دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)

(7 –قسمت)

نصرانیها  در سال‌های ابتدایی جنگ صلیبی توانسته بودند شهر‌های اسلامی بسیاری را فتح کنند و این فتوحات به آنان روحیه بسیار داد تا این که طمع فتح قاهره، مرکز دولت فاطمی را در سر بپرورانند. «ارتش بزرگ نصرانی به سمت قاهره حرکت کرد و شهرهایی که در میان راه بود از جمله شهر بزرگ بـِلبَیس را فتح و آنجا را غارت کرده و مردمان را نیز کشتند».[1] پس از محاصره ی قاهره است که العاضد شاه شیعیان اسماعیلی از حکومت عباسیان درخواست «اتحاد» می کند و عباسیان نیز اسدالدین شیرکوه را به همراه صلاح الدین ایوبی با 6 هزار مجاهد روانه مصر می کند[2]

در این «اتحاد»  طبق معمول صلاح الدین از عقاید شافعی و اشعری خود دست نکشید و پنهانش نکرد و حاکم و مردم اسماعیلی مصر نیز از مراسمات خاص خود چون برگزاری مراسم عاشورا و عید غدیر و عید ولادت امامان و فاطمه زهرا رضی الله عنها و.. دست نکشیدند وعقایدشان را مخفی و انکار نکرند .[3] حتی مراسم عزاداری در قصر شاه و با حضور خلیفه ی فاطمی نیز برگزار می شد.[4] و شیعیان اسماعیلی در آن شرکت می کردند.

در اینجا دو فرقه و مذهب با آنهمه اختلاف، بر مسائلی مشترک با هم متحد شده بودند؛ و پذیرفته بودند که اینها دو مذهب مختلف هستند، به همین دلیل از یک سو فاطمی ها با تمرکز بر الازهر دیدگاههای خود را بیان می کردند و صلاح الدین ایوبی هم با تمرکز بر فعالیتهای علمی و ایجاد مدارس بر اساس فقه شافعی و عقاید اشعری[5] و انجام فعالیتهای اصلاحگرایانه ی اقتصادی[6] و قضائی[7] به صورت تدریجی به فعالیتهای نرم خود ادامه داد و شما بر خلاف تمام دروغسرائی جاهلان شیعه و سنی و تحریفات عمدی مسشرقین سکولار، هرگز نمی بینید که در این دوره شخصی به جرم شافعی بودن یا شیعه بودن کشته شود، هر چند جنگها بر سر قدرت با طواشی که سربازانش مالکی و سودانی بودند و یا با حکام شام و شمال عراق که حنفی و شافعی و حنبلی بودند اتفاق افتاد. در اینجا اگر امثال شاور یا طواشی یا امرای شام و شمال عراق کشته می شوندبه دلیل خیانت یا بغی آنها بوده نه به دلیل مذهبشان.

البته بعد از آنکه غلاة شیعه در مصر و شمال آفریقا و یا در زمان صفویه در ایران قدرت گرفتند به تدریج «اتحاد»ی نانوشته بین مذاهب مختلف معروف به اهل سنت به وجود آمد و جنگهای داخلی آنها و اختلافات متعدد آنها نادیده گرفته شد و یا با تسامح بیشتری با آنها برخورد شد چون عاملی خارجی به نام تشیع ظهور کرده بود. اینها تا زمان ظهور محمد بن عبدالوهاب سعی داشتند بر مشترکات خود تمرکز کنند و تقریبا نام 4 مذهب به عنوان مذاهب بر حق بر زبان همه افتاد و اختلافات خود را نادیده گرفتند.

(ادامه دارد…….)

ادامه خواندن پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)

Четлаб ўтиб бўлмайдиган исломий “иттиход жараёни, бугунги кундаги тафарруқдан исломий “вахдат”га ўтиш давридир.(4)

(6-қисм)

Аслини олганда яхудий ва насронийларни  хеч қайси бири бошқасини қабул қилмайди:

«وَقَالَتِ الْیهُودُ لَیسَتِ النَّصَارَی عَلَی شَی ءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَی لَیسَتِ الْیهُودُ عَلَی شَی ءٍ (بقره/113)

Аммо улар ўзларини хисоблари бўйича орадан 20 аср тўқнашувлардан сўнг, 1973 йилда насронийлар яхудийларни саййидимиз Ийсони ўлдиришдан оқлашга қарор қабул қилишади ва ихтилофга сабаб бўлган нарсани унутишмоқчи бўлишади, нима учун? Чунки мана шу йили сехюнистлар режими мусулмон ва секуляр араблар билан жанг қилаётган эди. Яъни мусулмон ва араб секулярлари номли ташқи омил ахли китоб кофирларини ўртасидаги илдизли ихтилофни олиб ташланишига сабаб бўлганди.

Мана бу ўринларни барчасида кофирлар хозирги кунгача мўъминлар қўлга кирита оладиган “вахдат”ни қўлга кирита олишмаган, чунки уларни ўртасида вахдатбахш бўладиган омил мавжуд эмас, яъни бу омил фақатгина аллохни шариатидаги қонунлардир, мисол тариқасида келтирадиган бўлсак тамучин ёки ўша чингизхон турли-хил қабилаларни ўртасида “иттиход” ижод қилиб шунчалик қудратни вужудга келтиришга муваффақ бўлган,аммо у қўл остидагиларни ўртасида “вахдат” ни ижод қилишга қодир бўлмади, барча кофирлар хам хозирги кунгача катта ё кичик “иттиход”ларни ташкил қилишган,америка ва нато ва россия ва хитойга ўхшаш бутун жахон секуляр қудратлари мана бу иттиходияларни байроқдорлари хисобланишади, улар мусулмонларни устида хоким бўлган хукуматларни,турли-хил ахзобларни ўзларига муттахид қилишган ва дорул исломга,жиходий харакатларга, шариатгар мусулмонларга қарши бирлашган миллатлар ташкилоти номи остида вохид ташкилотни  ташкил қилишган.

