دسته: مطالب به زبان ترکی(اویغوری، اوزبیکی، قزاقی، تورکمن و…)

وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

(3-قسمت)

بدون شک ایمان آوردن و فرار از کفر به سوی الله و رسولش اساس و زیر بنای همه چیز است و مهمترین اتفاقی است که برای زندگی هر شخصی رخ می دهد اما با این وجود زمانی که در مورد هجرت و مهاجر در آیات قرآن صحبت می شود که به دارالاسلام ربط دارد منظور هجرت ظاهری از مکانی به مکان دیگر جهت محافظت از این ایمان و عمل کردن به دستورات شریعت الله است. چنانچه به عنوان مثال فرموده ی الله متعال است که: وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلى اللّهِ  (نساء/ 100). «و کسی‌که به قصد هجرت به سوی الله و پیامبرش، از خانه خود بیرون رود، آنگاه مرگش فرا رسد، قطعاً پاداشش بر الله است».

هجرت از دارالکفر به «دارالاسلام»  نماد و نشانه ی مومن بودن شخص به شمار می رود غیر از کسانی که اهل عذر هستند. چون جهاد فی سبیل الله نماد و نشانه ی اصلی مومن بودن شخص بعد از تشکیل «دارالاسلام» است و بدون هجرت و تحت حاکمیت «دارالاسلام» قرار گرفتن این جهاد صورت نمی گیرد. پس بدون هجرت امر واجب جهاد هم صورت نمی گیرد « وَمَا لاَ يَتِمُّ الْوَاجِبُ إِلاَّ بِهِ؛ فَهُوَ وَاجِبٌ» در این صورت برای اینکه شخص هم امکان جهاد کردن را بیابد و هم موجب کثرت مسلمین شود هجرت بر وی از دارالکفر به «دارالاسلام»  نزد تمام مذاهب اسلامی واجب است[1] مگر اینکه شخص دارای عذر باشد یا از سوی مسئولین «دارالاسلام»  به وی ماموریتی در دارالکفر محول شده باشد و ماندن او برای اسلام و مسلمین نفعش بیشتر از هجرت باشد و بتواند در آنجا نیز به وظایف جهادی خود عمل کند.

 کفاری هم که مسلمان می شدند و به جای هجرت به مدینه در سرزمین خود می ماندند و زکات می دادند در واقع سرزمین آنها بخشی از «دارالاسلام»  شده بود که معمولاً مرزهای تازه آزاد شده ی «دارالاسلام» بود و در معرض حملات کفار خارج از مرزها هم قرار می گرفت اینها مختار بودند که در سرزمین خود بمانند یا به درون «دارالاسلام» و یا  پایتخت «دارالاسلام» نقل مکان کنند. نقل مکان از بخشی از «دارالاسلام» به بخشی دیگر از «دارالاسلام» . بر همین اساس الماوردي در الحاوي می گوید: فَأَمَّا الْهِجْرَةُ فِي زَمَانِنَا فَتَخْتَصُّ بِمَنْ أَسْلَمَ فِي دَارِ الْحَرْبِ فِي الْهِجْرَةِ مِنْهَا إِلَى دَارِ إِسْلَامٍ، وَلَا تَخْتَصُّ بِدَارِ الْإِمَامِ . هجرت در زمان ما مختص کسی است که در دارالحرب مسلمان می شود و از آنجا به «دارالاسلام» هجرت می کند، و مختص به سرزمین رهبر و امام نیست.

امام شوکانی رحمه الله نقل می کند که ابن العربی در “البحر” می گوید: هجرت از دارالکفر به دارالاسلام به اجماع مسلمین واجب است و در زمان رسول الله صلی الله علیه وسلم فرض بود.[2]

شخص مومن بر اساس آیات قرآن و سنت صحیح  نسبت به امر هجرت ممکن است در دو حالت قرار بگیرد :

1. توانائی آشکار کردن دین و عمل کردن به قانون شریعت الله در دارالکفر را نداشته باشد، اما توانائی هجرت داشته باشد.

الشوكاني از ابن العربي و او هم از ابی بکر احمد بن عمرو البزار صاحب كتاب البَحر الزَّخَّار  معروف به «مسند بزار» از اتفاقی شبیه به اجماع تمام علماء صحبت می کنند که هجرت در چنین حالتی «واجب عینی» است و اگر کسی هجرت نکند باید منتظر عواقب آن در دنیا و قیامت باشد که الله تعالی در مورد سرانجام این قوم بعد از زندگی دنیوی می فرماید: إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ بیگمان کسانی که فرشتگان ( برای قبض روح در واپسین لحظات زندگی ) به سراغشان می‌روند و ( می‌بینند که به سبب ماندن با کفّار در کفرستان ، و هجرت نکردن به سرزمین ایمان ) بر خود ستم کرده‌اند ، بدیشان می‌گویند : کجا بوده‌اید ( که اینک چنین بی‌دین و توشه مرده‌اید و بدبخت شده‌اید ؟  قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ عذرخواهان ) گویند : ما بیچارگانی در سرزمین ( کفر ) بودیم ( و چنان که باید به انجام دستورات دین نرسیدیم ! قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيرا. (نساء/97)  فرشتگان بدیشان ) گویند : مگر زمین خدا وسیع نبود تا در آن ( بتوانید بار سفر بندید و به جای دیگری ) کوچ کنید ؟ جایگاه آنان دوزخ است ، و چه بد جایگاهی و چه بد سرانجامی !‏

در چنین حالتی حتی اگر دختر یا زنی محرمی نیافت که با او هجرت کند و از مسیر هجرت مطمئن بود و در طول مسیر (هجرت) از جانش امین باشد یا حتی خطرات و مشکلات هجرت کمتر از خطرات و مشکلات ناشی از سکونت در دارالکفر بود هجرت مثل نماز و روزه بر وی واجب عینی می گردد به تنهائی هجرت کند. چون در حفظ دین و انجام واجبهای عینی مثل نماز و روزه نیازی به اجازه ی کسی نیست و فرقی بین زن و مرد وجود ندارد.

(ادامه دارد…..)

ادامه خواندن وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари.

(2-қисм)

2-Мана бу қувватлантиришлар ва дорул исломни дифоъ қилиниши хам “дорул ислом” га хижрат қилиш ,қўшилиш билан амалга ошади ёки “дорул ислом” нинг бошқаруви остида бошқа диёрлардан топширилган вазифаларни бажариш билан бўлади.[1]

Хижрат хам нихоядаги ибни Усайрни сўзига биноан:  бир диёрдан бошқа бир диёрни қасд қилиб чиқиш ва биринчи диёрни бошқа иккинчи диёрга кўчиш билан тарк қилишдир”. Мусулмонлар олдин қилишганидек куфрдан исломга хижрат қилинмайди. Шу сабабли хам у пайтда ансор ва мухожир деган сўзлар шаклланган эди.

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

 « ‏الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ‏»[2].

