دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(8-قسمت)

الله تعالی می فرماید:وَالَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يُهَاجِرُوا مَا لَكُم مِّن وَلَايَتِهِم مِّن شَيْءٍ حَتَّىٰ يُهَاجِرُوا ۚ و کسانی که ایمان آورده‌اند ولیکن مهاجرت ننموده‌اند ولایت و سرپرستی در برابر آنان ندارید تا آن گاه که مهاجرت می‌کنند. وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ اگر (چنین مؤمنان غیرمهاجری از دست ظلم و جور دیگران) به سبب دینشان از شما کمک و یاری خواستند، کمک و یاری بر شما واجب است، إِلَّا عَلَىٰ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُم مِّيثَاقٌ ۗ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ (انفال/72) مگر زمانی که مخالفان آنان گروهی باشند که میان شما و ایشان پیمان باشد. خداوند می‌بیند آنچه را که انجام می دهید.

در این صورت:

• نمی توانیم به اینها بر علیه هم پیمان کافر خود یاری برسانیم حتی اگر این هم پیمان کافر سکولاری مثل دارالکفر تحت حاکمیت قریش باشد.
• اگر نمی توانیم به این مومنین کمکی کنیم طبعاً از کفار بر علیه آنها نیز حمایت نمی کنیم و مسلمان نمی تواند با کفار بر علیه مسلمین پیمان ببندد. 1

ما طبعاً به وجود این جبهات خوشحال و مسرور هستیم و اگر مساله ی پیمان با دارالکفرها نبود که برادران ما در آن مشغول جهاد هستند یاری آنها بر ما واجب بود. زمانی که به پیروزی کفار نصرانی اهل کتاب (دشمنان درجه سوم) بر کفار شبهه اهل کتاب مجوس (دشمنان درجه دوم) و بر کفار سکولار و مشرک و یهود (دشمنان شماره یک) خوشحال می شویم قطعاً بر پیروزی برادران مجاهد خودمان که خارج از مرزهای دارالاسلام هستند بر تمام کفار خوشحال می شویم چه کفاری که با آنها پیمانی بسته ایم و چه کفاری که با آنها اتحاد و پیمانی نداریم.

اما باید بدانیم که در فرض عین نیازی به اذن ولی و طلبکار نیست و در فرض عین چنانچه راه ارتباطی دستور گیری از امام و رهبر دارالاسلام و یکی از «3ابزار» برتر وجود نداشته باشد، در این صورت نیازی به اجازه و فرمان ایشان هم نیست و شخص بدون اذن امام و مستقلاً به حکم ضرورت و اضطرار وارد عمل می شود و تصمیم می گیرد.

 سَلَمَةُ بْنُ الأَكْوَعِ رضی الله عنه در صلح حدیبیه به رسول الله صلی الله علیه وسلم بیعت مرگ « عَلَى الْمَوْتِ »[1] داده بود که در هنگام روبرو شدن با دشمن فرار نکند و تا زمانی که کشته می شود بجنگد. اما زمانی که گروهی از مشرکین فزاری شتران شیرده رسول الله صلی الله علیه وسلم را دزدیدند ایشان منتظر دستور امام و رهبر دارالاسلام نماند بلکه به رِباح چوپان شتران گفت : این اسب را برگیر و به ابوطلحه برسان، و ماجرا را برای رسول‌خدا -صلى الله علیه وسلم- بازگوی! و خودش بدون اذن امام و رهبر دارالاسلام به تعقیب کفار در دارالکفر آنها پرداخت که در نهایت با برگرداندن شتران و غنیمتهای دیگر  ارتش اسلام و خود رسول الله صلی الله علیه وسلم به ایشان ملحق می شود و بعد از قتل سکولاریستهای دزد، رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید:  كانَ خَيْرَ فُرْسَانِنَا اليومَ أَبُو قَتَادَةَ، وَخَيْرَ رَجّالَتِنَا سَلَمَةُ بْنُ الأَكْوَعِ [2] امروز، بهترین سوارکاران ما ابوقتاده، و بهترین رزمندهٔ پیادهٔ ما سلمه است.

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(7-қисм)

Хар ким қўлига қурол олиб гурух ташкил қилаверади ва дорул куфрда ўзини хохшига биноан жанг билан машғул бўла олади ва юзлаб гурухлар юзлаб минтақаларни фатх қилади,дегани эмас. Албатта бундан сўнг мана бу гурухлар,шахсларни ўртасида қўзғалон ва ……..лар вужудга келади ва энг яхши холатда Умар учинчини толибонига ўхшаб фаровон қирғинлардан сўнг бошқаларни устида хукмронлигини ўрнатади ёки бўлмасам шундай фожеъалар юз берадики, бир  гурух бошқа бир гурухни хокимиятига рози бўлмайди ,натижада хамма заифлашиб кетгач муғуллар бостириб келиб хаммани устига хукмрон бўлиб олади ёки андалусга салибчилар келиб хукмронлик қилишига ўхшайди ёки секуляристларга ўхшаб барча тўкилган қонларни,бардод бўлган номусларни,вайрон бўлган диёрларни манфаъатини илиб кетишади, бундан ходисаларга бугунги кунда сурияда,шарқий туркистонда, малида ва бошқа мусулмонларни диёрларида гувох бўлиб турибмиз.

Демак буйруқ вахдати ва дастур вахдатини стротегияси фақат афзал “уч абзорнинг” бирини имоми ва рахбарини ихтиёрида бўлади. Хатто агар жамиятни рахбари кофир бўладиган бўлса:

 إلَّا أنْ تَرَوْا كُفْرًا بَواحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فيه بُرْهانٌ[1]

Ва унга қарши жиход қилинадиган бўлса хам, мужохидлар шўросини вохид рахбарини амри остида амалга оширилиши керак, мана бу энг пастки “уч абзорни” охирги абзори хисобланади.