Албатта мусулмонларни тарихида хам хилма-хил ва бир неча иттиходиялар шаклланган, ташқи омиллар мана бу иттиходияларга боис бўлган, уларни бир нечтасига ишора қиламиз:

Ханафий мазхабидаги салжуқийларни хукумати даврида нишопур шахрида ханафийлар шофеъий ашъарийлар билан хамиша тўқнашиб туришарди, хатто улар Абул Хасан ашъарийни хам лаънатлаш ва такфир қилиш даражасигача боришган ,хамда шофеъий мазхабидаги уламоларни  сургун хам қилишарди,бунга қўшимча равишда оли бувайя хукуматини нобуд бўлиши билан бирга шиъалар шиъалар билан бирга хам келишмовчиликларга эга бўлишган, исмоилий шиъаларини хатари муштарак ва аслий душман сифатида кучайгач, фақатгина шофеъийлар  ва ханафийлар эмас,балки 12 имомлик шиъалар ва зайдийлар хам исмоилий шиъаларига қарши “иттиходия”ларни ташкил қилишади ва мозандаронни шиъаси бўлмиш испахбад салжуқиённинг  шофеъий-ханафий лашкари билан бирга исмоилий шиъаларга хамла қилади. Исмоилийларни фидоийлари ахли суннатни хам ва хам салжуқийларни вазирларидан бўлган муъиниддин кошийга ўхшаш  12 имомликларни катталарини хам ўлдиришарди. Қазвинийни асари нақз китобини кўриб чиқинглар, у ерда исмоилий шиъалари томонидан ўлдирилган бир қанча шиъаларни катталарини номи келтирилган. Бу ерда хам ташқи омил “иттиход”га сабаб бўлган эди.   

Энди шундай пайт келадики, ашъарий маслакидаги Салохиддин Айюбий исмоилий шиъалари билан муттахид бўлади ва хатто уларни вазирлигини хам қабул қилади,мана бу “иттиход”га насроний кофирлар ва ташқи босқинчилар сабаб бўлишади.

(давоми бор……)

چِیتلَب اوُتِیب بُولمَیدِیگن اِسلامِی “اِتِّحاد” جَرَیانِی، بوُگوُنگِی کوُندَگِی تَفَرُّقدَن اِسلامِی “وَحدَت”گه اوُتِیش دَورِیدِیر. (4)

(6 –قیسم)

اَصلِینِی آلگندَه یَهُودِی وَ نَصرانِیلَرنِی هِیچ قَیسِی بِیرِی باشقَه سِینِی قَبُول قِیلمَیدِی:  «وَقَالَتِ الْیهُودُ لَیسَتِ النَّصَارَی عَلَی شَی ءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَی لَیسَتِ الْیهُودُ عَلَی شَی ءٍ (بقره/113) اَمّا اوُلَر اوُزلَرِینِی حِسابلَرِی بُویِیچَه آرَدَن 20 عَصر توُقنَشوُلَردَن سُونگ، 1973 یِیلدَه نَصرانِیلَر یَهُودِیلَرنِی سَیِّیدِیمِیز عِیسَی نِی اوُلدِیرِیشدَن آقلَشگه قَرار قَبُول قِیلِیشَدِی وَ اِختِلافگه سَبَب بوُلگن نَرسَه نِی اوُنوُتِیشماقچِی بوُلِیشَدِی، نِیمَه اوُچُون؟ چوُنکِی مَنَه شُو یِیلِی صِیهیُونِیستلَر رِیجِیمِی مُسُلمان وَ سِکوُلار عَرَبلَر بِیلَن جَنگ قِیلَیاتگن اِیدِی. یَعنِی مُسُلمان وَ عَرَب سِکوُلارلَرِی ناملِی تَشقِی عامِل اَهلِی کِتاب کافِرلَرِینِی اوُرتَسِیدَگِی اِیلدِیزلِی اِختِلافنِی آلِیب تَشلَنِیشِیگه سَبَب بوُلگندِی.

مَنَه بُو اوُرِینلَرنِی بَرچَه سِیدَه کافِرلَر حاضِرگِی کوُنگچَه مُؤمِنلَر قوُلگه کِیرِیتَه آلَدِیگن “وَحدَت”نِی قوُلگه کِیرِیتَه آلِیشمَگن، چُونکِی اوُلَرنِی اوُرتَسِیدَه وَحدَت بَخش بوُلَه دِیگن عامِل مَوجُود اِیمَس، یَعنِی بُو عامِل فَقَطگِینَه اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَردِیر، مِثال طَرِیقَه سِیدَه کِیلتِیرَدِیگن بُولسَک تَمُوچِین یاکِی اوُشَه چِینگِیزخان توُرلِی- هِیل قَبِیلَه لَرنِی اوُرتَسِیدَه “اِتِّحاد” اِیجاد قِیلِیب شوُنچَه لِیک قُدرَتنِی وُجُودگه کِیلتِیرِیشگه مُوَفَّق بوُلگن، اَمّا قوُل آستِیدَگِیلَرنِی اوُرتَسِیدَه “وَحدَت”نِی اِیجاد قِیلِیشگه قادِر بوُلمَدِی، بَرچَه کافِرلَر هَم حاضِرگِی کوُنگچَه کَتتَه یا  کِیچِیک “اِتِّحاد”لَرنِی تَشکِیل قِیلِیشگن،اَمِیرِکَه وَ نَتا وَ راسِّیَه وَ حِتایگه اوُحشَش بُوتوُن جَهان سِکوُلار قُدرَتلَرِی مَنَه بُو اِتِّحادِیَه لَرنِی بَیراقدارلَرِی حِسابلَنِیشَدِی، اوُلَر مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه حاکِم بوُلگن حُکوُمَتلَرنِی، توُرلِی- هِیل اَحزابلَرنِی اوُزلَرِیگه مُتَّحِد قِیلِیشگن وَ دارُ اِلاسلامگه ، جِهادِی حَرَکَتلَرگه، شَرِیعَتگر مُسُلمانلَرگه قَرشِی بِیرلَشگن مِللَتلَر تَشکِیلاتِی نامِی آستِیدَه واحِد تَشکِیلاتِینِی تَشکِیل قِیلِیشگن.

اَلبَتَّه مُسُلمانلَرنِی تَرِیخِیدَه هَم هِیلمَه – هِیل وَ بِیر نِیچَه اِتِّحادِیَه لَر شَکللَنگن، تَشقِی عامِللَر مَنَه بُو اِتِّحادِیَه لَرگه بائِث بوُلگن، اوُلَرنِی بِیر نِیچتَه سِیگه اِیشارَه قِیلَمِیز:

حَنَفِی مَذهَبِیدَگِی سَلجُوقِیلَرنِی حُکوُمَتِی دَورِیدَه نِیشاپوُر شَهرِیدَه حَنَفِیلَر شافِیعِی اَشعَرِیلَرِی بِیلَن هَمِیشَه توُقنَشِیب توُرِیشَردِی، حَتّی اوُلَر اَبُو الحَسَن اَشعَرِینِی هَم لَعنَتلَش وَ تَکفِیر قِیلِیش دَرَجَه سِیگچَه بارِیشگن، هَمدَه شافِیعِی مَذهَبِیدَگِی اوُلامالَرنِی سُورگوُن هَم قِیلِیشَردِی،بوُنگه قوُشِیمچَه رَوِیشدَه آلِی بُوَیَّه حُکوُمَتِینِی نابوُد بوُلِیشِی بِیلَن بِیرگه شِیعَه لَر شِیعَه لَر بِیلَن بِیرگه هَم کِیلِیشماوچِیلِیکلَرگه اِیگه بُولِیشگن، اِسمائِلِی شِیعَه لَرِینِی خَطَرِی مُشتَرَک وَ اَصلِی دُشمَن صِیفَتِیدَه کوُچَیگچ، فَقَطگِینَه شافِیعِیلَر وَ حَنَفِیلَر اِیمَس، بَلکِی 12 اِماملِیک شِیعَه لَر وَ زَیدِیلَر هَم اِسمائِلِی شِیعَه لَرِیگه قَرشِی “اِتِّحادِیَه” لَرنِی تَشکِیل قِیلِیشَدِی وَ مازَندَراننِی شِیعَه سِی بُولمِیش اِسپَهبَد سَلجُوقِیاننِینگ شافِیعِی- حَنَفِی لَشکَرِی  بِیلَن بِیرگه اِسمائِلِی شِیعَه لَرِیگه حَملَه قِیلَدِی. اِسمائِلِیلَرنِی فِدائِیلَرِی اَهلِی سُنَّتنِی هَم وَ هَم سَلجُوقِیلَرنِی وَزِیرلَرِیدَن بوُلگن مُعِینِ الدِّین کاشِیگه اوُحشَش 12 اِماملِیکلَرنِی کَتتَه لَرِینِی هَم اوُلدِیرِیشَردِی. قَزوِینِینِی اَثَرِی نَقض کِتابِینِی کوُرِیب چِیقِینگلَر، اوُ یِیردَه اِسمائِلِی شِیعَه لَرِی تامانِیدَن اوُلدِیرِیلگن بِیر قَنچَه شِیعَه لَرنِی کَتتَه لَرِینِی نامِی کِیلتِیرِیلگن. بُو یِیردَه هَم تَشقِی عامِل “اِتِّحادگه” سَببَ بوُلگن اِیدِی.

 اِیندِی شُوندَی پَیت کِیلَدِیکِی، اَشعَرِی مَسلَکِیدَگِی صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی اِسمائِلِی شِیعَه لَرِی بِیلَن مُتَّحِد بُولَدِی وَحَتّی اوُلَرنِی وَزِیرلِیگِینِی هَم قَبُول قِیلَدِی، مَنَه بُو “اِتِّحاد”گه نَصرانِی کافِرلَرِی وَ تَشقِی باسقِینچِیلَر سَبَب بوُلِیشَدِی.

(دوامی بار…..)

پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)

(6 –قسمت)

در حالیکه یهود و نصارا هیچ یک آن دیگری را قبول ندارد : «وَقَالَتِ الْیهُودُ لَیسَتِ النَّصَارَی عَلَی شَی ءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَی لَیسَتِ الْیهُودُ عَلَی شَی ءٍ (بقره/113)  اما به حساب خودشان بعد از 20 قرن درگیری و در سال 1973، نصرانی ها تصمیم می گیرند که طی اعلامیه ای یهودی ها را از قتل سیدنا عیسی تبرئه کنند و این عامل اختلاف را به فراموشی بسپارند، چرا؟ چون در این سال رژیم صهیونیستی با عربهای مسلمان و سکولار در حال جنگ بود. یعنی عاملی خارجی به نام مسلمین و سکولارهای عرب سببی جهت برداشتن یک اختلاف ریشه ای میان این کفار اهل کتاب می شود.

در تمام این موارد تا کنون کفار نتوانسته اند به «وحدت» ی برسند که مومنین می توانند به آن برسند چون عامل وحدت بخش میان آنها وجود ندارد که تنها قانون شریعت الله است، یعنی به عنوان مثال اگر تموچین یا همان چنگیز خان موفق به ایجاد «اتحاد» میان قبایل مختلف و تولید آنهمه قدرت می شود هرگز موفق به ایجاد «وحدت» میان زیر دستانش نشد و تمام کفارنیز  تاکنون تنها موفق به تشکیل «اتحاد» های کوچک یا بزرگ شده اند که هم اکنون قدرتهای سکولار جهانی چون آمریکا و ناتو و روسیه و چین پرچمدار این اتحادها هستند و حکومتها و احزاب مختلف حاکم بر مسلمین را با خود متحد کرده اند و بر علیه دارالاسلام و جریانات جهادی و شریعت گرای مسلمین سازمان واحدی تحت عنوان سازمان ملل متحده را تشکیل داده اند. 

البته در تاریخ مسلمین نیز اتحاد های مختلف و متعددی شکل گرفته اند که عامل خارجی باعث این اتحادها بوده است که به ذکر چند مورد اشاره می کنیم:

در حکومت سلجوقیان حنفی مذهب که در شهرهائی چون نیشابور حنفی ها با اشعری های شافعی همیشه درگیر بودند و حتی تا حد لعن و تکفیر ابوالحسن اشعری پیش رفته و علمای شافعی مذهب مخالف را تبعید می کردند و علاوه بر آن ضمن نابودی حکومت آل بویه و محدویتهایی برای شیعیان با شیعیان نیز سر ناسازگاری داشتند، زمانی که خطر شیعیان اسماعیلی به عنوان دشمنی مشترک و اصلی بیشتر می شود نه تنها شافعی و حنفی ها بلکه شیعیان 12 امامی و زیدی نیز «اتحاد»یه ای جهت مبارزه با شیعیان اسماعیلی تشکیل می دهند و اسپهبد شیعه ی مازندان به همراه سپاه شافعی – حنفی سلجوقیان به شیعیان اسماعیلی حمله می کنند. فدائیان اسماعیلی هم از اهل سنت می کشتند و هم بزرگان 12 امامی چون معین‌الدین کاشی از وزرای سلجوقی را . کتاب النقض اثر قزوینی را نگاه کنید اسم چند تن از بزرگان شیعیان را آورده که توسط شیعیان اسماعیلی کشته شدند. در این صورت عامل خارجی زمینه ساز «اتحاد» بوده.

حالا زمانی پیش می آید که صلاح الدین ایوبی اشعری مسلک با شیعیان اسماعیلی متحد می شود و حتی وزارت آنها را می پذیرد، که این هم کفار نصرانی و اشغالگر خارجی سبب این «اتحاد» می شوند.

(ادامه دارد…..)