Бошқа мусулмонлар уни тилидан,қўлидан омонда бўлган кишига мусулмон дейилади, аллох нахий қилган нарсаларни хаммасидан узоқлашган,хижрат қилган кишига мухожир дейилади. Баъзи уламолар буни маънавий ва ботиний мухожират деб санашган, шуни хам яхши билишимиз лозимки, аллох таоло дорул куфрда қолиб кетишдан нахий қилган ва шахс аллох таолони мана бу нахийсига амал қилиши керак,аллох таоло мархамат қиладики:

فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ (ذاريات/50)

(Эй Мухаммад), уларга айтинг: “бас, аллохга (иймон келтириш учун ) чопинглар-шошилинглар!  Мўъминлар куфрдан аллох сари қочиб ўтишади ва уларнинг мана бу қочиб ўтишлари уларни мусулмонларни доирасига киргизади ва хижратни бошқа шаръий ахкомларни остига жамлайди. Шу сабабли хам хижрат икки хислатга эга бўлади: Абдуррохман ибни Авф ривоят қилишича, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки:

« إِنَّ الْهِجْرَةَ خَصْلَتَانِ : إِحْدَاهُمَا أَنْ تَهْجُرَ السَّيِّئَاتِ، وَالأُخْرَى أَنْ تُهَاجِرَ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛

хижратни икки хислати бор: биринчиси хуник ишлардан узоқлашинглар,иккинчиси аллох ва уни росули сари хижрат қилинглар,

 وَلاَ تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُقُبِّلَتِ التَّوْبَةُ وَلاَ تَزَالُ التَّوْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنَ الْمَغْرِبِ فَإِذَا طَلَعَتْ طُبِعَ عَلَى كُلِّ قَلْبٍ بِمَا فِيهِ وَكُفِىَ النَّاسُ الْعَمَلَ»[3]

модомики тавба қабул қилинар экан хижрат хам тўхтаб қолмайди, тавба қуёш мағрибдан чиққунича қабул қилинади; демак қуёш мағрибдан чиққач хар бир қалб ўзида бор нарсаси билан хатм қилинади ва одамлар амалдан бениёз бўлишади.

Росулуллох саллаллоху алайхи васалламдан сўрашдики:

«أَیُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ؟»

“қайси хижрат афзалдир?” росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қилдиларки:

 «أَنْ تَهْجُرَ مَا كَرِهَ رَبُّكَ»

“аллох ёмон кўрган нарсаларни тарк қилишинг.” Ёки:

 « أن تَهْجُرَ ما حرَّم اللَّهُ[4]»

“аллох харом қилган нарсаларни тарк қилишингиз.”

(давоми бор….)

ادامه خواندن Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари.

مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

(2-قیسم)

2- مَنَه بُو قُوَّتلَنتِیرِیشلَر وَ دارُ الاِسلامنِی دِفاع قِیلِینِیشِی هَم “دارُ الاِسلام” گه هِجرَت قِیلِیش، قُوشِیلِیش بِیلَن عَمَلگه آشَدِی یاکِی “دارُ الاِسلام”نِینگ باشقَرُووِی آستِیدَه باشقَه دِیارلَردَن تاپشِیرِیلگن وَظِیفَه لَرنِی بَجَرِیش بِیلَن بُولَدِی. [1]

هِجرَت هَم نِهایَه دَگِی اِبنِ اُثَیرنِی سُوزِیگه بِینائاً: بِیر دِیاردَن باشقَه بِیر دِیارنِی قَصد قِیلِیب چِیقِیش وَ بِیرِینچِی دِیارنِی باشقَه اِیککِینچِی دِیارگه کوُچِیش بِیلَن تَرک قِیلِیشدِیر”. مُسُلمانلَر آلدِین قِیلِیشگنِیدِیک کُفردَن اِسلامگه هِجرَت قِیلِینمَیدِی. شُو سَبَبلِی هَم اوُ پَیتدَه اَنصار وَ مُهاجِر دِیگن سُوزلَر شَکللَنگن اِیدِی.

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی:  « ‏الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ‏»[2]. باشقَه مُسُلمانلَر اوُنِی تِیلِیدَن، قوُلِیدَن آماندَه بُولگن کِیشِیگه مُسُلمان دِییِیلَدِی، اَلله نَهِی قِیلگن نَرسَه لَرنِی هَمَّه سِیدَن اوُزاقلَشگن، هِجرَت قِیلگن کِیشِیگه مُهاجِر دِییِیلَدِی. بَعضِی اوُلامالَر بُونِی مَعنَوِی وَ باطِنِی مُهاجِرَت دِیب سَنَشگن، شوُنِی هَم یَحشِی بِیلِیشِیمِیز لازِمکِی، اَلله تَعالی دارُ الکُفردَه قالِیب کِیتِیشدَن نَهِی قِیلگن وَ شَخص اَلله تَعالَی نِی مَنَه بُو نَهِی سِیگه عَمَل قِیلِیشِی کِیرَک، اَلله تَعالَی مَرحَمَت قِیلَدِیکِی:   فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ (ذاريات/50) ( اِی مُحَمَّد)، اوُلَرگه اَیتِینگ: ” بَس، اَلله گه ( اِیمان کِیلتِیرِیش اوُچُون) چاپِینگلَر- شاشِیلِینگلَر! مُؤمِنلَر کُفردَن اَلله سَرِی قاچِیب اوُتِیشَدِی وَ اوُلَرنِینگ مَنَه بُو قاچِیب اوُتِیشلَرِی اوُلَرنِی مُسُلمانلَرنِی  دائِرَه سِیگه کِیرگِیزَدِی وَ هِجرَتنِی باشقَه شَرعِی اَحکاملَرِی آستِیگه جَملَیدِی. شوُ سَبَبلِی هَم هِجرَت اِیککِی خِصلَتگه اِیگه بُولَدِی: عَبدُ الرَّحمَن اِبنِ عَوف رِوایَت قِیلِیشِیچَه، رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: « إِنَّ الْهِجْرَةَ خَصْلَتَانِ : إِحْدَاهُمَا أَنْ تَهْجُرَ السَّيِّئَاتِ، وَالأُخْرَى أَنْ تُهَاجِرَ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛ هِجرَتنِی اِیککِی خِصلَتِی بار: بِیرِینچِیسِی حُونِیک اِیشلَردَه اوُزاقلَشِینگلَر، اِیککِینچِیسِی اَلله وَ اوُنِی رَسُولِی سَرِی هِجرَت قِیلِینگلَر، وَلاَ تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُقُبِّلَتِ التَّوْبَةُ وَلاَ تَزَالُ التَّوْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنَ الْمَغْرِبِ فَإِذَا طَلَعَتْ طُبِعَ عَلَى كُلِّ قَلْبٍ بِمَا فِيهِ وَكُفِىَ النَّاسُ الْعَمَلَ»[3] مادامِیکِی تَوبَه قَبُول قِیلِینَر اِیکَن هِجرَت هَم تُوحتَب قالمَیدِی، تَوبَه قوُیاش مَغرِیبدَن چِیققوُنِیچَه قَبُول قِیلِینَدِی؛ دِیمَک قوُیاش مَغرِیبدَن چِیققَچ هَر بِیر قَلب اوُزِیدَه بار نَرسَه سِی بِیلَن خَتم قِیلِینَدِی وَ آدَملَر عَمَلدَن بِینِیاز بُولِیشَدِی.

رَسُول الله صلی الله علیه وَسَلَّمدَن سُورَشدِیکِی:  «أَیُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ؟» “قَیسِی هِجرَت اَفضَلدِیر؟” رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی: «أَنْ تَهْجُرَ مَا كَرِهَ رَبُّكَ» “اَلله یامان کوُرگن نَرسَه لَرنِی تَرک قِیلِیشِینگ.” یاکِی: « أن تَهْجُرَ ما حرَّم اللَّهُ[4]» “اَلله حَرام قِیلگن نَرسَه لَرنِی تَرک قِیلِیشِینگِیز.”