Мана бу холатда хар қандай шароитда тафарруқ ва гурух-гурух бўлишлик  жиход учун жоиз бўлмайди, махсусан бугунги кунда мана шунча ахборот жихозлари ва хилма-хил алоқа воситалари мавжуд бўлган пайтда жахонни энг чекка қишлоқларида туриб  хам алоқа қилса бўлади; демак рахбариятни,жамоатни қоидаси ана ўша

« فُوا ببَيْعَةِ الأوَّلِ فالأوَّلِ، وَأَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ»[2]

Бир қанча жамоатларга эга бўлишлик аллохни шариатида хар қандай шароитда жойгохга эга эмас.

Албатта шуни яхши билишимиз керакки, мана бу хам худди бошқа холатларга ўхшаб зарурат,изтирорий холатларга эга, дорул исломдан ташқарида мўъминлардан иборат бошқа бир жибха шаклланиб талаб жиходи билан машғул бўлишлари мумкин, худди Абу Басир курдий розиаллоху анхуни жибхасига ўхшаб изтирорий,зарурат холатида дорул исломдан ташқарида вужудга  келган бўлиши мумкин.

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(7-قیسم)

هَر کِیم قوُلِیدَه قوُرال آلِیب گوُرُوه تَشکِیل قِیلَه وِیرَدِی وَ دارُ الکُفردَه اوُزِینِی هاحشِیگه بِنائاً جَنگ بِیلَن مَشغُول بوُلَه آلَدِی وَ یوُزلَب گوُرُوهلَر یوُزلَب مِنطَقَه لَرنِی فَتح قِیلَدِی، دِیگنِی اِیمَس. اَلبَتَّه بوُندَن سُونگ مَنَه بُو گوُرُوهلَر، شَخصلَرنِی اوُرتَسِیدَه قوُزغَلان وَ……لَر وُجُودگه کِیلَدِی وَ اِینگ یَحشِی حالَتدَه عُمَر اوُچِینچِینِی طالِبانِیگه اوُحشَب فَراوان قِیرغِینلَردَن سُونگ باشقَه لَرنِی اوُستِیدَه حُکمرانلِیگِینِی اوُرنَتَه دِی یاکِی بُولمَسَم شوُندَی فاجِیعَه لَر یُوز بِیرَدِیکِی، بِیر گوُرُوه باشقَه بِیر گوُرُوهنِینگ حاکِمِیَتِیگه راضِی بوُلمَیدِی، نَتِیجَه دَه هَمَّه ضَعِیفلَه شِیب کِیتگچ مُغُوللَر باستِیرِیب کِیلِیب هَمَّه نِی اوُستِیگه حُکمران بوُلِیب آلَدِی یاکِی اَندَلوُسگه صَلِیبچِیلَر کِیلِیب حُکمرانلِیک قِیلِیشِیگه اوُحشَیدِی یاکِی سِکوُلارِیستلَرگه اوُحشَب بَرچَه توُکِیلگن قانلَرنِی، بَرباد بوُلگن ناموُسلَرنِی، وَیران بوُلگن دِیارلَرنِی مَنفَعَتِینِی اِیلِیب کِیتِیشَدِی، بوُندَی حادِیثَه لَرگه بُوگوُنگِی کوُندَه سُورِیَه دَه، شَرقِی توُرکِستاندَه، مَلِیدَه وَ باشقَه مُسُلمانلَرنِی دِیارلَرِیدَه گوُواه بوُلِیب توُرِیبمِیز.

دِیمَک بوُیرُوق وَحدَتِی وَ دَستوُر وَحدَتِی ستراتِیگِییَه سِی فَقَط اَفضَل “اوُچ اَبزارنِینگ” بِیرِینِی اِمامِی وَ رَهبَرِینِی اِیختِیارِیدَه بُولَدِی. حَتَّی اَگر جَمِیعیَتنِی رَهبَرِی کافِر بُولَدِیگن بُولسَه:  إلَّا أنْ تَرَوْا كُفْرًا بَواحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فيه بُرْهانٌ[1] وَ اوُنگه قَرشِی جِهاد قِیلِینَدِیگن بُولسَه هَم، مُجاهِدلَر شوُراسِینِی واحِد رَهبَرِینِی اَمرِی آستِیدَه عَمَلگه آشِیرِیلِیشِی کِیرَک، مَنَه بُو اِینگ پَستکِی “اوُچ اَبزارنِی” آخِیرگِی اَبزارِی حِسابلَنَدِی.

مَنَه بُو حالَتدَه هَر قَندَی شَرائِطدَه تَفَرُّق وَ گوُرُوه- گوُرُوه بُولِیشلِیک جِهاد اوُچُون جائِز بُولمَیدِی، مَخصُوصاً بوُگوُنگِی کوُندَه مَنَه شوُنچَه اَخبارات جِهازلَرِی وَ هِیلمَه – هِیل عَلاقَه واسِیطَه لَرِی مَوجُود بُولگن پَیتِیدَه جَهاننِی اِینگ چِیککَه قِیشلاقلَرِیدَه توُرِیب هَم عَلاقَه قِیلسَه بوُلَدِی؛ دِیمَک رَهبَرِیَتنِی، جَماعَتنِی قائِدَه سِی اَنَه اوُشَه  « فُوا ببَيْعَةِ الأوَّلِ فالأوَّلِ، وَأَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ»[2]  بِیر قَنچَه جَماعَتلَرگه اِیگه بوُلِیشلِیک اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی هَر قَندَی شَرائِطدَه جایگاهگه اِیگه اِیمَس.

