دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(4-қисм)  

Жиходга қўзғатиш бўйича дастур  ва жамиятдаги бошқа ижроъий қонунлар фақат исломий хукуматни,давлатни рахбарига берилади, кўриб турганимиздек мадинадаги дорул исломдан олдин маккада бундай дастурлар бўлган эмас; мана буни кетидан аллох таоло очиқ-ойдин баён қиладики, жиходни рухсати жамиятнинг имоми,рахбарини қўлидадир, шунингдек аллох таоло росулуллох саллаллоху алайхи васалламга дорул исломни имоми,рахбари сифатида мархамат қиладики:

 عَفَا اللّهُ عَنکَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَکَ الَّذِینَ صَدَقُواْ وَتَعْلَمَ الْکَاذِبِینَ ‏ (توبه/43)

(Эй Мухаммад), аллох сизни авф қилди. (Лекин) нима учун то сизга ростгўй кишилар аниқ бўлиб ёлғончиларни хам аниқ билгунингизча, (яъни уларнинг ёлғон қасамларига ишониб) уларга (жиходга чиқмаслик учун) изн бердингиз?!

‏ لاَ یَسْتَأْذِنُکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ أَن یُجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ،  وَاللّهُ عَلِیمٌ بِالْمُتَّقِینَ ‏(توبه/44)

Аллохга ва охират кунига ишонган зотлар сиздан молу жонлари билан жиход қилишдан (қолиш учун) изн сўрамайдилар. Аллох тақводорларни билгувчидир.  Яъни жиход вожиб амалдир, вожиб амални адо қилиш бўйича қолишга  рухсат сўралмайди. Хар қандай мўъмин киши вожиб амални бажармаслик учун рухсат сўрамайди.  Агар бир киши рўза,хаж, закотга ўхшаган вожиб амалларни бажаришга қодир бўлса-ю, сўнгра хеч қандай шаръий узрга эга бўлмаган холатда келиб мана бундай вожибни бажармасликка рухсат сўраши ақлга тўғри келадими?

  فَإِن رَّجَعَکَ اللّهُ إِلَى طَآئِفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوکَ لِلْخُرُوجِ، فَقُل لَّن تَخْرُجُواْ مَعِیَ أَبَداً،  وَلَن تُقَاتِلُواْ مَعِیَ عَدُوّاً ، إِنَّکُمْ رَضِیتُم بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُواْ مَعَ الْخَالِفِینَ ‏ (توبه/83)

Энди агар аллох сизни (табук жангидан)  қайтариб,улардан бирон тоифага (рўбарў қилса)  бас, улар сиздан (бундан буён бўладиган ғазотларга) чиқиш учун изн сўрасалар, айтингки: ” мен билан харгиз чиқмайсизлар ва мен билан бирга бирон душманга қарши жанг хам қилмайсизлар. Чунки сизлар аввал-бошда чиқмай ўтиришга рози бўлдингиз, бас,яна қолгувчи кимсалар билан бирга ўтираверинглар.”

Мунофиқлар тўдасигина вожиб ва фарзларни бажармаслик учун дорул исломни имоми ва рахбаридан рухсат сўрашади, улар фарзларни бажаришдан озод қилинишни исташади; аммо мўъминлар фақат шахсий ишларини бажариш учун бир неча соатга росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан рухсат олиб чиқишади, ( хозирги пайтда бу соатлик,кунлик ва бошқа рухсат олиш деб номланади) ; мана бу рухсат олишларни лашкарни ташлаб кетишдан кўра фарқи бор. Мўъминлар рухсат олиб маълум соатга кетишлари мумкин, аммо хар қандай шароитда мўъминлар жиходга ўхшаган вожиблар бўйича дорул исломни лашкарини, махсусан имом хаммани жиходга чиқишга буюрган пайтида  тарк қилишмайди.

(давоми бор……)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(4 – قیسم)

جِهادگه قوُزغَتِیش بُویِیچَه دَستوُر وَ جَمِیعیَتدَگِی باشقَه اِجرائِی قانوُنلَر فَقَط اِسلامِی حُکوُمَتنِی، دَولَتنِی رَهبَرِیگه بِیرِیلَدِی. کوُرِیب توُرگنِیمِیزدِیک مَدِینَه دَگِی دارُ الاِسلامدَن آلدِین مَکَّه دَه بوُندَی دَستوُرلَر بُولگن اِیمَس؛ مَنَه بوُنِی کِیتِیدَن اَلله تَعالَی آچِیق – آیدِین بَیان قِیلَدِیکِی، جِهادنِی رُحصَتِی جَمِیعیَتنِینگ اِمامِی، رَهبَرِینِی قوُلِیدَه دِیر، شوُنِینگدِیک اَلله تَعالَی رَسُول اَلله صلی الله علیه وَسَلَّمگه دارُ الاِسلامنِی اِمامِی، رَهبَرِی صِیفَتِیدَه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  