Четлаб ўтиб бўлмайдиган исломий “иттиход жараёни, бугунги кундаги тафарруқдан исломий “вахдат”га ўтиш давридир.(4)

(5-қисм)

Муғуллар хокимияти турли-хил қабилаларни “иттиходидан” ташкил топган эди, улар 616 йилда эронга хамла қилишади. Улар биринчи марта Исфахонга хамла қилган пайтларида султон Жалолиддинни ришодати сабабли Исфахонни босиб олишга қодир бўлмаган ва мағлуб бўлишганди, аммо 633 йилда яъни қоон ўгетларини даврида исфахонни шофеъийлари ханафийларни қатли ом қилиш шарти билан муғулларга шахар  дарвозаларини очиб беришади. Мана бу равиш билан шахарга кирган муғуллар ханафийларга қўшиб шофеъийларни хам қатли ом қилади.

Райда хам худди шу сенорио бўлиб ўтган эди, буни оқибатида ханафийлар билан шофеъийлар “жабанавиён” номли муғул қўмондони томонидан қатли ом қилинади. Шофеъий мазхабидагилар муғул лашкарини истиқболига чиқиб рай шахрини ярмини ташкил қилган ханафий мазхабидагиларни қатли ом қилишга қўзғатишади. Муғуллар аввал ханафийларни қатли ом қилишади, аммо улар ўзларини ватандошларини қонини  тўкишга шунчалик харис бўлган одамларда яхшилик бўлмайди,деб, шофеъийларни хам қатли ом қилиб ханафийларни  орқасидан жўнатиб юборишади.

Яна бир бошқа ўрин андалус воқеасидир:

Андалус мусулмонлари яманий ё қайсий бўлиш сабабли ўзаро бир-бирлари билан ихтилоф қилиб ўзларини ўрталарида жангларни ва қонли хиёнатларни тажриба қилаётган пайтларида, насронийлар мусулмонларга қарши иттиходияларни ташкил қилишади, хатто мусулмонларга қарши  мусулмонларнинг  бир дастаси билан хам ёки яхудийлар билан хам  муттахид бўлишади, мана булар билан бир қаторда Барроқ ибни амморга ўхшаш хоинларни таклифи билан юмшоқ жанг ва мусулмонларни маданияти ва ақидасига фирибгарлик қилиш ва уларни орасига кириб бориш ва залилона музокараларни қабул қилиш сингари ишлар  ўртага ташланди; шорламонийни замонидан сўнг муттахид бўлган насронийлар – махсусан икки насроний давлат бўлмиш қиштола ва оргунни иттиходи билан- тарқоқ мусулмонларга қарши ўзларини хамлаларини шиддатини кучайтиришди ва нихоят мусулмонларни хукуматига хатто мусулмонларни мавжудиятига хам 781 йил ўтгач  якун ясашди. Албатта мусулмонларни устида  хоин яхудийларни ақидаларини мустахкамлаш судларини хам йўлга қўйишади, андалусда қолган мусулмонлар учун андалусда энг ёмон, баттар давр бошланади,мана бу мусулмонлар хиёнатлари эвазига  маошни ўзларини нобуд бўлишлари орқали олишади.

Ўзингиз бир тасаввур қилиб кўринглар мусулмонларни қабилалари ва кичик иморатлари бошқа қабилалар ва иморатлар билан жанг қилиш учун насронийлар билан муттахид бўлишарди. Масалан ғарнатадаги  бани насрни давлати лиюнни подшохи фердинанд билан андалусдаги мусулмонларни кичик хукуматларини нобуд қилиш учун муттахид бўлади ва бирлашган холда мусулмонларни қирғин қилади, аммо мусулмонларни тарқоқ кичик хукуматлари аста-секинлик билан нобуд бўлгач навбат ғарнатадаги бани наср давлатига хам етиб келади ва  муттахид насронийлар 897 қамарий йилда андалусдаги мусулмонларни охирги хокимиятини хам нобуд қилиб ташлайди. Мусулмонлар тафарруқ ва ақидавий,рафторий фасодлар сабабли нобуд бўлиб кетишади ва улар  ибрат олувчилар учун  мусулмонларнинг  тарихида  энг буюк ибрат бўлиб қолишди.     

  فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟

(давоми бор…..)

چِیتلَب اوُتِیب بُولمَیدِیگن اِسلامِی “اِتِّحاد” جَرَیانِی، بوُگوُنگِی کوُندَگِی تَفَرُّقدَن اِسلامِی “وَحدَت”گه اوُتِیش دَورِیدِیر. (4)

(5 –قیسم)

مُغُوللَر حاکِمِیَتِی توُرلِی- هِیل قَبِیلَه لَرنِی “اِتِّحادِیدَن” تَشکِیل تاپگن اِیدِی، اوُلَر 616 یِیلدَه اِیرانگه حَملَه قِیلِیشَدِی. اوُلَر بِیرِینچِی مَرتَه اِصفَهانگه حَملَه قِیلگن پَیتلَرِیدَه سُلطان جَلالِ الدِّیننِی رِشادَتِی سَبَبلِی اِصفَهاننِی باسِیب آلِیشگه قادِر بُولمَگن وَ مَغلوُب بُولِیشگندِی، اَمّا 633 یِیلدَه یَعنِی قاآن اوُگِیتلَرِینِی دَورِیدَه اِصفَهاننِی شافِیعِیلَرِی حَنَفِیلَرنِی قَتلِی عام قِیلِیش شَرطِی بِیلَن مُغوُللَرگه شَهر دَروازَه لَرِینِی آچِیب بِیرِیشَدِی. مَنَه بُو رَوِیش بِیلَن شَهَرگه کِیرگن مُغوُللَر حَنَفِیلَرگه قوُشِیب شافِیعِیلَرنِی هَم قَتلِی عام قِیلَدِی.

رَیدَه هَم حُوددِی شُو سِنارِیا بوُلِیب اوُتگن اِیدِی، بُونِی عاقِبَتِیدَه حَنَفِیلَر بِیلَن شافِیعِیلَر “جَبَنَوِیان” ناملِی مُغوُل قوُماندان تامانِیدَن قَتلِی عام قِیلِینَدِی. شافِیعِی مَذهَبِیدَگِیلَر مُغوُل لَشکَرِینِی اِستِقبالِیگه چِیقِیب رَی شَهرِینِی یَرمِینِی تَشکِیل قِیلگن حَنَفِی مَذهَبِیدَگِیلَرنِی قَتلِی عام قِیلِیشگه قوُزغَه تِیشَدِی. مُغوُللَراَوَّل حَنَفِیلَرنِی قَتلِی عام قِیلِیشَدِی، اَمّا اوُلَر اوُزلَرِینِی وَطَنداشلَرِینِی قانِینِی توُکِیشگه شوُنچَه لِیک حَرِیص بوُلگن آدَملَردَه یَحشِیلِیک بوُلمَیدِی، دِیب، شافِیعِیلَرنِی هَم قَتلِی عام قِیلِیب حَنَفِیلَرنِی آرقَه سِیدَن جوُنَتِیب یُوبارِیشَدِی.