اَلبَتَّه شوُنِی یَحشِی بِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، مَنَه بُو هَم حوُددِی باشقَه حالَتلَرگه اوُحشَب ضَرُورَت، اِضطِرارِی حالَتلَرگه اِیگه، دارُ الاِسلامدَن تَشقَرِیدَه مُؤمِنلَردَن عِبارَت باشقَه بِیر جِبهَه شَکللَه نِیب طَلَب جِهادِی بِیلَن مَشغُول بوُلِیشلَرِی مُومکِین، حوُددِی اَبُو بَصِیر کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی جِبهَه سِیگه اوُحشَب اِضطِرارِی، ضَرُورَت حالَتِیدَه دارُ الاِسلامدَن تَشقَرِیدَه وُجُودگه کِیلگن بُولِیشِی مُومکِین.

مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلسَه، اَبُو بَصِیر کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ نِی جِبهَه سِی دارُ الاِسلامنِی یاکِی اِسلامِی دَولَتنِی اِمامِینِی، رَهبَرِینِی حاکِمِیَتِینِی آستِیدَه بُولگن اِیمَس، بَلکِی اوُ دارُ الاِسلامدَن تَشقَرِیدَه یَشَگن،دارُ الاِسلامنِینگ اَبُو بَصِیر کوُردِی رَضِیَ الله عَنهُ یَشَگن مِنطَقَه دَگِی دارُ الکُفر بِیلَن توُزگن پَیمانِی سَبَبلِی، اَبُو بَصِیر رَضِیَ اَلله عَنهُ هَر قَندَی شَرائِطدَه دارُ الاِسلامگه هِجرَت قِیلَه آلمَسدِی یاکِی دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِینِی فَرمانِی، حاکِمِیَتِی آستِیدَه بوُلَه آلمَسدِی، اَگر دارُ الاِسلامگه هِجرَت قِیلگن تَقدِیردَه هَم دارُ الاِسلامنِی اِمامِی، رَهبَرِی اوُنِی دارُ الکُفرنِی قوُلِیگه تاپشِیرَردِی. شوُنِینگدِیک رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّم آلدِین اَبُو بَصِیر رَضِیَ الله عَنهُ نِی دارُ الکُفرگه تاپشِیرگن اِیدِیلَر. شوُ سَبَبلِی هَم اَبوُ بَصِیر کوُردِی دارُ الکُفرنِی بِیر قِیسمِیدَه کَتتَه بِیر پَرتِیزَن گوُرُوهِینِی تَشکِیل قِیلَدِی وَ مُستَقِیل رَوِیشدَه، دارُ الاِسلامنِینگ دارُ الکُفر بِیلَن توُزگن پَیمانِینِی کوُرمَگنلِیککَه آلگن حالدَه، اوُزِینِینگ دارُ الکُفرگه قَرشِی پَرتِیزَنلِیک عَمَلِیاتلَرِی بِیلَن مَشغُول بُولَدِی. شُوندَی اِیکَن اَگر دارُ الکُفرنِی بَعضِی مَکانلَرِیدَه حُکوُمَت اِیشلَرِیدَه وَ دارُ الاِسلامنِینگ دارُ الکُفر بِیلَن توُزگن پَیمانلَرِیگه تابِع بوُلمَیاتگن گوُرُوهلَرنِی کوُرسَک،شوُنِی یَحشِی بِیلِیشِیمِیز کِیرَککِی، اوُلَر جِنایَت قِیلِیشگنِی یوُق، بَلکِی اوُلَر ضَرُورَت وَ اِضطِرار حالَتِیدَه اوُزلَرِینِی شَرعِی وَظِیفَه لَرِینِی عَمَل قِیلِیشیَپتِی.

(دوامی بار……)

ادامه خواندن حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(7-قسمت)

پس اینجوری نیست که هر کسی اسلحه ی خودش را بردارد و گروهی تشکیل دهد و در دارالکفر به میل خودش مشغول جنگ شود و بعد صدها گروه صدها قطعه را فتح کنند و بعد  بین تمام این افراد و گروهها جنگ و شورش و … برقرار شود، تا اینکه در بهترین حالت یکی از اینها مثل طالبان عمر ثالث رحمه الله بتواند پس از کشت و کشتارهای فراوان بر دیگران چیره شود و یا اینکه فجایعی رخ دهد که در نهایت هیچ یک زیر بار حاکمیت آن یکی نمی رود و پس از جنگهای فرسایشی و ضعف شدن همه، مغولها بر همه چیره می شوند یا صلیبی ها بر اندلس و غیره چیره می شوند یا سکولاریستها سود تمام خونهای ریخته شده و ناموسهای بر باد رفته و سرزمینهای ویران شده را می برند، چیزی که هم اکنون در سوریه و ترکستان شرقی و مالی و سایر سرزمینهای مسلمان نشین شاهدش هستیم.

پس استراتژی وحدت فرماندهی و وحدت دستور تنها در اختیار امام و رهبر  یکی از «3ابزار» برتر است . حتی اگر رهبر جامعه هم کافر شود: إلَّا أنْ تَرَوْا كُفْرًا بَواحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فيه بُرْهانٌ[1] و جهادی بخواهد بر علیه آن صورت گیرد باز باید تحت امر رهبر واحد شورای مجاهدین صورت گیرد که اینهم ابزار سوم  و نازلترین «3 ابزار» است.

در این صورت تحت هیچ عنوانی تفرق و گروه گروه شدن برای جهاد جایز نیست بخصوص امروزه که اینهمه تجهیزات رسانه ای و ارتباطات مختلف وجود دارد به گونه ای که عده ای از دهکده ی جهانی صحبت می کنند؛  پس قاعده در رهبریت و جماعت همان « فُوا ببَيْعَةِ الأوَّلِ فالأوَّلِ، وَأَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ»[2] است و تعدد جماعات تحت هیچ شرایطی در شریعت الله جایگاهی ندارد.

البته باید بدانیم که اینهم باز مثل بسیاری از موارد دیگر حالت ضرورت و اضطرار دارد و ممکن است خارج از دارالاسلام جبهه ی دیگری از مومنین شکل بگیرد که به جهاد طلب مشغول شوند مثل جبهه ای که ابوبصیر الکوردی رضی الله عنه در حالت اضطرار و ضرورت و خارج از دارالاسلام به وجود آورد.

