланган хилофатдур, бу нарса бўлмаган пайтида изтирорий холатда исломий бадал хукумат энг яхши танлов бўла олади, мана бу изтирорий бадал  хам мавжуд бўлмаган тақдирда эса мусулмонлар жуда хам нозик шароитга тушиб қолишади ва фақат ва фақат уларнинг мужохидлар шўросини мажлисини ўзигина заифроқ суратда мана бу вохид жамоатни сақлаб тура олади. Хозир эса саййидимиз Хасан атрофидагиларни бевафолиги, тафарруқ, тартибсизликлар, қахатчилик, очлик, ички мунофиқларни хатари, ички ва ташқи ошкор кофирларни хатари, умумий қилиб айтганда мусулмонларни парчаланиб кетиш хатари, тафарруқ ширки ва   ўзини хукуматини сақлаб қолиш билан шундай исломий бадал хукуматни ўртасига туриб  қолади.

 Тафарруқ ширки ва саййидимиз Хасан розиаллоху анху курашаётган бошқа офатларнинг  хаммаси мусулмонларни нобуд бўлишларига боис бўлади, биз буни мисолини  781 йил давр давомида андалусдаги мусулмонларнинг исломий хукуматини тарихида кўрдик, энди бир умматни ё жамоатни нобуд бўлиши хақида гапирмаса хам бўлади, аммо исломий бадал хукумат энг камида исломни мавжудиятини ёки бир заиф жамоатни сақлаб тура олади, тарихий воқеалар хам у кишини хақ эканликларин собит қилди. Албатта у ердаги шароит хам шундай бир холатда бўлган эдики, у кишини қўлидан бундан бошқа иш келмасди ва қуйидаги оятга кўра:

 فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ  (تغابن /16)

Ва росулуллох саллаллоху алайхи васалламнинг мархамат қилишларига асосан:

 مَا نَهَيْتُكُمْ عَنْهُ فَاجْتَنِبُوهُ وَمَا أَمَرْتُكُمْ بِهِ فَافْعَلُوا مِنْهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ

У киши нобуд қилиниши учун қудрат ва абзорга эга бўлмаган тафарруқдан пархез қилади ва хукмронлик иши бўйича эса қўлидан келганича олдинга харакат қиладилар, яъни икки зарарни ўртасидан зарари енгилроғини танлайдилар.

У киши жамоатни хаммасини сақлаб қолиш учун асбобга эга эмасликларини тушуниб етган пайтларида, ўзларини ижтиходлари бўйича 70% фоизини сақлаб қолишга қарор қиладилар, у кишини ташхислари бўйича бу иш тафарруқ азоби ва бошқа офатлар сабабли уни хаммасини қўлдан бой беришдан кўра яхшироқ эди, шу сабабли хам у киши андак миқдорга хам кифояланадилар:

   ما لا يُدرَكُ كُلُّه ، لا يُترَكُ جُلُّه  .

У киши қўлларида ушлаб қолган андак нарса, қўлдан бой берилган нарсани баробарида андак хисобланган; ( албатта бизларни асримизда аксар мусулмон диёрларида мана шу андакни қўлга киритиш хам бир орзу холича  қолмоқда); бунга мисол: жангларни тамом бўлиши ва мусулмонларни ўртасидаги қирғинлар, бу Усмон ибни Афвон розиаллоху анхуни қатлидан сўнг бошланган эди, мусулмонларнинг бир байроқ остида муттахид бўлишлари, мусулмонлар томонидан фатхларни бошланиши ва исломий диёрларнинг кенгайиши, хавориж ва ғуллотларни харакатсиз бўлиб тангликка тушиб қолишлари ва бундан бошқа қисқа давр ичида  бизлар гувох бўлган нарсалар.

Бу ерда такроран ишора қилиб ўтилиши лозим бўлган нарса шуки: очиқ-ойдин кўриниб турганидек нубувват манхажи асосидаги хилофатнинг шохигарликка ўзгариши учун одамлар томонидан шароит  мухайё қилинди ва ички пинхон ва ташқи ошкор кофирлар улардан фойдаланишди, унга яна қайтадан қайтиб бориш хам фақат ва фақат одамларнинг ўзидаги ўзгаришлар билангина қўлга киритилади, чунки: 

  إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ(رعد/11)

Аниқки, то бирон қавм ўзларини ўзгартирмагунларича аллох уларнинг ахволини ўзгартирмас.

Бизлар хам хозирда росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилганларидек, иккита нубувват манхажи асосидаги хилофатни орасидамиз; улардан биринчиси бўлмиш нубувват манхажи асосидаги ва  у кишининг вафотидан сўнг вужудга келган хилофатни, қўлдан бой бериш асбобларини мухайё қилдик ва 30 йилдан сўнг қўлдан бой бердик, энди мана бу зўравон,диктатор хукуматлардан сўнг келадиган нубувват манхажи асосидаги хилофатни қўлга киритиш учун эса яна  шароитни мухайё қилишимиз лозим.

Мана бу икки нубувват манхажи асосидаги хилофатни орасида одамлар назоратини бир четга  суриб қўйиш орқали ё  аллохни шариатидаги қонунлар асосидаги вохид улил амр шўросини нобуд қилиш билан исломий тафсирлар ва мазхабларни бирига кўра хукм қилинадиган хукмронликлар, нубувват манхажи асосидаги хилофатдан кўра пастроқ мартабадаги нарсадур, лекин у  мусулмонларни дорул исломидан химоят қилади, мусулмонлар яна қайтадан нубувват манхажи асосидаги хилофат қўлга киритилгунга қадар, зарурат хукми бўйича ундан фойдаланишади, чунки фақат мана шу исломий изтирорий бадал хукуматларни канали орқали жуда кўп шаръий вожиботларни бажара олишади ва мушрикларнинг ё секуляристларнинг хамиша олиб борадиган жангларини қаршисида ўзларини химоя қилишга қодир бўлишади, мусулмонларни муртад қилишлик мушрикларнинг зотий сифатларига айланган,

 «وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَکُمْ حَتَّي يَرُدُّوکُمْ عَنْ دينِکُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا» (بقره/217)

шу билан бирга ошкор ва пинхон ички  кофирлардан  ва ғуллатлардан химоя қилишади, исломий хукуматнинг мана бу нозил мартабасини ва изтирорий бадал хукуматларни сақлаб туриш яна қайтадан нубувват манхажи асосидаги хилофатга етиб боргунча лозим деб билишади, хатто мусулмонларнинг муртад бўлишларига тўсқинлик қилиш учун ва ислом динини тўртталик мафхумини, мағзини сақлаб қолиш учун вожиб деб хисоблашади,  

 مَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ .

(давоми бор……..)