(دوامی بار…..)

ادامه خواندن مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

(2-قسمت)

1. این تقویت کردن و دفاع از دارالاسلام هم تنها با ملحق شدن و هجرت به «دارالاسلام»[1] یا انجام وظیفه تحت مدیریت «دارالاسلام» در سرزمینهای دیگر صورت می گیرد.

هجرت هم به قول ابن الأثیر در النهایة: « خروج از زمینی به سوی زمین دیگر و ترک سرزمین اولی و انتقال به سرزمین دومی». نه هجرت از کفر به اسلام که مسلمین قبلاً انجام داده اند. برای همین است کلمه ی انصار و مهاجر شکل می گیرد.

زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید: « ‏الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ‏»[2]. مسلمان کسی است که مسلمانان دیگر، از زبان و دست او سالم و درامان باشند و مهاجر کسی است که از هرچه الله متعال نهی کرده است، هجرت و دوری نماید. عده ای از علماء از آن تحت عنوان مهاجرت معنوی و باطنی در برابر مهاجرت حسی و ظاهری یاد کرده اند، اما باید بدانیم که الله تعالی مثل سایر نهی ها از ماندن در دارالکفر هم نهی کرده است و شخص باید از این نهی الله تعالی دوری کند و زمانی که الله تعالی می فرماید: فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ (ذاريات/50) (ای پیامبر! بگو:) «پس به سوی الله بگریزید» مومنین از کفر به سوی الله فرار کرده اند و همین فرار به سوی الله آنها را وارد دایره ی مسلمین کرده و زیر بنای هجرت و سایر احکام شرعی شده است. به همین دلیل هجرت دو خصلحت پیدا می کند: عبدالرحمن بن عوف روایت است که  رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: « إِنَّ الْهِجْرَةَ خَصْلَتَانِ : إِحْدَاهُمَا أَنْ تَهْجُرَ السَّيِّئَاتِ، وَالأُخْرَى أَنْ تُهَاجِرَ إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ؛ هجرت دو خصلت دارد: اولی آن که از زشتی ها دوری کنید، و دومی اینکه به سوی الله و رسولش هجرت نمایید،  وَلاَ تَنْقَطِعُ الْهِجْرَةُ مَا تُقُبِّلَتِ التَّوْبَةُ وَلاَ تَزَالُ التَّوْبَةُ مَقْبُولَةً حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنَ الْمَغْرِبِ فَإِذَا طَلَعَتْ طُبِعَ عَلَى كُلِّ قَلْبٍ بِمَا فِيهِ وَكُفِىَ النَّاسُ الْعَمَلَ»[3] و ما دامیکه توبه پذیرفته می شود هجرت قطع نمی گردد، و توبه پذیرفته می شود تا زمانیکه خورشید از مغرب طلوع کند؛ پس وقتی طلوع کرد بر هر قلب و هر آنچه در آن است ختم زده می شود و مردم از عمل بی نیاز می شوند.

از رسول الله رصلی الله علیه وسلم پرسیدند: «أَیُّ الْهِجْرَةِ أَفْضَلُ؟» کدام هجرت برتر است؟ رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «أَنْ تَهْجُرَ مَا كَرِهَ رَبُّكَ» آنچه را که پروردگارت خوش ندارد ترک کنی. یا « أن تَهْجُرَ ما حرَّم اللَّهُ[4]» آنچه را که الله متعال حرام کرده ترک کنید.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари.

(1-қисм)

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух / 6-бўлим аввалги қисмат:

 Ислом ва секуляризм динининг ўзаро муносабатлари номли китобда ва шунингдек олтинчи муқаддамот дарсларида мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги  вазифалари ва нубувват манхажига асосланган исломий хукуматни хусусиятлари……. хақида етарли сухбат қилинган, эслатиб қўйиш учун қисқа кўринишда дорул исломдаги фуқароларнинг учта асоси бўлмиш  “дорул исломнинг” уч асарига (кучайтиришни  ва “дорул исломни дифоъ қилиш, хижрат,рахбарлик) ишора қилиб ўтишга харакат қиламиз.

Шахс ўзига, нима учун аллох таоло инсонларни уч дастага 1- анъамта алайхим, 2- мағзуби алайхим, 3-золлинга тақсим қилган,деб савол берган пайтида, рўбарўсида хилма-хил хаёт равишларига эга инсонлар турганини тушуниб етади ва аллох таоло уларни хар бири билан муносабатда бўлиш учун – қиёматда бўладими ё дунёда бўладими- ўзига хос ахкомлар ва қонунлар таъйин қилган, мусулмонлар дунёда уларни хар бири билан мана шу қонунларга биноан муомала қилиши, рафтор қилиши лозим бўлади. Яъни шахс ўзини мўъминларни,муттақинларни ё ошкор “олтиталик кофирларни” дастасига яъни:

 1الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین ،سکولاریست) و 6- مرتدین] 

ёки ўзини мунофиқларни дастасига қўшган пайтида, ўзи билан қандай муносабатда бўлишингиз хақида хабар берган бўлади ва мана бу шахсни ўзи шариат қонунларида ўзининг ахком бўйича  қайси дастага тегишли эканини таъйин қилади.

Кофирларнинг қайсарлиги,исёнкорликлари сабабли аллохнинг ерни бир қисми “олтиталик кофирлар” томонидан босиб олинган пайтда, мана бу кофирлар ўзларини куфр қонунлари асосида хокимият юргизишади ва буни қарама-қаршисида мўъминлар аллохни ерини бошқа қисмларида хокимият ўрнатишади ва аллохни қонунларини жамиятда ижро қилишади; мана бу икки жибхани қўл остидаги хокимиятда ўзига хос ахкомлар юкланади ва мусулмонларга шундай вазифалар юкланадики, улар бу вазифаларга  худди шаръий дастурдек амал қилишлари лозим бўлади.

Мана бу кўринишда инсонлар учта турли-хил хаёт йўлидаги   дастага бўлинишади ва мусулмонлар мана бу уч йўлдан бирини  босиб ўтиш  орқали бу йўлларни бирига жойлашишади, шу равиш билан диёрлар хам икки бир-биридан фарқли икки  дастага бўлинади ва мўъминлар мана бу диёрларни бирида жойлашишга ва ўзаро хамкорлик қилишга ва ўзларини вазифаларини бажаришлари лозим бўлади.

  1-Дорул исломдаги биринчи фуқаролик асосларидан бири, “дорул ислом”ни  кучайтириш ва уни дифоъ қилишдир.

Шубхасиз “дорул ислом”ни  хам хар қандай ижтимоъий борлиққа ўхшаш қувватланишга, эхтиёт қилинишга эхтиёжи  бор, мўъминлар худди шахсий масалаларда бўлганига ўхшаш ижтимоъий масалаларда хам аллохдан тақво қилишлари керак ва аллохни шариатидаги қонунларга мувофиқ равишда ўзларини ижтимоъий хаётларини олиб боришлари ва хар бир мўъмин ўзи жойлашган синфида  ўзини ижтимоъий вазифаларини бажариши лозим.