• عَفَا اللّهُ عَنکَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَکَ الَّذِینَ صَدَقُواْ وَتَعْلَمَ الْکَاذِبِینَ ‏ (توبه/43)  (اِی مُحَمَّد)، اَلله سِیزنِی عَوف قِیلَدِی. (لِیکِن) نِیمَه اوُچُون تا سِیزگه راستگوُی کِیشِیلَر اَنِیق بُولِیب یالغانچِیلَرنِی هَم اَنِیق بِیلگوُنِینگِیزچَه، ( یَعنِی اوُلَرنِینگ یالغان قَسَملَرِیگه اِیشانِیب) اوُلَرگه ( جِهادگه چِیقمَسلِیک اوُچُون ) عِذن بِیردِینگِیز؟!  لاَ یَسْتَأْذِنُکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ أَن یُجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ،  وَاللّهُ عَلِیمٌ بِالْمُتَّقِینَ ‏(توبه/44) اَلله گه وَ آخِیرَت کوُنِیگه اِیشانگن ذاتلَر سِیزدَن مالوُ جانلَرِی بِیلَن جِهاد قِیلِیشدَن ( قالِیش اوُچُون) عِذن سُورَمَیدِیلَر. اَلله تَقوادارلَرنِی بِیلگوُچِیدِیر. یَعنِی جِهاد واجِب عَمَلدِیر، واجِب عَمَلنِی عَدا قِیلِیش بُویِیچَه  قالِیشگه رُحصَت سُورَلمَیدِی. هَر قَندَی مُؤمِن کِیشِی واجِب عَمَلنِی بَجَرمَسلِیک اوُچُون رُحصَت سوُرَمَیدِی. اَگر بِیر کِیشِی رُوزَه، حَج، زَکاتگه اوُحشَگن واجِب عَمَللَرنِی بَجَرِیشگه قادِر بُولسَه – یُو، سُونگرَه هَیچ قَندَی شَرعِی عُذرگه اِیگه بُولمَگن حالَتدَه کِیلِیب مَنَه بُوندَی واجِبنِی بَجَرمَسلِیککَه رُحصَت سُورَشِی عَقلگه توُغرِی کِیلَدِیمِی؟
• فَإِن رَّجَعَکَ اللّهُ إِلَى طَآئِفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوکَ لِلْخُرُوجِ، فَقُل لَّن تَخْرُجُواْ مَعِیَ أَبَداً،  وَلَن تُقَاتِلُواْ مَعِیَ عَدُوّاً ، إِنَّکُمْ رَضِیتُم بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُواْ مَعَ الْخَالِفِینَ ‏ (توبه/83) اِیندِی اَگر اَلله سِیزنِی (تَبُوک جَنگِیدَن) قَیتَرِیب، اوُلَردَن بِیران طائِفَه گه (رُوبَرُو قِیلسَه) بَس، اوُلَر سِیزدَن ( بُوندَن بُویان بوُلَدِیگن غَزاتلَرگه) چِیقِیش اوُچُون عِذن سُورَه سَه لَر، اَیتِینگکِی: ” مِین بِیلَن هَرگِیز چِیقمَیسِیزلَر وَ مِین بِیلَن بِیرگه بِیران دُشمَنگه قَرشِی جَنگ هَم قِیلمَیسِیزلَر. چُونکِی سِیزلَر اَوَّل- باشدَه چِیقمَی اوُتِیرِیشگه راضِی بوُلدِینگِیز، بَس، یَنَه قالگوُچِی کِیمسَه لَر بِیلَن بِیرگه اوُتِیرَوِیرِینگلَر”.

مُنافِقلَر توُدَه سِیگِینَه واجِب وَ فَرضلَرنِی بَجَرمَسلِیک اوُچُون دارُ الاِسلامنِی اِمامِی وَ رَهبَرِیدَن رُحصَت سُورَشَدِی، اوُلَر فَرضلَرنِی بَجَرِیشدَن آزاد قِیلِینِیشنِی اِیستَشَدِی؛ اَمّا مُؤمِنلَر فَقَط شَخصِی اِیشلَرِینِی بَجَرِیش اوُچُون بِیر نِیچَه ساعَتگه رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن رُحصَت  آلِیب چِیقِیشَدِی، (حاضِرگِی پَیتدَه بُو ساعَتلِیک، کوُنلِیک وَ باشقَه رُحصَت آلِیش دِیب ناملَنَدِی)؛ مَنَه بُو رُحصَت آلِیشلَرنِی لَشکَرنِی تَشلَب کِیتِیشدَن کوُرَه فَرقِی بار. مُؤمِنلَر رُصحَت آلِیب مَعلوُم ساعَتگه کِیتِیشلَرِی مُومکِین، اَمّا هَر قَندَی شَرائِطدَه مُؤمِنلَر جِهادگه اوُحشَگن واجِبلَر بُویِیچَه دارُ الاِسلامنِی لَشکَرِینِی، مَخصُوصاً اِمام هَمَّه نِی جِهادگه چِیقِیشگه بُویُورگن پَیتِیدَه تَرک قِیلِیشمَیدِی.