به عنوان مثال ابوبصیر الکوردی رضی الله عنه در دارالاسلام و تحت حاکمیت امام و رهبر دولت اسلامی نبود، بلکه او خارج از دارالاسلام زندگی می کرد و به دلیل پیمانی که دارالاسلام با دارالکفر محل سکونت ابوبصیر الکوردی ابوبصیر رضی الله عنه داشت ابوبصیر رضی الله عنه تحت هیچ عنوانی نمی توانست به دارالاسلام هجرت کند یا تحت حاکمیت و فرمان رهبر دارالاسلام قرار گیرد، و اگر به دارالاسلام هم هجرت می کرد امام و رهبر دارالاسلام او را تحویل دارالکفر می داد. همچنانکه رسول الله صلی الله علیه وسلم ابوبصیر رضی الله عنه را تحویل دارالکفر داد. به همین دلیل ابوبصیر الکوردی یک گروه چریکی بزرگی را در بخشهائی از دارالکفر تشکیل داد و مستقلاً  و با نادیده گرفتن پیمان دارالاسلام با دارالکفر به عملیاتهای پارتیزانی خودش بر علیه دارالکفر مشغول شد. در این صورت اگر در مکانهائی از دارالکفر دیدیم که گروههائی در امور حکومتی و پیمانها تابع پیمانهای دارالاسلام با دارالکفر نمی شوند باید بدانیم که مرتکب جرمی نشده اند بلکه اینها نیز در حالت اضطرار و ضرورت به وظایف شرعی خود عمل می کنند.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(6-қисм)

Барча исломий ва ғайри исломий манбаъларда харбий ва мудирият ишларидаги  буйруқ вахдати,дастур вахдати қабул қилинган усуллардан хисобланади, хамма шаръий манбаъларда очиқ-ойдин кўриниб турганидек, дастур вахдати афзал “уч абзордан” бирининг имоми ва рахбарига тегишлидир, мана бу буйруқ вахдати бўлади.

Мана шу шаклда мўъминлар росулуллох саллаллоху алайхи васалламни замонларида мунофиқлар тўдасига хилоф равишда буйруқ вахдатига, дастур вахдатига эга бўлишган, бақара сурасидаги “самиъна ва атоъна” мавзусини ушлаган эдилар, уни маъноси “эшитдик ва итоат қилдик” бўлади. Шу сабабли хам жиход ва бошқа ишлар бўйича изн бериш фақат имомга,рахбарга тегишли бўлган. Мисол тариқасида айтилса, Нусайба розиаллоху анхога ўхшаган аёллар қуролли жангларда қатнашишган ва уларнинг жангларда қатнашишларига шаръий қаршилик хам қилинмаган ёки Умму Сулаймга ўхшаган аёллар хам хунайн кунида ўзи билан бирга ханжар олиб юрган эди,    

 « أنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ اتَّخَذَتْ يَومَ حُنَيْنٍ خِنْجَرًا»

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдиларки: “мана бу ханжар нима учун?”

فَقالَ لَهَا رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ: ما هذا الخِنْجَرُ؟

Айтдики: агар секуляристлар (мушриклар)дан бирортаси менга яқинлашса бу билан уни қорнини ёриш учун ханжарни олгандим.

قالَتْ: اتَّخَذْتُهُ إنْ دَنَا مِنِّي أَحَدٌ مِنَ المُشْرِكِينَ، بَقَرْتُ به بَطْنَهُ ،

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам кула бошладилар.

 فَجَعَلَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ يَضْحَكُ.[1]

Шунга қарамасдан росулуллох саллаллоху алайхи васаллам баён қиладиларки, аёллар жиходни ўрнига хаж ва умрага бора олишади;  шу сабабли хам уммул мўъминин Оиша розиаллоху анхо жиходга чиқишга рухсат сўраган пайтларида, дорул исломни имоми ва рахбари бўлган росулуллох саллаллоху алайхи васаллам  у кишига мархамат қиладиларки: 

جِهَادُكُنَّ الحَجُّ[2]،

Яъни сизларни жиходингиз хаж қилишдир, лекин шунга қарамасдан бошқа аёлларни қуролли талаб жиходида қатнашишларидан манъ қилган эмаслар. Ибни Умарни айтишича, мен 14 ёшли бола эдим, росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан жиходга чиқишга рухсат сўрадим, у киши менга рухсат бермадилар, мана бу шаклда росулуллох саллаллоху алайхи васалламни сахобалари жангда қатнашиш шароитига эга эканликлари ё эга бўлмаганликларини билишмасди,шунинг учун хам дорул исломни имоми бўлган росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан таклифларини таъйин қилишни сўрашарди. Шунга асосланган холда ахли суннат ва жамоат деб маъруф бўлган барча мазхаблар шунга иттифоқ қилишганки, жиходга рухсат бериш ва таклифни таъйин қилишлик, афзал “уч абзордан” бирини рахбари ёки дорул исломни имоми ва рахбарини қўлидадир. [3]

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(6-قیسم)

بَرچَه اِسلامِی وَ غَیرِی اِسلامِی مَنبَعلَردَه حَربِی وَ مُدِیرِیَت اِیشلَرِیدَگِی بوُیرُوق وَحدَتِی، دَستُور وَحدَتِی قَبوُل قِیلِینگن اوُصُوللَردَن حِسابلَنَدِی، هَمَّه شَرعِی مَنبَع لَردَه آچِیق- آیدِین کوُرِینِیب توُرگنِیدِیک، دَستوُر وَحدَتِی اَفضَل “اوُچ اَبزاردَن” بِیرِینِینگ اِمامِی وَ رَهبَرِیگه تِیگِیشلِیدِیر، مَنَه بُو بوُیرُوق وَحدَتِی بُولَدِی.