Бунга қўшимча агар “дорул ислом”ни бир қисмига душманлар хужум қиладиган бўлса, мусулмонлар қаерда бўлишларидан қатъий назар исломни борлиғини дифоъ қилиш учун жиход қилишлари вожиб бўлади, бу ерда хатто золим хоким билан бирга бўлса хам жиход қилиш  мумкин ва барча исломий мазхабларни фуқахолари мана бу матлабга иттифоқ қилишган. Ахли суннат деб маъруф бўлган мазхаблардан ташқари шиъалар хам ислом борлиғини агарчи золим,мустабид хоким билан бирга бўлса хам дифоъ қилиш лозимлигига эътиқод қилишади, аммо бу ерда албатта исломни борлиғини дифоъ қилиш қасд қилинган бўлиши лозим. Яъни агар бизлар тарихда 12 имомлик усулгаро шиъаларнинг усмонийларнинг исломий изтирорий бадал хукуматини охирларида химоя қилганларини кўрган бўлсак, бу хукуматдаги золим шохларни ёки бўлмасам уларни мазхабларини  химоя қилиш учун эмас,балки исломни борлиғини дифоъ қилиш учун қилинган. Чунки улар бу шохларни мустабид,золим деб билишар  ва мазхабларини хам қабул қилишмасди. Ёки бўлмасам шофеъий мазхабидаги  Ширкух ва Салохиддин Айюбий мисрдаги фотимийларнинг шиъа хукуматини химоя қилишганини ва ханбалий мазхабидаги ибни Таймияга ўхшаганлар шомга хоким бўлган ахли бидъат хукуматини химоя қилганини сабаби, мисрга ва дамашққа  хоким бўлган шохларни ва уларнинг  мазхабларини химоя қилиш эмас,балки салибий кофирлардан  ва муғулларни мушрик кофирларидан ислом борлиғини,”дорул ислом” ни химоя қилиш бўлган. [1]

(давоми бор……)

ادامه خواندن Мўъминларнинг дорул исломни баробаридаги вазифалари.

مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

(1-قیسم)

بِسمِ الله وَ الحَمدُ لله، اَمّا بَعَد: اَلسَّلام عَلَیکُم و رحمة الله و برکاته (6) اَوّلگِی قِسمَت:

اِسلام وَ سِکوُلارِیزم دِینِینِینگ اوُزَرا مُناسَبَتلَرِی ناملِی کِتابدَه وَ شوُنِینگدِیک آلتِینچِی مُقَدَّمات دَرسلَرِیدَه مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی وَ نُبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حُکوُمَتنِی خُصُوصِیَتلَرِی حَقِیدَه یِیتَرلِی صُحبَت قِیلِینگن، اِیسلَتِیب قوُیِیش اوُچُون قِیسقَه کوُرِینِیشدَه دارُ الاِسلامدَگِی فُقَرالَرنِینگ اوُچتَه اَساسِی بوُلمِیش “دارُ الاِسلامنِینگ” اوُچ اَثَرِیگه (کوُچَیتِیرِیشنِی وَ “دارُ الاِسلامنِی رِفاع قِیلِیش،هِجرَت، رَهبَرلِیک) اِیشارَه قِیلِیب اوُتِیشگه حَرَکَت قِیلَمِیز. شَخص اوُزِیگه، نِیمَه اوُچُون اَلله تَعالی اِنسانلَرنِی اوُچ دَسته گه 1- أَنعَمتَ عَلَيهِمْ 2-  المَغضُوبِ عَلَيهِمْ  3- و ضَّالِّينَگه تَقسِیم قِیلگن، دِیب سَوال بِیرگن پَیتِیدَه، رُوبَرُوسِیدَه هِیلمَه – هِیل حَیات رَوِیشلَرِیگه اِیگه اِنسانلَر توُرگنِینِی توُشُونِیب یِیتَدِی وَ اَلله تَعالَی اوُلَرنِی هَر بِیرِی بِیلَن مُناسَبَتدَه بُولِیش اوُچُون – قِیامَتدَه بوُلَدِیمِی یا دُنیادَه بُولَدِیمِی – اوُزِیگه خاص اَحکاملَر وَ قانوُنلَر تَعیِین قِیلگن، مُسُلمانلَر دُنیادَه اوُلَرنِی هَر بِیرِی بِیلَن مَنَه شُو قانوُنلَرگه بِینائاً مُعامَلَه قِیلِیشِی، رَفتار قِیلِیشِی لازِم بُولَدِی. یَعنِی شَخص اوُزِینِی مُؤمِنلَرنِی ، مُتَّقِینلَرنِی یا آشکار “آلتِیتَه لِیک کافِرلَرنِی” دَستَه سِیگه یَعنِی:  1-الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مُشرِکِین ،سِکوُلارِیست) وَ 6- مُرتَدِّین] یاکِی اوُزِینِی مُنافِقلَرنِی دَستَه سِیگه قوُشگن پَیتِیدَه، اوُزِی بِیلَن قَندَی مُناسَبَتدَه بُولِیشِینگِیز حَقِیدَه خَبَر بِیرگن بوُلَدِی وَ مَنَه بُو شَخصنِی اوُزِی شَرِیعَت قانوُنلَرِیدَه اوُزِینِینگ اَحکام بُویِیچَه قَیسِی دَستَه گه تِیگِیشلِی اِیکَنِینِی تَعیِین قِیلَدِی.

کافِرلَرنِینگ قَیصَرلِیگِی، عِصیانکارلِیکلَرِی سَبَبلِی اَلله نِینگ یِیرِینِی بِیر قِیسمِی “آلتِیتَه لِیک کافِرلَر” تامانِیدَن باسِیب آلِینگن پَیتدَه، مَنَه بُو کافِرلَر اوُزلَرِینِی کُفر قانوُنلَرِی اَساسِیدَه حاکِیمِیَت یُورگِیزِیشَدِی وَ بُونِی قَرَمَه – قَرشِیسِیدَه مُؤمِنلَر اَلله نِی یِیرِینِی باشقَه قِیسملَرِیدَه حاکِمِیَت اوُرنَتِیشَدِی وَ اَلله نِی قانوُنلَرِینِی جَمِیعیَتدَه اِجرا قِیلِیشَدِی؛ مَنَه بُو اِیککِی جِبهَه نِی قوُل آستِیدَگِی حاکِمِیَتدَه اوُزِیگه خاص اَحکاملَر یُوکلَنَدِی وَ مُسُلمانلَرگه شوُندَی وَظِیفَه لَر یُوکلَنَدِیکِی، اوُ بُو وَظِیفَه لَرگه حُوددِی شَرعِی دَستوُردِیک عَمَل قِیلِیشلَرِی لازِم بُولَدِی.

مَنَه بُو کوُرِینِیشدَه اِنسانلَر اوُچتَه توُرلِی- هِیل حَیات یُولِیدَگِی دَستَه گه بُولِینِیشَدِی وَ مُسُلمانلَر مَنَه بُو اوُچ یُولدَن بِیرِینِی باسِیب اوُتِیش آرقَلِی بُو یوُللَرنِی بِیرِیگه جایلَشِیشَدِی، شُو رَوِیش بِیلَن دِیارلَر هَم اِیککِی بِیر- بِیرِیدَن فَرقلِی اِیککِی دَستَه گه بوُلِینَدِی وَ مُؤمِنلَر مَنَه بُو دِیارلَرنِی بِیرِیگه جایلَشِیشگه وَ اوُزَرا هَمکارلِیک قِیلِیشگه  وَ اوُزلَرِینِی وَظِیفَه لَرِینِی بَجَرِیشلَرِی لازِم بُولَدِی.

1- دارُ الاِسلامدَگِی بِیرِینچِی فُقَرالِیک اَساسلَرِیدَن بِیرِی، “دارُ الاِسلام”نِی  کوُچَیتِیرِیش وَ اوُنِی دِفاع قِیلِیشدِیر.