یَنَه بِیر باشقَه اوُرِین اَندَلوُس واقِیعَه سِیدِیر:  اَندَلوُس مُسُلمانلَرِی یَمَنِی یا قَیسِی بوُلِیش سَبَبلِی اوُزَرا بِیر-بِیرلَرِی بِیلَن اِختِلاف قِیلِیب اوُزلَرِینِی اوُرتَلَرِیدَه جَنگلَرنِی وَ قانلِی خِیانَتلَرنِی تَجرِیبَه قِیلَیاتگن پَیتلَرِیدَه، نَصرانِیلَر مُسُلمانلَرگه قَرشِی اِتِّحادِیَه لَرنِی تَشکِیل قِیلِیشَدِی، حَتّی مُسُلمانلَرگه قَرشِی مُسُلمانلَرنِینگ بِیر دَستَه سِی بِیلَن هَم یاکِی یَهُودِیلَر بِیلَن هَم مُتَّحِد بوُلِیشَدِی، مَنَه بُولَر بِیلَن بِیر قَطاردَه بَراق اِبنِ عَمّارگه اوُحشَش خائِنلَرنِی تَکلِیفِی بِیلَن یُومشاق جَنگ وَ مُسُلمانلَرنِی مَدَنِیَتِی وَ عَقِیدَه سِیگه فِرِیبگرلِیک قِیلِیش وَ اوُلَرنِی آرَسِیگه کِیرِیب بارِیش وَ ذَلِیلانَه مُزاکَرَه لَرنِی قَبوُل قِیلِیش سِینگرِی اِیشلَر اوُرتَگه تَشلَنَدِی؛ شارلَماننِی زَمانِیدَن سُونگ مُتَّحِد بوُلگن نَصرانِیلَر- مَخصُوصاً اِیککِی نَصرانِی دَولَت بُولمِیش قِیشطالَه وَ آرگوننِی اِتِّحادِی بِیلَن – تَرقاق مُسُلمانلَرگه قَرشِی اوُزلَرِینِی حَملَه لَرِینِی شِددَتِینِی کوُچَیتِیرِیشَدِی وَ نِهایَت مُسُلمانلَرنِی حُکوُمَتِیگه حَتّی مُسُلمانلَرنِی مَوجُودِیَتِیگه هَم 781 یِیل اوُتگچ یَکوُن یَسَشَدِی. اَلبَتَّه مُسُلمانلَرنِی اوُستِیدَه خائِن یَهُودِیلَرنِی عَقِیدَه لَرِینِی مُستَحکَملَش سُودلَرِینِی هَم یُولگه قوُیِیشَدِی، اَندَلوُسدَه قالگن مُسُلمانلَر اوُچُون اَندَلوُسدَه اِینگ یامان،بَتتَر دَور باشلَنَدِی، مَنَه بُو مُسُلمانلَر خِیانَتلَرِی عِوَضِیگه مَعاشنِی اوُزلَرِینِی نابوُد بوُلِیشلَرِی آرقَلِی آلِیشَدِی.

اوُزِینگِیز بِیر تَصَوُّر قِیلِیب کوُرِینگلَر مُسُلمانلَرنِی قَبِیلَه لَرِی وَ کِیچِیک اِمارَتلَرِی باشقَه قَبِیلَه لَر وَ اِمارَتلَر بِیلَن جَنگ قِیلِیش اوُچُون نَصرانِیلَر بِیلَن مُتَّحِد بوُلِیشَردِی. مَثَلاً غَرنَطه دَگِی بَنِی نَصرنِی دَولَتِی لِیُوننِی پادشاهِی فِیردِینَند بِیلَن اَندَلوُسدَگِی مُسُلمانلَرنِی کِیچِیک حُکوُمَتلَرِینِی نابوُد قِیلِیش اوُچُون مُتَّحِد بُولَدِی وَ بِیرلَشگن حالدَه مُسُلمانلَرنِی قِیرغِین قِیلَدِی، اَمّا مُسُلمانلَرنِی تَرقاق کِیچِیک حُکوُمَتلَرِی اَستَه –سِیکِینلِیک بِیلَن نابوُد بوُلگچ نَوبَت غَرنَطَه دَگِی بَنِی نَصر دَولَتِیگه هَم یِیتِیب کِیلَه دِی وَ مُتَّحِد نَصرانِیلَر 897 قَمَرِی یِیلدَه اَندَلوُسدَگِی مُسُلمانلَرنِی آخِیرگِی حاکِیمِیَتِینِی هَم نابوُد قِیلِیب تَشلَیدِی. مُسُلمانلَر تَفَرُّق وَ عَقِیدَه وِی، رَفتارِی فَسادلَر سَبَبلِی نابوُد بوُلِیب کِیتِیشَدِی وَ اوُلَر عِبرَت آلوُچِیلَر اوُچُون مُسُلمانلَرنِینگ تَرِیخِیدَه اِینگ بوُیُوک عِبرَت بوُلِیب قالِیشَدِی.   فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟

(دوامی بار…..)

پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)

(5 –قسمت)

حاکمیت مغولها که از «اتحاد» با قبایل مختلف شکل گرفته بود در سال 616 ه به ایران حمله کرده بودند. زمانی که بار اول به اصفهان حمله کردند بر اثر رشادت سلطان جلال الدین نتوانسته بودند بر اصفهان چیره شوند و شکست خوردند اما سرانجام  در سال 633 يعنى در عهد اوگتاى قاآن شافعی های اصفهان به شرط اینکه مغولها حنفی های را قتل عام کنند قرار گذاشتند كه دروازه‏هاى شهر را برروى مغولها باز کنند. مغلوها که اینگونه وارد شهر شدند شافعی و حنفی همه را کشتند.

 در ری هم باز همین سناریو اتفاق افتاد و در پایان حنفی ها و شافعی توسط «جبه‏نويان» فرمانده ی مغول قتل عام شدند. شافعى مذهبها به استقبال سپاه مغول رفتند و آنها را به قتل عام نصف شهر ری که حنفی مذهب بودند تحریص کردند . مغولها ابتدا حنفی ها را قتل عام کردند بعد گفتند از چنین مردمی که در ریختن خود هم وطنان خود اینگونه حریص هستند خیری نمی توان دید به همین دلیل شافعی ها را نیز قتل عام کردند و به دنبال حنفی فرستادند.  