(دوامی بار……)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(4-قسمت)  

این دستور به تحریک به جهاد و سایر قوانین اجرائی در جامعه تنها به رهبر دولت و حکومت اسلامی داده می شود و می بینیم که در مکه ی قبل از دارالاسلام مدینه چنین دستوراتی وجود ندارد؛ به دنبال آن الله تعالی واضح بیان می کند که اجازه ی جهاد منوط به اذن امام و رهبر جامعه است چنانچه به رسول الله صلی الله علیه وسلم به عنوان امام و رهبر دارالاسلام و دولت و حکومت اسلامی می فرماید:

• عَفَا اللّهُ عَنکَ لِمَ أَذِنتَ لَهُمْ حَتَّى یَتَبَیَّنَ لَکَ الَّذِینَ صَدَقُواْ وَتَعْلَمَ الْکَاذِبِینَ ‏ (توبه/43) خدا تو را بیامرزاد! چرا به آنان اجازه دادی (که از جهاد بازمانند و با شما خارج نشوند) پیش از آن که برای تو روشن گردد که ایشان (در عذرهائی که می‌آورند) راستگویند و یا بدانی که چه کسانی دروغگویند.‏ لاَ یَسْتَأْذِنُکَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ أَن یُجَاهِدُواْ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ، آنان که ایمان به خدا و روز قیامت دارند در انجام جهاد با مال و جان از تو اجازه نمی‌گیرند، (زیرا جهاد واجب است و در اداء واجبات، کسب اجازه لازم نیست. هیچ مومنی برای انجام ندادن واجبات اجازه نمی گیرد. مگر امکانش هست کسی که روزه و حج و زکات و غیره بر او واجب هستند و توانائی انجام این واجبات را نیز داشته باشد و بعد بیاید و بدون داشتن عذری شرعی بگوید من را از انجام این واجب معذور بدارید؟) وَاللّهُ عَلِیمٌ بِالْمُتَّقِینَ ‏(توبه/44) و خداوند به خوبی افراد پرهیزگار را می‌شناسد (و از نیّات و اعمال آنان کاملاً آگاه است).‏
• فَإِن رَّجَعَکَ اللّهُ إِلَى طَآئِفَةٍ مِّنْهُمْ فَاسْتَأْذَنُوکَ لِلْخُرُوجِ، هرگاه خداوند تو را ( از جنگ تبوک ) به سوی گروهی از آنان [دارودسته ی منافقین] بازگرداند و ایشان از تو اجازه خواستند که در رکاب تو به سوی جهاد حرکت کنند، فَقُل لَّن تَخْرُجُواْ مَعِیَ أَبَداً، بگو: هیچ گاه با من به جهاد نخواهید آمد، وَلَن تُقَاتِلُواْ مَعِیَ عَدُوّاً ، و هیچ وقت همراه من با هیچ دشمنی نخواهید جنگید، إِنَّکُمْ رَضِیتُم بِالْقُعُودِ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَاقْعُدُواْ مَعَ الْخَالِفِینَ ‏ (توبه/83) چرا که شما نخستین بار به کناره‌گیری و خانه‌نشینی خوشنود شدید، پس با کناره‌گیران و خانه‌نشینان بنشینید .‏

 دارودسته ی منافقین هستند که جهت انجام ندادن واجبها و فرضها از امام و رهبر دارالاسلام اجازه می طلبند که آنها را در انجام فرایض معاف کند؛ اما مومنین تنها برای انجام دادن کارهای شخصی که ممکن است ساعاتی از ارتش رسول الله صلی الله علیه وسلم دور شوند اجازه می گیرند (که الان تحت عنوان مرخصی ساعتی و روزانه و غیر در نیروهای مسلح از آن نام برده می شود؛ این مرخصی گرفتنها با ترک ارتش و نظام فرق دارد. مومنین ممکن است که مرخصی بگیرند اما تحت هیچ شرایطی واجباتی مثل جهاد و مثل حضور در ارتش دارالاسلام را ترک نمی کنند بخصوص زمانی که رای امام و عموم بر جهاد باشد.