 شُبهَه سِیز “دارُ الاِسلام” نِی هَم هَر قَندَی اِجتِمائِی بارلِیقگه اوُحشَش قُوَّتلَنِیشگه ، اِیختِیاط قِیلِینِیشگه اِیختِیاجِی بار، مُؤمِنلَر حُوددِی شَخصِی مَسَلَه لَردَه بوُلگنِیگه اوُحشَش اِجتِمائِی مَسَلَه لَردَه هَم اَلله دَن تَقوا قِیلِیشلَرِی کِیرَک وَ اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه مُوافِق رَوِیشدَه اوُزلَرِینِی اِجتِمائِی حَیاتلَرِینِی آلِیب بارِیشلَرِی وَ هَر بِیر مُؤمِن اوُزِی جایلَشگن صِنفِیدَه اوُزِینِی اِجتِمائِی وَظِیفَه لَرِینِی بَجَرِیشِی لازِم.

  بوُنگه قوُشِیمچَه اَگر “دارُ الاِسلام” نِی بِیرِی قِیسمِی دُشمَنلَر هُجُوم قِیلَدِیگن بُولسَه، مُسُلمانلَر قَیِیردَه بوُلِیشلَرِیدَن قَطعِی نَظَر اِسلامنِی بارلِیغِینِی دِفاع قِیلِیش اوُچُون جِهاد قِیلِیشلَرِی واجِب بوُلَدِی، بُو یِیردَه حَتّی ظالِم حاکِم بِیلَن بِیرِیگه بُولسَه هَم جِهاد قِیلِیش مُومکِین وَ بَرچَه اِسلامِی مَذهَبلَرنِی فُقَهالَرِی مَنَه بُو مَطلَبگه اِتِّفاق قِیلِیشگن. اَهلِی سُنَّت دِیب مَعرُوف بُولگن مَذهَبلَردَن تَشقَرِی شِیعَه لَر هَم اِسلامِی بارلِیغِینِی اَگرچِی ظالِم،مُستَبِد حاکِم بِیلَن بِیرگه بُولسَه هَم دِفاع قِیلِیش لازِملِیگِیگه اِعتِقاد قِیلِیشَدِی، اَمّا بُو یِیردَه اَلبَتَّه اِسلامنِی بارلِیغِینِی دِفاع قِیلِیش قَصد قِیلِینگن بوُلِیشِی لازِم. یَعنِی اَگر بِیزلَر تَرِیخدَه 12 اِماملِیک اُصُولگرا شِیعَه لَرنِینگ عُثمانِیلَرنِینگ اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل حُکوُمَتِینِی آخِیرلَرِیدَه حِمایَه قِیلگنلَرِینِی کوُرگن بوُلسَک، بُو حُکوُمَتدَگِی ظالِم شاهلَرنِی یاکِی بُولمَسَم اوُلَرنِی مَذهَبلَرِینِی حِمایَه قِیلِیش اوُچُون اِیمَس، بَلکِی اِسلامنِی بارلِیغِینِی دِفاع قِیلِیش اوُچُون قِیلِینگن. چُونکِی اوُلَر بُو شاهلَرنِی مُستَبِد، ظالِم دِیب بِیلِیشَر وَ مَذهَبلَرِینِی هَم قَبوُل قِیلِشمَسدِی. یاکِی بُولمَسَم شافِیعِی مَذهَبِیدَگِی شِیرکوُه وَ صَلاحِ الدِّین اَیُّوبِی مِصردَگِی فاطِمِیلَرنِینگ شِیعَه حُکوُمَتِینِی حِمایَه قِیلِیشگنِینِی وَ حَنبَلِی مَذهَبِیدَگِی اِبنِ تَیمِیَه گه اوُحشَگنلَر شامگه حاکِم بُولگن اَهلِی بِدعَت حُکوُمَتِینِی حِمایَه قِیلگنِینِی سَبَبِی، مِصرگه وَ دَمَشققَه حاکِم بُولگن شاهلَرنِی وَ اوُلَرنِینگ مَذهَبلَرِینِی حِمایَه قِیلِیش اِیمَس، بَلکِی صَلِیبِی کافِرلَردَن وَ مُغُوللَرنِی مُشرِک کافِرلَرِیدَن اِسلام بارلِیغِینِی، “دارُ الاِسلام”نِی حِمایَه قِیلِیش بُولگن. [1] (دوامی بار…..)

ادامه خواندن مُؤمِنلَرنِینگ دارُ الاِسلامنِی بَرابَرِیدَگِی وَظِیفَه لَرِی.

وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

(1-قسمت)

بسم الله و الحمد لله ، اما بعد: السلام علیکم و رحمه الله و برکاته / بخش 6  قسمت اول:

در کتاب روابط متقابل اسلام و دین سکولاریسم و همچنین در درس ششم مقدماتی در مورد وظایف مومنین در برابر دارالاسلام و مختصات حکومت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ و… به اندازه ی کافی صحبت شده است و سعی می کنم جهت یادآوری به صورت گذرا و موردی به3 اثر «دارالاسلام» (واجب بودن تقویت و دفاع از «دارالاسلام»، هجرت، رهبری) که 3 اساس شهروندی در دارالاسلام هستند اشاره کنم .

زمانی که شخص از خودش می پرسد که چرا الله تعالی انسانها  را به سه دسته  1- أَنعَمتَ عَلَيهِمْ 2-  المَغضُوبِ عَلَيهِمْ  3- و ضَّالِّينَ تقسیم کرده؟  متوجه می شود که با انسانهائی با چند سبک زندگی مختلف طرف است و الله تعالی جهت شیوه برخورد با هر یک، احکام و قوانینی -چه در دنیا و چه در قیامت- قرار داده، که مسلمین در دنیا باید طبق این قوانین با هر یک آنها معامله و رفتار کنند. یعنی به محض اینکه شخص خودش را در دسته ی مومنین و متقین یا دسته ای از «کفار6گانه» ی آشکار[یعنی: 1- الَّذِينَ هَادُوا  2- وَالصَّابِئِينَ  3- وَالنَّصَارَىٰ  4- وَالْمَجُوسَ  5- وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا (مشرکین یا به زبان امروزین سکولاریستها) و 6- مرتدین]   و یا خودش را در دارودسته ی منافقین قرار می دهد به شما پیام می دهد که چگونه برخوردی با او داشته باشید و خود این شخص تعیین می کند که در قوانین شریعت مشمول کدام دسته از احکام می شود.

زمانی هم که به دلیل عناد و سرکشی کفار بخشی از زمین الله توسط «کفار6گانه» ی آشکارغصب می شود و این کفار با قوانین کفری خود بر آن حاکمیت پیدا می کنند، و در برابر، زمانی که مومنین بر بخشهائی دیگر از زمین الله  حاکمیت پیدا می کنند و قوانین الله را در جامعه اجراء می کنند؛ بر هر یک از سرزمینهای تحت حاکمیت این دو جبهه ی کفر و اسلام احکامی بار می شوند و بر مسلمین وظایفی محول می شود که باید به این وظایف همچون دستوری شرعی عمل کنند.

 در این صورت به همان سبک که تفکیک انسانها به سه دسته نمایانگر سه مسیر مختلف زندگی است و مسلمین موظف به طی کردن یکی از این 3 مسیر و قرار گرفتن در یکی از این 3 مسیر هستند به همان سبک سرزمینها نیز به 2 دسته مختلف تقسیم شده اند و مومنین موظف به سکونت و تعاون و همکاری و انجام وظیفه در یکی از این دو سرزمین هستند.