 مَنَه شُو شَکلدَه مُؤمِنلَر رَسُول الله صَلَّی الله عَلَیهِ وَسَلَّمنِی زَمانلَرِیدَه مُنافِقلَر توُدَه سِیگه خِلاف رَوِیشدَه بوُیرُوق وَحدَتِیگه، دَستوُر وَحدَتِیگه اِیگه بُولِیشگن، بَقَرَه سوُرَه سِیدَگِی «سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا»  مَوضُوعسِینِی اوُشلَگن اِیدِیلَر، اوُنِی مَعناسِی “اِیشِیتدِیک وَ اِطاعَت قِیلدِیک” بُولَدِی. شُو سَبَبلِی هَم جِهاد وَ باشقَه اِیشلَر بُویِیچَه عِذن بِیرِیش فَقَط اِمامگه، رَهبَرگه تِیگِیشلِی بُولگن. مِثال طَرِیقَه سِیدَه اَیتِیلسَه، نُسَیبَه رَضِیَ الله عَنهاگه اوُحشَگن عَیاللَر قوُراللِی جَنگلَردَه قَتنَشِیشگن وَ اوُلَرنِینگ جَنگلَردَه قَتنَشِیشلَرِیگه شَرعِی قَرشِیلِیک هَم قِیلِینمَگن یاکِی اُمُّ سُلَیمگه اوُحشَگن عَیاللَر هَم حُنَین کوُنِیدَه اوُزِی بِیلَن بِیرگه حَنجَر آلِیب یُورگن اِیدِی، « أنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ اتَّخَذَتْ يَومَ حُنَيْنٍ خِنْجَرًا» رسول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: “مَنَه بُو حَنجَر نِیمَه اوُچُون؟”   فَقالَ لَهَا رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ: ما هذا الخِنْجَرُ؟  اَیتدِیکِی: اَگر سِکوُلارِیستلَر (مُشرِکلَر) دَن بِیرارتَه سِی مِینگه یَقِینلَشسَه بُو بِیلَن اوُنِی قارنِینِی یارِیش اوُچُون حَنجَرنِی آلگندِیم.  قالَتْ: اتَّخَذْتُهُ إنْ دَنَا مِنِّي أَحَدٌ مِنَ المُشْرِكِينَ، بَقَرْتُ به بَطْنَهُ ، رسول الله صلی الله علیه وسلم کوُلَه باشلَدِیلَر.  فَجَعَلَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ يَضْحَكُ.[1]

شُونگه قَرَمَسدَن رَسُول اَلله صَلی الله علیه وسلم بَیان قِیلَدِیلَرکِی، عَیاللَر جِهادنِی اوُرنِیگه حَج وَ عُمرَه گه بارَه آلِیشَدِی؛ شوُ سَبَبلِی هَم اُمَّ المُؤمِنِین عائِشَه رَضِیَ الله عَنها جِهادگه چِیقِیشگه رُحصَت سُورَگن پَیتلَرِیدَه، دارُ الاِسلامنِی اِمامِی وَ رَهبَرِی بوُلگن رَسُول الله صلی الله علیه وسلم اوُ کِیشِیگه مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  جِهَادُكُنَّ الحَجُّ[2]، یَعنِی سِیزلَرنِی جِهادِینگِیز حَج قِیلِیشدِیر، لِیکِن شوُنگه قَرَمَسدَن باشقَه عَیاللَرنِی قوُراللِی طَلَب جِهادِیدَه قَتنَشِیشدَن مَنع قِیلگن اِیمَسلَر. اِبنِ عُمَرنِی اَیتِیشِیچَه  مِین 14 یاشلِی بالَه اِیدِیم، رَسُول الله صلی الله علیه وسلمدَن جِهادگه چِیقِیشگه رُحصَت سُورَدِیم، اوُ کِیشِی مِینگه رُحصَت بِیرمَدِیلَر، مَنَه بُو شَکلدَه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی صَحابَه لَرِی جَنگدَه قَتنَشِیش شَرائِطِیگه اِیگه اِیکَنلِیگِی یا اِیگه بوُلمَگنلِیکلَرِینِی بِیلِیشمَسدِی، شوُنِینگ اوُچُون هَم دارُ الاِسلامنِی اِمامِی بوُلگن رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن تَکلِیفلَرِینِی تَعیِین قِیلِیشنِی سُورَه شَردِی. شُونگه اَساسلَنگن حالدَه اَهلِی سُنَّت وَ جَماعَت دِیب مَعرُوف بوُلگن بَرچَه مَذهَبلَر شوُنگه اِتِّفاق قِیلِیشگنکِی، جِهادگه رُحصَت بِیرِیش وَ تَکلِیفنِی تَعیِین قِیلِیشلِیک، اَفضَل “اوُچ اَبزاردَن” بِیرِینِی رَهبَرِی یاکِی دارُ الاِسلامنِی اِمامِی وَ رَهبَرِینِی قوُلِیدَه دِیر. [3]

رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلّم دارُ الاِسلامنِی، اِسلامِی حُکوُمَتنِی اِمامِی صِیفَتِیدَه طَلَب، دَعوَت، باشلَنغِیچ جِهادِی پَیتِیدَه اَیتدِیلَرکِی: «ارْجِعْ إِلَیْهِمَا فَاسْتَأْذِنْهُمَا فَإِنْ أَذِنَا لَکَ فَجَاهِدْ وَإِلَّا فَبِرَّهُمَا»[4]  اوُلَرنِی آلدِیگه (آتَه – آنَه نگنِی) قَیتِیب بار وَ اوُلَردَن رُحصَت سُورَه، اَگر رُحصَت بِیرِیشسَه جِهادگه بار وَ رُحصَت بِیرِیشمَسَه اوُلَرگه یَحشِیلِیک قِیل”، دِققَت قِیلَدِیگن بُولسَک طَلَب جِهادِیدَه آتَه – آنَه نِی یاکِی قَرض اِیگه سِینِی رُحصَتِی لازِم بُولَدِی، مَنَه شُو حالَتدَه قِیاس قِیلِینَدِیگن بُولسَه ، اَفضَل “اوُچ اَبزاردَن” بِیرِینِینگ اِمامِی وَ رَهبَرِینِی رُحصَتِی بُوندَن کوُرَه مُقَدَّمراق بُولَدِی.