(ادامه دارد……)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(3-қисм)  

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам хам хижратни жойгохини изохлаб бергач фатхдан ва макка дорул куфрини озод қилинишидан ва у дорул исломни бир қисмига айлангандан  сўнг мархамат қиладиларки:

 لا هِجْرَةَ بَعْدَ الفَتْحِ، وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، وإذَا اسْتُنْفِرْتُمْ فَانْفِرُوا.[1]

Фатхдан сўнг хижрат қилинмайди, аммо жиход ва ният сақланиб қолади, агар сизларни жиходга чақириладиган бўлса, жиходга харакат қилинглар ( сизлардан жиходга харакат қилишни талаб қилинадиган бўлса, харакат қилинглар).

 Жиходга сафарбар қилиш,чақириқ ва даъватдан сўнг талаб жиходига қиём қилишликни , шубхасиз тарқоқ шахслар,гурухлар  мўъминларга дастур беришмайди, аллох таоло хам мана бу шахсларга ёки тарқоқ гурухларга итоат қилишга дастур берган эмас. Балки  талаб жиходида мўъминларнинг улил амрини намояндаси,вакили бўлмиш дорул исломнинг имомига,рахбарига итоат қилинади. Афзал “уч абзорни” бирининг рахбари,имоми жиходга амр қилади ва умумий сафарбарликка даъват қилиб чақиради, мўъминлар вохид имом ва рахбарни амрига,нидосига жавоб беришади. Иккита имомга итоат қилиш вожиб бўлмагандан сўнг,фақат аввалги имомга итоат қилиниши керак, иккинчи имомни хазф қилинади, мана бу холатда тарқоқ шахслар ва гурухларни хеч қандай жойгохи йўқ, улар имомга тегишли ишларни ўзларига хослаб олишга хақлари йўқ, уларга хеч қандай шароитда итоат қилинмайди.

Имоми Нававий рохимахуллох айтадики: мана бу хадисни маъноси шуки: агар хоким сизларни жангга чақирадиган бўлса, жангга боринглар.”  [2]

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламни хокимиятларини остидаги дорул ислом мусулмонлари хеч қачон исломий давлатни, хукуматнинг имомини рухсатисиз талаб жиходига харакат қилишмаган, хатто агар улар жиходга маъмур бўлиб жўнатилган пайтларида хам уларга буюрилгандан ортиқ ишга қўл урмасдилар, улар комилан буйруқ вахдатига,дастур вахдатига тобеъ бўлишган.

Шу сабабли хам аллох таоло дорул исломни рахбари,имомига мархамат қиладики:

  یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65)

Эй пайғамбар, мўъминларни жангга чорланг!

(давоми бор…….)

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(3-قیسم)

رسول الله صلی الله علیه وسلم هَم هِجرَتنِی جایگاهِینِی اِیضاحلَب بِیرگچ فَتحدَن وَ مَکَّه دارُ الکُفرِینِی آزاد قِیلِینِیشِیدَن وَ اوُ دارُ الاِسلامنِی بِیر قِیسمِیگه اَیلَنگندَن سُونگ مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  لا هِجْرَةَ بَعْدَ الفَتْحِ، وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، وإذَا اسْتُنْفِرْتُمْ فَانْفِرُوا.[1]  فَتحدَن سُونگ هِجرَت قِیلِینمَیدِی، اَمّا جِهاد وَ نِیَت سَقلَنِیب قالَدِی، اَگر سِیزلَرنِی جِهادگه چَقِیرِیلَدِیگن بُولسَه ، جِهادگه حَرَکَت قِیلِینگلَر( سِیزلَردَن جِهادگه چِیقِیشنِی طَلَب قِیلِینَدِیگن بُولسَه ، حَرَکَت قِیلِینگلَر).

جِهادگه سَفَربَر قِیلِیش، چَقِیرِیق وَ دَعوَتدَن سُونگ طَلَب جِهادِیگه قِیام قِیلِیشلِیکنِی، شُبهَه سِیز تَرقاق شَخصلَر، گوُرُوهلَر مُؤمِنلَرگه دَستوُر بِیرِیشمَیدِی، اَلله تَعالَی هَم مَنَه بُو شَخصلَرگه یاکِی تَرقاق گوُرُوهلَرگه اِطاعَت قِیلِیشگه دَستوُر بِیرگن اِیمَس. بَلکِی طَلَب جِهادِیدَه مُؤمِنلَرنِینگ اوُلِی الاَمرِینِی نَمایَندَه سِی، وَکِیلِی بوُلمِیش دارُ الاِسلامنِینگ اِمامِیگه، رَهبَرِیگه اِطاعَت قِیلِینَدِی. اَفضَل “اوُچ اَبزارنِی” بِیرِینِینگ رَهبَرِی، اِمامِی جِهادگه اَمر قِیلَدِی وَ عُمُومِی سَفَربَرلِیککَه دَعوَت قِیلِیب چَقِیرَدِی، مُؤمِنلَر واحِد اِمام وَ رَهبَرنِی اَمرِیگه ، نِداسِیگه جَواب بِیرِیشَدِی. اِککِیتَه اِمامگه اِطاعَت قِیلِیش واجِب بوُلمَگندَن سُونگ، فَقَط اَوَّلگِی اِمامگه اِطاعَت قِیلِینِیشِی کِیرَک، اِیککِینچِی اِمام حَذف قِیلِینَدِی، مَنَه بُو حالَتدَه تَرقاق شَخصلَر وَ گوُرُوهلَرنِی هِیچ قَندَی جایگاهِی یوُق، اوُلَر اِمامگه تِیگِیشلِی اِیشلَرنِی اوُزلَرِیگه خاصلَب آلِیشگه حَقلَرِی یوُق، اوُلَرگه هِیچ قَندَی شَرائِطدَه اِطاعَت قِیلِینمَیدِی.