1. اولین موردی از اساس شهروندی دارالاسلام که در اینجا به آن می پردازیم واجب بودن تقویت و دفاع از «دارالاسلام» است.

بدون شک «دارالاسلام» همچون یک موجودیت اجتماعی نیاز به تقویت و مراقبت دارد و بر مومنین واجب است که همچون مسائل فردی در مسائل اجتماعی نیز تقوای الله را داشته باشند و طبق دستورات شریعت الله زندگی اجتماعی خود را به پیش برند و هر مومنی در هر صنفی که قرار دارد به وظایف اجتماعی خود عمل کند.

علاوه بر این اگر بخشی از«دارالاسلام» مورد هجوم دشمنان اسلام قرار گیرد، بر تمامی مسلمانان در هر جایی که باشند واجب است که به قصد دفاع از کیان اسلامی به جهاد بپردازند و جهاد حتی همراه با حکام جائر هم جایز است و فقهای تمام مذاهب اسلامی بر این مطلب اتفاق دارند. غیر از مذاهب معروف به اهل سنت شیعیان نیز بر این باورند که دفاع از کیان اسلامی هرچند همراه با ائمّه جور واجب است، اما باید به قصد دفاع از کیان اسلامی باشد.[1] یعنی اگر دیده می شود که شیعیان اصولگرای 12 امامی در این اواخر از حکومت بدیل اضطراری اسلامی عثمانی ها حمایت می کنند به دلیل دفاع از کیان اسلامی و دارالاسلام است نه به دلیل حمایت از شاهان آنها  چون این شاهان را جائر می دانند یا حتی به دلیل دفاع از مذهب آنها، چون مذهب آنها را هم قبول ندارند.  یا اگر دیده می شود که امثال شیرکو و صلاح الدین شافعی مذهب از حکومت شیعیان فاطمی مصر و امثال ابن تیمیه حنبلی مذهب از حکومت اهل بدعت حاکم بر شام حمایت می کنند به دلیل دفاع از کیان اسلامی و «دارالاسلام» در برابر کفار صلیبی و کفار مشرک مغول است ،نه به دلیل حمایت از شاهان حاکم بر مصر یا دمشق و یا حمایت از مذهب آنها.

(ادامه دارد……)

ادامه خواندن وظایف مومنین در برابر دارالاسلام

Дорул исломни навлари.

Бисмиллах валхамдулиллах, аммо баъад: ассаламу алайкум ва рохматуллохи ва барокатух (5)

(матлабни комил матни)

Росулуллох саллаллоху алайхи васаллам мархамат қиладиларки, мусулмонларни “дорул исломи” нубувват давридан сўнг то қиёмат кунигача хукумат жихатидан “уч даврни” босиб ўтади:

1-Росулуллох саллаллоху алайхи васаллламни манхажларига ва равишларига мувофиқ бўлган хилофат, 

خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.

2-Шохигарлик даври, бу даврни ўзи иккита катта дастага тақсим бўлади, баъзилари зўравонлик  билан хамрох бўлади,

ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا،

баъзилари зулм ва якка хокимлик билан хокимият бошқаради

ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً

3-Росулуллохни равишлари ва манхажларига мувофиқ хилофатни яна қайтиб келиши,

ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]

Бу ерда шуни таъкидлаб ўтиш жоиз бўладики, росулуллох саллаллоху алайхи васаллам бу ўринда дорул куфр хақида эмас,балки  “дорул ислом” хақида сухбат қиляптилар. Яъни мана бу зўравон,золим шохлар хам аллохни шариатидаги қонунларга тобе бўлишади ва улар аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилувчи мусулмондирлар, аммо мана бу мусулмонда фисқ мавжуд ва у ахли бидъатдир. Чунки шохигарлик хилафату ала минхажин нубувватни ўрнига келиб олган энг катта бидъат хисобланади.

Нўъмон ибни Башир рохимахуллох айтадики, Умар ибни Абдулазиз рохимахуллох хокимиятга келган пайтида мана бу хадисни ёзиб юбордим ва у кишига қарата: эй амирал мўъминин хокимиятдаги мана бундай бидъатлардан узоқда бўласиз,деб умид қиламан.Мана бу иккисидан кейин ъоз ва золим хокимият бошланса керак, у киши хурсанд бўлдилар.

Мана бу холатда бизлар хозирда хам нубувват манхажига асосланган икки исломий хокимиятни орасидаги “дорул ислом”дамиз, улардан бирини 30 йилдан сўнг қўлдан бой бердик, ва хозирча бошқасини қўлга киритганимиз йўқ. Нубувват манхажига асосланган исломий хокимият икки асос яъни шўро ва умумий назоратга кўра шаклланган бўлиб икки мухим йўналишга эга:

«أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خوف”

мана бу икки йўналиш орқали ер юзида аллохни бандалари учун

«فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ»

га муносиб шароит яратилгунича давом этилади, бу яратилишдан бўлган асосий мақсаддир:

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

“Мулкан ъаззан” ва “мулкан жабрийян” дан иборат хар иккиси бидъат ва фисқлар бўлиб аллох таоло ўзини шариатини мана бу бидъатларни илдизини инсонларни ижтимоъий хаётидан йўқотиш учун юборгандир, у зот харгиз мана бу бидъат ва фисқларни истамайди,мана булар хокимият ишидаги манъ қилинган арзишларга қарши нарсалардир, исломни йўналишларидан бири хам фисқларни,бидъатларни йўқотиш бўлади, аммо ночорликдан “зарурат” хукми сифатида”хилафату ала минхажин нубувват”ни ўрнига бадал сифатида  яна қайтадан “дарул адл”ни “хилафату ала минхажин нубувват”ни қўлга киритгунгача   фойдаланиб турилади.

Зўравон ва золим шохигарлик хукуматларини равишини ислом тасдиқламайди хам қабул хам қилмайди,аммо улар барибир вужудга келишади, худди шунга ўхшаб дорул куфрларни хам тасдиқланмайди аммо улар мавжуд. Мусулмонлар зарурат ва изтирор хукми сабабли ва ўзлари учун мухайё қилишган асбоблар учун ёки бепарво вахатокор аждодларини меърос қилиб қолдирган ирси сабабли, бадал сифатида “хилафату ала минхажин нубувват”дан бошқа “дорул ислом”даги бошқа исломий хокимиятларни ночорликдан қабул қилади, биз уни “исломий изтирорий бадал” деб номлаймиз. Яъни хилафату ала минхажин нубувватни бадалидир, ва изтирор ва ночорлик холатида қабул қилинган, ундан хам мухимроғи аллохни шариатидаги қонунларни ижро қилади ва исломийдир.

Албатта фуқахолар дорул исломда мавжуд хукуматларни даражаларга бўлишган:

1-Биринчи даражадаги дорул исломни “дорул адл” деб номлашган.

2-Ундан кейинги даражадагисини эса “дорул фисқ” ва “дорул бағий” дейишган.

3-Охирги даражадагисини эса “дару ахли зимма” дейишган.