مورد دیگر عبرت اندلس است :

زمانی که مسلمین اندلس به خاطر یمنی یا قیسی بودن با هم اختلاف داشتند و جنگها و خیانتهای خونباری را بین خود تجربه می کردند بارونهای نصرانی با هم اتحادهائی بر علیه مسلمین تشکیل دادند که حتی توانستند با دسته ای از مسلمین بر علیه سایر مسلمین و یا با یهودی ها نیز بر علیه مسلمین متحد شوند، همگام با این با پیشنهاد خائنینی چون براق بن عمار جنگ نرم و استحاله ی فرهنگی و عقیدتی مسلمین و نفوذ در میان آنها و پذیرش مذاکرات ذلیلان در پیش گرفته شد؛ تا اینکه از زمان شارلمانی به بعد نصرانی های متحد – بخصوص با اتحاد دو دولت نصرانی قشتاله و آراگون-  حملات خود بر علیه مسلمین متفرق را شدت بخشیدند و سرانجام به حکومت مسلمین و حتی موجودیت مسلمین بعد از 781 سال خاتمه دادند هر چند با راه انداختن دادگاههای تفتیق عقاید یهودیان خائن به مسلمین نیز به همراه مسلمینی که مانده بودند بدترین دوران خود را در اندلس شروع کردند و مزد خیانت به مسلمین را با نابودی خود در اندلس دریافت کردند. 

شما تصور کنید که قبایل و امارتهای کوچک مسلمان جهت جنگ با سایر قبایل و امارتها با نصرانی ها متحد می شدند. مثلاً کسی چون  دولت‏بنى نصر در غرناطه با فردیناند پادشاه لیون جهت نابودی حکومتهای کوچک مسلمین در اندلس متحد می شود و متحداً به کشتار مسلمین می پردازند، اما بعد از آنکه حکومتهای کوچک متفرق مسلمین به تدریج نابود می شوند نوبت به حکومت‏بنى نصر در غرناطه می رسد و نصرانی های متحد سرانجام در سال 897 قمری آخرین حاکمیت مسلمین بر اندلس را نیز نابود می کنند. مسلمین بر اثر تفرق و فساد عقیدتی و رفتاری نابود شدند وعبرتی بزرگ برای اهل درس گرفتن در تاریخ مسلمین شدند . فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ؟

(ادامه دارد……)

Четлаб ўтиб бўлмайдиган исломий “иттиход жараёни, бугунги кундаги тафарруқдан исломий “вахдат”га ўтиш давридир.(4)

(4-қисм)

Аби Қилоба рохимахуллох хам айтадики:

فَوَاللَّهِ ما قَتَلَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ أحَدًا قَطُّ إلَّا في إحْدَى ثَلَاثِ خِصَالٍ: رَجُلٌ قَتَلَ بجَرِيرَةِ نَفْسِهِ فَقُتِلَ، أوْ رَجُلٌ زَنَى بَعْدَ إحْصَانٍ، أوْ رَجُلٌ حَارَبَ اللَّهَ ورَسولَهُ، وارْتَدَّ عَنِ الإسْلَامِ[1]

Аллохга қасамки, пайғамбаримиз мана бу учта сифатдан бирига эга бўлган кишиларнигина ўлдирганлар: бир киши бошқа бир кишини қасддан ўлдирган бўлса, ёки турмуш қурган киши зино қилган бўлса, ёки аллох ва росулига қарши жанг қилган ва исломдан муртад бўлган киши.

Мана бу ўринларда хам гохида хукм содир қилиш мутахассисларга боғлиқ бўлиб  қолади. Қуддома розиаллоху анхуга ўхшаш сахоба хато “таъвил” қилиш билан тахлил хаддидаги жиноятни қилиб қўяди, у киши узрга эга деб ташхис берилади ва у киши хақида  такфир бўлмаган,деб хукм содир қилинади.

Шунга ўхшаш қасос ва ражм (тош отиш) хукмларини содир қилиш бўйича хам гохида мутахассисларга боғланиб қолади, мушаххас хуқуқлар билан исломга кириб келган кишини устида иртидод хукмини содир қилиш хам осон бўлмайди,балки агар бир шахс мукаффара ва куфр бўйича муттахам қилинган бўлса, биз уни “тўрт филтер”дан ( 1- жиноятни исбот қилиш, 2- жиноятни аллох ва росули томонидан тасдиқланиши, 3- такфирни шартлари, 4- такфирни монеъликлари) ўтказамиз, агар бу шахс 1-огох холида ва ақидавий,амалий жахлга эга бўлмаган холатда,2- қасддан ва унутиб қўйган ёки хато сабабли бўлмаган бўлса, 3- мажбур бўлмаган холда ўзини ихтиёри билан мана бу мукаффарани содир қилган бўлса,”ишонч” билан шубхасиз фосид деб ташхис берилса унга муртад дея оламиз, шахс мана бу усул билан муртад бўлмаган ва ошкор кофирларга қўшилмаган бўлса, агарчи у ахли бидъат бўлса хам  у мусулмонлар жумласидан хисобланади, уни хатто  бир калима билан бўлса хам қўрқитишга сизни хаққингиз йўқ.

 «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا»[2]

Аммо  аввалги исломий хукумат қулагандан ва турли-хил шохигарликлар қудратга келгандан сўнг бизлар мусулмонлар тарихида нималарни кўрдик?

Имоми Шофеъий рохимахуллох моликийлар томонидан уриб калтакланади ва ногирон бўлиб қолади,хамда мана шу калтакланишни оқибатида хам бир муддатдан сўнг вафот топади, аслида мана бу мазхабий тўқнашувлар рошидинни исломий хукумати қулагандан сўнг бошланган эди,  мана  хозирги пайтгача у  давом этиб келяпти. Бу ерда барча мусибатларни зикр қилиш учун бир муфассал китоб ёзилиши керак,бизни бугунги мажлисимизда  бунга имконият  йўқ, шу сабабли бугунги бахсимизга алоқаси бўлган бир неча ўринга ишора қиламиз:

Мусулмонлар ўзларини нобуд бўлишлари учун заминани сон-саноқсиз тафрақалар ва ички жанглар хилма-хил фосид рафторлар билан мухайё қилганликларини хаммамиз яхши биламиз. Оли хўжанд хонадони рахбарлигидаги “дардашт” махалласидаги шофеъийлар билан оли соъид хонадони рахбарлигидаги “жубора” махалласини ханафийларини ўртасидаги жангларни унутиб бўладими? Мана бу хонадонни хар иккиси ўзини бир мазхабни намояндаси деб билишарди, улар шунчалик одамларни қийин ахволга солиб ташлаган эдиларки, одамлар улардан безор бўлиб чарчаган ва бир золим пайдо бўлиб мана бу икки хонадонни бир неча асрлик жангларидан нажот беришларини орзу қилардилар.