اِمامِی نَوَوِی رَحِمَهُ الله اَیتَدِیکِی: مَنَه بُو حَدِیثنِی مَعناسِی شوُکِی: اَگر حاکِم سِیزلَرنِی جَنگگه چَقِیرَدِیگن بوُلسَه، جَنگگه بارِینگلَر.” [2]

رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی حاکِمِیَتلَرِینِی  آستِیدَگِی دارُ الاِسلامنِی مُسُلمانلَرِی هِیچ قَچان اِسلامِی دَولَتنِی، حُکوُمَتنِینگ اِمامِینِی رُحصَتِیسِیز طَلَب جِهادِیگه حَرَکَت قِیلِیشمَگن، حَتّی اَگر اوُلَر جِهادگه مَعمُور بوُلِیب جُونَتِیلگن پَیتلَرِیدَه هَم اوُلَرگه بُویُورِیلگندَن آرتِیق اِیشگه قوُل اوُرمَسدِیلَر، اوُلَر کامِلاً بُویرُوق وَحدَتِیگه تابِع بوُلِیشگن.

شُو سَبَبلِی هَم اَلله تَعالَی دارُ الاِسلامنِی رَهبَرِی، اِمامِیگه مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:   یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65) اَی پَیغَمبَر، مُؤمِنلَرنِی جَنگگه چارلَنگ!

(دوامی بار…….)

ادامه خواندن حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(3-قسمت)

رسول الله صلی الله علیه وسلم نیز بعد از توضیح در مورد جایگاه هجرتِ پس از فتح  و آزاد سازی دارالکفر مکه و تبدیل شدن آن به بخشی از دارالاسلام می فرماید: لا هِجْرَةَ بَعْدَ الفَتْحِ، وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ، وإذَا اسْتُنْفِرْتُمْ فَانْفِرُوا.[1] بعد از فتح، هجرتی نیست، اما جهاد ونیت باقی است وهرگاه منادي جهاد، شما را به جهاد ندا درداد، به سوی جهاد حرکت کنید(هرگاه از شما خواسته شد که برای جهاد در راه الله حرکت کنید، حرکت کنید)

 قیام به جهاد طلب بعد از استنفار و ندا و دعوت به جهاد است، و بدون شک افراد متفرق و گروههای متفرق به مومنین دستور حرکت جهت جهاد طلب را نمی دهند، و الله تعالی دستوری هم بر اطاعت از این افراد و گروههای متفرق نداده است . بلکه در جهاد طلب تنها امام و رهبر دارالاسلام  که نماینده ی اولی الامر مومنین است قابل اطاعت است. امام و رهبر یکی از «3ابزار» برتر است که امر به جهاد می کند و دعوت به نفیر و بسیج عمومی می دهد و مومنین هم پاسخ دهنده ی امر و ندادی امام و رهبر واحد هستند. زمانی که اطاعت از دو امام واجب نیست و تنها باید به امام اولی اطاعت خود را داد و امام دومی را حذف کرد در این صورت افراد متفرقه و گروههای متفرقه جایگاهی ندارند که بخواهند امری که مختص امام است را به خود اختصاص دهند و هر گونه اطاعتی از اینها منتفی است.

امام نووی رحمه الله می گوید: معنای این حدیث این است که : وقتی حاکم شما را به جنگ فرا خواند، پس بروید»[2]

مسلمین در دارالاسلام تحت حاکمیت رسول الله صلی الله علیه وسلم هیچگاه بدون اجازه و آگاهی امام دولت و حکومت اسلامی خود اقدام به جهاد طلب نکردند، و حتی اگر به ماموریت جهادی هم فرستاده می شدند بیشتر از آنچه که به آنها دستور داده شده بود انجام نمی دادند و کاملاً تابع وحدت فرماندهی و وحدت دستور بودند.