Дарул адл ана ўша “хилафату ала минхажин нубувват”ни ўзи бўлиб, росулуллох саллаллоху алайхи васалламни ўринбосарларидан тортиб амирал мўъминин Аби ибни Аби Толиб ва фарзанди Хасан розиаллоху анхугача  давом этган, дорул бағий хам мусулмонлардан ахли бағий бўлган кишиларни ихтиёрида бўлган хокимиятдир, исломий хилофатни қаршисига чиқиб келган ва маълум минтақаларни ўзини тасарруфига олган  муовияни хукуматига ўхшайди. Дорул фисқ хам унда фисқлар озод суратда қилинадиган дорул ислом бўлади, бунга умавийларни,аббосийларни,усмонийларни шохигарлик хукуматининг бир қисм даври мисол бўлади.

ادامه خواندن Дорул исломни навлари.

دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

بِسمِ الله وَ الحَمدُ لله، اَمّا بَعَد: اَلسَّلام عَلَیکُم و رحمة الله و برکاته (5)

(مطلبنی کامل متنی)

رَسُول الله صلی الله علیه وسلم مَرحَمَت قِیلَدِیلَرکِی، مُسُلمانلَرنِی “دارُالاِسلامِی” نُبُوَّت دَورِیدَن سُونگ تا قِیامَت کوُنِیگچَه حُکوُمَت جِهَتِیدَن “اوُچ دَورنِی” باسِیب اوُتَدِی:

  رسول الله صلی الله علیه وَسَلَّمنِی مَنهَجلَرِیگه رَوِیشلَرِیگه مُوافِق بُولگن خِلافَت، خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّة-

–  شاهِیگرلِیک دَورِی، بُو دَورنِی اوُزِی اِیککِیتَه کَتتَه دَستَه گه تَقسِیم بوُلَدِی، بَعضِی زُورَوانلِیک بِیلَن هَمراه بُولَدِی، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، بعضیلری ظلم و یککه حاکملیک بیلن حاکمیت باشقردی ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً

–  رَسُول الله نِی رَوِیشلَرِی وَ مَنهَجلَرِیگه مُوافِق خِلافَتنِی یَنَه قَیتِیب کِیلِیشِی، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]

بُو یِیردَه شُونِی تَأکِیدلَب اوُتِیش جائِز بُولَدِیکِی، رَسُول الله صلی الله علیه وسلم بُو اوُرِیندَه دارُ الکُفر حَقِیدَه اِیمَس، بَلکِی “دارُ الاِسلام” حَقِیدَه صُحبَت قِیلِیَپتِیلَر. یَعنِی مَنَه بُو زُورَوان، ظالِم شاهلَر هَم اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرگه تابِع بُولِیشَدِی وَ اوُلَر اَلله نِی شَرِیعَتِیدَگِی قانوُنلَرنِی اِجرا قِیلوُچِی مُسُلمانلَردِیر، اَمّا مَنَه بُو مُسُلماندَه فِسق مَوجُود وَ اوُ اَهلِی بِدعَتدِیر. چُونکِی شاهِیگرلِیک خِلافَتُ عَلَی مِنهاج النّبوّة نِی اوُرنِیگه کِیلِیب آلگن اِینگ کَتتَه بِدعَت حِسابلَنَدِی.

نُعمان اِبنِ بَشِیر رَحِمَهُ الله اَیتَدِیکِی، عُمَر اِبنِ عَبدُ العَزِیز رَحِمَهُ الله حاکِمِیَتگه کِیلگن پَیتِیدَه مَنَه بُو حَدِیثنِی یازِیب یُوباردِیم وَ اوُ کِیشِیگه قَرَتَه: اِی اَمِیر المُؤمِنِین حاکِمِیَتدَگِی مَنَه بُوندَی بِدعَتلَردَن اوُزاقدَه بُولَسِیز، دِیب اوُمِید قِیلَمَن. مَنَه بُو اِیککِیسِیدَن کِییِین عاض وَ ظالِم حاکِمِیَت باشلَنسَه کِیرَک، اوُ کِیشِی حُورسَند بُولدِیلَر.

مَنَه بُو حالَتدَه بِیزلَر حاضِردَه هَم نُبُوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِیککِی اِسلامِی حاکِمِیَتنِی آرَسِیدَگِی “دارُ الاِسلام”دَه مِیز، اوُلَردَن بِیرِینِی 30 یِیلدَن سُونگ قوُلدَن بای بِیردِیک، وَ حاضِرچَه باشقَه سِینِی قوُلگه کِیرِیتگنِیمِیز یُوق. نَبَوَّت مَنهَجِیگه اَساسلَنگن اِسلامِی حاکِمِیَت اِیککِی اَساس یَعنِی شوُرا وَ عُمُومِی نَظَرگه کوُرَه شَکللَنگن بُولِیب اِیککِی مُهِم یُونَلِیشگه اِیگه: «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خوف” منه بو ایککی یونه لیش آرقلی ییر یوزیده الله نی بنده لری اوچون  «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ» گه مُناسِب شَرائِط یَرَتِیلگوُنِیچَه دَوام اِیتِیلَدِی، بُو یَرَتِیلِیشدَن بُولگن اَساسِی مَقصَددِیر: وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

«مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» دَن عِبارَت هَر اِیککِیسِی بِدعَت وَ فِسقلَر بُولِیب اَلله تَعالَی اوُزِینِی شَرِیعَتِینِی مَنَه بُو بِدعَتلَرنِی اِیلدِیزِینِی اِنسانلَرنِی اِجتِمائِی حَیاتِیدَن یُوقاتِیش اوُچُون یُوبارگندِیر، اوُ ذات هَرگِیز مَنَه بُو بِدعَت وَ فِسقلَرنِی اِیستَمَیدِی، مَنَه بوُلَر حاکِمِیَت اِیشِیدَگِی مَنع قِیلِینگن اَرزِیشلَرگه قَرشِی نَرسَه لَردِیر، اِسلامنِی یُونَلِیشلَرِیدَن بِیرِی هَم فِسقلَرنِی، بِدعَتلَرنِی یُوقاتِیش بُولَدِی، اَمّا ناچارلِیکدَن “ضَرُورَت” حُکمِی صِیفَتِیدَه « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نِی اوُرنِیگه بَدَل صِیفَتِیدَه یَنَه قَیتَه دَن “دارُ العَدل” نِی  « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نِی قوُلگه کِیرِیتگوُنگچَه فایدَلَنِیب توُرِیلَدِی.

زُورَوان وَ ظالِم شاهِیگرلِیک حُکوُمَتلَرِینِی رَوِیشِینِی اِسلام تَصدِیقلَمَیدِی هَم قَبُول هَم قِیلمَیدِی، اَمّا اوُلَر بَرِیبِیر وُجُودگه کِیلِیشَدِی، حُوددِی شُونگه اوُحشَب دارُ الکُفرلَرنِی هَم تَصدِیقلَنمَیدِی اَمّا اوُلَر مَوجُود. مُسُلمانلَر ضَرُورَت وَ اِضطِرار حُکمِی سَبَبلِی وَ اوُزلَرِی اوُچُون مُهَیّا قِیلِیشگن اَسبابلَر اوُچُون یاکِی بِیپَروا وَ خَطاکار اَجدادلَرِینِی مِعراث قِیلِیب قالدِیرگن اِرثِی سَبَبلِی، بَدَل صِیفَتِیدَه « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » دَن باشقَه “دارُ الاِسلام”دَگِی باشقَه اِسلامِی حاکِمِیَتلَرنِی ناچارلِیکدَن قَبُول قِیلَدِی، بِیز اوُنِی “اِسلامِی اِضطِرارِی بَدَل” دِیب ناملَیمِیز. یَعنِی « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ »نِی بَدَلِیدِیر، وَ اِضطِرار وَ ناچارلِیک حالَتِیدَه قَبُول قِیلِینگن، اوُندَن هَم مُهِمراغِی اَلله نی شَرِیعَتِیدَگِی قانُونلَرنِی اِجرا قِیلَدِی وَ اِسلامِیدِیر.