ادامه خواندن حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(6-قسمت)

در تمام منابع اسلامی و غیر اسلامی وحدت فرماندهی و وحدت دستور از اصول پذیرفته شده  در امور نظامی و مدیریتی است و در تمام منابع شرعی هم واضح و آشکار است که اذن جهاد و در واقع وحدت دستور متعلق به امام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر است و اینهم یعنی وحدت فرماندهی.

  به این شکل مومنین در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم برخلاف دارودسته ی منافقین وحدت فرماندهی و وحدت دستور داشتند و موضوع «سَمِعْنَا وَ أَطَعْنَا»(بقره/285) گرفته بودند یعنی : شنیدیم و اطاعت کردیم. به همین دلیل اذن جهاد و سایر امور تنها متعلق به امام و رهبر بود. به عنوان مثال : با آنکه زنانی چون نسیبه رضی الله عنها در جنگ مسلحانه شرکت می کردند و ممانعتی شرعی برای حضور آنها وجود ندارد و کسانی هم مثل أُمَّ سُلَيْم در روز حنین خنجری به همراه داشت، « أنَّ أُمَّ سُلَيْمٍ اتَّخَذَتْ يَومَ حُنَيْنٍ خِنْجَرًا» رسول الله صلی الله علیه و سلم به ام سليم فرمود: “اين خنجر چيست؟ فَقالَ لَهَا رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ: ما هذا الخِنْجَرُ؟ گفت: آن را برداشته ام تا اگر يكی از سکولاریستها ( به زبان عربی =مشركان) به من نزديك شد با آن شكمش را پاره كنم. قالَتْ: اتَّخَذْتُهُ إنْ دَنَا مِنِّي أَحَدٌ مِنَ المُشْرِكِينَ، بَقَرْتُ به بَطْنَهُ ، رسول الله صلی الله علیه و سلم شروع به خنديدن كرد. ،  فَجَعَلَ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عليه وَسَلَّمَ يَضْحَكُ.[1]  با این وجود رسول الله صلی الله علیه وسلم بیان می کند که در جهاد طلب زنها می توانند به جای جهاد، حج و عمره بروند؛ به همین دلیل زمانی که ام المومنین عایشه رضی الله عنها  اجازه ی جهاد خواست رسول الله صلی الله علیه وسلم که امام و رهبر دارالاسلام هم بود به ایشان فرمود: جِهَادُكُنَّ الحَجُّ [2]، یعنی جهاد شما حج کردن است، با این وجود دیگر زنان را نیز از حضور در جهاد مسلحانه ی طلب منع نمی کرد. یا ابن عمر می گوید که من پسر بچه ی 14 ساله بودم و از رسول الله صلی الله علیه وسلم اجازه ی جهاد خواستم و به من اجازه نداد[3] و به این شکل صحابه ی رسول الله صلی الله علیه وسلم که نمی دانستند شرایط حضور در جنگ را دارند یا نه، از امام  دارالاسلام خود که رسول الله صلی الله علیه وسلم  بود تعیین تکلیف می کردند . بر این اساس تمام مذاهب معروف به اهل سنت و جماعت متفق هستند که اجازه ی جهاد و تعیین تکلیف در مورد جهاد در دست امام و رهبر دارالاسلام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر است.

رسول الله صلی الله علیه وسلم امام دارالاسلام و دولت و حکومت اسلامی به شخصی در هنگام جهاد طلب و دعوت و ابتدائی می گوید : «ارْجِعْ إِلَیْهِمَا فَاسْتَأْذِنْهُمَا فَإِنْ أَذِنَا لَکَ فَجَاهِدْ وَإِلَّا فَبِرَّهُمَا»[4] « نزد آنها (والدین خودت) برگرد و از آنها اجازه بگیر، و اگر به تو اجازه دادند به جهاد برو و گرنه به آن دو نیکی کن» اگر نگاه کنیم در جهاد طلب اجازه ی والدین و صاحب قرض لازم است در این صورت در قیاس هم اجازه ی امام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر اولی تر و مقدم تر است.

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(5-қисм)

Аллох таоло мархамат қиладики:

 إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا کَانُوا مَعَهُ عَلَىأَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ یَذْهَبُوا حَتَّى یَسْتَأْذِنُوهُ  إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَأْذِنُونَکَ أُوْلَئِکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ  فَإِذَا اسْتَأْذَنُوکَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/62)

Албатта мўъминлар фақат аллохга ва унинг пайғамбарига иймон келтирган зотлардир. Улар (пайғамбар) билан бирон мухим иш устида бўлган вақтларида то ундан изн сўрамагунларича кетмаслар. Фақат сиздан изн сўрайдиган зотлар – ана ўшаларгина аллох ва унинг пайғамбарига иймон келтирадиган зотлардир. Энди қачон улар сиздан баъзи бир ишлар учун изн сўрасалар, бас улардан ўзингиз хохлаган кишиларга изн беринг ва аллохдан уларни мағфират қилишини сўранг. Албатта аллох мағфиратли, мехрибондир.