به همین دلیل الله تعالی به امام و رهبر دارالاسلام می فرماید: یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنِینَ عَلَى الْقِتَالِ (انفال/65) ای پیغمبر! مؤمنان را به جنگ برانگیز.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(2-қисм)

Шунга асосланган холда, мўъминлар фақат қуръон ва сахих суннатни канали орқали аллохни шариатидаги қонунларга амал қила олганларига ўхшаш, худди шу шаклда фақат вохид рахбар,имомни канали орқали жиходга ўхшаган ишларни амалга оширишади, шунингдек хар қандай ибодат қуръон ва суннатни канали орқали қилинмайдиган бўлса ва қуръон,суннат уни тасдиқламайдиган бўлса,демак у сахих эмас, шу шаклда афзал “уч абзорни”  бирининг рахбарини канали орқали амалга оширилмайдиган жиход хам, рахбариятни тасдиғидан ўтмайдиган бўлса сахих бўлмайди.

Ханафий ва моликий фуқахоларини жумхури иттифоқ қилишганки,жиход дорул исломни имоми,рахбарини рухсатисиз харомдир, ханбалийларни олдидаги эътимодли сўз хам шу бўлади,аммо шофеъийлар айтишадики, жиход имом,рахбарни рухсатимиз макрухдир ва карих кўрилади, учинчи раъй зохирийларники бўлиб улар жиходнинг дорул исломни имоми ва рахбарини рухсатисиз жоиз бўлади,деб эътиқод қилишади.

Умуман айтганда дорул исломга,умум мўъминларга,исломий умматга тегишли ишлар хукуматга оид хисобланади ва муқаддама сифатида аввал истинбот,тажзия,тахлил қилинади,сўнгра амалга оширилади, албатта хеч қандай шахсга ё хос гурухга эмас, дорул исломни мутахассисларига,улил амрига қайтарилиши керак. Аллох таоло мархамат қиладики:  

وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ   وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ  از آن درک و فهم می‌نمایند. وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83)

Қачон уларга (жангга кетган мусулмон аскарлар хақида) тинчлик ё хавфу- хатар (яъни ғалаба ва мағлубият) хабари келса, уни ёйиб юборадилар. Агар (улар ўзларига келган хабарни хар кимга ёйиб юрмасдан) пайғамбарга ва ўзларидан бўлган бошлиқларгагина етказганларида эди,уни ( яъни мана шу хабарнинг хақиқатини) билмоқчи бўлган кишилар ўшалардан билган бўлар эдилар. Агар сизларга аллохнинг фазлу мархамати бўлмаса эди, (яъни аллох ўз мархамати билан сизларни иймонда устувор қилмаса эди) айрим кишилардан ташқари хаммангиз шайтонга эргашиб кетар эдингиз.

Талаб ёки даъват жиходи мусулмонларнинг харбий қудратини мезонига қараб амалга ошириладиган масалаларга киради ва тажзия,тахлил ва аниқ амниятий ,минтақавий,жахоний,иқтисодий  текширувларга эхтиёжи бор бўлиб, мана бу фақат афзал “уч абзорни” бирининг хукумат ташкилотларини қўлидан келади холос, бу шахслар,тарқоқ гурухлар амалга оширадиган иш эмас. [1]

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

(2-قیسم)

شوُنگه اَساسلَنگن حالدَه، مُؤمِنلَر فَقَط قُرآن وَ صَحِیح سُنَّتنِی کَنَلِی آرقَلِی اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه عَمَل قِیلَه آلگنلَرِیگه اوُحشَش، حوُددِی شوُ شَکلدَه فَقَط واحِد رَهبَر، اِمامنِی کَنَلِی آرقَلِی جِهادگه اوُحشَگن اِیشلَرنِی عَمَلگه آشِیرِیشَدِی، شوُنِینگدِیک هَر قَندَی عِبادَت قُرآن وَ سُنَّتنِی کَنَلِی آرقَلِی قِیلِینمَیدِیگن بوُلسَه ، دِیمَک اوُ صَحِیح اِیمَس، شوُ شَکلدَه اَفضَل “اوُچ اَبزارنِی” بِیرِینِینگ کَنَلِی آرقَلِی عَمَلگه آشِیرِیلمَیدِیگن جِهاد هَم، رَهبَرِیَتنِی تَصدِیغِیدَن اوُتمَیدِیگن بوُلسَه صَحِیح بُولمَیدِی.