(давоми бор……)

ادامه خواندن Четлаб ўтиб бўлмайдиган исломий “иттиход жараёни, бугунги кундаги тафарруқдан исломий “вахдат”га ўтиш давридир.(4)

چِیتلَب اوُتِیب بُولمَیدِیگن اِسلامِی “اِتِّحاد” جَرَیانِی، بوُگوُنگِی کوُندَگِی تَفَرُّقدَن اِسلامِی “وَحدَت”گه اوُتِیش دَورِیدِیر. (4)

(4 –قیسم)

اَبِی قِلابَه رَحِمَهُ الله هَم اَیتَدِیکِی:   فَوَاللَّهِ ما قَتَلَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ أحَدًا قَطُّ إلَّا في إحْدَى ثَلَاثِ خِصَالٍ: رَجُلٌ قَتَلَ بجَرِيرَةِ نَفْسِهِ فَقُتِلَ، أوْ رَجُلٌ زَنَى بَعْدَ إحْصَانٍ، أوْ رَجُلٌ حَارَبَ اللَّهَ ورَسولَهُ، وارْتَدَّ عَنِ الإسْلَامِ[1]  اَلله گه قَسَمکِی، پَیغَمبَرِیمِیز مَنَه بُو اوُچتَه صِیفَتدَن بِیرِیگه اِیگه بوُلگن کِیشِیلَرنِیگِینَه اوُلدِیرگنلَر: بِیر کِیشِی باشقَه بِیر کِیشِینِی قَصددَن اوُلدِیرگن بوُلسَه، یاکِی توُرمُوش قوُرگن کِیشِی زِنا قِیلگن بوُلسَه یاکِی اَلله وَ رَسُولِیگه قَرشِی جَنگ قِیلگن وَ اِسلامدَن مُرتَد بُولگن کِیشِی.

مَنَه بُو اوُرِینلَردَه هَم گاهِیدَه حُکم صادِر قِیلِیش مُتَخَصِّصلَرگه باغلِیق بوُلِیب قالَدِی. قُدّامَه رَضِیَ الله عَنهُ گه اوُحشَش صَحابَه خَطا “تَعوِیل” قِیلِیش بِیلَن تَحلِیل حَددِیدَگِی جِنایَتنِی قِیلِیب قوُیَه دِی، اوُ کِیشِی عُذرگه اِیگه دِیب تَشخِیص بِیرِیلَدِی وَ اوُ کِیشِی حَقِیدَه تَکفِیر بُولمَگن، دِیب حُکم صادِر قِیلِینَدِی.

شُونگه اوُحشَش قَصاص وَ رَجم (تاش آتِیش) حُکملَرِینِی صادِر قِیلِیش بوُیِیچَه هَم گاهِیدَه مُتَخَصِّصلَرگه باغلَنِیب قالَدِی، مُشَخَّص حُقوُقلَر بِیلَن اِسلامگه کِیرِیب کِیلگن کِیشِینِی اوُستِیدَه اِرتِداد حُکمِینِی صادِر قِیلِیش هَم آسان بوُلمَیدِی، بَلکِی اَگر بِیر شَخص مُکَفَّرَه وَ کُفر بُویِیچَه مُتَّحَم قِیلِینگن بُولسَه ،بِیز اوُنِی “توُرت فِیلتِیر”دَن ( 1- جِنایَتنِی اِثبات قِیلِیش، 2- جِنایَتنِی اَلله وَ رَسُولِی تامانِیدَن تَصدِیقلَنِیشِی، 3- تَکفِیرنِی شَرطلَرِی،4- تَکفِیرنِی مانِعلِیکلَرِی) اوُتکَزَمِیز، اَگر بُو شَخص 1- آگاه حالِیدَه وَ عَقِیدَه وِی، عَمَلِی جَهلگه اِیگه بوُلمَگن حالَتدَه، 2- قَصددَن وَ  اوُنوُتِیب قوُیگن یاکِی خَطا سَبَبلِی بوُلمَگن بوُلسَه، 3- مَجبُور بُولمَگن حالدَه اوُزِینِی اِیختِیارِی بِیلَن مَنَه بُو مُکَفَّرَه نِی صادِر قِیلگن بوُلسَه، “اِیشانچ” بِیلَن شُبهَه سِیز فاسِد دِیب تَشخِیص بِیرِیلسَه اوُنگه مُرتَد دِییَه آلَمِیز، شَخص مَنَه بُو اُصُول بِیلَن مُرتَد بوُلمَگن وَ آشکار کافِرلَرگه قوُشِیلمَگن بُولسَه، اَگرچِی اوُ اَهلِی بِدعَت بُولسَه هَم اوُ مُسُلمانلَر جُملَه سِیدَن حِسابلَنَدِی، اوُنِی حَتّی بِیر کَلِیمَه بِیلَن بوُلسَه هَم قوُرقِیتِیشگه سِیزنِی حَققِینگِیز یُوق.  «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا»[2]

اَمّا اَوَّلگِی اِسلامِی حُکوُمَت قوُلَگندَن وَ توُرلِی- هِیل شاهِیگرلِیکلَر قُدرَتگه کِیلگندَن سُونگ بِیزلَر مُسُلمانلَر تَرِیخِیدَه نِیمَه لَرنِی کوُردِیک؟

اِمامِی شافِیعِی رَحِمَهُ الله مالِیکِیلَر تامانِیدَن اوُرِیب کَلتَکلَنَدِی وَ ناگِیران بوُلِیب قالَدِی، هَمدَه مَنَه شُو کَلتَکلَنِیشنِی عاقِبَتِیدَه هَم بِیر مُددَتدَن سُونگ وَفات تاپَدِی، اَصلِیدَه مَنَه بُو مَذهَبِی توُقنَشُولَر راشِیدِیننِی اِسلامِی حُکوُمَتِی قوُلَگندَن سُونگ باشلَنگن اِیدِی، مَنَه حاضِرگِی پَیتگچَه اوُ دَوام اِیتِیب کِیلیَپتِی. بُو یِیردَه  بَرچَه مُصِیبَتلَرنِی ذِکر قِیلِیش اوُچُون مُفَصَّل کِتاب یازِیلِیشِی کِیرَک، بِیزنِی بوُگوُنگِی مَجلِیسِیمِیزدَه بوُنگه اِمکانِیَت یُوق، شُو سَبَبلِی بوُگوُنگِی بَحثِیمِیزگه عَلاقَه سِی بوُلگن بِیر نِیچَه اوُرِینگه اِیشارَه قِیلَمِیز:

مُسُلمانلَر اوُزلَرِینِی نابوُد بوُلِیشلَرِی اوُچُون زَمِینَه نِی سان- سَناقسِیز تَفَرَقَه لَر وَ اِیچکِی جَنگلَر هِیلمَه – هِیل فاسِد رَفتارلَر بِیلَن مُهَیّا قِیلگنلِیکلَرِینِی هَمَّه مِیز یَحشِی بِیلَمِیز. آلِی خُوجَند خانَدانِی رَهبَرلِیگِیدَگِی “دَردَشت” مَحَلَّه سِیدَگِی شافِیعِیلَر بِیلَن آلِی صاعِد خانَدانِی رَهبَرلِیگِیدَگِی “جُوبارَه” مَحَلَّه سِینِی حَنَفِیلَرِینِی اوُرتَسِیدَگِی جَنگلَرنِی اوُنوُتِیب بُولَدِیمِی؟ مَنَه بُو خانَداننِی هَر اِیککِیسِی اوُزِینِی بِیر مَذهَبنِی نَمایَندَه سِی دِیب بِیلِیشَردِی، اوُلَر شوُنچَه لِیک آدَملَرنِی قِییِین اَحوالگه سالِیب تَشلَگن اِیدِیلَرکِی، آدَملَر اوُلَردَن بِیزار بوُلِیب چَرچَگن وَ بِیر ظالِم پَیدا بُولِیب مَنَه بُو اِیککِی خانَداننِی بِیر نِیچَه عَصرلِیک جَنگلَرِیدَن نَجات بِیرِیشلَرِینِی آرزُو قِیلَردِیلَر.

(دوامی بار…..)

ادامه خواندن چِیتلَب اوُتِیب بُولمَیدِیگن اِسلامِی “اِتِّحاد” جَرَیانِی، بوُگوُنگِی کوُندَگِی تَفَرُّقدَن اِسلامِی “وَحدَت”گه اوُتِیش دَورِیدِیر. (4)

پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)

(4 –قسمت)

أبِي قِلَابَةَ رحمه الله نیز می گوید: فَوَاللَّهِ ما قَتَلَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عليه وسلَّمَ أحَدًا قَطُّ إلَّا في إحْدَى ثَلَاثِ خِصَالٍ: رَجُلٌ قَتَلَ بجَرِيرَةِ نَفْسِهِ فَقُتِلَ، أوْ رَجُلٌ زَنَى بَعْدَ إحْصَانٍ، أوْ رَجُلٌ حَارَبَ اللَّهَ ورَسولَهُ، وارْتَدَّ عَنِ الإسْلَامِ[1] به الله قسم پیغمبر، احدی را نکشت مگر اینکه یکی از این سه ویژگی را داشت: فردی که از روی خودخواهی، کسی را کشته بود، یا مردی که زنای محصنه کرده بود، یا کسی که با خدا و رسولش به محاربه بر خواسته بود و از اسلام مرتد شده بود.

در این موارد هم باز صدور حکم گاه تخصصی می شود. زمانی که یک صحابی مثل قُدامه رضی الله عنه با «تأویل» اشتباه دچار جرمی در حد تحلیل می شود ایشان دارای عذر تشخیص داده می شوند و حکم به عدم تکفیر ایشان صادر می گردد.

همچنانکه صدور قصاص و رجم برای متهمین گاه نیاز به تخصص خاص دارد صدور حکم ارتداد برای شخصی که با حقوقی مشخص وارد اسلام میشود نیز کار آسان و سلیقه ای نیست، بلکه اگر شخص متهم به مکفره و کفری شد و ما او را از «4 فیلتر» (1- اثبات جرم 2- تأیید جرم توسط الله و رسولش 3- شروط تکفیر 4-موانع تکفیر) گذراندیم و مشخص شد چنین شخصی  1- آگاهانه و بدون داشتن جهلی عقیدتی و عملی 2- عمدا و بدون آنکه فراموش کرده یا از روی خطاء باشد 3- به میل خودش و اختیاری و بدون آنکه مجبور شده باشد، دچار مکفره ای شده و «یقیناً» و بدون شبهه، فاسد تشخیص داده شد به او می گوییم مرتد، و تا زمانی که شخص اینگونه مرتد نشده و جزو کفار آشکار نشده باشد مشمول حکم مسلمین می شود هر چند که اهل بدعت هم باشد و شما حتی حق ترساندن آن با یک کلمه را نیز نداری «لَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يُرَوِّعَ مُسْلِمًا»[2]

اما بعد از فروپاشی حکومت اسلامی اولیه و روی کار آمدن شاهیگری های مختلف ما در تاریخ مسلمین چه دیده ایم؟

امام شافعی رحمه الله توسط مالکی ها مورد ضرب و شتم قرار می گیرد و علیل می شود و بر اثر همین کتک کاری ها پس از مدتی فوت می کند و این درگیری های مذهبی که از زمان انهدام حکومت اسلامی راشدین شروع شده بود تا همین الان ادامه دارد. ذکر تمام مصیبتها خودش یک کتاب مفصل می طلبد و از حوصله ی این جلسه ی ما خارج است، به همین دلیل تنها به ذکر چند مورد مرتبط با بحث امروز اشاره می شود:

همه می دانیم که مسلمین زمینه های نابودی خود را با تفرقهای بی شمار و جنگهای داخلی و مفاسد رفتاری گوناگون فراهم کرده بودند . مگر می توان جنگ مذهبی میان شافعیان کوی «دردشت» به رهبری خاندان آل خجند و حنفی ها ی کوی «جوباره» به رهبری خاندان آل صاعد در اصفهان را فراموش کرد؟ این دو خاندان که هر یک خود را نماینده ی یک مذهب می دانستند چنان عرصه را بر مردم تنگ کرده و باعث نارضایتی و خستگی و بیزاری مردم شده بودند که مردم آرزو می کردند که ظالمی پیدا شود و آنها را از جنگ چند قرنه ی این دو خاندان نجات دهد.

(ادامه دارد…….)

ادامه خواندن پروسه ی اجتناب ناپذیر«اتحاد» اسلامی، دوران گذار از تفرق کنونی به «وحدت» اسلامی (4)