Шуни тушуниб етишимиз лозимки, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам маълум даврда хам рисолат вазифасини бажарганлар ва хам дорул исломни, исломий хукуматни рахбари,имоми,хокими бўлганлар, демак у кишига  хар икки холатда хам итоат қилиниши вожиб бўлади. Аммо у киши рихлат қилганларидан сўнг дорул исломни рахбари,имомига мана бу вазифа қолдирилган, хукумат ишлари бўйича дорул исломни рахбарини,имомини даъвати бошқаларни даъвати билан баробар кўрилмаслиги керак. Аллох таоло мархамат қиладики:

  لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعَاء بَعْضِکُم بَعْضاً  قَدْ یَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِینَ یَتَسَلَّلُونَ مِنکُمْ لِوَاذاً  فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِیبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ یُصِیبَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نور/63)

(Эй мўъминлар), пайғамбарни чақиришни ўрталарингизда бир-бирларингизни чақириш каби қилмангизлар (яъни у зотни хурмат-эхтиром билан “эй аллохнинг пайғамбари”,деб чақиринглар), сизлардан беркинган холларда (пайғамбар хузуридан) суғурилиб чиқиб кетадиган кимсаларни аллох яхши билур. (Пайғамбарнинг) амрига хилоф иш қиладиган кимсалар ўзларига бирон фитна-кулфат етиб қолишдан ёки аламли азоб етиб қолишидан хазир бўлсинлар!

Мана бу холатда дорул исломни имомига,рахбарига хос бўлган жамоат ишлари бўйича, агар бир шахс ё гурух ё жамоат бизларни бир ишни қилишга даъват қилса, бизлар хар қандай шароитда мана бу шахсларни,гурухларни,жамоатларни даъватини қабул қилмаймиз ва уларни даъватини дорул исломни имоми,рахбарини даъватидан афзал кўрмаймиз, мана бу гунохга дучор бўлган хар қандай киши шубхасиз бало ва фитнага учрабди, шубхасиз у қаттиқ азобга йўлиқади, мана бу дунёда бир даста мўъминлар жиходий ёки афзал “уч абзордан” бирининг имоми ва рахбаридан узоқлашган  жиходий бўлмаган  тарқоқ,хилма-хил гурухларнинг,жамоатларнинг даъватини қабул қилиб ошкора мана бундай балоларга,азобларга тушиб қолганликларини кўрганмиз ва хозирда хам кўриб турибмиз.

(давоми бор…..)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(5-قیسم)  

اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا کَانُوا مَعَهُ عَلَىأَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ یَذْهَبُوا حَتَّى یَسْتَأْذِنُوهُ  إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَأْذِنُونَکَ أُوْلَئِکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ  فَإِذَا اسْتَأْذَنُوکَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/62)  اَلبَتَّه مُؤمِنلَر فَقَط اَلله گه وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِیمان کِیلتِیرگن ذاتلَردِیر. اوُلَر (پَیغَمبَر) بِیلَن بِیران مُهِم اِیش اوُستِیدَه بوُلگن وَقتلَرِیدَه تا اوُندَن عِذن سُورَمَگوُنلَرِیچَه کِیتمَسلَر. فَقَط سِیزدَن عِذن سُورَیدِیگن ذاتلَر- اَنَه اوُشَه لَرگِینَه اَلله وَ اوُنِینگ پَیغَمبَرِیگه اِیمان کِیلتِیرَدِیگن ذاتلَردِیر. اِیندِی قَچان اوُلَر سِیزدَن بَعضِی بِیر اِیشلَر اوُچُون عِذن سُورَه سَه لَر، بَس اوُلَردَن اوُزِینگِیز هاحلَگن کِیشِیلَرگه عِذن بِیرِینگ وَ اَلله دَن اوُلَرنِی مَغفِرَت قِیلِیشِینِی سوُرَنگ. اَلبَتَّه اَلله مَغفِرَتلِی، مِیهرِباندِیر.

شُونِی توُشوُنِیب یِیتِیشِیمِیز لازِمکِی،رَسُول اَلله صلی الله عَلَیهِ وَسَلَّم مَعلوُم دَوردَه هَم رِسالَت وَظِیفَه سِینِی بَجَرگنلَر وَ  هَم دارُ الاِسلامنِی، اِسلامِی حُکوُمَتنِی رَهبَرِی،اِمامِی، حاکِمِی بُولگنلَر، دِیمَک اوُ کِیشِیگه هَر اِیککِی حالَتدَه هَم اِطاعَت قِیلِینِیشِی واجِب بوُلَدِی. اَمّا اوُ کِیشِی رِحلَت قِیلگنلَرِیدَن سُونگ دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِی،اِمامِیگه مَنَه بُو وَظِیفَه قالدِیرِیلگن، حُکوُمَت اِیشلَرِی بُویِیچَه دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِینِی،اِمامِینِی دَعوَتِی باشقَه لَرنِی دَعوَتِی بِیلَن بَرابَر کوُرِیلمَسلِیگِی کِیرَک. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:   لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعَاء بَعْضِکُم بَعْضاً  قَدْ یَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِینَ یَتَسَلَّلُونَ مِنکُمْ لِوَاذاً  فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِیبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ یُصِیبَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نور/63) (اِی مُؤمِنلَر)، پَیغَمبَرنِی چَقِیرِیشنِی اوُرتَه لَرِینگِیزدَه بِیر- بِیرِینگِیزنِی چَقِیرِیش کَبِی قِیلمَنگِیزلَر ( یَعنِی اوُ ذاتنِی حُرمَت – اِیحتِرام بِیلَن ” اِی اَلله نِی پَیغَمبَرِی”، دِیب چَقِیرِینگلَر)، سِیزلَردَن بِیرکِینگن حاللَرِیدَه ( پَیغَمبَر حُضوُرِیدَن) سُوغوُرِیلِیب چِیقِیب کِیتَدِیگن کِیمسَه لَرنِی اَلله یَحشِی بِیلوُر. ( پَیغَمبَرنِینگ) اَمرِیگه خِلاف اِیش قِیلَدِیگن کِیمسَه لَر اوُزلَرِیگه بِیران فِتنَه – کُلفَت یِیتِیب قالِیشِیدَن یاکِی اَلَملِی عَذاب  یِیتِیب قالِیشِیدَن حَضِیر بُولسِینلَر!