حَنَفِی وَ مالِکِی فُقَهالَرِینِی جُمهُورِی اِتِّفاق قِیلِیشگنکِی، جِهاد دارُ الاِسلامنِی اِمامِی، رَهبَرِینِی رُحصَتِیسِیز حَرامدِیر، حَنبَلِیلَرنِی آلدِیدَگِی اِعتِمادلِی سوُز هَم شوُ بُولَدِی، اَمّا شافِیعِیلَر اَیتِیشَدِیکِی، جِهاد اِمام،رَهبَرنِی رُحصَتِیسِیز مَکرُوهدِیر وَ کَرِیه کوُرِیلَدِی، اوُچِینچِی رَعی ظاهِرِیلَرنِیکِی بُولِیب اوُلَر جِهادنِینگ دارُ الاِسلامنِی اِمامِی وَ رَهبَرِینِی رُحصَتِیسِیز جائِز بُولَدِی، دِیب اِعتِقاد قِیلِیشَدِی.

عُمُوماً اَیتگندَه دارُ الاِسلامگه، عُمُوم مُؤمِنلَرگه، اِسلامِی اوُمَّتگه تِیگِیشلِی اِیشلَر حُکوُمَتگه آئِد حِسابلَنَدِی وَ مُقَدِّیمَه صِیفَتِیدَه اَوَّل اِستِنباط، تَجزِیَه، تَحلِیل قِیلِینَدِی، سوُنگرَه عَمَلگه آشِیرِیلَدِی، اَلبَتَّه هِیچ قَندَی شَخصگه یا خاص گوُرُوهگه اِیمَس، دارُ الاِسلامنِی مُتَخَصِّصلَرِیگه، اوُلِی الاَمرِیگه قَیتَرِیلِیشِی کِیرَک. اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:  وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ   وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ  از آن درک و فهم می‌نمایند. وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83) قَچان اوُلَرگه (جَنگگه کِیتگن مُسُلمان عَسکَرلَر حَقِیدَه) تِینچلِیک یا حَوفُو- خَطَر ( یَعنِی غَلَبَه وَ مَغلوُبِیَت) خَبَرِی کِیلسَه، اوُنِی یایِیب یُوبارَدِیلَر. اَگر ( اوُلَر اوُزلَرِیگه کِیلگن خَبَرنِی هَر کِیمگه یایِیب یُورمَسدَن) پَیغَمبَرگه وَ اوُزلَرِیدَن بوُلگن باشلِیقلَرگه گِینَه یِیتکَزگنلَرِیدَه اِیدِی، اوُنِی (  یَعنِی مَنَه شوُ خَبَرنِی حَقِیقَتِینِی) بِیلماقچِی بوُلگن کِیشِیلَر اوُشَه لَردَن بِیلگن بوُلَر اِیدِیلَر. اَگر سِیزلَرگه اَلله نِینگ فَضلوُ مَرحَمَتِی بوُلمَسَه اِیدِی، ( یَعنِی اَلله اوُز مَرحَمَتِی بِیلَن سِیزلَرنِی اِیماندَه اوُستُووار قِیلمَسَه اِیدِی) اَیرِیم کِیشِیلَردَن تَشقَرِی هَمَّه نگِیز شَیطانگه اِیرگشِیب کِیتَر اِیدِینگِیز.

طَلَب یاکِی دَعوَت جِهادِی مُسُلمانلَرنِینگ حَربِی قُدرَتِینِی مِعزانِیگه قَرَب عَمَلگه آشِیرِیلَدِیگن مَسَلَه لَرگه کِیرَدِی وَ تَجزِیَه، تَحلِیل وَ اَنِیق اَمنِیَتِی، مِنطَقَه وِی، جَهانِی، اِقتِصادِی تِیکشِیرُولَرگه اِیختِیاجِی بار بُولِیب، مَنَه بُو فَقَط اَفضَل “اوُچ اَبزارنِی” بِیرِینِینگ حُکوُمَت تَشکِیلاتلَرِینِی قوُلِیدَن کِیلَدِی حالاص، بُو شَخصلَر، تَرقاق گوُرُوهلَر عَمَلگه آشِیرَدِیگن اِیش اِیمَس.  [1]

ادامه خواندن حَوفسِیزلِیکنِی تَأمِینلَش اَصلِی (3) (20 بُولِیم)

اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

(2-قسمت)   

بر این اساس همچنانکه مومنین تنها از کانال قرآن و سنت صحیح می توانند به قوانین شریعت الله تعالی عمل کنند به همین شکل تنها از کانال رهبر و امام واحد می توانند اموراتی چون جهاد را انجام دهند، و همچنانکه انجام هر عبادتی که از کانال قرآن و سنت انجام نگیرد و مورد تائید قرآن و سنت نباشد صحیح نیست به همین شکل هر گونه جهادی که از کانال رهبر یکی از «3ابزار» برتر صورت نگیرد و مورد تائید رهبریت آنها نباشد صحیح نیست.