 اَلبَتَّه فُقَهالَر دارُ الاِسلامدَه مَوجُود حُکوُمَتلَرنِی دَرَجَه لَرگه بُولِیشگن:

بِیرِینچِی دَرَجَه دَگِی دارُ الاِسلامنِی “دارُ العَدل” دِیب ناملَشگن. -1

 اوُندَن کِییِینگِی دَرَجَه دَگِیسِینِی اِیسَه “دارُ الفِسق” وَ “دارُ البَغِی” دِییِیشگن. -2

3-آخِیرگِی دَرَجَه دَگِیسِینِی اِیسَه “دارُ اَهلِی الذِّمَّه دِییِیشگن.

دارُ العَدل اَنَه اوُشَه « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » نِی اوُزِی بوُلِیب، رَسُول الله صلی الله علیه وسلمنِی اوُرِینباسَرلَرِیدَن تارتِیب اَمِیرَ المُؤمِنِین عَلِی اِبنِ اَبِی طالِب وَ فَرزَندِی حَسَن رَضِیَ اَلله عَنهُ گچَه دَوام اِیتگن، دارُ البَغِی هَم مُسُلمانلَردَن اَهلِی بَغِی بُولگن کِیشِیلَرنِی اِیختِیارِیدَه بُولگن حاکِیمِیَتدِیر، اِسلامِی خِلافَتنِی قَرشِیسِیگه چِیقِیب کِیلگن وَ مَعلوُم مِنطَقَه لَرنِی اوُزِینِی تَصَرُّفِیگه آلگن مُعاوِیَه نِی حُکوُمَتِیگه اوُحشَیدِی. دارُ الفِسق هَم اوُندَه فِسقلَر آزاد صُورَتدَه قِیلِینَدِیگن دارُ الاِسلام بُولَدِی، بُونگه اُمُوِیلَرنِی، عَبّاسِیلَرنِی، عُثمانِیلَرنِی شاهِیگرلِیک حُکوُمَتِینِینگ بِیر قِیسم دَورِی مِثال بُولَدِی.

ادامه خواندن دارُ الاِسلامنِی نَولَرِی.

انواع دارالاسلام

بسم الله و الحمد لله ، اما بعد: السلام علیکم و رحمه الله و برکاته / بخش: 5

(متن کامل مطلب)

رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرماید که «دارالاسلام» مسلمین بعد از دوران نبوت تا روز قیامت از لحاظ حکومتی «3دوره» را طی خواهد کرد:

1. خلافت مطابق منهج و روش رسول الله صلی الله علیه وسلم . خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ.
2. دوران شاهیگری که به دو دسته ی کلان تقسیم می شود، که بعضی تنها با خشونت همراه هستند، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا عَاضًّا، و بعضی ها با استبداد و خودکامگی حاکمیت می کنند، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكًا جَبْرِيّاً
3. بازگشت دوباره خلافت مطابق منهج و روش رسول الله ، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ[1]

باید در همین ابتدای امر بدانیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد «دارالاسلام» صحبت کرده نه دارالکفر. یعنی این شاهان خشونت گرا و مستبد نیز تابع قانون شریعت الله و مجری قوانین شریعت الله و مسلمان هستند اما مسلمانی که در او فسقهائی وجود دارد یا اهل بدعت است. چون شاهیگری یکی از بزرگترین بدعتهائی است که در جای خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ قرار گرفته است.

نعمان بن بشیر رحمه الله هم می گوید بعد از آنکه عمر بن عبدالعزیز رحمه الله به حاکمیت رسید این حدیث را برایش نوشتم و گفتم امیدوارم که امیرالمومنین از چنین بدعتهائی در حاکمیت به دور باشد و بعد از این دو حاکمیت العاض و الجبریه باشد و ایشان خوشحال شد.

در این صورت ما هم اکنون در «دارالاسلام» بین دو حاکمیت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ هستیم، یکی از آنها را بعد از 30 سال از دست دادیم و دیگری هنوز به دستش نیاورده ایم. حاکمیت اسلامی عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ بر دو اساس شورا و نظارت عمومی شکل گرفته است که سه کارکرد مهم دارد: «أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ» و«َآَمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ» تا زمینه های مناسب «فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ» برای بندگان الله در زمین فراهم بشود که هدف نهائی خلقت است: وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ (ذاریات/56)

اما حاکمیتهای «مُلْكًا عَاضًّا» و «مُلْكًا جَبْرِيّاً» هر دو بدعتها و فسقهائی هستند که الله تعالی شریعتش را برای ریشه کن کردن چنین بدعتهائی در زندگی اجتماعی انسانها فرستاده است و هرگز این بدعتها و فسقها را نمی پسندد، اینها ممنوعها و ضد ارزشهائی در امر حاکمیت هستند که یکی از کارکردهای اسلام از بین بردن این فسقها و بدعتهاست، اما از روی ناچاری و به حکم «ضرورت» از سوی مسلمین به عنوان جایگزین و «بدیل» « خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » مورد استفاده قرار می گیرند تا زمانی که دوباره به مطلوب خود یعنی «دارالعدل»« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » دست پیدا کنند.

این سبکهای حکومتی شاهیگری خشونت طلب و مستبد مورد پذیرش و تأئید اسلام نیستند اما وجود خواهند داشت همچنانکه دارالکفر هم مورد تأئید نیست اما وجود دارد. مسلمین به حکم ضرورت و اضطرار، به دلایل و اسبابی که برای خود فراهم کرده اند، یا وارث ارثیه ی گذشتگان سهل انگار و خطاکار خود شده و بر آنها تحمیل شده است، به عنوان «بدیل» و «جایگزین»مجبور و ناچار به پذیرش حاکمیتهای اسلامی غیر از« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ »در «دارالاسلام» می شوند که ما از آن به عنوان «بدیل اضطراری اسلامی» یاد می کنیم. یعنی بدیل خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ هستند و در حالت اضطرار و ناچاری مورد پذیرش واقع شده اند و مهمتر آز ان اینکه مجری قوانین شریعت الله نیز هستند و اسلامی محسوب می شوند.

البته فقها نیز حکومتهای موجود در دارالاسلام را درجه بندی کرده اند:

1. مرتبه عالی دارالاسلام  را «دارالعدل » نامیده اند.
2. مرتبه دوم و پائین تر از این را «دارالفسق» و «دارالبغی» نامیده اند.
3. و آخرین درجه را نیز به «دار اهل الذمه» اختصاص داده اند.

دارالعدل همان :« خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ » ای است که در اختیار جانشینان رسول الله صلی الله علیه وسلم تا زمان امیر المومنین علی بن ابی طالب و فرزندش حسن رضی الله عنهما بود و دارالبغی هم دارالاسلامی است که در اختیار اهل بغی از مسلمین قرار دارد مثل حکومت معاویه که در برابر خلافت اسلامی قرار گرفته بود و مناطقی را تحت کنترل خودش داشت. دارالفسق هم یعنی دارالاسلامی که در آن فسقهائی به صورت آزاد صورت می گیرد مثل پاره ای دوران حاکمیت شاهان اموی و عباسی و عثمانی و…. .

ادامه خواندن انواع دارالاسلام