مَنَه بُو حالَتدَه دارُ الاِسلامنِی اِمامِیگه، رَهبَرِیگه خاص بُولگن جَماعَت اِیشلَرِی بُویِیچَه، اَگر بِیر شَخص یا گوُرُوه یا جَماعَت بِیزلَرنِی بِیر اِیشنِی قِیلِیشگه دَعوَت قِیلسَه، بِیزلَر هَر قَندَی شَرائِطدَه مَنَه بُو شَخصلَرنِی، گوُرُوهلَرنِی، جَماعَتلَرنِی دَعوَتِینِی قَبُول قِیلمَیمِیز وَ اوُلَرنِی دَعوَتِینِی دارُ الاِسلامنِی اِمامِی، رَهبَرِینِی دَعوَتِیدَن اَفضَل کوُرمَیمِیز، مَنَه بوُگوُناهگه دُوچار بُولگن هَر قَندَی کِیشِی شُبهَه سِیز بَلا وَ فِتنَه گه اوُچرَبدِی، شُبهَه سِیز اوُ قَتتِیق عَذابگه یُولِیقَدِی، مَنَه بُو دُنیادَه بِیر دَستَه مُؤمِنلَر جِهادِی یاکِی اَفضَل “اوُچ اَبزاردن” بِیرِینِینگ اِمامِی وَ رَهبَرِیدَن اوُزاقلَشگن جِهادِی بُولمَگن تَرقاق، هِیلمَه – هِیل گوُرُوهلَرنِینگ،جَماعَتلَرنِینگ دَعوَتِینِی قَبُول قِیلِیب آشکارَه مَنَه بوُندَی بَلالَرگه، عَذابلَرگه توُشِیب قالگنلِیکلَرِینِی کوُرگنمِیز وَ حاضِردَه هَم کوُرِیب توُرِیبمِیز.

(دوامی بار…..)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(5-قسمت)  

الله تعالی می فرماید: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذَا کَانُوا مَعَهُ عَلَى أَمْرٍ جَامِعٍ لَمْ یَذْهَبُوا حَتَّى یَسْتَأْذِنُوهُ ، مؤمنان واقعی کسانی هستند که به خدا و پیغمبرش ایمان دارند و هنگامی که در کار مهمّی ( چون جهاد) با او باشند، بدون اجازه وی (حتی به جائی ) نمی‌روند. (یعنی اول باید مرخصی بگیرند بعد پادگان و ارتش را به مدت زمانی که مرخصی گرفته اند ترک می کنند و بعد از پایان مدت مرخصی هم باز برمی گردند) إِنَّ الَّذِینَ یَسْتَأْذِنُونَکَ أُوْلَئِکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ، کسانی که از تو اجازه (مرخصی) می‌گیرند آنان واقعاً به خدا و پیغمبرش ایمان دارند. فَإِذَا اسْتَأْذَنُوکَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَن لِّمَن شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ ‏(نور/62) پس هرگاه از تو برای انجام بعضی از کارهای خود اجازه و مرخصی خواستند، به هرکس از ایشان که می‌خواهی ( و صلاح می‌بینی) اجازه و مرخصی بده، و از خدا برای آنان آمرزش بخواه. بی‌گمان خدا بخشایشگر و مهربان است.‏

باید متوجه شد که رسول الله صلی الله علیه وسلم همزمان در دورانی هم وظیفه ی رسالت را داشت هم امام و رهبر و حاکم دارالاسلام و دولت و حکومت اسلامی بود، پس در هر دو حالت اطاعت از وی واجب است. اما پس از ایشان در امور حکومتی این وظیفه به امام و رهبر دارالاسلام منتقل شده است و در امور حکومتی نباید  دعوت امام و رهبر دارالاسلام به مثل دعوت دیگران قلمداد شود. الله تعالی می فرماید: لَا تَجْعَلُوا دُعَاء الرَّسُولِ بَیْنَکُمْ کَدُعَاء بَعْضِکُم بَعْضاً ‏( ای مؤمنان ! ) دعوت پیغمبر را در میان خویش (برای اجتماع و شرکت در کارهای مهمّی چون جهاد و غیره) همسان دعوت برخی از برخی از خود نشمارید ( چرا که فرمانش فرمان خدا و دعوتش دعوت پروردگار است ) . قَدْ یَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِینَ یَتَسَلَّلُونَ مِنکُمْ لِوَاذاً ، خداوند آگاه از کسانی است که در میان شما خویشتن را می‌دزدند و پشت سر دیگران خود را پنهان می‌دارند. فَلْیَحْذَرِ الَّذِینَ یُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِیبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ یُصِیبَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ ‏(نور/63) آنان که با فرمان او مخالفت می‌کنند، باید از این بترسند که بلائی گریبانگیرشان گردد، یا این که عذاب دردناکی دچارشان شود.‏

در این صورت در امور جمعی که مختص به امام و رهبر دارالاسلام است اگر هر شخص یا گروه و جماعتی ما را دعوت به انجام کاری کند ما تحت هیچ شرایطی دعوت این اشخاص و گروهها و جماعتها را نمی پذیریم، و دعوت اینها را بر دعوت امام و رهبر دارالاسلام ترجیح نمی دهیم، و هر کسی که دچار این گناه شود بدون شک به بلا و فتنه ای می افتند و بدون شک دچار عذاب سختی خواهند شد، همچنانکه دیده ایم و داریم می بینیم که در همین دنیا یک دسته از مومنین با پاسخ دادن به دعوت گروهها و جماعتهای مختلف و متفرق جهادی و غیر غیر جهادی و دوری از امام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر آشکارا در چنین بلا و عذابی افتاده اند. 

(ادامه دارد……)