جمهور فقهای حنفی و مالکی متفق هستند که جهاد بدون اجازه ی امام و رهبر دارالاسلام حرام است و نزد حنبلی ها نیز قول معتمد همین است اما شافعی ها می گویند که جهاد بدون اذن امام و رهبر مکروه است و کراهیت دارد، رای سوم هم رای ظاهری هاست که معتقد به جواز جهاد بدون اذن امام و رهبر دارالاسلام هستند.

در کل اموری که متعلق به دارالاسلام و عموم مومنین و امت اسلامی است و جنبه ی حکومتی دارد و به عنوان مقدمه ابتدا نیاز به استنباط و تجزیه و تحلیل و بعد عمل دارد باید به متخصصین و اولی الامر دارالاسلام ارجاع داده شوند نه هیچ شخص یا گروه خاص دیگری . الله تعالی می فرماید: وَإِذَا جَاءهُمْ أَمْرٌ مِّنَ الأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُواْ بِهِ و هنگامی که کاری که موجب نترسیدن یا ترسیدن است به آنان (دارودسته ی منافقین) می‌رسد، آن را پخش و پراکنده می‌کنند ( و اخبار را به گوش دشمنان می‌رسانند) . وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُوْلِی الأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنبِطُونَهُ مِنْهُمْ اگر این گونه افراد، سخن گفتن در این‌باره را به پیغمبر و صاحبان امر خود واگذارند تنها کسانی از این خبر ایشان اطّلاع پیدا می‌کنند که اهل حلّ و عقدند و آنچه بایست از آن درک و فهم می‌نمایند. وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَیْکُمْ وَرَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطَانَ إِلاَّ قَلِیلاً ‏(نساء/83) اگر فضل و رحمت خدا شما را در بر نمی‌گرفت جز اندکی از شما همه از شیطان پیروی می‌کردید.‏

جهاد طلب یا دعوت جزو همان مسائلی است که تنها بر اساس میزان قدرت نظامی مسلمین صورت می گیرد و نیازمند تجزیه و تحلیل و بررسی های دقیق امنیتی و منطقه ای و جهانی و اقتصادی و … است که تنها از عهده ی نهاد حکومتی یکی از «3ابزار» برتر بر می آید و کاری در حد افراد و گروههای متفرق نیست.[1]

ادامه خواندن اصل تامین امنیت (3) (قسمت20)

Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)

(1-қисм)  

Талаб ёки даъват ё бошланғич жиходда мўъминлар томонидан дорул куфрларга қарши очилиши мумкин бўлган бир-биридан бутунлай фарқли бўлган икки жибхага диққат қилиш керак:

1-Дорул исломнинг вохид рахбарга эга бўлган жибхаси бўлади, табъан жиход афзал “уч абзорни” бирини канали орқали амалга оширилади ва  дорул исломда дастур вахдати,буйруқ  вахдати мавжуддир.

2-Зарурат ва изтирор холатида вужудга келган ва хар қандай шароитда хижрат қилишга ва дорул исломга қўшилишга  қодир бўлмаган жибха, ёки бу жибха огох бўлган ва имкониятга эга бўлган тақдирда хам аслий дорул ислом билан паймон туза олмайди ва исломий давлатга,ташқи хокимиятга тегишли ишларда исломий хукуматни дастурларига тобеъ бўла олмайди ва дорул исломнинг дорул куфр билан тузган паймонларига,келишувларига хам эргаша олмайди.

Аллох таоло мархамат қиладики:

 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ

Эй иймон келтирган кишилар! Худога ва пайғамбарга итоат қилингиз, ўзларингиздан бўлган хокимларга итоат қилингиз; бу ерда итоат калимаси уч марта такрорланган, албатта қуръон ва суннат мавжуд бўлиши керак ва хокимларга хам итоат қилиниши керак. Мана бу холатда имом ва рахбарни мавжуд бўлиши  ва жиход учун амир ва рахбарни танланиши бир вожиб бўлиб, жиходни ўзи хам мана бу вожиб билан бирга амалга оширилади, олдинги мажлисларимизни бирида дорул исломни имоми,рахбари ва уни жойгохи,шароитлари хақида сухбатлашганмиз.  Умуман айтганда аввало қуръон ва сахих суннат мавжуд бўлиши керак, шунда ундаги мавжуд ахкомлар ижро қилинади.  Биринчи бўлиб Абу Бакрга ўхшаган кишилар сайланиши керак,шундан сўнг ички адашган тоифалар ва ташқи кофирлар билан жиход вожиби амалга оширилади. 

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

مَنْ أَطَاعَنِي فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ،

“кимки менга итоат қилса,дархақиқат у аллохга итоат қилибди,

  وَمَنْ عَصَانِي فَقَدْ عَصَى اللَّهَ،

Кимки менга осий бўлса,дархақиқат аллохга осий бўлибди.

ادامه خواندن Хавфсизликни таъминлаш асли (3) ( 20 бўлим)